นางบำเรอซาตาน

โดย: Lantana-Pakakrong



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 3 : ตามล่า


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

1 อาทิตย์ ผ่านไป...

คริส วอลตัน เจ้าพ่ออสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่จากอเมริกา ลงมือเดินหน้าติดต่อประสานงานกับผู้รับเหมา และซัพพลายเออร์ต่างๆภายในประเทศ ทุกๆขั้นตอนผ่านไปได้ด้วยดี เพราะด้วยชื่อเสียงของบริษัทของพ่อเขาไม่มีใครไม่อยากลงทุนหรือร่วมงานด้วยกันทั้งนั้น

“คุณคริสครับ วันนี้ตอนหกโมงเย็นมีนัดทานข้าวกับผู้รับเหมาเจ้าหนึ่งครับ"

"วันนี้คิวของใคร" 

"คุณมาร์ตินเป็นเจ้าของบริษัทในเครือเดียวกันกับที่เราใช้ในประเทศจีนครับ เขาเป็นลูกครึ่งไทย-จีน ส่วนขั้นตอนการร่างเอกสารสัญญาทุกอย่างเรียบร้อยแล้วครับ เหลือแค่พูดคุยตรงกันอีกครั้งก่อนวันเซ็นต์สัญญาจริง" คริสอ่านรายละเอียดในเอกสารที่จะต้องทำสัญญากับผู้ค้ารายนี้ เขาเป็นคนระเอียดและรอบคอบเสมอ ทุกอย่างในเอกสารเป็นไปตามที่ทีมงานของทั้งสองฝ่ายได้ตกลงร่วมกันในก่อนหน้านี้

“เอกสารโอเค เราออกไปกันเลยไหมฟราน กรุงเทพเรื่องรถติดนี่ควบคุมอยากเหลือเกิน” เมื่อวานเพราะพิษของมันทำให้เขาไปถึงที่นัดหมายพอดีแป้ะ เกือบสายจนเสียชื่อไปแล้ว

“ครับ ผมจะบอกคนขับรถให้เตรียมรถเดี่ยวนี้”  คริสใช้เวลาร่วม 1 ชั่วโมงเพื่อมาให้ถึงภัตตาคารอาหารจีนหรูหราสถานที่ที่นัดกับคู่ค้าในเย็นวันนี้ ระยะทางไม่ถึง 10 กิโลเมตรไม่อยากจะเชื่อว่าต้องใช้เวลาเดินทางมากขนาดนี้ พวกเราทั้งสองคนมาถึงก่อนเวลาประมาณ 10 นาที พนักงานเดินนำพาพวกเขามาถึงโต๊ะที่ได้จองเอาไว้ก่อนหน้า อาหารเหลาชั้นดีถูกนำมาเสิร์ฟเรียงรายบนโต๊ะ แล้วหลังจากนั้นประมาณ 20 นาที คุณมาร์ตินที่เขารอคอยก็มาถึงพร้อมด้วยสตรีที่คุ้นหน้าอีกคนหนึ่ง คนที่เขาไม่สามารถสลัดใบเธอออกไปจากหัวได้เลย ตลอด 1 อาทิตย์ ที่ผ่านมา



อุ่นจันทร์ถึงกลับตะลึงหน้าซีดที่ได้มาพบเทพบุตรในดวงใจ ในสภาพแบบนี้ จากที่รู้สึกว่าตัวเองแย่วันนี้เธอรู้สึกแย่กว่าเดิมอีก แต่เขาคงจำเธอไม่ได้หรอก เพราะเจอหน้ากันแค่แปปเดียวเอง แล้วมันก็ผ่านมาตั้งหลายวันแล้ว 

“ขอโทษด้วยครับคุณคริส การจราจรทำเอาผมและอุ่นจันทร์นั่งแทบไม่ติดเบาะรถ” คุณมาร์ตินหนุ่มใหญ่ลูกครึ่งวัย 45 ปี สถานะเป็นพ่อม้ายลูกติด 2 คนบอกกล่าว

“ไม่เป็นไรหรอกครับคุณมาร์ติน ผมก็เพิ่งมาถึงเหมือนกัน คนนี้ฟรานซิสครับผู้ช่วยของผม”

“ ครับยินดีที่ได้รู้จักครับ คุณคริส คุณฟรานซิส แล้วนี่เออ..อุ่นจันทร์ครับผู้หญิงของผม” คุณมาร์ตินแนะนำสาวสวยข้างกาย ฟรานซิสได้ยินดังนั้นก็รีบหันไปมองเจ้านายตัวเองทันที คริสกำมือทั้งสองข้างแน่น แนบไปกับลำตัว เขาพยายามควบคุมการหายใจเข้า-ออกให้เป็นปกติ เพื่อไม่ให้ใครสงสัยหรือสังเกตุความโกรธในตัวเขา ณ เวลานี้ได้ แต่คงไม่ใช้ฟรานซิสที่สนิทมาหลายสิบปีคนนี้


“ผมคริสครับยินดีที่ได้รู้จักครับ คุณอุ่นจันทร์” ชายหนุ่มยื่นมือออกไปเพื่อทำการทักทายตามวัฒนธรรมของเขา หญิงสาวหันไปมองผู้ชายที่เธอมาด้วย เธอเห็นคุณมาร์ตินพยักหน้า จากนั้นจึงส่งมือบอบบางออกไปทักทายคนตรงหน้า คริสมองเห็นการกระทำของเธอทุกอย่าง ทุกอย่างของเธออยู่ในสายตาของเขา

“ยินดีที่ได้รู้จักคะ โอ้ยยย” ทุกคนหันมาตามเสียงร้องของผู้หญิงน่าตาน่ารัก

“ขอโทษด้วยครับ ผมคงจับแรงไปหน่อยไม่คิดว่าจะเจ็บแบบนี้ คุณอุ่นจันทร์เจ็บตรงไหนหรือเปล่าครับ” เจ้าพ่ออสังหารีบขอโทษขอโพย

“หนูอุ่นเจ็บตรงไหนหรือเปล่า บอกพี่มาครับ” คุณมาร์ตินถือวิสาสะจับมือหญิงสาวขึ้นมาแล้วลูบเบาด้วยความห่วงใย แต่นั้นกลับเพิ่มความร้อนรุ่มให้กับชายหนุ่มตรงหน้าไปอีกเท่าตัว

“เออ..ไม่คะอุ่นไม่เจ็บคะ” หญิงสาวรีบดึงมือของตัวเองออกมาจากมือใหญ่คู่นั้น แต่เรื่องที่ไม่เจ็บนั่นเธอโกหก เทพบุตรที่อยู่ตรงหน้าเธอ เขาตั้งใจทำร้ายเธอแน่ๆ เพราะเมื่อกี้มันไม่ใช่การทักทายกันธรรมดา 

แต่เขาจงใจบีบมือเธอ...

กระดูกแทบร้าว...



“คุณคริส คุณทำแบบนี้ทำไม” สาวน้อยครุ่นคิดในใจ






นักธุกิจใหญ่ทั้งสองฝ่ายพูดคุยตกลงธุรกิจข้ามชาติผ่านไปอย่างเรียบร้อย พวกเขาทั้งสองฝ่ายต่างวิน-วินในเรื่องผลประโยชน์ อุ่นจันทร์ได้แต่ก้มหน้าก้มตาทานอาหารดีๆ แพงๆตรงหน้า มีบางเวลาที่แอบมองหน้าชายหนุ่มในดวงใจของเธอบ้าง แต่ก็ไม่ได้มองมากมายอะไรเนื่องจากกลัวอีกฝ่ายจะรู้ตัว หารู้ไม่สิ่งที่หล่อนกลัวนั่นเกิดขึ้นจริง เพราะคริส วอลตันเขารู้เขาเห็นทุกครั้งที่ถูกหญิงสาวจ้องมอง เพียงแต่เขายังตกลงเรื่องธุรกิจไปอย่างลื่นไหลไม่แสดงพิรุธให้ใครได้เห็นก็เท่านั้นเอง


แพศยา......คิดจะจับเขาเป็นรายต่อไปหละสิ


กริ่งๆ ๆ ๆ ๆ เสียงโทรศัพท์เครื่องเก่าของหญิงสาวเพียงคนเดียวในห้องอาหารวีไอพีดังขึ้น หญิงสาวหันหน้าไปขออนุญาติชายหนุ่มใหญ่ลูกครึ่ง ก่อนขอตัวเดินออกจากห้องนั่นไป


“คะพี่ส้ม.......ใช่คะอุ่นกำลังทานข้าวอยู่กับคุณมาร์ติน...........อีกประมาณสัก 1 ชั่วโมงคงจะเสร็จเรียบร้อยคะ..........คืนนี้ 3 ทุ่มเหรอคะ แต่อุ่นต้องกลับไปเฝ้าแม่ที่โรงพยาบาลก่อน 3 ทุ่มนะคะพี่ส้ม” อุ่นจันทร์ฟังพี่สาวต่างสายเลือดไปอีกเรื่อยๆ แล้วทำหน้าคิดตามตลอดเวลา

“อุ่นตกลงคะพี่ส้ม พี่ส้มส่งสถานที่มาให้อุ่นทางไลน์ได้เลยคะ อุ่นรับงานนี้” คืนนี้กลับไปนอนที่บ้านก็แล้วกัน พรุ่งนี้เช้าค่อยไปหาแม่แต่เช้า หลังวางสายอุ่นจันทร์ยังยืนมองบรรยากาศสวนที่ตกแต่งอย่างสวยงามต่อไป คืนนี้เธอตัดสินใจที่จะรับงานไปนั่งดื่มและฟังเพลงกับลูกค้าต่ออีกคน คนที่เคยได้เจอกันแล้วเมื่อวานที่ผ่านมา วันนี้ลูกค้าได้ติดต่อเรียกหาเธออีกครั้ง เขาเป็นชายหนุ่มตัวใหญ่มาก ที่อารมณ์ดีและดูไม่ได้มีพิษมีภัยอะไร และที่สำคัญไปกว่านั้น...ทิปเมื่อวานที่ได้จากเขาตั้ง 30.000 บาท หากคืนนี้ได้เงินเหมือนเมื่อคืนอีกคงโชคดีไม่น้อย เธอก็จะมีเงินเพียงพอสำหรับค่ารักษาตัวของมารดางวดที่สองทันที  หากเป็นแบบนี้เรื่อยๆ ไม่ครบเดือนเธอก็จะมีเงินเพียงพอกับค่าใช้จ่ายทั้งหมด ......เมื่อวันนั้นมาถึง...ลาขาดกันทีงานไม่ดีแบบนี้


คริสยื่นมองหญิงสาวบอบบางที่เดินชื่นชมกับบรรยากาศของสวนสวยภายในภัตตาคารแห่งนี้ ความงามของสถานที่และหน้าตาของสาวน้อยคนนั่นคงดูเข้ากันมากเมื่อใครได้พบเห็น แต่จิตใจของเธอไม่ต่างจากกองขยะมูลฝอยในมุมมองที่เขาสัมผัส ชายหนุ่มยิ้มบนมุมปากสวยได้รูปก่อนเบะออกเล็กน้อยในสิ่งที่ตนได้ยินเมื่อสักครู่


คงผ่านมาเป็นร้อยแล้วสินะ

แม่ผู้หญิงมักง่าย...




“อุ่นขอบคุณมากๆนะคะพี่มาร์ติน สำหรับอาหารอร่อยคืนนี้”

“จ๊ะ พี่ต้องขอบใจหนูอุ่นที่มาเป็นเพื่อนพี่ ไม่ให้คุยธุรกิจแล้วมันกร่อยๆ พี่ไม่ชอบเสียเลย ปะคนสวยพี่ไปส่ง”

“ไม่เป็นไรคะพี่มาร์ติน บ้านเราอยู่คนละทางเสียเวลาพี่มาร์ตินแย่เลย อุ่นขอกลับเองดีกว่านะคะ” สาวน้อยใสซื่อแต่เดี่ยวนี้เธอเริ่มมีลูกอ้อนน้อยๆ เพื่อขอความเมตตาจากลูกค้าบ้างแล้ว

“ก็ได้จ๊ะ ถึงบ้านแล้วโทรบอกพี่ด้วยนะคนสวย” หญิงสาวไหว้ขอบคุณ ก่อนโบกไม้โบกมืออำลาพ่อม้ายที่กำลังเคลื่อนรถออกไป อุ่นจันทร์ก้มมองธนบัตรหลายใบในกระเป๋า แล้วยิ้มกว้างด้วยความยินดี จากนั้นเธอก็โบกแท็กซี่เพื่อไปยังผับชื่อดังระดับประเทศต่อไป



“ฟราน ตามเธอไป”







“คุณคริสครับ ผมว่าเราจะดื่มเยอะเกินไปแล้วนะครับ” บอดี้การ์ดหนุ่มถึงขั้นต้องส่งเสียงห้ามปราม เจ้านายของเขาไม่เคยดื่มวิสกี้เสมือนน้ำแบบนี้ก่อน ถึงเขาจะเป็นพวกไก่อ่อนที่เมาง่าย แต่งานนี้เด็กอนุบาลดูก็รู้ว่าไม่เมา แต่ไม่เหมือนเดิมแน่นอน

“ผู้หญิงมันเหมือนกันหมดทุกคนจริงๆเลย แกว่าไหมฟราน ดูอย่างแม่นั่นสิ เมื่อวันก่อนคนนึง เมื่อกี้คนนึง แล้วดูตอนนี้ไอ้หนุ่มนั้นจะสิงตัวอยู่แล้ว ยังนั่งยิ้มแย้มแจ่มใสหน้าระรื่นอยู่ได้” คริสกระดกเตกีลาเพิ่มช็อตรวดเดียวลงคอ

“แต่มันก็เรื่องของเธอนะครับ เธออยากจะทำอะไร เราก็ปล่อยเธอไปเถอะครับ” กล่าวเสริมหรือพยายามยุ่งยงคนตรงหน้าให้รุ่มร้อนกว่าเดิมกันแน่

“ผู้หญิงพรรค์นั่นฉันไม่ให้ราคาหรอกหล่อนหรอกฟราน แต่เพราะเจ้าคาลอสมันหลงเธอเข้าให้ไง ฉันถึงต้องตามมาดูธาตุแท้ของหล่อนให้เห็นกับตา........เลว” ผู้หญิงแบบนี้เหรอที่น้องชายเขาคิดฝันว่าจะยกย่องแต่งงานออกหน้าออกตา งานนี้เห็นทีต้องค้านให้หัวชนฝา เกิดปล่อยให้ผ่านเลยไป แล้วเกิดน้องชายเขาต้องมาเสียใจเพราะความรักหนนี้จนขาดสติ...จะเกิดอะไรขึ้น ประวัติศาสตร์จะซ้ำรอยเหตุการณ์เพื่อนรักของเขาหรือเปล่า??


“ฉันไม่ยอมให้เธอเข้ามาแปดเปื้อนวงศ์ตระกูลของฉันหรอก...อุ่นจันทร์”



“ขอบคุณคุณบอสมากเลยนะคะที่อุส่าห์มาส่งอุ่นถึงบ้าน” หญิงสาวปลดเข็มรถ เมื่อถึงตรอกเล็กหน้าบ้านตัวเอง

“ครับ ขอบคุณอุ่นที่ไม่รังเกียจคนอัปลักษณ์แบบผม” ชายหนุ่มวัยใกล้เคียงตอบอายๆ เขาไม่ค่อยได้คุยกับสาวสวยนิสัยดีแบบคนตรงหน้าสักเท่าไร

“คุณบอส ก็บอกแล้วไงคะ คุณบอสไม่ได้อัปลักษณ์อะไร ที่ตัวโตแบบนี้ก็เพราะเคยป่วยนี้คะ” หญิงสาวพูดออกจากใจจริง

“ผมไม่มีเพื่อนแบบอุ่นเลยรู้ไหม ถ้าอุ่นมีปัญหาอะไรบอกบอสนะ บอสจะช่วยอุ่นเอง”

“ขอบคุณคะคุณบอส แต่คุณบอสสัญญากับอุ่นแล้วนะคะว่าจะพยายามออกกำลัง หุ่นจะได้ดี หล่อจนสาวๆติดตรึ่มแน่นอนคะ และที่สำคัญร่างกายจะได้แข็งแรงไม่เจ็บป่วยง่ายอีกไงคะ” ชายหนุ่มคนนี้เป็นคนที่น่าสงสารคนหนึ่งสำหรับเธอ เขาร่ำรวยจากมรดกที่ตกทอดมาจากบรรพบุรุษ แต่เนื่องด้วยเจ็บออดๆมาตั้งแต่เด็ก จึงทำให้ไม่ค่อยมีเพื่อน เข้า-ออกโรงพยาบาลพอๆกับเข้าออกบ้านตัวเอง และเพราะการรักษาด้วยวิธีต่างๆมากมายมันส่งผลกระทบทำให้เขากลายเป็นคนที่มีน้ำหนักเกินกว่ามาตรฐานไปมาก มันจึงกลายเป็นปมในใจเขามาตั้งแต่วัยรุ่น

“ขับรถดีๆนะคะ” สาวน้อยลงจากรถก่อนโบกมืออำลา สปอตคาร์คันหรูค่อยๆเคลื่อนตัวออกจากซอยแคบๆในชุมชนแออัดแห่งนี้ อุ่นจันทร์เดินเข้าซอกเล็กๆ ก่อนไขประตูบ้านเช่าเพื่อเข้าไปพักผ่อนต่อไป

“วันนี้ 2 งาน ได้เงินรวม 70.000 บาท แม่ขาอุ่นจะอดอุ่นคะ แม่จะต้องหาย เราสองคนต้องอยู่ตัวกันไปนานๆ” อุ่นจันทร์กอดรูปถ่ายของเธอและผู้เป็นแม่ ก่อนนำเงินของวันนี้เก็บเข้าตู้แล้วตามด้วยล๊อคกุญแจซ้ำอีกที พรุ่งนี้เช้าค่อยทำเงินไปฝากที่ตู้ของโรงพยาบาลเหมือนที่ได้ทำเป็นประจำทุกวัน

สาวน้อยอาบน้ำชำระกายที่เหนื่อยล้ามาตลอดทั้งวัน เมื่อเช้าตื่นมาเช็คตัวคนป่วย ซักเสื้อผ้าของตัวเอง ก่อนจะมาดูแลปรนนิบัติมารดาต่อ ช่วงสายหน่อยก็ออกไปสมัครงานที่บริษัทต่างๆ จนถึงตอนบ่าย แล้วย้อนกลับมาที่โรงพยาบาลอีกครั้งเพื่อดูแลมารดาและอาบน้ำแต่งตัวสำหรับนัดทานข้าวตอนเย็น แก๊ก แก๊ก เสียงประตูบ้านของเธอดัง เหมือนมีอะไรมากระทบประตูบ้านที่เธอลงกลอนเรียบร้อยแล้วตอนเข้ามา หญิงสาวรีบอาบน้ำเช็ดตัว ก่อนรีบสวมเสื้อผ้าลวกๆ เพื่อออกไปดูความผิดปกติที่เกิดขึ้น


“ช่วยด้.....”ทันทีที่ออกมาจากห้องน้ำ แสงไฟที่เปิดไว้เฉพาะไฟห้องน้ำทำให้เธอมองหน้าชายชุดดำคนนั่นไม่ถนัดหนัก คนเมารีบเข้ามาปิดปากของหญิงสาวตัวเปียกไว้ ก่อนที่เธอจะร้องตะโกนให้คนในละแวกนี้แตกตื่น

“อ่อย อือ อ่วยอ้วยอือ “ สาวน้อยบอบบางขัดขืนดิ้นรนให้พ้นจากพันธนาการแข็งแกร่ง แต่ยิ่งดิ้นเขายิ่งกอดรัดเธอแน่น


เจ้าพ่ออสังหาระดับโลกวัย 35 ปีสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆจากเรือนกายสาวแรกรุ่น


“หอมจังเลย”


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่อุดหนุนนะคะ"

Lantana-Pakakrong


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha