นางบำเรอซาตาน

โดย: Lantana-Pakakrong



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 8 : คนเลวที่รักเธอ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

อุ่นจันทร์วุ่นวายตลอดทั้งวันนี้ เธอบอกมารดาว่าอย่าเพิ่งถามอะไร ระหว่างที่ยังจัดการอะไรต่างๆไม่เรียบร้อย รอให้ทุกอย่างเข้าที่แล้วเธอจะบอกนางเอง ผู้ป่วยก็ไม่ได้คาดคั้นอะไรพยังหน้าเข้าใจ เเค่เห็นหน้าเศร้าสร้อยของบุตรสาวก็รู้ทันทีว่าต้องเกิดปัญหาใหญ่แน่นอน ไม่งั้นคงไม่ต้องย้ายเหมือนกำลังหนีอะไรสักอย่างแบบนี้ นางได้แต่ภาวนาให้ลูกสาวแข็งแรง ปลอดภัย ให้พบเจอกับความสุขโดยเร็ว



“ขอบใจบอสมากเลยนะ ที่เป็นธุระให้ทุกอย่างเลย”

“บอกแล้วไง ว่าเราเป็นเพื่อนกัน เพื่อนกันไม่ทิ้งกันอยู่แล้ว” ชายหนุ่มกุมมือเพื่อนสาวส่งกำลังใจ

“ยังไงก็ขอบใจจริงๆ ไม่มีบอสเรากับแม่ก็ไม่มีใครอีกแล้ว”

“แล้วอุ่นจะเอาไงต่อ จะทำงานที่โรงแรมของเราที่นี่ จริงๆเหรอ?” สาวน้อยพยักหน้าช้าๆ วิธีนี้ดีที่สุด จะได้อยู่ห่างจากผู้ชายร้ายกาจคนนั้น หากไม่เห็นหน้ากันเป็นเวลานานๆเธอก็คงจะตัดใจจากเขาได้โดยเร็ว

“ดึกแล้ว เรากลับไปพักผ่อนกันเถอะ พรุ่งนี้มีอะไรต้องจัดการกันอีกเยอะ” อุ่นจันทร์จำเป็นต้องไปพักที่บ้านพักตากอากาศของเพื่อนสนิทด้วยกันไปก่อน พรุ่งนี้เธอถึงจะเข้าไปกรอกใบสมัครและย้ายเข้าไปอยู่ห้องพักของพนักงาน ตามสวัสดิการที่โรงแรมหรู 6 ดาวมีให้ ไหนต้องจัดการเรื่องมารดาต่ออีกนิดหน่อยและหาซื้อข้าวของจำเป็นต่างๆสำหรับที่อยู่ใหม่ด้วย



คริสขับรถมาด้วยความเร็วสูง เกินกฏหมายกำหนด เกินไปมากเลยทีเดียว เขาปลีกตัวออกมาจากผับทันทีที่ได้รับการยืนยันข่าวของผู้หญิงในดวงใจ ทิ้งให้น้องชายและคู่หมั้นสาวงงเป็นไก่ตาแตก หนุ่มหล่อต่างชาตินั่งกำพวงมาลัยแน่น อยู่หน้าบ้านพักต่างอากาศหลังโต หน้าดำคล่ำเครียดเหมือนอยากจะฆ่าใครสักคนให้ตาย

“โถ เอ้ย!” คอนโซลรถหรูด้านหน้ามีรอยถลอกเมื่อรับแรงกระแทกจากมือหนาแข็งแกร่ง



“ฮัลโหล ผมได้ข่าวคุณอุ่นจันทร์แล้วครับ แม่ของเธอถูกย้ายมาอยู่ที่โรงพยาบาลที่นี่จริงเมื่อช่วงสายที่ผ่านมา แล้วตอนนี้คุณอุ่นกับเพื่อนของเธอกำลังขับรถออกไปจากโรงพยาบาลครับ”

“ตามไปอย่าให้คาดสายตา ฉันกำลังจะตามไป”

“ครับคุณคริส เดี่ยวผมจะแชร์โลเคชั่นไปให้”



ถ้อยคำที่ได้รับรายงานจากลูกน้องทำให้ชายหนุ่มแทบคลั่ง เขาคิดไปต่างๆนาๆ ภาวนาตลอดเส้นทางไม่ให้ไปตามที่ใจคิด หน้าบ้านหลังงามติดชายทะเลมียามเฝ้าอยู่ เขาเห็นได้ชัดว่าในป้อมเล็กๆนั่นมีหน้าจอเอลอีดีขนาดใหญ่กำลังฉายภาพจากกล้องวงจรปิดหลายตัวรวมกัน และตอนนี้เหมือนยามหนุ่มจะจ้องมาทางรถเขาไม่กระพริบตา แต่นั้นคริสก็ยังดึงดันที่จะจอดรถโดยไม่ดับเครื่องยนต์ทำแค่เพียงปิดไฟหน้า ไม่สนใจใครทั้งนั้น เขาสนใจแค่ห้องนอนด้านบนที่เปิดไฟอยู่สว่างไสว เห็นเงาเหมือนผู้หญิงและผู้ชายเดินไปมาแวบๆ ใกล้หน้าต่าง......ไม่ต้องจินตนาการเลยว่าเป็นเงาของใคร



“เดี่ยวอุ่นนอนห้องนี้นะ พอดีแม่บ้านทำความสะอาดไว้แค่ห้องนี้ห้องเดียว เราก็ลืมบอกไปให้ทำความสะอาดไว้สองห้อง” ชายหนุ่มเกาท้ายทอยผมแก้เก้อ

“ไม่เป็นไรหรอกบอส อุ่นเกรงใจจังเลย”

“อุ่นนอนนี่ดีแล้ว เราไปนอนห้องรับแขกด้านล่างเอง โซฟาก็อย่างกว้าง แล้วอีกอย่างคนดูแลบ้านทั้งหญิงทั้งชาย ไม่ค่อยเหมาะหรอกหากอุ่นจะลงไปนอนที่นั่น แล้วคนพวกนั้นเดินผ่านไปผ่านมา” ได้ฟังเหตุผลประกอบของเพื่อนชาย อุ่นจันทร์ก็น้อมรับฟังอย่างยอมแพ้ ได้แต่กล่าวขอบคุณเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ขอบคุณสักร้อยรอบได้แล้วมั้งสำหรับวันนี้วันเดียว



แสงไฟบนห้องกว้างถูกปิดลง พร้อมกับการนอนพักผ่อนของหญิงสาวที่เหนื่อยล้ามาตลอดทั้งวัน เธอแอบเผลอนึกไปถึงคนต้นเหตุที่เธอต้องเป็นแบบนี้ เขารู้ดีทุกอย่างว่าทำร้ายเธออย่างไง แต่กลับปิดบังเอาไว้ เป็นพวกขี้ขลาดไม่สมกับที่เธอคิดไว้ว่าเขาเป็นสุภาพบุรุษคนหนึ่งเลยจริงๆ 

... เธอผิดหวัง ... และเธอโกรธมาก ... โกรธจนคิดว่าไม่อยากเจอหน้ากันอีกเลยตลอดชีวิตนี้ อุ่นจันทร์ค่อยๆหลับไปพร้อมน้ำตาบนใบหน้า



ด้านท่านประธานหนุ่มแมื่อเห็นแสงไฟในห้องดับลง พร้อมๆกับแสงไฟส่องนำทางความสว่างด้านสติปัญญาก็ดับลงด้วยเช่นกัน ความคับแค้นใจ จนทำให้น้ำตาลูกผู้ชายคลอหนวย เขาเป็นห่วงเธอแทบตาย กินไม่ได้ทำอะไรก็ไม่ลง เจ็บปวดถึงหัวใจเมื่อรู้ว่าเธอลงทุนหนีเขาทั้งที เพื่อหนีมาอยู่กับไอ้ชู้บ้าที่นี่เหรอ ความโกรธ ความแค้นทำให้สติปัญญาที่เคยมีตอนนี้มันค่อยๆหดหายลงไปเรื่อยเรื่อย พวงมาลัยถูกกำแน่น จากนั้นรถหรูก็กระชากตัวออกโดยเร็ว ไม่อยากอยู่ใกล้ๆหญิงโฉดชายชั่วคู่นี้ ไม่อย่างนั้นเขาได้กลายเป็นฆาตกรแน่ๆ




คริสตัดสินใจจะอยู่พักผ่อนกับครอบครัวต่ออีก 2 วัน ความตั้งใจที่จะรีบกลับไปจัดการตามหัวผู้หญิงคนนั้นคงไม่จำเป็นอีกแล้วในตอนนี้ แต่ขณะเดียวกันเขายังคงให้นักสืบตามติดชีวิตนังกากีคนนั้นไม่ลดละ ทีมงานต้องรายงานสถานณ์การต่างๆให้เขาทราบทุกช่วงเวลา


“คุณอุ่นจันทร์อยู่ในบ้านหลังนั้นจนถึงช่วงสายครับ” คงเพลียเลยสิท่า คริสสูดดมหายใจเข้าแรงๆ ไม่อยากคิดต่อให้ปวดดวงใจไปมากกว่านี้

“แล้วตอนนี้ เธอก็อยู่โรงแรมเดียวกับที่นายพักครับ เหมือนว่าเธอกำลังมาสมัครงาน” นักสืบรายงานตามสายต่อไปเรื่อยๆ ชั่งบังเอิญเหลือเกิน โรงแรมหรูที่เขามาพักผ่อนกับครอบครัวดันเป็นโรงแรมของชู้รักของเมียเขา เมื่อโชคชะตานำพาให้ทั้งคู่มาอยู่ใกล้จมูกขนาดนี้ เห็นทีต้องลงทัณฑ์พวกมันให้หลาบจำกันเสียหน่อย คนอย่างเขาไม่ใช่ว่าใครมาจะหลบเหลี่ยมกันได้ง่ายๆ คริส วอลตันยิ้มร้าย ฟรานซิสที่นั่งจิบกาแฟอยู่ใกล้ๆมองเห็นภาพนั้นแล้วยังรู้สึกขยาดกลัว



“เรียบร้อยนะครับ ยังไงผมฝากคุณรัศมี ดูแลเพื่อนผมคนนี้ด้วยนะครับ” ทายาทเจ้าของโรงแรมฝากฝังพนักงานใหม่กับผู้จัดการทั่วไปของโรงแรมทันทีที่เพื่อนสนิทสมัครงานเสร็จสิ้นขั้นตอนกระบวนความ

“ได้คะ คุณบอส น้องอุ่นจ๊ะ เดี่ยวพี่จะให้เด็กพาไปดูห้องพักถัดจากโรงแรมนี้นะ แล้วพรุ่งนี้ 7 โมงเช้าเราก็เริ่มงานได้เลย ยังไงพี่ของตัวก่อน ดิฉันขอตัวก่อนนะคะคุณบอส สวัสดีคะ” ผู้จัดการสาวใหญ่คนสวยพนมือไหว้เจ้านายและขอตัวไปจัดการงานในส่วนอื่นต่อ


“ขอบใจบอสมากนะ”

“อุ่น ขอบคุณกันอีกแล้ว บอกกี่ครั้งแล้วว่าไม่ต้อง ดีเสียอีกโรงแรมของบอสได้คนดีๆ มีฝือมืออย่างอุ่นมาร่วมงานด้วย”

“จ๊ะ อุ่นจะตั้งใจทำงานนะ”

“ดีมากเพื่อนรัก วันนี้บอสขอกลับกรุงเทพก่อนนะ พอดีคุณตาไม่ค่อยสบาย แม่เพิ่งไลน์มาบอกเมื่อกี้ แล้วบอสจะมาเยี่ยมอุ่นบ่อยๆ”

“ไม่ต้องลำบากเลยบอส อุ่นกับแม่อยู่ที่นี้ได้ สบายมาก”

“เถอะนา ให้เรามาเยี่ยมเหอะ อยู่บ้านเราก็เหงา กรุงเทพ-หัวหิน ชั่วโมงกว่าๆก็ถึงแล้ว” สองเพื่อนสนิทโบกไม้โบกมืออำลากัน และได้ถูกบันทึกภาพโดยสำนักงานนักสืบชื่อดังของเมืองไทย ส่งไปรายงานชายหนุ่มที่นั่งหัวเสียอยู่ทั้งวัน



อุ่นจันทร์เดินสำรวจห้องพักพนักงานที่ทางโรงแรมจัดความพร้อมไว้ให้ สามารถเดินไปทำงานเพียง 10 นาทีก็ถึง ที่นี่ก็เหมือนห้องพักทั่วไป มีเตียง โต๊ะ ตู้ แล้วยังมีทีวี ตู้เย็น เครื่องปรับอากาศ ดีเกินกว่าที่เธอคาดเอาไว้อีก

ดีจัง จะได้ซื้อของใช้ไม่เยอะ สาวน้อยยิ้มอย่างดีใจ




อุ่นจันทร์ตัดสินใจไปเยี่ยมมารดาที่โรงพยาบาลก่อนในช่วงบ่าย เธอดูแลปรนนิบัติผู้มีพระคุณอย่างดี ก่อนของตัวไปซื้อข้าวของเครื่องใช้ที่ห้างดัง เพราะด้วยความที่ห้างและที่พักใหม่ของเธออยู่ห่างกันไม่ถึง 1 กิโลเมตร สาวน้อยหน้าสวยจึงตัดสินใจเลือกวิธีการเดินเท้ากลับที่พัก ประหยัดค่ารถไปอีกทางหนึ่ง

ไม่รู้ตัวเลยว่า...

ภัยร้ายที่ไม่คาดคิด...

กำลังรอเธอ............อยู่ข้างหน้า...





อุ่นจันทร์ฟื้นขึ้นมาอย่างอยากลำบาก ปวดหัวและหัวใจเต้นผิดปกติ  ในห้องๆหนึ่งที่ดูแปลกตา ลักษณะเหมือนที่นี่จะเป็นห้องพัก หรือไม่ก็โรงแรม แขนและขาถูกมัดเอาไว้แน่นไม่สามารถไหวติ่งได้ เธอนึกย้อนกลับไปจำได้ว่ากำลังเดินหิ้วถุงพรุงพะรังเพื่อกลับห้องพัก แล้วจู่ๆก็มีรถตู้สีขาววิ่งมาจอดเทียบฟุธบาทที่เธอเดินอยู่ ผู้ชายท่าทางน่ากลัวเปิดประตูลงมาประชิดตัว แล้วหลังจากนั้นเธอก็ไม่รู้ตัวอีกเลย จนถึงตอนนี้



เสียงเปิดประตูและใครบางคนเดินเข้ามา ทำให้หญิงสาวตาโต อ้าปากค้าง สิ่งเลวร้ายที่เขาทำกับเธอยังไม่มากพออีกเหรอ... จะจองล้างจองผล่านกันไปถึงไหนกัน

“แก” อุ่นจันทร์โกรธ ตาลุกวาว

“ทำไม ทำไมถึงต้องมองแบบผมแบบนั้นด้วย” คริสหยุดชะงักอยู่กับที่

“ปล่อยนะ แกจับตัวฉันทำไม” สาวน้อยแวดเสียงใส่

“ทำไมคิดว่าผมจับตัวอุ่นมา ไม่คิดเหรอว่าผมอาจจะเป็นช่วยอุ่นไว้ก็ได้” คริส ตกใจไม่น้อยกับท่าทางโกรธเกลียดที่หล่อนมองมาทางเขา หัวใจกระตุก...เจ็บจี๊ด

“คนเลวๆอย่างแกนะเหรอ ช่วยฉันเอาไว้ ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ ไม่อย่างนั้นฉันจะแจ้งตำรวจ ข้อหาลักพาตัว”

“อุ่น ฟังผม...”

“ฉันไม่ฟังอะไรทั้งนั้น ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้”

“ผมเตือนอุ่นหลายครั้งแล้วนะ ว่าห้ามแทนตัวเองว่าฉัน กับผมเด็ดขาดหรืออยากให้ผมต้องลงโทษคุณหรือไง”

“ฉันไม่กลัว สันดานอย่างแก พูดดีไปก็เท่านั้น”

“นี่มันอะไรกัน ผมงงไปหมดแล้ว ทำไมคุณถึงเปลี่ยนไปขนาดนี้” คริสสับสน อุ่นจันทร์หัวเราะออกมา

“คิดว่าทุกคนจะโง่กว่าคุณหมดเหรอคุณคริส” น้ำเสียงเรียบจากหญิงสาวดังขึ้น ชายหนุ่มหัวใจเต้นแรงผิดปกติ หรือว่าเธออาจจะ...

"คุณระ.."

“ใช่ ฉันรู้เรื่องเลวๆ ที่คุณปิดบังฉันแล้ว คิดจะหลอกกันไปถึงไหนหะ ไอ้โจรชั่ว” คริสได้ยินก็หน้าถอดสี จำได้แม่นว่าเธอคิดว่าเขาเป็นโจรผู้ร้ายในค่ำคืนนั้น

“ไม่นะอุ่น ผมไม่ต้องตั้งใจ ผมขอโทษนะครับ” คริสรีบพุ่งตัวไปหาคนบนเตียง ตอนนี้เขารู้สึกผิดจนลืมความโกรธต่อหญิงสาวก่อนหน้าจนหมดสิ้น อุ่นจันทร์เองก็ไม่ดิ้นรนอะไรเมื่อเห็นเขาปลดพันธนการให้เธออย่างรีบร้อน


เผี้ยะ!

ทันทีที่สาวน้อยเป็นอิสระ หน้าหล่อๆของเจ้าพ่ออสังหาริมทรัพย์ก็หันไปตามแรงมือของเธอทันที

คริสตกใจ ... ไม่มีกล้าทำอย่างนี้กับเขามาก่อน

“คนทุเรศ ทำแบบนี้ทำไม ฉันทำอะไรให้คุณหนักหนาคุณคริส” อุ่นจันทร์ไม่อาจกลั้นความเสียใจได้อีกต่อไป เขาลงทุนจับตัวเธอมา ใช้ยาสลบกันเธอ ยังเห็นว่าเธอเป็นคนมีชีวิตจิตใจอยู่บ้างหรือเปล่า

“ผม ผม...เออ” พูดไม่ออกเลย เพียงเพราะน้ำตาของคนที่รักตรงหน้า

“ต่างคนต่างอยู่เถอะคะ อย่าจองเวรกันอีกเลย”

“ไม่ได้ อุ่นเป็นเมียผมนะ ผัวเมียก็ต้องอยู่ด้วยกันสิ” พูดตามที่ใจคิด

“ฉันไม่ต้องการ” สาวน้อยที่น้ำตาไหลเป็นสายตวาดเขาลั่นห้อง เขาเองก็มีคู่หมั้นอยู่แล้ว อีกไม่นานก็ต้องแต่งงานกัน จะให้เธอไปทำลายความรักของใครเธอไม่ทำเด็ดขาด ก่อนหน้าที่เคยไปทานข้าวเป็นเพื่อนคุยกับผู้ชายมากหน้าหลายตาก็รังเกียจตัวเองจะแย่อยู่แล้ว อีกเรื่องคือจะให้เธอไปเป็นเมียน้อยใครก็รับไม่ได้อีกเช่นกัน


“ฉันไม่ถือว่าคนอย่างคุณเป็นสามีฉันหรอกนะ อะไรที่เสียแล้วก็เสียไป ถ้าคุณปล่อยฉันไป...ฉันจะอโหสิให้” อุ่นจันทร์หลับตานิ่งพยายามควบคุมเสียงและอารมณ์ให้ปกติที่สุด ต่างจากหนุ่มหล่ออีกคนที่ตอนนี้อารมณ์เริ่มเดือดขึ้นมาบ้างแล้ว

“คุณหนีความจริงข้อนี้ไม่พ้นหรอกอุ่น ผมเป็นผัวคุณ เป็นผัวคนแรกของคุณ” น้อยใจเธอนัก ที่พูดไม่คิดแบบนั้นออกมา

“ผัวคนแรก ก็ไม่ใช่ผัวคนสุดท้ายสักหน่อยนี่คุณคริส” หญิงสาวก็ฉุนไม่น้อยที่เขาย้ำเธออยู่ได้

“หมายความว่าอย่างไง” เสียงแข็งถามออกไป อุ่นจันทร์สะบัดหน้าหนี เหนื่อยใจที่ต้องต่อปากต่อคำ แต่อีกคนกลับคิดไปอีกอย่าง มือหนายกขึ้นบีบคางสวยได้รูปแน่น ให้หล่อนหันหน้ามาเผชิญกับเขา

“โอ้ยย เป็น บะ บ้าอะไรอีก” สาวน้อยเจ็บหน้าน้ำตาเล็ด

“ได้กับมันแล้วใช่ไหม ถึงได้พยศกับผมขนาดนี้ ไอ้อ้วนนั้นมันมีอะไรดีบอกผมมาสิ” อุ่นจันทร์ฉงนในประโยคที่ออกจากปากเขา ก่อนที่จะนึกได้ว่าเขาคงตามหล่อนมาสักพักนึงแล้ว

“คุณหมายถึงบอสเหรอ อย่าเอาความคิดสกปรกมาใส่ร้ายเพื่อนฉันนะ”

“เพื่อนเหรอ เพื่อนกันมันส์ดีสิไม่ว่า” เขาหัวเราะเยาะ เหมือนคนใกล้ขาดสติเต็มที

“คุณคริส” มือบอบบางปะทะใบหน้าเข้มอีกรอบ คริสลูบใบหน้าก่อนหันมามองหญิงสาวด้วยแววตาวาวโรจน์ อุ่นจันทร์หน้าเสียที่ได้เห็นอย่างนั้น ... เธอรู้สึกขนลุกแปลกๆยามเมื่อเขาจ้องหน้า แต่ปากเจ้ากรรมก็ห้ามไม่อยู่

“คนทุเรศ คิดว่าใครเขาจะเป็นเหมือนคุณทั้งหมดหรือไง แต่ถ้าจะถามว่าบอสเขามีดีอะไร ฉันตอบได้....บอสเป็นคนที่ช่วยเหลือฉันทุกอย่างเวลาที่มีปัญหา เราสนิทกัน เข้าใจ อื้อออ” ทนไม่ได้เพียงนิด ที่หญิงสาวในดวงใจด่าทอเขาแต่กลับสรรเสริญเยินยอผู้ชายคนอื่นตรงหน้าแบบนี้ ยิ่งไปกว่านั้นผู้ชายที่เป็นชู้อย่างไอ้หมอนั้นแล้วด้วย คริสอยากจะฆ่าหล่อนให้ตาย แต่หากให้เขาทำแบบนั้นจริงๆก็เท่ากับว่า เขาได้ฆ่าดวงใจตัวเองด้วย ความกรุ่นโกรธมันจึงแปรเปลี่ยนเป็นทัณฑ์ที่ลงโทษสาวใต้ร่างคนนี้แทน


“อื้อออ จะ เจ็บ หือ หือ” สาวน้อยเสียงแหบแห้ง ผู้ชายบนร่างเธอที่กระแทกเธอด้วยความป่าเถื่อน ไม่มีความปราณีสักนิด

“โอ้ว โอ้ว แน่นเป็นบ้า” เพลิงสวาทดำเนินมาถึงช่วงใกล้ถึงขอบสวรรค์ คริสเดินหน้าไม่ยั้ง สาดใส่ตามห่วงพิศวาสที่เขามอบให้เธอ เชื้อพันธุ์ทุกหยาดหยดเข้าไปในตัวหญิงสาวที่นอนร้องไห้ไม่ไหวติ่งตรงหน้า

ลมหายใจทั้งสองกลับมาเป็นปกติ สาวน้อยนอนตัวงอเป็นกุ้งสุกด้วยความเหนื่อยและเจ็บปวดเจียนตา ท่านประธานหนุ่มขยับกายขึ้นมานั่งพิงเตียงนอน นึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ก่อนหน้า เขาใช้พละกำลังทั้งหมดขืนใจเธอ สาวน้อยพยายามขัดขืน และขอร้องต่างๆ คำพูดเหล่านั้นไม่ส่งมาถึงหูเขา เพราะความโกรธบังตา และสติขาดผึ่งแท้ๆ เขาจึงได้รุนแรงกับเมียไร้เดียงสาแสนรักตรงหน้าเช่นนี้ เพียงแค่เขาสอดแก่นกายเข้าไปหาเธอจนสุด คริสรู้ได้ทันทีว่าเธอยังไม่ได้ผ่านไอ้เพื่อนบ้า หรือผู้ชายคนอื่นนับตั้งแต่คืนนั้น เพราะเมื่อกี้เธอยังเป็นอุ่นจันทร์คนเดิม คนที่บริสุทธิ์ผุดผ่องสำหรับเขา แต่เพราะอารมณ์วาบหวาม เรือนร่างยั่วยวน หรือแม้แต่ความเกรี้ยวกราดก่อนหน้า มันทำให้เขาเดินหน้าเต็มกำลังเพื่อมอบความสุขให้ตัวเอง เหมือนสิ่งที่เคยคิดไว้ว่าจะทำในตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา ........ลืมนึกถึงดวงใจน้อยๆของเธอไปเลย




“ไอ้คนเลว เอามือของแกออกไป อย่ามาแตะตัวฉัน”






การดื่มกาแฟหอมๆ ร้อนๆ ริมชายทะเลที่ทอดตัวยาวไปไกล ท้องฟ้า สายลม แลแสงแดดที่ยังไม่โผล่ออกมาเจิดจ้า บรรยากาศนี้ชั่งเป็นที่ชื่นชอบของใครหลายๆคนยิ่งหนัก แต่วันนี้ท่านประทานหนุ่มสุดหล่อ ไม่ได้ดื่มด่ำกับธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมโดยรอบไม่ เขาเอาแต่จ้องแม่เอวบางร่างน้อย คนที่อยู่ใต้ร่างเขาเมื่อคืน ที่กำลังเสริฟ ชา กาแฟ ให้แขกโต๊ะโน้น มุมนี้ ไม่หยุด ความสัมพันธ์เมื่อคืนทำให้เขารู้สึกผิด การขอโทษเป็นสิ่งที่ดีและเขาก็ได้ทำมันออกไป แต่ดูแล้วมันจะไม่ส่งไปถึงประสาทสัมผัสทั้ง 5 ของเธอเลยหรือไร ทำไมถึงไม่พูดไม่จา และทำท่าทีเหมือนตัวเขาเป็นอากาศธาตุแบบนี้

การง้อผู้หญิงต้องทำไง...

เธอถึงจะให้อภัยเขา...

เกิดมาทั้งชีวิต...

ดูเหมือนเรื่องนี้จะแก้ยากที่สุด...

“ความรักมันมีอนุภาพยิ่งใหญ่กว่าที่นายคิดไว้เยอะ คริส” ชายหนุ่มคิดถึงความพูดของเพื่อนสนิทที่สุด ที่เขาไม่มีโอกาศได้เจอกันอีกแล้ว


“เห่อ” คริสถอดถอนใจอย่างคิดไม่ตกกับเรื่องนี้





ฝ่ายสาวน้อยหลังจากศึกสวาทที่เขารุนแรงกับเธอเหลือเกิน เขาทำลายน้ำใจ ความรู้สึกดีๆไปหมดสิ้น แต่อีกสิ่งหนึ่งที่ไม่ยอมรับไม่ได้...เธอไม่ได้รังเกียจสัมผัสนั้นแม้แต่น้อย...ยังสงสัยตัวเองอยู่มากเหมือนกัน...ในเมื่อความจริงแล้วเธอต้องรู้สึกอีกแบบกับคนที่พรากสิ่งที่หวงแหนที่สุดในชีวิตไปถึงจะถูก   สาวน้อยลุกขึ้นแต่งกาย โดนเขาพยายามจะขอโทษ ถามไถ่ว่าจะไปไหน เธอก็ไม่ได้โต้ตอบใดๆเขาไป เพียงแต่ปัดปายทุกอย่างที่คอยขัดขวางเธอเอาไว้เท่านั้น เธอรับรู้ดีตลอดว่าเขา เดินตามเธอมาตั้งแต่ที่ออกจากโรงแรมข้างทาง จนถึงห้องพักใหม่ของพนักงานโรงแรม  ใช่แล้ว ไม่ได้ฟังผิดหรือฝันไป เขาจับตัวเธอไปขังไว้ในม่านรูด แล้วก็ปฎิบัติกับเธอในสิ่งที่ผู้หญิงดีๆคนอื่นๆก็รับมันไม่ได้  เธอกลับมาพักผ่อนไม่นาน แล้วเริ่มเข้ามาทำงานก่อน 7 โมงเช้า และลูกค้าคนแรกที่ต้องบริการก็คือคนที่เธอไม่อยากเจอที่สุดในโลก ไม่ใช่ว่าไม่เห็นว่าเขาจ้องเธออยู่ตลอดการทำงาน เพียงแต่ไม่อยากสนใจ ไม่อยากเกี่ยวข้องใดๆกันอีกแล้ว ถ้าจะให้หนีอีก คงทำไม่ได้ ก็ไม่ใช้ความผิดของเธอ เธอและแม่ของเธอหนีมาแล้วรอบนึง หนีมาทั้งๆที่ได้มีความผิดอะไรด้วยซ้ำ




“ Room Service สวัสดีคะ”

“สวัสดีครับ ผมขอสั่งอาหารหน่อยครับ.....” ฟรานซิสโทรสั่งอาหารเช้าให้มาเสิร์ฟให้เจ้านายถึงห้อง ทุกอย่างต้องเป็นไปตามแผนที่ตนวางไว้ เขาประติดประต่อจากเรื่องเมื่อคืน และอาการของทั้งสองเมื่อตอนเช้าตรู่ เจ้านายเดินตามสาวน้อยต้อยๆอย่างห่างๆ ไม่ยอมขึ้นรถขึ้นรา มาจนถึงตอนนี้เธอก็ยังเย็นชากับเจ้านายของเขาไม่เลิก เห็นอย่างนี้ฟรานซิสก็ไม่อยากอยู่เฉย ความคิดเขาไม่ได้ซับซ้อนอะไรมาก หากทั้งคู่มีเวลาอยู่ด้วยกัน การปรับความเข้าใจกันคงไม่ใช่เรื่องยากอะไร โดยเขาเองจะไม่ได้รู้ล่วงหน้าเลยว่า  ความคิดนี้จะส่งผลที่มันเลวร้ายกว่าเดิมอีกหลายเท่าตัวนัก...




ก๊อก ก๊อก สาวน้อยหน้าหวาน เดินเข็นรถเข็นอาหารจานหรูมาเสิร์ฟให้แขกวีไอพีถึงห้อง ตามคำสั่งของผู้จัดการห้องอาหาร หัวหน้าโดยตรงของเธอ โดยถูกย้ำว่าต้องบริการอย่างดีที่สุด คริสอยู่ในชุดคลุมตัวเดียวหลังการอาบน้ำ เพราะเพิ่งขึ้นมาชำระร่างกาย หลังจากการไปนั่งมองเมียตัวเองทำงานในช่วงเช้าตรู่ของวันนี้มา

“อุ่น” เสียงนุ่มนวลครางในลำคอ ไม่นึกไม่ฝันว่าคนที่เพิ่งหายไปจากสายตาเมื่อไม่กี่สิบนาทีที่แล้วจะกลับมาอยู่ตรงหน้า อุ่นจันทร์เองก็กำมือทั้งสองข้างแน่นอย่างคาดไม่ถึงว่าจะเจอเขาอีก...ใช่สี้ เขามีเงินนี่ จะบันดาลอะไรก็ย่อมได้อยู่แล้ว หญิงสาวตั้งใจจัดการอาการคาวหวาน พยายามไม่สนใจเรื่องอื่นๆ แม้จะรับรู้ได้ตลอดว่าผู้ชายที่ปากบอกว่าเกลียดจ้องมองเธอด้วยสายตาละห้อย



“อุ่นครับ “ ไม่มีเสียงตอบรับจากผู้หญิงตรงหน้า หล่อนยังตั้งหน้าตั้งตาทำหน้าที่ต่อไป ไม่สนใจเขาสักนิด คริสเดินเข้าไปใกล้ๆ ก่อนโอบกอดเธอจากด้านหลังอย่างนุ่มนวลและความสำนึกผิดในหัวใจทุกที่ได้ทำร้ายเธอ ก็ตอนนั้นมันควบคุมตัวเองไม่ได้นี่   อุ่นจันทร์พยายามสะลัดอ้อมแขนแกร็งให้หลุดจากเอวเธอ และมันก็สำเร็จเมื่อเขาเองก็ไม่ได้ตั้งใจจะใช้กำลังกับเธออยู่แล้ว


เผียะ แรงมหาศาลส่งออกไประทบใบหน้าหล่อ

“ไอ้คนเลว สนุกมากเหรอไง ที่ได้รังควานชีวิตฉันอย่างนี้ ฉันไปทำอะไรให้คุณหนักหนาคุณคริส” เธอตวาดสั่น ก่อนหมุมตัวไปที่ประตู ...ทนอยู่ได้สักวินาที...กลัวว่าจะตัดใจจากคนชั่วร้ายคนนี้ไม่ได้ง่ายๆ

“อุ่น ผมขอโทษ ผมสำนึกผิดแล้วจริงๆ” คริสเดินและพูดตามหลัง ไม่ได้สนใจความเจ็บปวดของตนเองเลยสักนิด อุ่นจันทร์ไม่สนใจจะฟัง เมื่อประตูมันเปิดไม่ได้ เหมือนมีใครจงใจให้มันเป็นอย่างนั้น

ปัง ปัง ปัง

“สั่งให้คนของคุณเปิดประตูเดี๋ยวนี้นะคุณคริส ไม่สนุกเลยนะ” อุ่นจันทร์หันมาตะคอกใส่เขา คริสได้เห็นดังนั้นก็จับต้นชนปลายไม่ถูก สิ่งที่อยู่ในใจของเขาทำให้สติปัญญาลดด้อยถอยลง

“อย่ามาทำหน้าทำตา เหมือนไม่รู้เรื่องแบบนั้นนะ ฉันไม่เชื่อคุณหรอก เปิด บอกให้เปิดประตู” หญิงสาวยังเคาะประตูต่อไป

“พอแล้วอุ่น พอเถอะเจ็บมือแย่” เขาถือวิสาสะจับมือน้อยที่เริ่มแดงเอาไว้อย่างห่วงหวง แต่มันทำให้หญิงสาวที่มีทิฐิคิดอีกอย่าง...แสดงละครเก่งเหลือเชื่อ


“คุณจะบอกว่า ไม่รู้เรื่องที่ลูกน้องคุณตั้งใจปิดประตูขังพวกเราไว้ด้วยกันเหรอ” คริสคิดตาม ก่อนถึงบางอ้อในที่สุด

“ผม ไม่รู้จริงๆนะครับอุ่น” ชายหนุ่มน้อยใจเป็นที่สุด แม้แต่เรื่องเพียงเท่านี้เธอก็ไม่มีความเชื่อให้กับเขาเลย

“ไอ้ผู้ชายเห็นแกตัว ฉันเกลียดคุณที่สุด”

ฉันเกลียดคุณ

เกลียดคุณ

เกลียดคุณ

เกลียดคุณ

สมองคริสสะตั้นไปหลายวิ ทันทีที่ได้ยินคำๆนั้นออกจากปากของหญิงสาวในดวงใจ 

หล่อนเกลียดเขาจริงๆเหรอ...ไม่อยากให้เป็นความจริงเลย.........ขอให้นี่เป็นเพียงแค่ความฝันด้วยเถิด..


"แต่ผมรักคุณ" 




ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่อุดหนุนนะคะ"

Lantana-Pakakrong


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha