นางบำเรอแสนเสน่หา

โดย: เทียนธีรา



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 4 : นางเอกนอกจอ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ละครเรื่อง นางบำเรอแสนเสน่หาเปิดกล้องในวันนี้ รามิลออกจากบ้านแต่เช้าเพื่อเข้าฉากร่วมกับนักแสดงคนอื่นๆ และมีฉากที่ต้องแสดงร่วมกับถึงนางเอกของเรื่องด้วย

พิมอัมพร หรือ ฟ้า เป็นนางเอกลูกครึ่งไทย-เยอรมัน หล่อนเพิ่งมีผลงานละครเรื่องนี้เป็นเรื่องที่สาม แต่เนื่องจากฝีมือการแสดงที่ฉกาจฉกรรจ์ ตีบทแตกกระจุยกระจายทำให้เรทติ้งละครเรื่องล่าสุดสูงมาก ทางผู้จัดจึงดึงตัวมาประกบกับรามิลซึ่งเป็นพระเอกแม่เหล็กอยู่แล้วในเรื่องนี้

สวัสดีค่ะพี่โรมพิมอัมพรเข้ามาทักทายทำความรู้จัก

ครับเขาตอบเรียบๆ

นางเอกสาวอดไม่ได้ที่จะมองรามิลด้วยความรู้สึกแปลกใจระคนกับความขัดใจ ทำไมผู้ชายคนนี้จึงไม่มีทีท่าว่าจะสนใจมองหล่อนเลย พิมอัมพรไม่เคยชินกับการโดนเมินใส่ หล่อนรู้สึกแปลกๆ เพราะที่ผ่านมามีแต่ผู้ชายเป็นฝ่ายรุกเร้าเข้าหาหล่อนก่อน แต่คราวนี้กลับกลายเป็นหล่อนที่พยายามรุกเข้าใส่ สาวสวยใจเต้นแรงขึ้นอีก อาว์...ทำไมเขาช่างมีแรงดึงดูดมหาศาลขนาดนี้นะเพียงแค่ได้สบตาก็ชวนให้จินตนาการไปในยามที่ตนนอนอยู่บนเตียงกว้างใต้ร่างกำยำของเขา ใบหน้าหล่อนร้อนผ่าว จ้องมองเขาอย่างไม่วางตา

พี่โรมพร้อมหรือยังคะ

พร้อมแล้วครับ แล้วคุณล่ะ

พร้อมค่ะ แต่ยังเขินๆ พี่โรมอยู่เลยพิมอัมพรมีท่าทีเอียงอายอย่างเห็นได้ชัด

อย่าเขินเลยครับ คิดซะว่ามันคืองานเขาให้กำลังใจและเผยยิ้มให้พิมอัมพรบางๆ เป็นครั้งแรก

พี่โรมนี่ดูมืออาชีพจังเลยนะคะ

คุณฟ้าก็ฝีมือใช่ย่อยเลยนะ

เอ่อบทตบน่ะค่ะพี่โรมพิมอัมพรอึกอัก

ใบหน้าหล่อคมประดับด้วยรอยยิ้ม ตบจริงได้เลยครับ ไม่ต้องเกรงใจ

แล้วบทจูบล่ะคะ?” หล่อนถามเหมือนท้าทายอยู่ในที

จะยอมให้ผมจูบจริงหรือเปล่าล่ะครับ?” ใบหน้าหล่อคมหันไปสบประสานสายตาขณะถามประโยคนั้นทำเอาให้พิมอัมพรร้อนวูบวาบไปทั่วร่าง หล่อนยอมรับว่ารามิลเป็นผู้ชายที่มีเสน่ห์มาก ยิ่งได้คุยด้วยก็ยิ่งชวนลุ่มหลงจนอยากกระโจนลงไปในบ่วงเสน่ห์ของเขา สาวสวยหน้าแดงเรื่อ มองหน้าหล่อคมคร้ามอย่างแฝงความนัยรู้สึกว่าอยากใกล้ชิดกับเขามากกว่านี้ด้วยความร้อนรุ่นที่ระอุอยู่ภายในจนแทบจะเก็บเอาไว้ไม่มิดชิด

ว่าไงครับเขาถามกระเซ้าเมื่อเห็นอีกฝ่ายเอาแต่หน้าแดง

แล้วแต่พี่โรมสิคะเสียงหวานตอบผาดแผ่วพลางช้อนตาขึ้นมองอย่างมีความหมาย กิริยานั้นเหมือนเอียงอายแต่กลับพยายามจะนำเสนออย่างยินยอมพร้อมใจ

รามิลคลี่ยิ้มพลันใบหน้าเนียนใสของติวเตอร์ส่วนตัวก็ผุดพรายขึ้นซ้อนทับใบหน้าของพิมอัมพร ชายหนุ่มสลัดศีรษะเบาๆ เพื่อให้ภาพนั้นมลายหายไป ลมหายใจยาวๆ ถูกระบายออกเพราะตั้งแต่วันที่เขาจูบหล่อน ปริญชยาก็เอาหลบหน้าหลบตาเขา นี่ก็สามวันเข้าไปแล้วที่แทบจะไม่ได้คุยกับหล่อนเลย

พี่โรมไม่สบายหรือเปล่าคะพิมอัมพรถามขึ้นเมื่อจู่ๆ ชายหนุ่มที่กำลังส่งสายตาหวานเยิ้มมาให้หล่อน มีท่าทีเคร่งขรึมและเงียบไป

เปล่าครับ พอดีผมกำลังทบทวนบทอยู่เขาตอบไปคนละอย่างกับที่คิดอยู่

พี่โรมนี่เก่งทุกอย่างเลยนะคะ ว่างๆ ช่วยสอนฟ้าบ้างได้ไหมคะ

ประโยคนั้นทำให้เขาอดคลี่ยิ้มไม่ได้เพราะคำว่า สอนชวนให้รู้สึกโหยหารสจูบอันบริสุทธ์ ไร้เดียงสานั้นแปลกๆ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าหล่อนไม่เคยจูบกับผู้ชายคนไหนมาก่อน แต่หลังจากที่จูบกับเขาแล้วไม่รู้หล่อนจะไปลองกับใครหรือเปล่า แต่ถ้าหล่อนทำอย่างนั้นจริงๆ รับรองว่าได้เห็นดีกับเขาแน่ๆ

ถ้ามีผู้ชายอื่นได้จูบปริญชยาเหมือนกับที่เขาจูบ... แค่คิดรามิลก็แทบคลั่ง หล่อนจะรู้หรือเปล่าว่ากำลังทำให้เขาเกิดอาการหื่นกระหาย ไม่ใช่กับผู้หญิงอื่น แต่เฉพาะกับหล่อนคนเดียว อย่างคืนนั้นที่เขารับนัดยูริโกะและออกไปหาหล่อน หลังจากนั้นก็จบลงบนเตียง ลีลารักของเขาเป็นไปอย่างเร่าร้อนโดยที่จินตนาการไปว่าคนที่อยู่ใต้ร่างคือปริญชยาไม่ใช่ยูริโกะ เขาถาโถมโจนจ้วงเข้าใส่ยูริโกะอย่างหนักหน่วงไม่หยุดหย่อนทำนักร้องสาวร้องครวญครางอย่างสุขสมอยู่ตลอดเวลา ...ยูริโกะออดอ้อนให้เขาค้างด้วยหลังจากบทรักอันร้อนแรงผ่านไปหากเป็นเมื่อก่อนเขาคงไม่ลังเลที่นอนกกกอดร่างนุ่มนิ่มเอาไว้ตลอดคืน หากแต่คืนนั้นเขากลับปฏิเสธและทุรนทุรายกลับห้องตัวเองราวกับคนติดยาเสพติดที่ใกล้จะลงแดง เมื่อกลับไปถึงเห็นร่างบางนอนคุดคู้อยู่บนโซฟา ความร้อนรุ่มแปลกๆ ก็ค่อยๆ คลายลง ใบหน้าหล่อคมก้มลงไปมองหล่อนใกล้ๆ และแอบประทับริมฝีปากลงบนพวงแก้มนุ่มเบาๆ สูดเอาความหอมอ่อนๆ เข้าเต็มไปอด ซึ่งเจ้าตัวก็เพียงดิ้นขยุกขยิกเท่านั้น เขาคลี่ยิ้มอย่างพึงพอใจเมื่อคิดว่าการนอนขี้เซาและหลับลึกของปริญชยาก็ดีอย่างนี้นี่เอง...

คุณโรม น้องฟ้า เข้าฉากค่ะเสียงผู้ช่วยผู้กำกับดังขึ้นทำให้ทั้งสองต้องเดินไปเตรียมตัว

การถ่ายทำวันนั้นเสร็จเกือบห้าทุ่มเพราะมีฉากที่ต้องถ่ายในช่วงเวลากลางคืนด้วย หลังจากเลิกกองพิมอัมพรก็เดินตรงมาหารามิลทันที สายตาเย้ายวนของหล่อนไม่เคยคลาดสายตาไปจากชายหนุ่มแม้แต่วินาทีเดียว

เหนื่อยไหมคะพี่โรม

ก็นิดหน่อยครับ แล้วคุณฟ้าล่ะ

ฟ้าก็เหนื่อยนิดหน่อยค่ะ แต่ว่าก็สบายมากค่ะหญิงสาวยิ้มหวาน แล้วพี่โรมจะไปไหนต่อหรือเปล่าคะ

ว่าจะกลับคอนโดเลยน่ะครับ คุณฟ้ามีอะไรหรือเปล่า

ฟ้าจะชวนพี่โรมไปทานข้าวต้มรอบดึกน่ะค่ะ อยู่ไม่ไกลจากคอนโดพี่โรมเท่าไหร่หรอกค่ะ

คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน แล้วคุณฟ้ารู้เหรอครับว่าคอนโดผมอยู่ไหน

พิมอัมพรยิ้มอายๆ ก่อนจะพยักหน้ายอมรับ รู้ค่ะ

ถ้าอย่างนั้นก็ได้ครับ

เดี๋ยวฟ้าขับรถตามไปนะคะ

พิมอัมพรเดินไปที่รถของตนอย่างไม่เร่งรีบนัก ท่วงท่าการเดินของหล่อนสง่างามเปี่ยมล้นไปด้วยความมั่นใจในตัวเอง หล่อนแอบชอบรามิลเพราะเขาเป็นผู้ชายที่เรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบทุกอย่าง หล่อ รวย จบการศึกษาจากต่างประเทศ เป็นหลานของผู้บริหารช่องโทรทัศน์ซึ่งครอบครัวเขามีหุ้นส่วนอยู่ในสถานโทรทัศน์ช่องนี้ไม่น้อยกว่าสามสิบเปอร์เซ็นต์ มีสวนปาล์มนับพันไร่ มีรีสอร์ทหรูและฟาร์มไข่มุกที่เกาะส่วนตัวในจังหวัดทางภาคใต้ นอกจากนี้เขายังเลื่องชื่อว่าบทรักบนเตียงของเขานั้นทั้งเร่าร้อน หนักหน่วงและดุดัน  หล่อนอยากรู้ อยากลองด้วยตัวเองว่าจะจริงแค่ไหนและก็ไม่รู้รีรอที่จะทอดสะพานให้เมื่อมีโอกาสแต่กระนั้นก็ยังสงวนท่าทีไม่แสดงออกมากนัก พิมอัมพรฉลาดพอและรู้ดีว่าการจะทำให้ผู้ชายสักคนมาหลงเสน่ห์นั้นต้องทำอย่างไร ผู้ชายไม่ชอบไล่ตาม แต่ชอบตามล่านั่นคือสิ่งที่หล่อนตระหนักและงัดกลยุทธ์นี้มาใช้เสมอเมื่อต้องการให้ผู้ชายสักคนมาสนใจ ถ้าหากว่าหล่อนจะได้รามิลมาครอบครองหล่อนก็ต้องการให้เขามาสยบอยู่แทบเท้า แล้วหลังจากนั้นถ้าหล่อนก็จะเหนือกว่าผู้หญิงหลายล้านคนในประเทศนี้ที่หลงใหลเสน่ห์และความหล่อเหลาของพระเอกผู้นี้

แล้วในที่สุดรถสองคันก็ขับตามกันมาจอดหน้าร้านข้าวต้ม ขณะนั้นคนในร้านไม่เยอะมากนัก ทั้งสองจึงไม่ตกเป็นเป้าสายตาสักเท่าไหร่

อร่อยไหมคะพี่โรมพิมอัมพรเอ่ยถาม

ก็อร่อยดีครับ

ถ้าอร่อยเอาไว้เรามาบ่อยๆ นะคะ ฟ้าว่าทานข้าวต้มช่วงดึกๆ แบบนี้ได้บรรยากาศดีค่ะสายตาหวานเชื่อมทอดสะพานให้อย่างเปิดเผย

ครับ... แล้วนี่บ้านคุณฟ้าอยู่ไกลไหมครับเขาเอ่ยถามอย่างเป็นห่วงเพราะไม่อยากให้หล่อนขับรถคนเดียวดึกๆ ถึงอย่างไรพิมอัมพรก็เป็นผู้หญิง

ก็ไกลพอสมควรค่ะ ถ้าฟ้าขับรถจากที่นี่ก็ราวๆ สี่สิบนาที

ถ้าอย่างนั้นรีบทานเถอะครับ

ขอบคุณพี่โรมนะครับที่เป็นห่วงนางเอกสาวยิ้มหวาน ช้อนตามองอย่างมีความหมายอีกครั้ง

รามิลเดินมาส่งพิมอัมพรที่รถหลังจากทานข้าวต้มอิ่มแล้ว หญิงสาวโบกมือให้อย่างน่ารัก ในใจอดเสียดายไม่ได้ที่เขาไม่ชวนไปต่อ แต่กระนั้นหล่อนก็ยังใจเย็นเพราะคิดว่าระหว่างหล่อนกับเขายังมีเวลาอีกมาก น้ำหยดลงหินทุกวันหินมันยังกร่อน แล้วน้ำผึ้งแสนหวานอย่างหล่อนหยดลงบนหัวใจเขาบ่อยๆ มีหรือที่รามิลจะไม่หวั่นไหว

 

มือหนารีบผลักประตูห้องเข้าไปอย่างรีบร้อน ลำขายาวๆ ก้าวตรงไปยังโซฟาตัวยาวเพื่อหวังจะขโมยดอมดมเอาความหอมกรุ่นดั่งมะลิแรกแย้มให้ชื่นใจก่อนเข้านอน แต่แล้วเขาก็ต้องผิดหวังเมื่อไม่เห็นร่างบางนอนอยู่เหมือนเช่นทุกวัน

ไปไหนของเขาเสียงทุ้มพึมพำคนเดียว

ก่อนจะมองไปยังประตูห้องของหล่อน แล้วไม่รอช้าที่จะเดินดุ่มๆ ไปเคาะอย่างไม่ลังเล

ก๊อก!! ก๊อก!!

คุณ... คุณ...

ปริญชยาสะดุ้งตื่นเมื่อเสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นติดๆ กัน ไม่เคาะเปล่าๆ มิหนำซ้ำยังตะโกนเรียกด้วย ครั้นจะหันไปหาวีวี่ก็ไม่ได้เพราะวันนี้เป็นวันสุดสัปดาห์เพื่อนแต๋วของหล่อนกลับบ้านไปเยี่ยมพ่อแม่

ก๊อก!! ก๊อก!!

เสียงเคาะประตูดังขึ้นเป็นครั้งที่สองทำให้ร่างบางเอื้อมไปเปิดไฟหัวเตียงแล้วหยิบแว่นมาใส่ก่อนจะเดินไปเปิดประตูให้เขาอย่างเลี่ยงไม่ได้ ทั้งๆ ที่หลายวันมานี้หล่อนพยายามหลบหน้าเขาตลอด

มีอะไรคะ ดึกดื่นแล้วนะหญิงสาวอดไม่ได้ที่จะโวยใส่ด้วยความที่ไม่อยากเจอหน้าเขา

ผมหิวเขาตอบหน้าตาเฉย ทั้งที่งานนี้ตัวเองตอแหลสดๆ ก็พึ่งกินมาแท้ๆ

แล้วจะให้ฉันทำยังไง?”

หาอะไรให้ผมกินหน่อยสิ คุณทำกับข้าวเป็นไหม

ปริญชยาทำสีหน้ายุ่งยาก หล่อนเป็นลูกสาวคนเล็กๆ มีแต่แม่และพี่สาวทำให้กินตลอด ทำอาหารเป็นอย่างมากก็แค่ไข่เจียว

ฉันทำเป็นแต่ไข่เจียวกับต้มบะหมี่คุณกินได้ไหมล่ะเสียงหวานโพล่งออกไปราวกับมะนาวไม่มีน้ำ

เขาปล่อยก๊ากออกมาอย่างไม่ไว้หน้า ฮะๆๆๆ

ใบหน้าสวยหวานงอง้ำทันที คุณหัวเราะอะไร?”

ก็หัวเราะคุณน่ะสิ ดูซิหน้าตาก็งั้นๆ แทนที่จะมีคุณสมบัติเป็นกุลสตรีเพื่อมัดใจหนุ่มๆ บ้างแต่นี่กลับไม่มีคุณสมบัติเหล่านั้นเลย

ฉันก็เป็นของฉันอย่างนี้แหละ จะให้เอาเสน่ห์ปลายจวักไปมัดใจผู้ชายอย่างคุณฉันไม่เอาหรอก

ผู้ชายอย่างผมไม่น่าสนใจเลยเหรอ

ไม่!หล่อนตอบทันทีอย่างไม่ลังเล ไปโปรยคำหวานกับสาวๆ ของคุณเถอะ อย่ามาหยอดใส่ฉัน

ใจแข็งจังเลยนะเขาพูดพลางเอื้อมมือมาจับปลายคางมนเล่นอย่างเอ็นดู

มือบางปัดมือเขาออกทันที และโบกไม้โบกมือไล่ ชิ้วๆ

อย่าพึ่งไล่สิ ผมหิวไส้จะขาดอยู่แล้ว ต้มบะหมี่ให้กินหน่อยได้ไหมรามิลออดอ้อนทั้งปากทั้งตา

ปริญชยาเผลอค้อนจนได้ ชายหนุ่มคิดว่าหล่อนเป็นผู้หญิงที่ค้อนได้น่ารักที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา

ก็ได้ค่ะ

ถ้างั้นผมไปอาบน้ำรอนะ เสร็จแล้วจะมารอกิน

คุณอาบน้ำนานหรือเปล่าล่ะเสียงหวานเอ่ยถามก่อนที่เขาจะผละไป

ใบหน้าหล่อคมหันมายิ้มแสนเสน่ห์ ทำไมเหรอ หรือว่าจะไปช่วยอาบ

ทะลึ่ง!หล่อนบุ้ยปากใส่ ฉันถามเพื่อจะได้กะถูกว่าจะไปต้มบะหมี่ให้คุณตอนไหน ขืนต้มทิ้งไว้นานเป็นครึ่งชั่วโมง มีหวังบะหมี่อืดหมด

ผมอาบไม่นานหรอกประมาณครึ่งชั่วโมง

ดวงตากลมโตเบิกขึ้น โห! ครึ่งชั่วโมงเนี่ยนะไม่นาน ฉันอาบแค่สิบนาทีเอง

ถึงว่าตัวไม่หอมเขาแกล้งยวน

คุณรู้ได้ไงว่าไม่หอมเสียงหวานโวยวาย แล้วก็หน้าร้อนขึ้นเมื่อคิดถึงรสจูบอันเร่าร้อนของเขา

ก็ผมดมมาแล้วนะสิชายหนุ่มตอบหน้าตาเฉย

ตอนไหน? เมื่อไหร่?”

ใบหน้าหล่อคมระบายยิ้มอย่างขำๆ ผมล้อเล่นน่าคุณ หน้าตาอย่างคุณไม่ใช่สเปกผมหรอก

ต้องอย่างขาว อวบ อึ๋ม เหมือนน้องยูริโกะนั่นใช่ไหมถึงจะใช่ปริญชยาประชดให้ทันที

ทำเสียงเหมือนกำลังหึงดวงตาสีน้ำตาลเข้มหรี่มองอย่างจับพิรุธ

มือบางยกขึ้นกอดอก ผินหน้าหนี อย่ามาขี้ตู่บ้าๆ นะ

เขาว่าคนโกหกมักไม่กล้าสบตาคนอื่นใบหน้าหล่อคมโน้มลงมาพูดใกล้ๆ ริมฝีปากกระจับ

หญิงสาวหันขวับมา ก็ตาคุณเจ้าชู้ใครจะอยากไปสบตาด้วย รีบๆ ไปอาบน้ำซะทีสิ ไหนว่าหิวไง

ครับๆ ไปแล้วครับ

รามิลทำเสียงล้อเลียน ก่อนจะที่ร่างสูงสง่าหมุนจะตัวกลับไปที่ห้องพลางฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี สายตาคู่สวยมองตามแล้วส่ายศีรษะน้อยๆ พยายามกลั้นยิ้มแต่สุดท้ายก็กลั้นเอาไว้ไม่อยู่

ร่างบางตรงไปยังห้องครัว หาวัตถุดิบสำหรับการต้มบะหมี่ออกมาจากตู้เย็น จัดการล้างผักและหั่นจนเรียบร้อย จากนั้นจึงตั้งหม้อน้ำร้อนแล้วใส่บะหมี่รสต้มยำกุ้ง ผักกาดขาว กุ้ง เสร็จแล้วก็ปิดแก๊สเทบะหมี่ใส่ชาม ซอยพริกขี้หนูสด บีบมะนาว โรยผักชี เหยาะน้ำตาลใส่นิดหน่อย

ปริญชยามัวสาละวนอยู่กับการต้มบะหมี่จึงไม่รู้ว่ารามิลมายืนดูหล่อนอยู่ตั้งแต่เมื่อไหร่ เขามายืนซ้อนหลังแล้วชะโงกหน้าไปข้างๆ หู

หอมจัง

ใบหน้าสวยหวานหันขวับมาจึงทำให้พวงแก้มใสจนเข้าจมูกโด่งอย่างจังพร้อมกันนั้นแขนแกร่งก็สอดเข้าที่เอวอ้อนแอ้นทันดี

อุ้ย!หล่อนอุทานอย่างตกใจ ถอยไปห่างๆ สิคุณ...

ก็กลิ่นมันหอมเย้ายวนจมูกเลยอยากมาดมใกล้ๆเสียงทุ้มแหบพร่าชวนขนลุกเกรียว ไออุ่นที่นาบมากับแผ่นหลังทำให้สมาธิของหล่อนกระเจิดกระเจิง พยายามจะดิ้นแต่วงแขนนั้นก็ไม่เปิดโอกาสให้หล่อนดิ้นหนี มิหนำซ้ำยังรัดแน่นจนร่างนุ่มนิ่มแทบจะจมเข้าไปในอกแกร่ง มือซุกซุนไต่ไปตามเอวและสะโพกกลมกลึง...แตะตรงไหนก็เหมือนไฟนาบตรงนั้น ร่างบางอ่อนปวกเปียกคล้ายหมดแรงเอาดื้อๆ

ไปนั่งรอที่โต๊ะเลย ยืนตรงนี้เกะกะหล่อนแสร้งทำเสียงดุกลบเกลื่อนอาการหวั่นไหวของตนเอง

เขายิ้มกริ่มอย่างเจ้าชู้ แต่ก็ยอมถอยห่างไปนั่งรอที่โต๊ะแต่โดยดีก็ในเมื่อได้ดอมดมกลิ่นแก้มหอมๆ เข้าไปแล้ว ชายหนุ่มจึงกลายเป็นคนว่าง่ายโดยปริยาย

ปริญชยาล้างมือแล้วยกชามบะหมี่มาให้เขาที่โต๊ะ เสร็จแล้วร่างบางก็ทำท่าจะเดินหนีกลับห้องตัวเอง

ยังไปไม่ได้เสียงทุ้มเอ่ยขัดขึ้นก่อนที่เท้าเล็กๆ จะทันได้ก้าวออกจากห้องครัว

ใบหน้าสวยหวานหันกลับมาถามอย่างงงๆ คุณจะเอาอะไรอีกล่ะคะ อยากกินบะหมี่ฉันก็ต้มให้แล้ว

มานั่งเป็นเพื่อนผมก่อน

ปริญชยาฟังว่าเขาสั่งมากกว่าขอร้อง หล่อนจึงระบายลมหายใจออกมาเบาๆ พลางนึกค่อนขอดในใจ คนอะไรเอาแต่ใจที่สุดสุดท้ายก็ต้องยอมเดินกลับมานั่งที่โต๊ะฝั่งตรงข้ามกับเขา

ท่าทางน่ากินดีนะคงต้มบ่อยล่ะสิเสียงทุ้มถามอย่างอารมณ์ดีเมื่อหล่อนนั่งเรียบร้อยแล้ว

ก็อาหารหลักฉันล่ะ เวลาไม่มีตังค์

คุณอยู่บ้านเช่าเหรอ

ค่ะ หลังจากเรียนจบก็ออกมาเช่าบ้านหลังเล็กๆ อยู่กับวีวี่สองคน แต่ตอนหลังวีวี่ได้งานทำซึ่งอยู่ไกลจากที่บ้านมาก เขาเลยย้ายออกไปน่ะค่ะ

แล้วนี่คุณวีวี่ไปไหน ผมไม่เห็นเลย

วันนี้วันศุกร์วีวี่กลับบ้านต่างจังหวัดค่ะ จะกลับมาอีกทีก็วันอาทิตย์ตอนบ่ายๆ โน่นแหละ

บ้านคุณวีวี่อยู่ไหนเขาถามต่อ

อยู่นครปฐมค่ะ

แล้วบ้านคุณล่ะ

คุณนี่เป็นพวกสำรวจสำมะโนครัวหรือไงคะ ซักอยู่ได้หล่อนแขวะอีกจนได้พลางทำปากขมุบขมิบ

ก็แค่อยากรู้ไว้เท่านั่นน่าคุณ เราจะต้องอยู่ด้วยกันอีกตั้งหลายเดือน จะให้ผมรู้จักแต่ชื่อคุณเท่านั้นหรือครับคุณปริญชยา

ชื่อเล่นฉันคือ แป้ง คุณจะเรียกว่า แป้ง ก็ได้นะ เพื่อนๆ ก็เรียกฉันแบบนี้แหละ

หอมสมชื่อเสียงทุ้มหลุดปาก

ดวงตากลมโตถลึงขึ้น คุณว่าอะไรนะ?”

ผมหมายความว่ามีชื่อต่อหรือเปล่า เช่น แป้งหอม แป้งเย็น หรือว่าแป้งเด็กรามิลสัพยอกอย่างน่ารัก

ไม่มีหรอกค่ะ แป้งเฉยๆ

ใช่เฉยมาก โดนจูบเข้าไปขนาดนั้นยังนั่งนิ่งเฉยๆเสียงทุ้มยั่วเย้าและก็ได้ผลทันทีเพราะพวงแก้มใสเปลี่ยนเป็นสีตำลึงสุกทันที

คุณ!!

เขายกมือขึ้นโบก ผมล้อเล่นน่า อย่าพึ่งโกรธสิ

ก็คุณ...หล่อนพูดไม่ออก...ได้แต่หน้าแดงปากสั่น

ถ้าไม่หยุดโกรธผมจับจูบไม่รู้ด้วยนะเสียงทุ้มพูดจริงจังพลางส่งสายตาแพรวแพรวระยิบระยับ

อย่าทำอะไรบ้าๆ นะคุณ ครั้งเดียวก็เกินพอแล้วเสียงหวานแหวใส่อย่างพยายามข่มความว้าวุ่นของตนเอง

ชอบหรือเปล่า

หญิงสาวตวัดตาใส่ ก่อนจะถามเสียงห้วนจัด ชอบอะไร?”

ก็ชอบที่จูบกับผมน่ะสิ

เขาตอบด้วยน้ำเสียงและแววตาแพรวพราวจนหญิงสาวหน้าแดงแล้วหน้าแดงอีกอย่างช่วยไม่ได้

บ้า!!!ปริญชยาค้อนวงใหญ่จนหน้าคว่ำ หยุดล้อฉันเลยนะ ถ้าไม่หยุดฉันจะตีหัวคุณจริงๆ ด้วย

 “นึกเหรอว่าจะหยุดผมได้รามิลพูดกลั้วหัวเราะ

ก็ลองดูสิ

คิ้วเข้มเลิกขึ้น จ้องมองหล่อนเป็นเชิงคำถาม... ดวงตาไหวระริก แน่ใจนะว่าจะให้ผมลอง

โอ๊ย!! พูดอะไรก็เสียเปรียบคุณไปหมดปริญชยาแทบจะบ้าเพราะดูเหมือนทำยังไงหล่อนก็ไม่มีทางที่จะชนะเขาได้เลยจริงๆ

ผมถามอะไรหน่อยสิ

หล่อนเอียงคอมอง อะไรคะ?”

ทำไมคุณถึงชอบมานอนอยู่ข้างนอก

ก็... ฉันนอนไม่หลับน่ะค่ะเสียงหล่อนเบาลง คือวีวี่นอนกรนเสียงดังมาก

เขาพยักหน้าอย่างเข้าใจ งั้นคุณก็ไปนอนได้แล้วล่ะ นานๆ ได้นอนเงียบๆ บนเตียงนุ่มๆ คงสบายกว่านอนบนโซฟาแคบๆ นะ

ค่ะ

ร่างบางรับคำเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นและเดินออกไปจากห้องครัว

ฝันดีนะครับ แป้งหอมเสียงทุ้มพูดตามหลัง

ตอนแรกหล่อนแค่ตั้งใจจะปรายตากลับมามองแต่ก็สุดท้ายก็อดอมยิ้มให้เขาไม่ได้


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)




ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha


สนุก...ปนหื่นหน่อยๆๆ
โดย Anonymous | 10 months, 4 weeks ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
D
โดย Anonymous | 11 months, 1 week ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha