นางบำเรอแสนเสน่หา

โดย: เทียนธีรา



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 2 : ติวเตอร์มือใหม่


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

รามิลควบรถยนต์บีเอ็มดับเบิลยูซีรีส์หกแบบสปอร์ต เปิดประทุนที่เพียบพร้อมไปด้วยดีไซน์และความหรูหรากลับคอนโดมิเนียมหรูย่านใจกลางกรุงด้วยความเร็วที่ไม่มากนัก เขาเอื้อมมือไปเปิดเพลงให้ดังกระหึ่มขึ้นแล้วผุดพรายรอยยิ้มอย่างอารมณ์ดีขึ้นบ้างเมื่อนึกถึงหน้าเอ๋อๆ ของนักประพันธ์สาวที่เขาพึ่งแก้เผ็ดเล็กๆ น้อยๆ ไปเมื่อสักครู่  ไม่มีใครรู้หรอกว่าเขาติดตามงานประพันธ์ของหล่อนมาได้สักระยะแล้ว จะว่ามันเป็นเรื่องบังเอิญก็ใช่ เพราะวันนั้นเขาเข้าไปในร้านหนังสือและเห็นนิยายของหล่อนเข้าจึงพลิกดูคำโปรยปรายหลังปก เห็นว่าเขียนได้น่าติดตาม เขาจึงหยิบติดมาจ่ายตังค์ด้วย

จะว่าไปหนังสือนิยายนั้นรามิลเคยอ่านมาตั้งแต่เด็กๆ เพราะแม่ของเขาเป็นนักอ่านตัวยง และนี่เป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่เมื่ออาของเขาซึ่งเป็นเจ้าของโทรทัศน์ช่องหนึ่งมาขอให้แสดงละครให้เขาจึงไม่ปฏิเสธ เพราะอ่านแล้วก็นึกอยากเป็นตัวละครที่โลดแล่นอยู่ในหนังสือแต่ละเล่ม

ใครๆ ก็ว่านักแสดงส่วนใหญ่ต้องการความเป็นส่วนตัว รามิลก็เป็นคนหนึ่งที่มีความเป็นส่วนตัวสูงมาก แต่ที่เขาสั่งให้หล่อนย้ายมาอยู่คอนโดมิเนียมของเขานั้นมันช่างตรงข้ามโดยสิ้นเชิง กรณีนี้รามิลยกเว้นกฎของตัวเอง เพราะเขาร่างรายการที่จะแก้เผ็ดนักประพันธ์สาวเอาไว้ซะยาวเหยียด ถ้าหล่อนอยู่ไกลหูไกลตาเขาอาจจะทำได้ไม่ถนัดนัก เห็นตัวจริงหล่อนแล้ว บอกได้คำเดียวว่าห่างไกลกับที่จินตนาการเอาไว้ซะเยอะ ไม่มีความเปรี้ยวอยู่ในบุคลิกของหล่อนสักนิดหากแต่ปริญชยาช่างเขียนบทรักได้หวือหวาจนเขานึกอยากรู้ว่าตัวจริงจะเก่งเรื่องอย่างว่าแค่ไหน เขานึกอยากฟังเสียงครวญครางของหล่อนยามบิดส่ายอยู่ใต้ร่างเขา ว่าจะรัญจวนเร่าร้อนสักเพียงใด

อีกสองวันต่อมาปริญชยาและวีวี่ก็ย้ายเข้าอยู่ในห้องคอนโดมิเนียมของรามิล วันที่ทั้งสองย้ายมานั้นเจ้าของห้องไม่อยู่เพราะติดงานถ่ายละครที่ต่างจังหวัด แต่มีอาภาหรืออี๊ดผู้จัดการส่วนตัวของเขามาคอยจัดการเป็นธุระให้ มีเพียงไม่กี่คนที่รู้ว่าเจ้าของคอนโดมิเนียมหรูย่านใจกลางกรุงราคากว่าพันล้านแห่งนี้ คือ รามิล ศิวัฒน์ชัยหน้าฉากเขามีอาชีพนักแสดงยอดนิยม แต่เบื้องหลังนั้น เขาคือ เจ้าพ่อแห่งอันดามันผู้ทรงอิทธิพลและกุมบังเหียนธุรกิจกว่าครึ่งค่อนภูมิภาค

สวัสดีค่ะพี่อี๊ดวีวี่ซึ่งรู้ว่าอาภาเป็นใครจากการติดตามข่าวคราวของรามิลเรียกชื่อหล่อนได้ถูกเป๊ะๆ จนปริญชยาอดทึ่งเพื่อนสาวไม่ได้ที่ทำการบ้านมาดี

สวัสดีจ้ะอาภายกมือขึ้นรับไหว้อย่างไม่ค่อยยิ้มแย้มนักทั้งนี้เพราะหล่อนไม่เห็นด้วยที่รามิลตัดสินใจแบบนี้แต่หล่อนก็ไม่อาจจะขัดใจเขาได้

ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะวีวี่จีบปากจีบคอพูดอย่างถ่อมเนื้อถ่อมตัวด้วยรู้ว่าอีกฝ่ายคงไม่ปลื้มตนกับปริญชยานักตามประสาผู้จัดการส่วนตัวที่กลัวดาราในสังกัดตัวเองจะเสียภาพพจน์หรือเกิดข่าวเสียๆ หายๆ

อาภายิ้มเพียงนิดแล้วจึงเดินนำไปยังห้องๆ หนึ่งก่อนจะหันมาบอกทั้งสองคน อยู่ห้องนี้นะ อยู่ด้วยกันสองคนได้ไหม?”

ได้ค่ะพี่อี๊ดปริญชยาตอบอย่างนุ่มนวล

อ้อ...พี่มีเรื่องอยากจะขอร้องเราสองคนหน่อย

ว่ามาเลยค่ะคุณพี่วีวี่เป็นฝ่ายออกหน้า

อยู่แต่ห้องตัวเองนะ อย่าไปยุ่มย่ามห้องของโรม เขามีความเป็นส่วนตัวสูง แล้วอีกอย่างเขาเป็นคนมีชื่อเสียงพี่ไม่อยากให้มีข่าวไม่ดี เข้าใจใช่ไหมผู้จัดการสาวใหญ่พูดตรงไปตรงมา

วีวี่จีบนิ้วชี้กับนิ้วโป้งเป็นวงกลม ขยิบตาให้อาภา โอเคค่ะคุณพี่

โอเคก็ปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัดด้วยล่ะอาภากำชับ

ค้า

หลังจากนั้นอาภาก็ส่งกุญแจห้องให้พร้อมกับคีย์การ์ดของคอนโดมิเนียมอีกชุดก่อนจะขอตัวกลับปล่อยให้ปริญชยาและวีวี่จัดของกันตามลำพัง

ฉันอึดอัดจังเลยวีวี่ปริญชยาเปรยๆ

เอาน่าแก ลงเรือมาแล้วยังไงก็ต้องข้ามให้ถึงฝั่งวีวี่เอ่ยปลอบ

ละครเรื่องหนึ่งนี่เขาถ่ายกันนานแค่ไหน

ก็แล้วแต่เรื่องน่ะแก ฉันว่าเรื่อง นางบำเรอแสนเสน่หาของแกเนี่ย คงจะถ่ายประมาณหกเดือนล่ะมั้งวีวี่คาดคะเนตามที่เคยเห็นใสข่าวบันเทิง

ปริญชยาทำหน้าเซ็งๆ แสดงว่าเราต้องอยู่ที่นี่ตั้งหกเดือนเลยเหรอ

ก็แหงสิแก นอกจากคุณโรมเขาจะไล่เราออกไปอยู่ที่อื่นก่อน

ถ้าเป็นอย่างนั้นฉันจะดีใจมากเลยเสียงหวานฟังดูหงอยๆ

อะไรๆ มันอาจจะไม่เลวร้ายอย่างที่แกคิดก็ได้

เมื่อจบการสนทนาหัวข้อนั้นแล้วทั้งสองจึงช่วยกันจัดของเข้าตู้ให้เป็นระเบียบเรียบร้อยและแบ่งที่นอนกัน โดยทั้งสองตกลงกันว่าวีวี่จะนอนฟูกด้านล่างส่วนปริญชยานอนบนเตียง

ตกดึกวีวี่ก็หลับปุ๋ยเพราะหล่อนต้องออกไปทำงานแต่เช้า ปริญชยาชะโงกหน้าลงไปดูเพื่อนตัวเองที่ส่งเสียงกรนอย่างต่อเนื่องด้วยความเซ็งๆ ก็จะไม่ให้เซ็งได้อย่างไรเสียงกรนอย่างมีความสุขของวีวี่รบกวนการนอนของหล่อนจนนอนไม่หลับ มือบางเลื่อนไปควานหาหูฟังในกระเป๋าแล้วก็ต้องกลุ้มหนักเพราะพึ่งนึกได้ว่าลืมไว้ที่บ้านเช่า

สงสัยพรุ่งนี้ต้องซื้ออันใหม่อย่างด่วนที่สุดเสียงหวานพึมพำเบาๆ ก่อนจะหันไปคว้าเอาหมอนแล้วเดินออกจากห้อง

คืนนี้สงสัยต้องนอนตรงนี้ไปก่อนปริญชยาพูดกับตัวเองก่อนจะตบหมอนให้ฟูๆ แล้วเอนตัวนอนลงบนโซฟาตัวยาวอย่างสบายใจเพราะอย่างน้อยข้างนอกนี่ก็ไม่มีเสียงรบกวนใดๆ เพียงไม่กี่นาทีดวงตากลมโตก็ค่อยๆ ปรือหลับลงด้วยความง่วง

ประตูห้องของคอนโดมิเนียมหรูถูกเปิดออกด้วยคีย์การ์ดอีกใบเพียงไม่ถึงนาทีร่างสูงกำยำก็เดินผ่านเข้ามาให้ห้อง จากนั้นไฟก็สว่างพรึบขึ้นแต่คนที่นอนอยู่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะรู้สึกตัว คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเมื่อเห็นร่างบางนอนคุดคู้อยู่ที่โซฟา เขาสาวเท้าเข้าไปหาทันที กำลังจะเอื้อมไปเขย่าปลุกให้ตื่นแต่อะไรบางอย่างบนใบหน้าเนียนใสยามที่ไม่มีกรอบแว่นหนาๆ บดบังนั้นดูดึงดูดสายตาแปลกๆ

ใบหน้าหล่อนเป็นรูปไข่เนียนใสขาวสะอาดตาอย่างเป็นธรรมชาติปราศจากเครื่องสำอางแต้มแต่งน่าใช้ปลายนิ้วเขี่ยเล่น แพขนตางอนยาวดกดำ จมูกโด่งรั้นเชิดขึ้นนิดๆ รับด้วยริมฝีปากบางสวยแดงระเรื่อเป็นกระจับเผยอขึ้นน้อยๆ ราวกับกำลังวอนขอจุมพิตจากชายคนรัก รามิลพยายามสลัดอารมณ์ที่กำลังสั่นไหวกับความงามอันเย้ายวนตรงหน้า แต่กลิ่นกายสาวหอมอ่อนๆ เหมือนมะลิแรกแย้มดูบริสุทธิ์ สะอาด ชวนดอมดมทำให้อดไม่ได้ที่จะยื่นใบหน้าหล่อคมเข้าไปใกล้หวังจะเชยชมความงามทั้งหมดนั้นด้วยจมูกและปากของเขาเองแต่แล้วร่างบางก็ดิ้นขยุกขยิกราวกับรู้ตัวว่ากำลังจะถูกล่วงล้ำ ร่างสูงจึงรีบผละออกห่างอย่างวางฟอร์ม จากนั้นเปลือกตาคู่หวานจึงค่อยๆ ลืมขึ้น ภาพตรงหน้าไม่ชัดนักหล่อนจึงควานหาแว่นที่ถอดไว้ใกล้หมอนมาใส่ เมื่อเห็นชัดว่าใครยืนอยู่ตรงนั้นร่างอรชรก็รีบทะลึ่งพรวดลุกขึ้นนั่งทันที

คุณ!!

ทำท่ายังกะเห็นผีเขาพูดอย่างตำหนิเพื่อกลบเกลื่อนท่าทีอันมีพิรุธของตน

ก็ฉันตกใจนี่คะหญิงสาวรีบแก้ตัว ไหนพี่อี๊ดบอกว่าคุณไปถ่ายละครต่างจังหวัด

คุณจะไม่ให้ผมกลับมาหรือไง

ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น ห้องนี้มันห้องคุณ คุณจะไปจะมาเมื่อไหร่มันก็สิทธิ์ของคุณนี่คะเสียงหวานเริ่มเถียงบ้าง

ทำไมมานอนอยู่ตรงนี้หรือกะจะอ่อยผมน้ำเสียงนั้นราบเรียบแต่แฝงการยียวน

ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นอย่างคิดไม่ถึงว่าเขาจะกล้าพูดแบบนั้นกับผู้หญิงบอบบางอย่างหล่อน บ้าสิ!

แล้วนี่เพื่อนคุณไปไหน?”

นอนอยู่ในห้องโน่นแน่ะปริญชยาบุ้ยปากไปทางห้องของตน

ไหนว่าเป็นเพื่อนสนิทกัน ทำไมนอนด้วยกันไม่ได้ หรือว่าเพื่อนคุณไม่ใช่แต๋วแท้

คุณจะพิสูจน์ด้วยตัวเองไหมล่ะคะหญิงสาวพูดอย่างท้าทาย ลอยหน้าลอยตายั่วยวนเหมือนเย้ยหยันทำเอารามิลนึกอยากจะจับมาจูบสั่งสอนซะให้หายซ่า

ไม่ล่ะ ผมไม่ชอบไม้ป่าเดียวกัน แต่ถ้า...ใบหน้าหล่อคมก้มลงมาใกล้จนปากแทบจะสัมผัสกับหล่อน ไม้คนละป่าก็ไม่แน่ หึหึ...

ปริญชยาผงะหน้าหนีอย่างทำอะไรไม่ถูก นอกจากรีบคว้าหมอนมากอดไว้ราวกับจะใช้เป็นอาวุธป้องกันตัว รามิลมองภาพนั้นแล้วอดยิ้มอย่างขบขันไม่ได้ หล่อนก็ไม่ต่างอะไรกับเด็กไร้เดียงสา หากเขาจะทำอะไรจริงๆ หมอนใบนั้นจะขัดขวางอะไรได้

แต่ฉันไม่พิศวาสคุณหรอกนะเสียงหวานรีบโต้

แล้วคิดว่าอย่างคุณน่าพิศวาสนักหรือไง?” เขาพูดเหมือนดูถูกทำเอาใบหน้าสวยหวานแดงแปร๊ดขึ้นอย่างอับอาย

มีใครเคยบอกไหมว่า คุณเป็นผู้ชายที่ปากร้ายที่สุด!

ใบหน้าหล่อคมสันแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะทำให้เขาดูมีเสน่ห์ชวนมองจนปริญชยาต้องตาพร่าไปชั่วขณะ มิน่าล่ะสาวๆ ถึงได้จ้องอยากจะขึ้นเตียงกับเขานัก หล่อนอยากจะรู้นักว่าบทรักของเขาจะร้อนแรงได้สักเสี้ยวของพระเอกในนิยายของหล่อนบ้างหรือเปล่า หญิงสาวรีบกะพริบแพขนตาถี่ๆ เพื่อสลัดความคิดบ้าๆ นั้นออกไปสมอง

คุณเป็นคนแรกที่กล้าพูดกับผมแบบนี้

แสดงว่ารอบตัวคุณ มีแต่คนที่ใส่หน้ากากเข้าหากันน่ะสิ

รู้สึกว่าคุณนี่จะรู้จักผมดีเหลือเกินนะ

แน่นอนสิก็คุณเป็นพระเอกของฉัน

คิ้วเข้มเลิกขึ้นพลางผุดยิ้มที่มุมปากอย่างเจ้าเสน่ห์ งั้นเหรอ?”

ฉันหมายถึงพระเอกในนิยายที่คุณต้องสวมบทบาทปริญชยารีบแก้ต่างพลางนึกโกรธตัวเองที่พูดจากำกวม

ผมก็ยังไม่ได้ว่าอะไรนี่

แต่ฉันดูจากสายตาและสีหน้าของคุณ ฉันรู้ว่าคุณคิด

แล้วในชีวิตคุณมีพระเอกตัวจริงกับเขาหรือยังเขาถามหมิ่นๆ

มีสิหล่อนรีบตอบจนดูมีพิรุธ

ก็ดี๊เขาไหวไหล่ เวลาสอนเลิฟซีน อะไรๆ มันจะได้ง่ายหน่อย

รามิลหัวเราะอย่างมีเลศนัยก่อนจะเดินอย่างสง่างามเข้าห้องตัวเองไป ปล่อยให้ปริญชยานั่งอ้าปากหวออยู่คนเดียว

 

ตอนเช้าของวันใหม่... แสงแดดอ่อนๆ ที่ส่องผ่านมู่ลี่เข้ามาทำให้ดวงตาคู่สวยต้องค่อยๆ ปรือขึ้นแล้วยันกายลุกขึ้น หยิบแว่นมาใส่ คว้าเอาหมอนแล้วเดินเข้าห้อง เมื่อเข้าไปแล้วก็พบว่าในห้องว่างเปล่าเพราะวีวี่ออกไปทำงานแต่เช้าแล้ว หล่อนจึงเข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า

หลังจากอาบน้ำแต่งตัวด้วยเสื้อยืดสีขาวและกางเกงขาสั้นเสร็จ ปริญชยาก็ค้นเอาโน้ตบุ๊กคออกมาเปิดเพื่อพิมพ์นิยายต่อในช่วงว่างๆ แต่แล้วท้องก็ร้องจ๊อกๆ ขึ้นทำให้ต้องออกจากห้องเพื่อหาอาหารประทังความหิว ตอนแรกตั้งใจว่าจะลงไปซื้อหาอะไรกิน หากแต่ก็ยังไม่รู้ว่าตรงไหนที่เขาขายอาหารคงต้องรอให้วีวี่ซึ่งคล่องแคล่วกว่าเป็นคนพาไป แต่กว่าวีวี่จะกลับมาอีกทีก็เย็นแล้วหล่อนคงเป็นโรคกระเพาะก่อนพอดี

เท้าเล็กๆ เดินเข้าไปในครัวของรามิลอย่างถือวิสาสะ

ขอโทษนะคุณโรม แต่ฉันหิวจริงๆ

หญิงสาวพึมพำเบาๆ เป็นเชิงขออนุญาตก่อนจะลงมือเปิดตู้เย็นแบบสองฝาออก หล่อนพบว่าข้างในนั้นเต็มไปด้วยเครื่องดื่มบำรุงร่างกายสารพัดรายการ สายตาคู่สวยสอดส่ายหาอะไรบางอย่างที่พอจะกินประทังความหิวได้ แล้วก็ต้องคลี่ยิ้มอย่างดีใจเมื่อมองเห็นขนมปังโฮลวีตและกระปุกแยมสตรอว์เบอรี่ มือบางเอื้อมไปหยิบเอาทั้งสองอย่างออกมาแล้วนำไปวางที่โต๊ะอาหารจัดหาอุปกรณ์ก่อนจะลงมือทาแยมลงบนขนมปังสองแผ่น วางเรียงไว้บนจาน และปัดมือเล็กน้อยหลังจากทำเสร็จ

ร่างอรชรนั่งลงบนเก้าอี้หยิบขนมปังชิ้นหนึ่งขึ้น อ้าปากขึ้นน้อยๆ เตรียมกัดเข้าปาก

นั่นคุณทำอะไร!เสียงทุ้มที่ดังขึ้นทำให้ร่างบางสะดุ้ง

ฉันเอ่อ... กำลังจะกินขนมปัง

ด้วยการขโมยกินอย่างนั้นเหรอ?”

ใบหน้าสวยก้มลงไม่กล้าสบตาเขาด้วยรู้สึกว่าตัวเองทำผิดจริงๆ แต่ขนมปังกับแยมแค่นี้เขาไม่เห็นต้องหวงนี่นา คนอะไรนอกจากจะหื่นแล้วยังขี้งกอีก!

ก็ฉันหิว แต่ไม่รู้ว่าจะไปกินข้าวที่ไหนนี่คะหล่อนตอบออกไปตรงๆ

งั้นไปแต่งตัว เดี๋ยวจะพาไปหาอะไรกิน

รามิลสั่งเรียบๆ แต่ทำเอาปริญชยาตาโต เขาเนี่ยนะจะพาหล่อนออกไปกินข้าวข้างนอกแล้วหล่อนจะเป็นข่าวไหม? แล้วจะมีปาปารัสซี่ตาถ่ายรูปหล่อนหรือเปล่า? หญิงสาวคิดไปต่างๆ นานาตามประสาคนช่างคิด

ชายหนุ่มขมวดคิ้วเมื่อหล่อนเงียบไป เป็นอะไร?”

คุณคิดดีแล้วเหรอคะ

เขาหรี่ตาลงแคบๆ เรื่องอะไร?”

ก็ที่จะพาฉันไปกินข้าว ไม่กลัวเป็นข่าวเหรอคะ

ลงไปกินแค่ข้างล่าง คงไม่มีนักข่าวมาคอยจับตาดูคุณหรอก อีกอย่างเขาเห็นคุณในสภาพนี้คงคิดว่าเป็นคนใช้มากกว่าจะมาเป็นคู่ขาผม

รามิลพูดอย่างไม่รักษาน้ำใจและสามารถยั่วให้ปริญชยาโมโหขึ้นมาได้ทันที

ก็ได้ ฉันจะไปแต่งตัวใหม่เอาให้เหมาะสมกับพอที่จะเดินกระทบไหล่ดาราดังอย่างคุณก็แล้วกัน

ร่างบางลุกพรวดพราดขึ้นแล้วก้าวฉับๆ กลับไปยังห้องตัวเองด้วยความกระฟัดกระเฟียด ดวงตายาวรีสีน้ำตาลมองตามหลังพลางหัวเราะขันๆ ที่จริงแล้วเขาก็พูดไปอย่างนั้นล่ะ แต่เพราะเวลาที่หล่อนใส่กางเกงขาสั้นแบบนั้นมันน่ามองเกินไป ...ขาหล่อนเรียวสวยดั่งหยกสลักและสามารถกระตุ้นอารมณ์บุรุษเพศให้ร้อนรุ่มได้อย่างง่ายดายโดยที่เจ้าตัวคงไม่รู้

ปริญชยาเดินกลับออกมาใหม่ด้วยชุดเสื้อยืดผ้าชีฟองแขนตุ๊กตาสีขาวกางเกงห้าส่วนและรองเท้าหุ้มส้นทรงเตี้ย นี่คือชุดที่ดีที่สุดของหล่อนแล้ว ถ้าเขาไม่พอใจหล่อนก็จะยอมอดข้าวล่ะ...

พอจะเดินกับคุณได้หรือยังเสียงหวานพูดกระแทกกระทั้น

เขากวาดสายตามองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าก่อนจะยักไหล่น้อยๆ ก็พอได้

ถ้างั้นไปกันเถอะฉันหิวจนจะกินช้างได้เป็นตัวแล้วหญิงสาวเป็นฝ่ายเร่ง

ร่างสูงสง่าเดินนำโดยที่ปริญชยาคอยเดินตามหลัง หล่อนไม่กล้าเดินข้างๆ เขาหรอก เพราะรู้ดีว่าไม่เหมาะสม ขนาดรามิลอยู่ในชุดลำลองเสื้อยืดคอโปโลกางเกงขาสั้นเขายังดูหล่อเหลาอย่างหาตัวจับยาก

เมื่อเดินมาถึงข้างล่างปริญชยาก็ขาแทบขวิดเมื่อสายตาหลายๆ คู่มองมายังหล่อนอย่างสนใจและซุบซิบๆ กัน บางครั้งถ้อยคำเหล่านั้นก็ลอยมาเข้าหู

ใครเดินตามคุณโรมน่ะ?”

ไม่รู้สิ คู่ควงคนใหม่ของคุณโรมหรือเปล่า

ไม่ใช่หรอก กะโปโลแบบนั้นคุณโรมไม่มองหรอก

ปริญชยาหยุดฟังคำวิจารณ์เหล่านั้นอย่างอดไม่ได้จนทำให้รามิลต้องหันกลับมามองเมื่อไม่หล่อนเดินตาม

คุณเสียงทุ้มของเขาปลุกให้หญิงสาวหลุดจากภวังค์ตัวเอง หยุดทำอะไร มาสิ

ค่ะๆหล่อนรีบเร่งฝีเท้าให้ทันเขาในที่สุด

เขาพาหล่อนมานั่งในร้านอาหารของคอนโดมิเนียมซึ่งก็หรูหราไม่น้อย หญิงสาวมองรายการอาหารยาวเหยียดด้วยความไม่เคยชินแล้วก็แอบถอนหายใจ อาหารแต่ละอย่างล้วนแต่มีราคาแพง หล่อนจึงกัดฟันสั่งข้าวผัดอเมริกันไปจานหนึ่งก่อนจะส่งเมนูให้เขาบ้าง

กินแค่นั้นเหรอรามิลถามขึ้น

ค่ะ

ไหนบอกว่าหิวไง

ก็มันแพงนี่คุณ ขืนสั่งไปเยอะ ฉันก็ไม่มีตังค์พอจ่ายสิปริญชยาบ่นปอดแปด

แค่สองสามร้อยเองทำขี้เหนียวไปได้เขาพูดเหมือนเป็นเรื่องเล็กๆ

ฉันไม่ได้ขี้เหนียว แต่ต้องประหยัด ฉันไม่ได้มีรายได้เป็นกอบเป็นกำเหมือนคุณนะหล่อนแย้ง

เป็นนักเขียนน่าจะรวยนะคุณ

บ้าสิ... คุณไม่เคยได้ยินคำว่านักเขียนไส้แห้งเหรอ

เอาเป็นว่ามื้อนี้ผมเลี้ยงแล้วกัน อยากกินอะไรก็สั่งรามิลเอ่ยอย่างใจกว้าง

ไม่เอาหรอก ฉันไม่อยากเป็นหนี้บุญคุณใคร โดยเฉพาะคนแปลกหน้าอย่างคุณ

ชายหนุ่มเอียงคอมอง หยิ่งซะด้วย

คุณจะด่าว่าฉันจนแล้วหยิ่งใช่ไหมเสียงหวานถามอย่างรู้ทันว่ากำลังถูกอีกฝ่ายกระแนะกระแหน

เขาหัวเราะร่วนก่อนจะหันไปสั่งอาหารของตัวเองบ้าง อีกไม่ถึงสิบนาทีเมนูที่ทั้งสองคนสั่งไปก็ถูกนำมาเสิร์ฟ ข้าวผัดอเมริกันและน้ำเปล่าหนึ่งแก้วถูกเลื่อนมาวางที่หน้าหล่อน ส่วนของรามิลมีขนมปัง ไข่ดาว แฮมทอด น้ำส้มแมนดาริน กาแฟสดหอมกรุ่นอีกหนึ่งแก้ว

ชายหนุ่มเริ่มลงมือด้วยการเหยาะพริกไทยกับซอสใส่ไข่ดาวและตักใส่ปาก ตามด้วยขนมปังประกบแฮม เคี้ยวตุ้ยๆ อย่างน่าอร่อย น้ำส้มในแก้วดูสดใหม่คงจะหวานชื่นใจไม่น้อยยามเขายกขึ้นดื่ม ปริญชยาแอบกลืนน้ำลายลงคอมองอาหารในจานตัวเองแล้วก็รู้สึกว่ามันจืดชืดสิ้นดีจนต้องรวบช้อนทั้งที่ข้าวผัดยังเหลืออยู่พูนจาน หญิงสาวอดเสียดายไม่ได้เพราะปกติหล่อนจะทานข้าวไม่ให้เหลือสักเม็ดเพราะรู้ดีว่าชาวนายากลำบากแค่ไหนกว่าจะได้ข้าวมาแต่ละเม็ด หากครั้งนี้มันฝืนกลืนไม่ลงจริงๆ

อิ่มแล้วเหรอ?” เขาถามขึ้นเมื่อเห็นหล่อนรวบช้อน

ค่ะ

คุณนี่แปลก บอกว่าหิวก็สั่งมานิดเดียวเพราะกลัวเปลือง ไอ้ครั้นสั่งมาอย่างเดียวก็กินไม่หมดอีก

มันเรื่องของฉันน่า คุณรีบๆ กินเถอะ ฉันจะได้กลับไปทำงานของฉันบ้างหญิงสาวตัดบทแล้วบุ้ยปากไปมา

คิ้วเข้มขมวดมุ่น กินแค่นั้นจะมีแรงเหรอคุณ

ฉันพิมพ์นิยายนะ ไม่ได้ไปยกอิฐยกปูน

รู้แล้ว แต่ถ้าท้องไม่อิ่ม สมองมันก็ไม่แล่นหรอกนะ

ปริญชยายอมรับว่าเขาพูดถูก แต่จะให้ทำยังไงก็ออกไปแล้วว่าอิ่ม จะให้กลับคำหรือซื้ออาหารเพิ่มก็กลัวเสียเงินและยังกลัวเสียฟอร์มด้วย

มันเรื่องของฉันเมื่อไม่รู้จะทำยังไงเสียงหวานจึงเถียงไปข้างๆ คูๆ

รามิลส่ายศีรษะก่อนจะหันไปเรียกพนักงานของร้านมาสั่งอาหารเพิ่มให้หล่อน

น้องครับ เอาแซนวิชแฮมชีสกับน้ำส้มให้คุณผู้หญิงหนึ่งแก้วนะครับ

หลังจากเขาสั่งเสร็จพนักงานสาวคนนั้นก็หันมามองหน้าหล่อนแล้วอมยิ้มก่อนจะเดินกลับไปที่ร้านทำเอาปริญชยาเดือดเนื้อร้อนใจขึ้นมาเพราะคิดว่าอาจจะถูกเข้าใจผิด จึงหันไปถลึงตาใส่เขาทันที

ก็ฉันบอกว่าอิ่มแล้วไง

รีบๆ กินเถอะน่า ไหนว่ารีบไปทำงานเขาตัดบทเหมือนรำคาญก่อนจะยกกาแฟหอมกรุ่นแก้วนั้นขึ้นจิบอย่างสบายอารมณ์

สุดท้ายหล่อนก็ต้องยอมกินแซนวิชและน้ำส้มที่เขาสั่งให้ คราวนี้ทั้งอร่อยและอิ่ม เมื่อถึงตอนจ่ายเงินรามิลก็จ่ายให้ทั้งหมด หล่อนยื่นเงินให้ เขาก็ไม่รับ เป็นอันว่ามื้อนั้นเลยกินฟรีไป

เมื่อกลับขึ้นไปถึงห้องแล้ว ต่างคนต่างก็แยกย้ายเข้าห้องของตัวเอง ปริญชยาเปลี่ยนชุดมาใส่ชุดเดิมและไม่รอช้าที่จะเปิดโน้ตบุ๊กปั่นต้นฉบับนิยายเรื่องใหม่ของหล่อนต่อ อีกหนึ่งชั่วโมงต่อมาประตูห้องก็ถูกเคาะ

ก๊อก!! ก๊อก!!

มาแล้วๆ ค่ะ

หล่อนตอบไปอย่างอัตโนมัติแล้วก็นึกแปลกใจตัวเองว่าทำไมถึงได้รู้สึกคุ้นเคยกับเขาเร็วนัก เท้าเล็กๆ เดินไปที่ประตูก่อนจะหมุนลูกปิดและเปิดประตูให้ ภาพที่เห็นคือผู้ชายหน้าตาหล่อขึ้นเทพในชุดเสื้อโปโล กางเกงขาเดฟทันสมัย เป็นอีกครั้งที่ปริญชยาตกอยู่ในอาการนิ่งงันเพราะถูกความหล่อของเขาสะกดสายตา

มือใหญ่เอื้อมมาขยับกรอบแว่นหล่อนทำให้ภาพที่เห็นเบลอไปชั่วขณะ หล่อนจึงได้สติแล้วรีบขยับแว่นให้เข้าที่เข้าทาง

คุณมีอะไร?” เสียงหวานเอ่ยถามขึ้นหลังอย่างรวนๆ เพราะอดเขินไม่ได้กับกิริยาใกล้ชิดสนิทสนมราวกับคนรักที่กำลังหยอกเย้ากันแบบนี้

ผมจะออกไปข้างนอกนะ เลยแวะเอาบทมาให้คุณไปศึกษาก่อนว่าแล้วก็ยัดกระดาษปึกหนึ่งใส่มือเล็กๆ ของหล่อน

หญิงสาวก้มลงอ่านคร่าวๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาคมเข้มไหวระริกเมื่อหลุบลงไปจับจ้องอยู่ที่ริมฝีปากอิ่มสวยที่เผยอขึ้นน้อยๆ อย่างลืมตัว...

นี่มันบทโทรทัศน์นี่

ก็ใช่... ผมอยากรู้ว่าไอ้ที่เขาเขียนว่า กระชากมาจูบอย่างดูดดื่มเนี่ย คุณจะขยายความมันยังไง จูบแบบไหนถึงจะดูดดื่มถึงพริกถึงขิงเหมือนอย่างที่เจ้าของบทประพันธ์ต้องการ

เขายิ้มใส่ตาและก้มลงมาพูดเสียงแหบพร่าใกล้ใบหน้าหล่อน จนหญิงสาวต้องผงะออกห่างเมื่อรู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกดึงดูดด้วยเสน่ห์อันร้ายกาจของเขา

ก็ได้ๆหล่อนรับปากอย่างไม่เต็มใจนักแต่จะให้ทำอย่างไรในเมื่อทุกอย่างมันคือหน้าที่ของหล่อน

ผมไปล่ะ

แล้วคุณจะกลับมาไหมปริญชยาถามอย่างอดไม่ได้

อยากให้ผมกลับมาหรือเปล่าล่ะเสียงทุ้มถามอย่างมีเลศนัยพลางยักคิ้วเข้มขึ้น หญิงสาวอดคิดไม่ได้ว่าเขากำลังทดสอบเสน่ห์ของตัวเองกับหล่อนอยู่แน่ๆ

มันเรื่องของคุณเสียงหวานรีบตอบก่อนจะผลักประตูปิดใส่หน้าเขาอย่างไม่เกรงใจ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)




ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha


ชอยพะเอก
โดย Anonymous | 1 year, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha