นางบำเรอซาตาน

โดย: Lantana-Pakakrong



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 7 : หลบหนี


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“วันนี้อุ่นสวยมากเลย รู้ตัวไม่ครับ”


อุ่นจันทร์รู้สึกซาบซ่านหัวใจอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เขาต้องการจะแสดงอะไรให้เธอรับรู้กันหน่อ?? ไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเองเลย ทั้งที่ชายหนุ่มตรงหน้าก็มีคู่หมั้นคู่หมายเป็นตัวเป็นตนอยู่แล้ว 

สายตาสับสนปนตั้งคำถามของสาวน้อย คริสเองก็พอจะเข้าใจแต่ตอนนี้อนุภาพมันทำให้เขาเผลอไผล จรดริมฝีปากแนบชิดเรียวปากบาง แล้วดึงร่างหอมอ่อนๆยกเธอขึ้นมานั่งเกยตรงหน้าขาแข็งแกร่ง


“ฮือ” สาวน้อยครางในลำคอ เธอทั้งดิ้นรน สับสน ปนเป ยุ่งเหยิงกันไปหมด


ผ่านไปไม่นาน สาวสวยก็ค่อยๆปล่อยตัวเองให้ดำลึกลงไปกับสัมผัสหวาบหวามที่เจ้านายหนุ่มบรรจงมอบให้ หลงลืมไปหมดว่าไม่ได้อยู่ด้วยกันตามลำพัง แต่อยู่บนรถที่กำลังแล่นไปข้างหน้าอย่างนี้ คริสผละรสจูบแสนหวานอย่างแสนเสียดาย สาวน้อยหอบเอาลมหายใจเข้าปอดอย่างรวดเร็ว มือบอบบางทั้งสองยังยึดจับสูทของเขาไว้แน่น คริสอมยิ้มเล็กน้อยในความไร้เดียงสาของหญิงสาวตรงหน้า เธอทำให้เขารู้สึกคลั่ง อะลีนาดีนพุ่งฉีดรุนแรงไปทั่วทั้งกาย เขาจัดท่าทางให้หญิงสาวที่ยังไม่หายช็อคนั่งลงบนตักในท่าที่สบายขึ้น โอบกอดเธอไว้จากด้านหลัง เธอเงียบและนิ่งไม่ขัดขืนแต่อย่างใด หลังจากนั้นต่างคนก็ต่างใช้ความคิดให้ล่องลอยไปตามวิถี จนในที่สุดรถคันโตก็เคลื่อนที่มาถึงเป้าหมายโดยสวัสดิภาพ เจ้าของบ้านรีบเดินจูงมือสาวน้อยที่ก้มหน้างุดขึ้นไปยังห้องนอนของหญิงสาวทันที



“เออ เออ คุณคริสมีอะไรเหรอคะ” สาวน้อยแก้มแดงถามออกไป เธอเริ่มทำอะไรไม่ถูก คริสไม่พูดอะไรนอกจากลูบผมเธอเบาแผ่วเบา อ่อนโยน สาวน้อยไม่ได้มีท่าทางหวาดกลัวหรือรังเกียจสัมผัสของเขา เธออาจจะรู้สึกไม่ต่างกัน เขาเองก็กำลังมีความสุขที่ได้อยู่ใกล้เธอแบบนี้... คิดว่านี้อาจจะเรียกว่าความรัก .......แต่รอให้จัดการเรื่องคู่หมั้นให้เรียบร้อย


เขาจะสารภาพมันต่อหน้าเธอ

ผมรักอุ่นนะ

รอผมก่อนนะครับคนดี ให้สัญญากับเธอไว้ในใจ

อุ่นจันทร์ในตอนนี้ก็ทำอะไรไม่ถูก เธอไม่ได้ห้ามปราบและก็ไม่ได้แสดงท่าทางอะไรโต้ตอบ

“เออ ถะ ถ้าคุณคริสไม่มีอะไร อุ่น อุ่นของตัวพักผ่อนนะคะ” ใครว่าเธอไม่เขิน แต่ฝ่ายเขาเงียบแบบนี้ ผู้หญิงธรรมดาอย่างเธอจะไปทำอะไรได้ ... ได้แต่คิดไปเองฝ่ายเดียว

“ก็ได้ครับเด็กดีของผม” ชายหนุ่มจุมพิตลงกลางกระหม่อมใส

“ฝันดีนะครับ” เขายิ้มให้แล้วเดินออกไป ทิ้งให้เธอยืนใจสั่น คนเดียวกลางห้องนานสองนาน

สาวน้อยลูบริมฝีปากช้า 


ตาบ้า...ทำอะไรของเขาเนี้ยะ


“ฮัลโหล อุ่นอยู่ไหน” เพื่อนสนิทถามขึ้น

“อุ่นอยู่ที่บริษัทจ๊ะบอส มีอะไรหรือเปล่า”

“เราอยู่ใกล้ๆบริษัทอุ่นพอดี เลยอยากจะชวนทานข้าวด้วยกันหน่อย”

“ได้สิบอส งั้นทานร้านตรงข้ามบริษัทเรานะเที่ยงแปะเราจะรีบออกไป มื้อนี้เราขอเป็นเจ้าภาพบ้างนะ” สาวน้อยพูดสายด้วยรอยยิ้ม

“ได้สิ แล้วเจอกันนะ”



“ตอนนี้คุณอุ่นทานข้าวกับผู้ชายคนนั้น.....ใช่ครับคนเดียวกัน..............อยู่ร้านตรงข้ามบริษัทครับ" นักสืบยอดฝีมือบอกเป็นฉากๆ

“ดีมาก ดูต่อไป มีอะไรแปลกๆ โทรหาผมโดยตรงได้เลย” ท่านประธานหนุ่มวางสายไปแล้ว แต่ก็มีเรื่องไม่สบายใจอยู่ดี อุ่นจันทร์ยังติดต่อกับไอ้ลูกเจ้าของโรงแรมนั่นอยู่


ใจเย็นๆคริส แกใจเย็นๆ สองคนนั้นอาจเป็นแค่เพื่อนกันก็ได้...คนหล่อปลอบตัวเอง




“ไม่เจอแค่ไม่กี่วัน เราว่าบอสผอมลงมากเลยนะ”พูดไปก็สำรวจไปด้วย

“จริงๆแล้ว วันนี้เราตั้งใจมาให้อุ่นได้เห็นตัวเรากับตานี้หละ ไม่มีอะไรมากหรอก เพราะอุ่นคนเดียวเลยที่ทำให้เรามีความตั้งใจในการลดแบบนี้”

“ไม่ใช่เพราะอุ่นหรอกบอส เพราะความพยายาม มีวินัยของบอสต่างหาก เดี่ยวตั้งใจลดอีกหน่อยนะ ต่อไปคงไม่ว่างมาเจอเรา เพราะสาวๆติดเพี้ยบ” สองเพื่อนซี้พูดคุยกันอย่างมีความสุข ความสุขระหว่างเพื่อน เป็นความสุขที่มีอิสระ ไร้ขอบเขตที่สุดแล้ว

“ไม่หรอกน่า เราจะลืมเพื่อนรักเราคนนี้ได้อย่างไร เออแล้วแม่อุ่นเป็นไงบ้าง ช่วงนี้เราไม่ได้ไปเยี่ยมท่านที่โรงพยาบาลเลย”

“ต้องขอบคุณบอสนั่นแหละ ที่ให้เราหยิบยืมเงิน แม่ดีขึ้นเรื่อยๆ ไม่กี่เดือนก็ได้ออกจากโรงพยาบาลแล้วนะ เราดีใจที่สุดเลยรู้ไหม” หญิงสาวยิ้มแย้มอย่างมีความสุข

“จำไว้นะหากมีอะไรไม่สบายใจคิดถึงบอสเป็นคนแรกได้เลย บอสจะรีบไปหาอุ่นทันที ว่าแต่ว่าอุ่นมีอะไรปิดบังบอสหรือเปล่า”

“หืมม? อะไรเหรอ?ไม่มีนะ” สาวน้อยขมวดคิ้วไม่เข้าใจคำถามของเพื่อน

“บอสคิดว่า อุ่นยิ้มสดใสมาก มากกว่าเดิมแปลกๆชอบกล กำลังมีความรักหรือเปล่าเนี้ยะ???” แก้มสาวแดงปรี๊ดทันตา หลอกคนตรงหน้าไม่ได้เลย

“บ้า พูดอะไรมั่วๆนะบอส ไม่มีอะไรสักหน่อย” รีบกลบเกลื่อนพัลวัน

“เหรอออออ อ่ะเชื่อก็ได้ ไม่มี้ก็ไม่มี” เพื่อนสนิทหัวเราะอย่างเสียงดัง ใครจะเชื่อว่าลูกเศรษฐีแต่ขี้อายคนหนึ่งกับเด็กน้อยยากจนที่ไม่มีใครอยากคบ จะมีวาสนาได้เป็นเพื่อนรักกันเฉกเช่นตอนนี้




“วันนี้ผมไม่เห็นอุ่นตอนเที่ยง ไปกินข้าวกับเพื่อนที่แผนกข้างนอกเหรอ” คริสถามขึ้นเมื่อครั้นรับประทานอาหารมื้อค่ำด้วยกันหน้าโรงพยาบาลที่แม่ของหญิงสาวกำลังนอนรักษาตัวอยู่

“อ่อ เปล่าหรอกคะ อุ่นไปทานกับเพื่อนที่ร้านตรงข้ามบริษัทคะ คุณคริสมีอะไรหรือเปล่าคะ?”

“อ่อ อ่อ เปล่าครับ ผมแค่ถามออกไปเฉยๆ” ตอบแก้เก้อออกไป สิ่งที่ได้ฟังจากปากหญิงสาวทำให้ใจเขาสงบลงไปเยอะ

“คุณคริสทานนี้นะคะ ลูกชิ้นหมู อุ่นให้” หญิงสาวคีบลูกชิ้น 3 ลูกในชามของเธอใส่ชามของเขา เธอสังเกตมาหลายครั้งแล้ว เจ้านายใจดีตรงหน้าชอบกินเจ้านี้มากที่สุด แต่ไม่ยอมทานผัก...ยิ่งกว่าเด็กน้อยอีก

“เอามาให้ผม แล้วอุ่นจะทานอะไรหละ”

“แค่ในชามนี้อุ่นก็อิ่มแล้วคะ หากมีลูกชิ้นอีก ทานไม่หมดกันพอดี ให้คุณคริสช่วยกินดีกว่าตั้งเยอะ” สาวน้อยพูดคุยแจ่มใส เธอต่างไปจากเดิมมาก อาจเป็นเพราะว่าเธอเปิดใจรับเขาแล้วอีกส่วนด้วยเช่นกัน

“ขอบคุณครับ” คริสทานก๋วยเตี๋ยวธรรมดาข้างทางต่อไป

 แต่มันกลับไม่ธรรมดา 

มันวิเศษมากๆเลย




“อ้าวฟรานซิส ยังไม่นอนอีกเหรอ”

“อ่อ ผมเพิ่งสรุปรายงานการประชุมเสร็จนะครับคุณคริส ตานี่ยังสว่างอยู่เลย เลยว่าจะมาหาอะไรอุ่นๆทานสักหน่อย” เลขาตอบกลับ

“งั้น ดื่มเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ” เจ้านายเอ่ยชวน

“คุณคริสไม่สบายใจอะไรหรือเปล่าครับ”

“ก็ไม่มีอะไร คิดเรื่องอุ่นจันทร์นิดหน่อย” ระหว่างสองคนนี้ไม่มีเรื่องใดเป็นความลับอยู่แล้ว แต่บอดี้การ์ดคนสนิทก็แปลกใจไม่น้อย ตอนหัวค่ำเจ้านายและสาวน้อยคนนั้นยังทานก๋วยเตี๋ยว จูงมือเดินไปทั่วโรงพยาบาลด้วยท่าทางมีความสุข ใครที่ได้พบเห็นจะมองว่าทั้งคู่เป็นคู่รักก็ไม่แปลก แล้วนี่เจ้านายของตนเป็นอะไรไปอีก? เกิดอะไรขึ้น?

“มีเรื่องอะไร พอจะปรึกษาผมได้ ผมยินดีนะครับคุณคริส” อีกฝ่ายแสดงน้ำใจ


นายรู้ใช่ไหมว่าฉันรู้สึกกับอุ่นจันทร์ยังไง” ประธานหนุ่มรูปหล่อกล่าวเปิดประเด็นออกไปให้คนสนิทได้ช่วยหาวิธีแก้ แต่มันกลับทำให้แขกผู้มาใหม่หยุดนิ่งเกาะราวบันได


ใจเธอสั่น

…ลุ้น

คนรอคอยคำตอบ...อย่างใจจดจ่อ










“นายรู้ใช่ไหมว่าฉันรู้สึกกับอุ่นยังไง”

“ผมพอทราบครับ แล้วคุณคิดมีปัญหาอะไรที่แก้ไม่ตกครับ” 

“หลังจากคืนนั้น....หืม.... ฉันก็คิดว่า ฉันต้องรับผิดชอบอุ่นจันทร์ เพราะคืนนั้นเธอเป็นเมียฉันแล้ว ฉันคิด ฉันคิดอย่างนั่นฟรานซิส” เขากระดกน้ำสีอำพันในแก้วจนหมดก่อนทิ้งตัวพิงโซฟานุ่มอย่างแรง ในเมื่อเธอเป็นของเขาแล้วก็ต้องรับผิดชอบนะสิถึงจะถูก...มันถูกต้อง!


“คุณคริสทำถูกแล้วครับ” ลูกน้องผู้ซื่อสัตย์สนับสนุนความคิดนั้น สาวน้อยยืนกำมือน้อยๆแน่น น้ำตาล่วงหล่นเป็นสาย ไม่มีสะอื้นเล็ดลอดออกมาให้ใครๆได้ยิน เธอได้ยินชัดเจนทุกอย่าง และเข้าใจถูกทุกอย่างเช่นกัน ผู้ชายที่เธอเผลอใจไปหลงใหล ชื่นชม คือไอ้โจรชั่วพรากพรรมจรรย์ทำให้เธอนอนฝันร้ายทุกค่ำคืน และที่เขาเข้ามาทำดี หยิบยื่นสิ่งต่างๆให้ ไม่ได้มีความรู้สึกพิเศษใดใด .....เพราะเหตุผลนี้หรอกเหรอ?? 


หัวใจหญิงสาวรวดร้าว

ไม่ต้องมารับผิดชอบ

ไม่ต้องการอะไรทั้งสิ้น

ขอแค่...ทั้งชีวิตนี้...อย่ามายุ่งเกี่ยวใดๆกันอีกเลย

อุ่นจันทร์รีบหมุนตัวกลับขึ้นไปห้องนอน จากที่เมื่อสักครู่เธอกระหายน้ำดื่มตอนดึกๆ ตอนนี้เธอกลับได้กินน้ำตาทดแทนความรู้สึกนั้นไปเรียบร้อยแล้ว .....และเพราะความวู่วามในครั้งนี้ หญิงสาวไม่สามารถรู้ได้เลยความเธอทำได้ปล่อยความสุขที่จะเกิดขึ้นในชีวิตลอยหายไป......... โอกาสแบบนี้จะกลับมาอีกเมื่อไหร...ก็ยังไม่รู้เลย



“คุณคริสทำถูกแล้วครับ และคุณอุ่นจันทร์ก็เป็นคนดี เหมาะสมที่จะอยู่เคียงข้างคุณคริส แล้วทำไมยังทำหน้ากังวลแบบนั้นอีกหละครับ” ฟรานซิสถามด้วยความเป็นห่วง

“ตอนนี้มันไม่ใช่แค่ความรับผิดชอบ เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมา ที่ฉันมีอุ่นจันทร์อยู่ใกล้ๆ ความรู้สึกของฉันมันชัดเจนยิ่งขึ้น จนตอนนี้ฉันเอง ฉันมั่นใจ...ฉันรักเธอ...ไม่ได้รักเพราะความสงสาร ไม่ได้รักเพราะต้องรับผิดชอบ แต่รักเพราะทุกอย่างในตัวฉันบอกว่ารักเธอคนนี้”ดวงตาชายหนุ่มเป็นประกายที่ได้พูดถึงเธอ ฟรานซิสเองได้ฟังก็อมยิ้มน้อยๆ ดีใจ ยินดีที่เจ้านายของตัวเองมีความรักเหมือนใครๆเขาสักที ว่าที่นายหญิงของเขาคือสาวน้อยอุ่นจันทร์คนนั้นจริงๆ ไม่ได้ผิดไปจากที่คิดไว้

“ผมดีใจด้วยครับ ที่คุณคริสมีความรัก มีความสุข”

“ปัญหาอยู่ตรงนี้แระ ฉันไม่กล้าบอกเรื่องความสัมพันธ์ให้เธอรู้ กลัวว่าเธอจะโกรธ แค่เรื่องนาตาชากับมิเกล ฉันก็ปวดหัวจะแย่แล้วฟราน”

“เรื่องคุณนาตาชาก็ไม่น่ามีอะไร ส่วนเรื่องมาดามกับคุณมิเกลค่อยๆแก้กันไปครับ ผมว่าไม่น่าเกินความสามารถของคุณคริส ส่วนเรื่องคุณอุ่น เจ้านายน่าจะหาวิธีบอกเธอไปนะครับ ถึงเธอจะโกรธ..เจ้านายก็ง้อเธอหน่อย ผมว่าคุณอุ่นเองเธอก็มีใจให้นะครับ“ ลูกน้องให้กำลังใจ

“ขอบใจมากนะฟราน นายเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉันจริง” สองหนุ่มดื่มผ่อนคลายกันต่ออีกสักพัก ก่อนจะแยกย้ายกันไปพักผ่อน



“ฮื้อ ฮื้อ ไอ้คนใจร้าย คุณทำแบบนี้กับอุ่นทำไม” ไม่รักกัน ก็ไม่น่าให้ความหวังกัน เธอโกรธ โกรธผู้ชายเลือดเย็นคนนั้นมากๆจริงๆ

“ไอ้คนเลว ไอ้คนใจดำ” สิ่งมีค่าที่สูญเสียไป ถึงแม้มันจะตามหลอกหลอนยามหลับไหล แต่ใจจริงเธอก็พอจะทำใจยอมรับได้แล้ว หญิงสาวจึงพยายามที่จะเข้มแข็งเพราะเธอยังต้องดูแลแม่ที่รัก มารดาคอยมอบความรักให้ มีผู้ชายที่แสนดีคอยอยู่ใกล้ๆ มีเพื่อนที่ดีคอยให้กำลังใจ แล้วเธอก็เพิ่งจะทำใจได้สำเร็จ... หากยังยึดติดอยู่กับมัน คนที่เป็นทุกข์ที่สุดก็คือตัวเธอเอง

แต่นี่มันผิดคาด...เมื่อผู้ชายแสนดีที่คอยวนเวียนอยู่ในหัวใจ กลับกลายเป็นโจรผู้ร้าย ที่ประหัดประหารกระชากวิญญาณเธอให้ออกจากร่าง 


เขาหลอกลวงเธอทุกอย่าง

เจ็บเหลือเกินอุ่นจันทร์บอกกับตัวเอง

เธอคงอยู่ร่วมกันกับซาตานคนนี้ไม่ได้

“ฮัลโหลบอส..ฮือ ฮือ.บอสช่วยอุ่นด้วย”




แม่บ้านเดินไปเดินมาหน้าห้องเจ้านายอย่างร้อนรน กลัวจะเป็นการรบกวนเจ้านายยามพักผ่อน แต่หากไม่รายงานเรื่องด่วยให้รับทราบก็กลัวว่าจะโดนดุที่ทำงานขาดตกบกพร่อง

“แอดดด” เสียงคนด้านในเปิดประตูออกมา แม่บ้านถึงกับร้องอุทานด้วยความดีใจ

“มีอะไรหรือเปล่า” คริสแต่งกายเรียบร้อยพร้อมไปทำงาน เมื่อคืนใช่ว่าเขาจะนอนหลับ มัวแต่หาหนทางวิธีที่จะรีบพิชิตใจหญิงสาวในดวงใจให้ได้....ถ้าไม่มีเธอ...เขาคงอยู่ไม่ได้จริงๆ

“คือคุณอุ่นจันทร์คะ เธอเก็บเสื้อผ้าออกไปจากบ้านตั้งแต่เมื่อเช้ามืด มีผู้ชายตัวใหญ่ๆขับรถสวยๆสีแดงมารอรับหน้าบ้านคะ” แม่บ้านรายงานตามที่ รปภ ตรงป้อมหน้าบ้านบอกมาทุกคำพูดให้ผู้เป็นนายรับทราบ

“ว่ายังไงนะ ออกไปเมื่อไร”

“เกือบๆ 1 ชั่วโมงแล้วคะ”

“ชั่วโมงนึง แล้วทำไมเพิ่งมาบอก”

“เออ...”

“ไปตามฟรานซิสมาพบฉันที่ห้องทำงานด่วน” ชายหนุ่มหมุนตัวเข้าห้องทำงานด้วยความหัวเสีย เรื่องเก่ายังไม่เคลียร์ เรื่องใหม่ก็เขามาถาโถมอีก



“นายครับ ผมตรรจสอบกล้องวงจรปิดแล้วครับ คุณอุ่นออกไปกับเพื่อนของเธอคนนั้นตามที่นายคาดการณ์ไว้ครับ”

“พอจะตามตัวพวกเขาได้ไหมฟรานซิส”

“ผมแจ้งนักสืบของเราแล้วครับ ต้องให้เวลากับพวกเขาสักครู่” บอดี้การ์ดตอบไป

“อืม ... ตามดูที่บ้านเก่า บ้านหมอนั่น แล้วที่โรงพยาบาลเป็นพิเศษ ตามตัวให้เร็วที่สุดนะ” ยังไงเธอก็ต้องมาเจอมารดาเธอแน่ เขามั่นใจ เจ้าพ่ออสังหาริมทรัพย์นั่งกุมขมับ คิดเท่าไรก็คิดไม่ออก เหตุผลที่สาวน้อยทำแบบนั้นเธอจะทำไปทำไม ... เธอหนีเขาไปทำไม



“นักสืบแจ้งว่าไม่เจอตัวคุณอุ่นจันทร์ และเพื่อนของเธอเลยครับ อีกเรื่องคือ แม่ของคุณอุ่นถูกย้ายด่วนเมื่อเช้าออกจากโรงพยาบาลแห่งนั้นไปแล้ว ทางเราสืบไม่ได้ว่าย้ายไปไหน เพราะเธอบอกเหตุผลในการย้ายโรงพยาบาลว่าเป็นเพราะความไม่ปลอดภัยของผู้ป่วยครับ ทางโรงพยาบาลเลยปิดเรื่องนี้เงียบ”

“โถ่ เอ้ยย” ข้าวของบนโต๊ะถูกกวาดลงพื้น ฟรานซิสมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความตกตะลึง ไม่คิดว่าการหาผู้หญิงตัวเล็กๆคนนึงไม่เจอ จะกลายเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนี้ เพราะเขาไม่เคยเห็นมุมนี้ของเจ้านายมาก่อน

“จ้างนักสืบเพิ่ม ฉันต้องได้ข่าวอุ่นจันทร์ภายในวันนี้ เข้าใจไหม”

กริ่งๆ ๆ ๆ เสียงโทรศัพท์เครื่องหรูแทรกกลางบทสนทนาของสองหนุ่ม

“ครับแม่ มีอะไรเหรอครับ”

“ตาคริสลูก ทำไมเสียงแบบนั้นละลูก” มาดามร้องทักมาตามสาย

“อือ.. คืองานมีปัญหานิดหน่อย ไม่มีอะไรหรอกครับแม่”

“ดีแล้วลูกที่ไม่มีปัญหาอะไร พอดีตอนนี้พ่อแม่ คาลอสและหนูมิเกลกำลังจะออกไปเที่ยวทะเล ยังไงตอนเย็นคริสตามพ่อกับแม่มานะ ยังไงพรุ่งนี้ก็วันหยุด พวกเราพ่อแม่ลูกไม่ได้เที่ยวแบบนี้มานานแล้วนะลูก”

“เออ...คือแม่ครับ คือว่าผมคง...”

“มานะคริส แม่ขอหละ คาลอสบอกว่าช่วงนี้งานก็เริ่มนิ่งแล้วนี่ มานะลูกแม่รออยู่นะจ๊ะ” เสียงมาดามอารมณ์วางสายไปแล้ว


ปล่อยให้คนที่ไม่มีกระจิตกระใจจะเที่ยว

นั่งทำหน้าบอกบุญไม่รับ

ถอนหายใจด้วยความคิดไม่ตก






“แอ๊ะ นั้นมันอุ่นจันทร์นี่นา” คาลอสร้องทักขณะกำลังขับรถใกล้จะถึงโรงแรม 6 ดาวที่พักสุดหรูสำหรับการผ่อนสุดสัปดาห์ของพวกเขา มิเกลที่นั่งอยู่ด้านหน้ามองตามไปที่ที่ชายหนุ่มคนขับรถทักท้วงขึ้น

“ไหนกัน ไม่เห็นจะมีเลย นายคิดถึงน้องอุ่นจนตาฝาดไปแล้วหรือเปล่าคาลอส” สาวนัยตาสีน้ำทะเลหมั่นไส้

“ก็นั้นสินะ”ชายหนุ่มงึงงำ เขาคงขับรถไกลไปหน่อย เลยทำให้ตาฝาดมองผู้หญิงหน้าคล้ายเป็นเลขาสาวสวย

“หนูอุ่นทำงานอยู่ที่ออฟฟิศ จะมาโพล่งที่นี่ได้อย่างไรตาคาลอส คงตาลายไปนะลูก” ป้าสะใภ้พูดขึ้นมาจากด้านหลัง  ก็คงจะอย่างนั้น อุ่นจันทร์จะมาทำอะไรหน้าโรงพยาบาลประจำจังหวัดอย่างนี้ เลิกสนใจแล้วมุ่งหน้าต่อไป...



กว่าคริสจะมาถึงประจวบคีรีขันธ์ก็ปาเข้าไปเกือบ 2 ทุ่ม เพราะเขามัวแต่ร้อนรน ฟังรายงานจากนักสืบ สุดท้ายความหวังที่จะพบสาวน้อยที่ขโมยดวงใจของเขาหนีไป ผลคือ...ไม่เจอ นักสืบไม่สามารถเกะรอยตามได้ เหมือนว่าทั้งเธอและเพื่อนของเธอจะเตรียมการไว้อย่างดี



“คริส ถึงช้าจังเลยลูก มาๆนั่งข้างๆน้อง” มาดามจัสมินถามขึ้น เมื่อเห็นบุตรชายเดินเดินตรงเข้ามาในร้านอาหารสุดหรูริมทะเล

“ดีเลย มาพร้อมหน้าพร้อมตา พวกเราลงมือทานได้ เหนื่อยกันมาทั้งวัน ท่าทางจะหิวหน้าดู”ประมุขใหญ่เอ่ยเชิญชวน

อาหารทะเลรสเลิศ ตกแต่งในจานอย่างสวยงามไม่ได้ช่วยให้ประธานหนุ่มหล่อ มีความเจริญอาหารสักนิด กลับกันเขาไม่ได้แตะต้องอะไร นอกจากเครื่องดื่มผสมแอลกอฮอร์เย็นๆยอดฮิต ต่างจากคนอื่น ที่รับประทานอาหารคาว หวานตรงหน้าอย่างเอร็ดอร่อย

“อยากชวนอุ่นจันทร์มาด้วยจังเลย” เสียงพูดเปรยปรายของน้องชาย ที่เอ่ยถึงคนคนนั้น ทำให้ความคิดล่องลอยหายไปของคริสกลับมาปกติ

“แต่วันนี้เลขานาย ไม่ไปทำงานนะคาลอส เป็นอะไรหรือเปล่า” ได้ทีลองสอบถามขึ้น บางทีน้องชายเขาอาจจะรู้อะไรดีๆบ้างก็ได้

“จริงเหรอพี่ ทำไมผมไม่รู้หละ คุณอุ่นจันทร์ก็ไม่บอกผมด้วย ไม่ได้แล้วลองโทรหาดีกว่า เผื่อจะไม่สบาย” ไม่สบายอะไรกัน ไม่สบายคงไม่มีแรงหนีหายเข้ากลีบเมฆอย่างนี้หรอก



“คุณอุ่นปิดเครื่องนะพี่คริส ผมจะทำไงดี”

“ปิดเครื่องเพราะรำคาญเจ้านายชีกอแบบนายไง ถามได้” เสียงหวานแทรกขึ้น

“นี่ยายคุณหนู ไม่พูดก็ไม่มีหาว่าไม่มีปากหรอกนะ คนยิ่งซีเรียสอยู่ กวนประสาทอยู่ได้” หนุ่มขี้เล่นพูดประชดประชัน หญิงสาวที่โดนต่อว่าก็ไม่ได้ทุกข์ร้อนอะไร ยังสนใจกับกุ้งตัวโตๆ ทำหน้าเชิด ไม่รู้ไม่ชี้อะไรทั้งนั้น

“คาลอสลูก โทรไม่ติดก็โทรพรุ่งนี้ก็ได้ หนูอุ่นอาจจะกำลังทำธุระอยู่ก็ได้นี้ เราน่าอย่ากังวลไปเลย” หลานชายพยักหน้าน้อยๆเข้าอย่างเข้าใจ แล้วกับมาสนใจกับอาหารและบรรยากาศดีๆต่อ ต่างจากบุตรชายคนเดียวของนางที่สลัดความกังวลออกไปไม่ได้เหมือนน้องชสย สีหน้าท่าทางไม่สู้ดี เครียดเรื่องอะไรนักหนา...

“พี่คริส ลองทานกุ้งนะคะ เดี่ยวมิเกลเกะให้” สาวสวยพยายามชวนคู่หมั้นหนุ่มคุย และเขาเองก็เลี่ยงไม่ได้ เมื่อให้สายตายิ้มน้อยยิ้มใหญ่ของมารดามองอยู่

บรรยากาศการรับประทานอาหารของครอบครัววันนี้ผ่านไปอย่างชื่นมื่น คริสเก็บอาการหัวเสียของตนได้เป็นอย่างดี เฝ้าแต่คิดว่าอยากให้ถึงพรุ่งนี้เช้าเร็วๆ เขาจะรีบออกจากที่นี่ เพื่อไปตามหาดวงใจของเขากลับมาเร็วๆสักที



“พี่คริส คืนนี้ไปดื่มกันหน่อยไหมพี่ พี่ฟรานซิสด้วยนะ มาถึงนี้ทั้งที ไปดูสาวๆสวยๆเพลินตากันดีกว่าครับ”

“คอยดูนะว่าฉันจะฟ้องน้องอุ่น ว่านายมันเจ้าชู้ไม่เลือก”

“แล้วเธอยุ่งอะไรด้วย ยัยคุณหนูขี้วีน ฉันชวนพี่ชาย ตามประสาผู้เขาทำกันแล้วก็ไม่ได้นอกใจคุณอุ่นเสียหน่อย”

“ป้านึกว่าเราจะเลิกนิสัยแบบนี้แล้วซะอีกนะคาลอส”

“โถ่ๆ ป้าครับ ลุงช่วยผมด้วยสิ ผมแค่ดูๆเท่านั้นแระครับ ไม่ได้จะทำอย่างอื่นเสียหน่อย”

“ลุงไม่รู้ด้วยนะเจ้าหลานชาย ผู้ชายอย่างเราจะทำอะไรก็ให้เกียรติผู้หญิงด้วย ลุงไปนอนก่อนหละ เมื่อยเนื้อเมื่อยตัวจะแย่ “ ตบบ่าหลานเบาๆก่อนเดินออกไป

“หนูมิเกลลูก ถ้ายังไงคืนนี้ก็ไปเที่ยวกับพี่ๆเขาด้วยสิลูก จะได้เปิดหูเปิดตา คริส คาลอสแม่ฝากน้องด้วยนะลูก” ส่งยิ้มให้สาวน้อยก่อนเดินตามสามีไปอีกคน

“สี่ทุ่มตรง มาเจอกันหน้าล๊อบบี้นะครับ ส่วนใครมาสายจะไม่มีการรอทั้งนั้น” คาลอสปรายตาเล็กน้อยไม่มองคู่กัด แล้วก็เดินเข้าลิฟท์ไป ส่วนมิเกลก็ขึ้นไปเตรียมตัวด้วยลิฟท์อีกตัวทันที


“มีข่าวอะไรเพิ่มเติมบ้างฟรานซิส”

“ยังไม่มีอะไรคืบหน้าเลยครับคุณคริส แต่นักสืบยังเกะรอยกันอยู่อย่างเต็มที่ครับ” เลขาหนุ่มเกาะติดสถานการณ์นาทีต่อนาทีเลยก็ว่าได้ หากมีอะไรคืบหน้าเขาพร้อมที่จะแจ้งเจ้านายของตนทันที



เสียงเพลงดังกระหึ่มของผับดังประจำจังหวัด และจังหวะการเต้นโยกย้ายของเหล่าฝีเสื้อราตรีที่นี่ไม่ได้เรียกสายตาของคริสได้เลยเพียงแต่น้อย เขาเอาแต่ดื่มน้ำสีอำพัน แก้วแล้วแก้วเหล่า ไม่คุยสุงสิงกับใคร

“ผมว่าพี่ดื่มเหมือนคนอกหักเลยนะครับ 5 5 “น้องชายแซวและหัวเราะ เพราะเป็นไปไม่ได้ที่พี่ชายต่างพ่อต่างแม่ของเขาคนนี้จะเกิดเหตุการณ์อย่างที่กล่าวไป ...พี่ของเขารักใครไม่เป็น


“เรื่องของฉันน่า ก็นายชวนฉันมาดื่ม ฉันก็ดื่มถูกแล้ว”

“มันก็ใช่ครับ แอ๊ะนั้นมัน....” คาลอสไม่ได้พูดต่อ แต่ทุกสายตาก็หันไปมองเป็นตาเดียวกัน

“อะไรของนายอีกคาลอส อย่าบอกนะว่ามองแม่สาวชุดดำนั้นเป็นน้องอุ่นอีกแล้ว” สาวสายส่ายหน้าเอือมระอา

“มองข้างหลังมันคล้ายๆนี่น่า ใครจะรู้พอหันหน้ามาจะกลายเป็น.....เห่อๆๆๆ” ถอดถอนหายใจเฮือกใหญ่

“มองเห็นเป็นอุ่นจันทร์อีกแล้ว หมายความว่าอย่างไง??” เจ้าพ่อวงการอสังหาฯ สอบถามขึ้นด้วยความสงสัย อะไรที่เกี่ยวกับผู้หญิงคนนี้เขาไม่เคยปล่อยผ่าน

“ก็เมื่อตอนกลางวัน ตอนมาถึงที่นี่นะสิคะ นายนี่บอกว่าเห็นน้องอุ่นแถวๆหน้าโรงพยาบาล สรุปก็คือตาฝาด ก็เหมือนเมื่อกี้ที่พี่คริสเห็นนั้นหละคะ น้องชายพี่คริสมันตาถั่ว”

“นี่ พูดให้มันดีๆนะยัยคุณหนู”

“ฉันไม่ใช่คุณหนู หยุดเรียกอย่างนี้สักที” หนุ่มสาวโต้เถียงกันไปมา เพราะที่นี้ไม่มีผู้ใหญอย่างคุณโคดี้และมาดามคอยห้ามปราบ ดูท่าทางคงจะไม่มีใครยอมใคร ส่วนคริสเองก็ไม่มีท่าทีจะห้ามเช่นกัน เขาหันไปส่งซิกให้ลูกน้องรีบจัดการเรื่องที่ได้ยินมาจากปากของคู่หมั้นสาวเมื่อสักครู่มากกว่าสิ่งอื่นใด

“ไปจัดการให้เรียบร้อย ได้เรื่องอย่างไรอัพเดตฉันได้ตลอดเวลา” กระซิบลูกน้อง ด้วยความหวังว่าครั้งนี้จะสำเร็จสักที .... จะเจอตัวเธอสักที

“ได้ครับคุณคริส” ฟรานซิสรีบนำตัวเองออกจากสถานเริงรมย์แห่งนี้ทันที เป้าหมายของเขาคือโรงพยาบาลประจำจังหวัดที่อยู่ไม่ไกลกับโรงแรมที่พวกเขาเข้าพัก


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่อุดหนุนนะคะ"

Lantana-Pakakrong


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha