นางบำเรอซาตาน

โดย: Lantana-Pakakrong



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 1 : แนะนำตัวละคร+บทนำ


ตอนต่อไป

ตัวละคร

คริส วอลตัน พระเอก

อุ่นจันทร์ นางเอก

คาลอส พระรอง ญาติผู้น้องพระเอก

มิเกล นางรอง

นาตาซา นางร้าย

และบุคคลอื่นๆ



มหานครนิวยอร์ก มหานครเอกของโลกจัดเป็นศูนย์กลางของเศรษฐกิจ การเงิน วัฒนธรรม บันเทิงที่ใหญ่ที่สุด และยังเป็นเมืองที่มีตึกสูงระฟ้าสูงมากที่สุดในโลก 1 ใน 10 ของตึกสูงนั่นประกอบไปด้วยตึกของ บริษัทวอลตัน  เรียลเอสเตท จำกัด มหาชน ซึ่งอยู่ในความดูแลของคุณโคดี้ วอลตันและลูกชายคนเดียวอย่าง คริส วอลตัน หนุ่มหล่อและฮอตที่สุดในขณะนี้ เนื่องจากเพิ่งเป็นข่าวกับนาตาชา นางแบบชุดชั้นในแบรนด์ดังระดับโลก ทั้งสองมีภาพหลุดด้วยกันที่ชายหาดชื่อดังของเกาะฮาวายเมื่อปลายสัปดาห์ที่ผ่านมาและตอนนี้ข่าวนั่นก็โด่งดังระดับโลกเลยทีเดียว ทั้งๆที่คริสเพิ่งเป็นข่าวกับดาราฮอลลีวู้ดเมื่อต้นเดือนที่แล้ว และที่น่าฮือฮาว่านั่นสื่อระดับโลกปล่อยข่าววงในออกมาว่าเขาเพิ่งจะมีคู่หมั้นคู่หมายและเป็นสาวไฮโซจากตระกูลดังอย่างคุณหนูมิเกล ผู้คนส่วนใหญ่และสื่อบันเทิงยักษ์ใหญ่จึงจับตาข่าวของเขาเป็นพิเศษ เพราะจะส่งผลถึงเงินจำนวนมหาศาลที่จะตามมานั่นเอง

“คริส ตกลงเรื่องลงทุนแถบเซาท์อีสเอเชียแกจะว่าอย่างไร จะส่งใครไปจัดการ” คุณโคดี้สอบถามขึ้น เรื่องการงานบุตรชายของตนไม่เคยทำอะไรให้เขาผิดหวัง ส่วนเรื่องส่วนตัวเขาก็ตามใจเนื่องจากอายุอานามก็เยอะแล้ว อยากให้ลูกชายที่รักตัดสินใจเองไม่บีบบังคับ จะช่วยประคับประคองเขาอยู่ข้างหลังเพียงเท่านั้นก็เพียงพอ แต่ทางมารดาของบุตรชายนั่นไม่ได้คิดเช่นนั้น เมียของเขาบอกว่าพวกเขาก็แก่ขึ้นทุกๆปี อยากเห็นบุตรชายเป็นฝั่งเป็นฝา มีหลานเล็กๆน่ารักมาคอยเลี้ยงดูอุ้มชู มาสืบทอดกิจการที่มีมากมายต่อ ไม่อย่างนั่นคงนอนตายตาไม่หลับเป็นแน่

“เรื่องนี้ผมจะลุยเองครับ ผมจัดทีมไว้เรียบร้อยแล้ว เดี่ยวอาทิตย์หน้าผมจะบินไปเมืองไทยล่างหน้าก่อนสัก 3-4 วันครับพ่อ” ชายหนุ่มตอบบิดาออกไป ทั้งๆที่เขายังวุ่นๆกับงานในมือที่มีมากมายให้ตรวจสอบ ให้ตัดสินใจ

“ตามใจแก มีอะไรก็บอกพ่อได้ตลอดนะไอ้ลูกชาย” เขาเลี้ยงคริสตามประสาชายหนุ่มธรรมดาทั่วไป และบุตรชายของเขาก็สามารถวางตัวได้ดีทุกที่ ทุกสถานการณ์

“ครับพ่อ” คริส รักและเคารพพ่อและแม่ของเขามาก หากอะไรที่ไม่หนักเกินไปเขาก็จะยอมพวกเขาทุกเรื่อง อย่างเช่นเรื่องคู่หมั้นคู่หมายที่มารดาจัดหาไว้ให้ แม้เขาอยากจะปฎิเสธแต่ก็เพราะรักและสงสารมารดามาก เขาเลยต้อนรับคำมารดาไปอย่างเลี่ยงไม่ได้ ถึงอย่างไรก็ไม่คิดจะรักใครอีกแล้วในชีวิตนี้ เพราะผู้หญิงก็เหมือนกันหมดทั้งโลก ไม่จริงใจ รักผู้ชายเพียงเพราะทรัพย์สมบัติที่ผู้ชายคนนั่นมี จากที่เห็น สัมผัส และคลุกคลีกับเพื่อนที่สนิทมากคนหนึ่งที่เจ็บช้ำเพราะรัก จนไม่สามารถมีชีวิตอยู่บนโลกนี้ได้ เพื่อนของเขาเลือกที่จะฆ่าตัวตายเพื่อหนีความรักที่บัดซบครั้งนั้น เขาเสียใจเป็นอย่างมากไม่คิดเลยว่าคนที่มองโลกในแง่ดี คนที่ห่วงใยช่วยเหลือดูแลเพื่อนๆทุกคนมาโดยตลอดอย่างจอห์นจะเลือกวิธีของคนสิ้นคิดแบบนั่น

***"แกไม่เข้าใจฉันหรอกคริส ว่ามันเจ็บแค่ไหน เจ็บจนทนไม่ได้มันเป็นอย่างไร"***  ประโยคสุดท้ายที่เพื่อนของเขาพูด

คริสสลัดความคิดเรื่องเมื่ออดีตออกจากสมอง แล้วลงมือเคลียร์งานที่กองอยู่ตรงหน้าต่อ มันจะต้องเสร็จสิ้นก่อนที่เขาเดินทาง




“คุณคริสครับ เรื่องบ้านผมจัดการเช่าบ้านพื้นที่กว้าง ผู้คนไม่พลุกพล่านที่กรุงเทพเอาไว้ให้เรียบร้อยแล้วครับ สัญญาเช่า 5 เดือน” เลขาพ่วงตำแหน่งบอดี้การ์ดอย่างฟรานซิสกล่าวความคืบหน้าของการเดินทางไกลครั้งนี้ให้เขารับฟัง

“ขอบใจมากฟราน หวังว่า 5 เดือนที่กรุงเทพฉันจะปิดโปรเจคครั้งนี้ได้นะ” กล่าวกับเพื่อนสนิทที่เติบโตด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก ไม่ว่าเรื่องอะไรหากถึงมือฟรานซิส ออแกน คนนี้ทุกอย่างจะสำเร็จสมบูรณ์แบบภายในเวลาอันรวดเร็ว

“เออ....มีอีกอย่างครับ โปรเจคนี้คุณคาลอสขอร่วมด้วยครับ และตอนนี้เหมือนว่าเขาจะเดินทางไปถึงกรุงเทพแล้วด้วย” กล่าวเรื่องที่ได้ตนรับรู้มาสดๆร้อนๆให้เจ้านายได้รับทราบ

“ไอ้นี่ คงไม่พ้นเรื่องสาวๆอีกตามเคย แต่ก็ดีเหมือนกันมีคาลอสช่วยอีกแรง งานประสานงานคงจะลื่นไหลว่าไหมฟราน” สองหนุ่มหัวเราะผ่อนคลาย เนื่องด้วยรู้กิติศัพท์ของลูกพี่ลูกน้องตนดี เจ้าชู้หาตัวจับอยาก ส่วนอัธยาศัยก็ไม่เป็นสองรองใคร



สนามบินสุวรรณภูมิ กรุงเทพมหานคร

“เห้ย คาลอสทางนี้โว้ย” เกื้อกูลตะโกนเรียกหาเพื่อนสนิทสมัยที่เรียนด้วยกันที่อเมริกา คาลอสเข้ามากอดเพื่อนทันที เพื่อนชาวเอเชียที่เขาสนิทมากที่สุดคนหนึ่ง การมากรุงเทพครั้งนี้นอกเหนือจากมาทำงานใหญ่ให้บริษัท ก็เป็นเพราะเพื่อนเขาคนนี้นี่แระที่โฆษณาประเทศของตนเองไว้มากมายไม่รู้จะเกินจริงไปหรือเปล่า

“ไอหาคอนโดให้ยูเรียบร้อยแล้วนะ หวังว่าการมาทำงานครั้งนี้ของยู ยูจะมีความสุขนะคาลอส” สองหนุ่มพูดคุยหยอกล้อกันตลอดทางรถติด กว่าจะถึงที่พักในถนนเส้นเศรษฐกิจก็ใช้เวลาร่วม 3 ชั่วโมง

“ตกลงยูจะนอนพักผ่อนก่อน หรือคืนนี้ยูอยากจะเที่ยวกรุงเทพแบบเอกคลูซีฟเลยวะคาลอส” ถามเพื่อนออกไป แต่ดูท่าทางเพื่อนของเขาคงจะเพลียหน้าดู

“ไม่ไหววะ เกริก ไอขอนอนพักดีกว่า ขอบใจนายมากที่เป็นธุระให้สำหรับวันนี้”

“โอ้ย แค่นี้เอง โอเคงั้นนายพักผ่อนนะ แล้วพรุ่งนี้ฉันจะติดต่อมา” เรื่องแค่นี้เทียบไม่ได้เลยกับเรื่องที่เขาเคยช่วยเหลือตอนที่เรียนอยู่ที่อเมริกาตลาด 5 ปี


สองหนุ่มเพื่อนสนิทแยกย้ายกันไปพักผ่อน คาลอสก็จัดเก็บข้าวของแล้วอาบน้ำชำระร่างกายตามลำดับ แย่จริงๆที่เขาลืมบอกเพื่อนสนิทเรื่องเครื่องดื่มที่เขาชอบจิบเล็กๆน้อย เพื่อช่วยให้ผ่อนคลายจิตใจและร่างกายก่อนนอนทุกคืน แล้วแบบนี้เขาไปหาซื้อที่ไหนหละ เพิ่งเคยมาเมืองไทยครั้งแรกก็ครั้งนี้ รถรา วิธีการ เส้นทาง ตลอดจนเรื่องวัฒนธรรมอะไรเกี่ยวกับเมืองไทยเขาก็ไม่เคยสนใจศึกษาด้วยสิ เอาอย่างนี้แล้วกันลองโทรไปรีเซปชั่นของคอนโดหรูนี้ก่อนดีกว่าว่าจพสามารถช่วยอะไรเขาได้บ้าง คาลอสดีใจที่ทางคอนโดสามารถจัดการเรื่องที่เขาขอได้ โดยที่พวกเขาขอเวลาเพียง 30 นาทีจะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย


อุ่นจันทร์สาวน้อยหน้าเด็ก แต่จริงๆเธอเรียนจบจากรั้วมหาลัยมาได้เดือนกว่าๆแล้วด้วยเกียรตินิยมอันดับสอง ถือว่าเก่งมากสำหรับเด็กน้อยที่ต้องเริ่มทำงานตั้งแต่อายุ 12 ปีและทำงานมาตลอดทั้งกลางวันกลางคืน เธอช่วยแม่ที่เป็นแม่บ้านของคอนโดหรูหราแห่งหนึ่งในกรุงเทพมหานคร โดยที่พี่ๆที่นี่ใจดี หากงานที่แม่อิ่มได้รับมอบหมายสำเร็จเสร็จสิ้นก็สามารถกลับบ้านได้เลย ไม่ต้องรอเวลาเลิกงาน เพื่อนร่วมงานก็เห็นดีด้วย เนื่องจากนางทำงานที่นี่มานานสิบกว่าปีแล้วตั้งแต่ที่สามีผู้ล่วงลับจากไป ความตั้งใจขยันทำงานทำให้เป็นที่ประจักษ์ของทุกๆคน บางวันก็มีเด็กน้อยมาช่วยมารดาด้วยอย่างขยันขันแข็ง แต่เมื่อ 2-3 ปีมานี้พวกเขารู้ดีว่าแม่อิ่มไม่ค่อยสบายด้วยโรคภัยต่างๆ จึงรู้สึกสงสารเห็นใจแม้นนางจะได้กลับก่อนแต่งานที่รับผิดชอบก็ไม่ได้แตกต่างกับคนอื่นๆเลยแม้แต่น้อย


อุ่นจันทร์ ถือขวดไวน์ราคาแพงเอาไว้อย่างดี เพราะรับรู้ถึงราคาค่างวดของมัน มูลค่านั้นสูงเกือบจะเป็นรายรับของเธอและแม่เกือบ 1 ปีเลยด้วยซ้ำ ทำไมคนเราถึงได้แตกต่างกันมากมายเพียงนี้ อุ่นจันทร์บ่นอย่างปลงๆ ก๊อก ก๊อก เสียงประตูดังขึ้นคาลอสที่นอนไม่หลับสักที กำลังรอยานอนหลับชั้นดีของเขาอยู่

“ไวน์ที่สั่งได้แล้วคะ” สาวน้อยยื่นขวดไปให้เขา คาลอสมองเด็กผู้หญิงตรงหน้าอย่างงุ่นงง ไม่คิดว่าคอนโดหรูขนาดนี้จะใช้งานเด็กวัยรุ่นอายุราว 15-16 นำไวน์มาให้เขาแบบนี้  สายตาแบบนั้นอุ่นจันทร์เข้าใจดีเพราะนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่เกิดเรื่องทำนองนี้กับเธอ

“สวัสดีคะดิฉันเป็นพนักงานคนหนึ่งของที่นี้คะ ตอนนี้อายุ 23 แล้ว คุณมีอะไรที่ต้องการเพิ่มเติมอีกไหมคะ ทางเราจะรีบจัดการให้” บริการอย่างดีที่เธอถูกฟูมฟักมานาน ชายหนุ่มอึ้งอีกรอบที่ได้ยินอายุของเธอ ก่อนที่เขาจะยืนธนบัตร 50 ดอลล่าห์เป็นทิปให้สาวน้อยหน้าเด็กแต่ไม่ได้เด็กเหมือนหน้าตา แล้วกล่าวขอบคุณ 

คาลอสจิบไวน์ตรงหน้าอย่างละมุนชายหนุ่มคิดเรื่อยเปื่อย เพียงแค่วันแรกที่มาถึงที่นี่ก็มีอะไรให้น่าสนใจแล้ว ไม่ได้น่าเบื่ออย่างที่กลัวในคราวแรก


“สวย” เปล่งเสียงออกมาราวคนละเมอ




“แม่ขา เรากลับบ้านกันเถอะจ๊ะ” หญิงสาวหน้าตาระรื่นเข้ามาหามารดาตนเองเมื่อทำงานที่ได้รับผิดชอบเสร็จแล้ว เธอมาช่วยแม่ก็จริงแต่ทางคอนโดก็จ่ายเงินพิเศษให้เธอด้วยเช่นกัน ในวันที่เธอมาช่วยทำงานแบบนี้ ไม่ใช่ว่าไม่อยากทำงานที่อื่นที่ดีกว่านี้ อุ่นจันทร์อยากทำงานดีๆมีความมั่นคง จะได้ให้แม่ทำงานเล็กๆน้อยๆอยู่กับบ้านแทน ไม่่ต้องมาเหนื่อยกายกับงานบริการอย่างทุกวันนี้

“เรียบร้อยแล้วเหรอลูก หิวหรือยัง?” สาวใหญ่ถามขึ้น แม่อายุจะใกล้ๆเลข 5 แล้วก็ตามที แต่ดวงหน้าเมื่อได้เห็นต้องรู้ได้ทันทีว่าในอดีตเธอคนนี้ต้องเป็นคนสวยคนหนึ่งที่หาตัวจับยากแน่ๆ แม่ลูกผูกพันธ์เดินจูงมือกันไปรอรถประจำทางตรงป้ายรถเมล์ถัดจากหน้าคอนโดไปหน่อยนึง ถนนเส้นนี้แม้มีรถไฟฟ้าผ่านตลอดเส้น แต่ก็ยังราคาสูงสำหรับสองคนแม่ลูกอยู่ดี ทั้งสองจึงเลือกใช้บริการรถเมล์ หากโชคดีหน่อยก็จะได้ขึ้นรถเมล์ฟรีไปลงหน้าปากซอยบ้านเช่า แล้วเดินต่อเข้าไปอีกประมาณครึ่งกิโลเมตร แต่วันนี้กลับไม่เป็นดังเช่นทุกๆวัน เพราะก่อนจะถึงบ้านเช่าอีกแค่เล็กน้อย แม่อิ่มก็หยุดเดินและค่อยๆทรุดตัวลงท่ามกลางความตกใจของอุ่นจันทร์และเพื่อนบ้านในละแวกนั่น


 “ไตของคุณแม่คุณรอไม่ได้แล้วนะครับ เราจำเป็นต้องปลูกถ่ายขึ้นมาใหม่ หากรอคิวคงไม่ทันการ” หมอเจ้าของไข้ชี้แจ้งให้เธอได้รับฟัง 

"ไม่มีทางอื่นแล้วใช่ไหมคะคุณหมอ" ถามด้วยความร้อนใจ คุณหมอวัยกลางคนพยักหน้ารับ ตอนนี้มารดาของเธออาการกำลังทรุด คงต้องหาทางรักษาให้ถึงที่สุดตามที่แพทย์แนะนำ เรื่องอื่นๆค่อยว่ากันอีกที

“ตกลงคะคุณหมอ ดิฉันจะรักษาแม่คะ ต้องรบกวนคุณหมอด้วยนะคะ” หญิงสาวคุยรายละเอียดต่างๆ กับแพทย์เจ้าของไข้และเจ้าหน้าที่ของโรงพยาบาล สิ่งที่ทำให้สมองต้องมาหนักอึ้งไม่พ้นเรื่องค่าใช้จ่ายทั้งหมด 

เงินจำนวนมากมายขนาดนั่น

เธอจะไปหาจากที่ไหน ในระยะเวลาอันใกล้นี้...





ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่อุดหนุนนะคะ"

Lantana-Pakakrong


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha