โซ่เสน่หาบัญชาหัวใจ (สนพ. โรแมนติค:วางแผงแล้วค่ะ)

โดย: chineserose



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 17 : CHAPTER 8 : ทำให้เขารัก... หรือทำเพราะรักเขา... [ 60% ]


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

CHAPTER 8

ทำให้เขารัก... หรือทำเพราะรักเขา...

“มิลินเป็นยังไงบ้างลูก” มาดามพอลล่าถามมาตามสาย หลังจากวิเวียนโทรศัพท์ไปรายงานถึงเหตุการณ์ระทึกขวัญที่เกิดขึ้นเมื่อช่วงกลางวัน

“ตอนนี้ปลอดภัยแล้วครับ” เซคิโอตอบผู้เป็นมารดาเขา นางรักและเป็นห่วงหลานสาวตัวน้อยที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจเสียยิ่งกว่าอะไร

อันที่จริงแล้ว มิลินไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของเซคิโอ แต่เป็นลูกของคราวเดีย น้องสาวของเขา ซึ่งทิ้งลูกไปตั้งแต่วันแรกที่ให้กำเนิด แต่ทุกคนก็เข้าใจว่านั่นเป็นเพราะเธอเจ็บปวดที่ถูกคนรักทอดทิ้ง เซคิโอเองก็รักและเป็นห่วงน้องสาวมาก เขาจึงเต็มใจยอมรับมิลินเป็นลูกและเลี้ยงดูแกอย่างดีที่สุด

ยิ่งนานวัน... ความน่ารักของมิลินก็ครองหัวใจของทุกคนในบ้าน และหากเกิดอะไรขึ้นกับมิลินล่ะก็ หัวใจทุกดวงของทุกคนของตระกูลกอนซาเลซก็คงแหลกสลายอน่างแน่นอน

“ได้ยินอย่างนี้ก็หมดห่วง... ตอนรู้ข่าวเข้า แม่ล่ะเข่าอ่อนไปหมด กลัวว่าหลานจะเป็นอะไร” มาดามพอลล่าเอ่ยพลางถอนหายใจยาวๆ เหมือนได้ยกภูเขาออกจากอก

“แม่ไม่ต้องห่วงครับ ต่อไปนี้ผมสัญญาจะดูแลมิลินให้ดี ไม่ให้มีเรื่องอย่างนี้เกิดขึ้นอีก”

“แล้วพี่เลี้ยงคนไทยนั่นล่ะ เป็นยังไงบ้าง” มาดามพอลล่านึกเป็นห่วงพี่เลี้ยงสาวคนใหม่ขึ้นมา ในฐานะที่นางก็เป็นคนไทยเช่นกัน ซึ่งก็เป็นเหตุผลหนึ่งที่ทำให้เซคิโอต้องการพี่เลี้ยงคนไทยมาดูแลมิลินตามความต้องการของผู้เป็นแม่

“เธอ... ปลอดภัยดีครับ” ลูกชายตอบเสียงเรียบนิ่ง หัวใจเขากลับมาเต้นแรงอีกครั้งอย่างบอกไม่ถูก

“ได้ข่าวว่าเธอกระโดดลงไปช่วยมิลินทั้งๆ ที่ตัวเองก็ว่ายน้ำไม่เก่ง” ถึงจะเป็นการการะทำที่ไม่ฉลาดนัก แต่ก็ถือว่าพี่เลี้ยงคนนั้นช่วยชีวิตหลานสาวตัวน้อยให้ปลอดภัย

“ครับ” ถึงตรงนี้เซคิโอรู้สึกผิดยังไงก็ไม่รู้ เพราะเขาเองก็ต่อว่าเธอเรื่องนี้เสียยกใหญ่

“นี่โชคดีนะที่ไม่มีใครเป็นอะไร ยังไงแม่ก็ฝากขอบใจเด็กคนนั้นด้วยก็แล้วกัน ที่ช่วยชีวิตหลานเอาไว้ มีเวลาแม่จะบอกกับเธอด้วยตัวเองสักครั้ง” มาดามพอลล่าเอ่ยด้วยความสำนึกบุญคุณ แม้ยังไม่เคยพบ แต่นางก็รู้สึกได้ว่ารินรุ้งต้องมีหัวใจที่ยิ่งใหญ่อย่างแน่นอน

“แล้วผมจะบอกเธอให้” ลูกชายรับปาก เขาเองก็ตั้งใจจะหาโอกาสขอบใจเธออยู่เหมือนกัน

ขอบใจ... และจะตอบแทนเธอให้สาสมเลยทีเดียว!

“กลับจากที่นั่นแล้ว อย่าลืมพาหลานมาหาแม่หน่อยนะ แม่อยากกอดหลาน”

“ครับ มะรืนเราก็จะกลับกันแล้ว ผมจะพามิลินไปเยี่ยมแม่เลยก็แล้วกันนะครับ”

“ดีจ้ะ ขอบใจลูกมาก... ว่าแต่อบิเกลเองก็อยู่ที่นั่นด้วยใช่ไหม เห็นน้องโทรมาบอกกับแม่” จู่ๆ มาดามพอลล่าก็ถามถึงหญิงสาวอีกคนอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

“เอ่อ...” ลูกชายถึงกับไปไม่เป็น

“แม่รู้ว่าช่วงนี้เราสนใจเรื่องงานอยู่ แต่ก็ควรคิดถึงเรื่องชีวิตครอบครัวบ้างนะ ถ้าลูกได้เป็นฝั่งเป็นฝา มีคนคอยช่วยดูแลบ้าน แม่จะได้วางใจเสียที”  

นางรู้ดีว่าเซคิโอทำหน้าที่พ่อบุญธรรมของมิลินได้อย่างดี ไม่มีขาดตกบกพร่อง แต่ก็คงจะดีกว่านี้หากลูกชายตัวดีมีครอบครัวของตัวเอง และให้กำเนิดทายาทที่เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาจริงๆ อีกสักคนสองคน เพราะอย่างน้อยมิลินก็จะได้มีเพื่อน และครอบครัวกอนซาเลซก็จะมีสมาชิกเพิ่มขึ้นและอบอุ่นขึ้นนั่นเอง

“...” เซคิโอไม่รู้จะตอบยังไง เขาไม่เคยมีภาพงานแต่งงานในจินตนาการเลยด้วยซ้ำ ซึ่งผู้เป็นแม่ก็ดูเหมือนจะพอรู้ใจของเขา

“เอาเถอะ เรื่องอบิเกล แม่จะไม่ไปก้าวก่ายอะไรมากก็แล้วกัน แม่ก็แค่อยากเห็นเราสองคนลงเอยกันเร็วๆ ยังไงก็ดูแลน้องให้ดีล่ะ อย่าให้แม่ได้ข่าวที่ไม่สบายใจอีกนะรู้ไหม”

“ครับแม่... ผมรักแม่นะครับ” เซคิโอตัดบท

“แม่ก็รักลูกจ้ะ” จากนั้นทั้งสองฝ่ายก็วางสายไป

***

เซคิโอนึกทบทวนขณะที่เดินวนเวียนอยู่คนเดียวในห้อง ครุ่นคิดถึงส่งที่ตนเองพูดเมื่อตอนบ่าย เขารู้ว่าในทำร้ายจิตใจรินรุ้งไม่น้อย ทั้งๆ ที่เธอมีเจตนาดี

ตอนนี้เขาน่าจะไปดูอาการเธอสักหน่อย เพื่อเป็นการตอบแทนหญิงสาวถึงสิ่งที่เธอทำลงไปสักนิด มันอาจช่วยให้เธอรู้สึกดีขึ้นบ้าง

ใช่... ถ้าเขาจะทำให้เธอหลงรักเขาอย่างที่ตั้งใจ นี่ก็เป็นเวลาที่เหมาะสมที่จะเปลี่ยนท่าทีต่อเธอ เข้าหาเธอ และเริ่มสร้างความสนิทสนม... ผู้ชายอย่างเซคิโอ ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนต้านทานเสน่ห์ได้อยู่แล้ว... ชายหนุ่มคิด

ระหว่างนั้น เซคิโอเองไม่ทันรู้ตัวด้วยว่าได้สาวเท้าเดินออกมาจากห้องพักตน มายืนอยู่หน้าประตูห้องของรินรุ้งตั้งแต่เมื่อไหร่ เขาคงมัวแต่คิดหาคำพูดดีๆ ที่ควรจะพูดกับเธออยู่ในใจนั่นแหละ ถึงทำให้ไม่รู้เนื้อรู้ตัวอย่างนี้

ก๊อกๆๆ

“คุณ!” ทันทีที่ประตูแง้มออก รินรุ้งต้องตกตะลึงเมื่อเห็นนายจ้างผู้เย็นชามายืนหน้านิ่งอยู่หน้าห้อง เขายังมีอะไรจะต่อว่าเธออีกงั้นหรือ

“ขอผมเข้าไปข้างในได้ไหม” เขาเอ่ย ท่าทีสุขุมและวางมาด

แน่นอนว่าในสายตาของรินรุ้ง เซคิโอก็จัดว่าเป็นผู้ชายที่หล่อเหลาและมีเสน่ห์ดึงดูดมากคนหนึ่ง แทบจะเรียกได้ว่าดีเลิศไม่มีที่ติด้วยซ้ำ ติดก็ตรงที่เขาดูไม่เป็นมิตรเอาเสียเลยก็เท่านั้น

“มีธุระอะไรกับฉันเหรอคะ” พี่เลี้ยงสาวยืนตัวแข็งทื่อ ทำหน้างง เพราะไม่คิดว่านายจ้างจะมาเยี่ยมเธอถึงหน้าห้องแบบนี้อีก

“เราจะคุยกันตรงนี้จริงๆ น่ะเหรอ” เขาควรได้รับการต้อนรับที่ดีจากเจ้าของห้อง อย่างน้อยๆ ก็น่าจะเชื้อเชิญให้เข้าไปข้างใน สายตาคมกล้าที่จับจ้องใบหน้าใสมองดูหลากอารมณ์ยากเกินคาดเดา

“งั้นเชิญค่ะ” รินรุ้งเปิดประตูกว้างขึ้น ให้เขาก้าวเข้ามาด้านในห้อง “คุณจะดื่มอะไรหน่อยไหมคะ” เธอเอ่ยถามตามมารยาท ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าถ้าเขาต้องการอะไร ก็น่าจะขอจากวิเวียนได้ที่ห้องครัวของวิลล่า โดยไม่ต้องถ่อมาดื่มถึงในห้องนอนของเธอ

“มีกาแฟไหม” หากรินรุ้งก็คิดผิด เพราะชายหนุ่มกำลังอยากจิบกาแฟอยู่พอดี

เซคิโออยากชิมฝีมือการชงของเธออยู่เหมือนกัน... อันที่จริงก็อยากชิมอย่างอื่นด้วยนั่นแหละ และคงดีไม่น้อยหากวันนี้เขาจะได้ลิ้มรสชาติหวานละมุนที่เขาเคยได้รับครั้งหนึ่งมาแล้ว เพราะความหวานนั้นก็ติดตรึงอยู่ที่ปลายลิ้นไม่จางหาย

“งั้นรอสักครู่นะคะ ฉันจะทำให้”

รินรุ้งเดินไปที่กาต้มน้ำไฟฟ้าส่วนตัวซึ่งเธอนำติดตัวมาด้วยเผื่อนึกอยากดื่มชาหรือกาแฟในตอนดึก ระหว่างนั้นเซคิโอก็เดินไปนั่งที่เก้าอี้ชมวิวที่มุมห้องใกล้กับบริเวณระเบียง

ลมทะเลพัดผ้าม่านสีขาวโปร่งสะอาดสะบัดปลิว... กลิ่นอายของทะเลเมดิเตอร์เรเนียนแทรกผ่านเข้ามาในอากาศ ชายหนุ่มเสยผมที่ปลิวปรกหน้าผาก ก่อนลอบมองร่างแบบบางที่กำลังสาละวนชงกาแฟให้เจ้านายเรื่องเยอะอย่างตั้งอกตั้งใจ

จู่ๆ รอยยิ้มเอ็นดูก็ปรากฏขึ้นมาประดับอยู่บนใบหน้าของเขา หากรินรุ้งกลับไม่มีโอกาสได้เห็น สายตาคมกล้ายังจับจ้องร่างงามนั้น มองจากเบื้องหลังแบบนี้ ทำให้เห็นชัดว่าเธอมีเอวคอดกิ่วที่รับกับสะโพกกลมกลึงคล้ายกับนาฬิกาทราย

เขายอมรับว่ารินรุ้งเป็นผู้หญิงที่มีสะโพกสวยมากคนหนึ่ง ยิ่งยามอยู่ในชุดกระโปรงสายเดี่ยวสีสดใสเหมาะกับเที่ยวชายทะเลแบบนี้ ภาพหญิงสาวก้มๆ เงยๆ เพื่อหยิบขวดน้ำจากมินิบาร์นั้น ทำเอาสะโพกกลมมนส่ายดุ๊กดิ๊กไปมาอย่างน่ามอง ชวนให้จินตนาการถึงตอนที่เขากำลังรั้งร่างน้อยเข้ามาแนบร่างแกร่ง แล้วฝากฝังส่วนที่แข็งแรงที่สุดลงไป

เขาอยากโอบกอดเธอไว้จากด้านหลัง อยากจะฟาดก้นเธอแรงๆ พร้อมขยับโยก ตอกตรึงเธอจนสุดความยาวของสรีระร่างกายเขา และเขาก็จะทำให้เธอมีความสุขจนเผลอส่งเสียงครางหวีดหวานออกมาอย่างลืมตัวเลยทีเดียว

รูปร่างทรวดทรงกำลังพอเหมาะพอดีทำให้ภาพในค่ำคืนแห่งความทรงจำนั้นผุดพรายขึ้นมาอีกครั้ง เรือนร่างนุ่มนิ่ม กลิ่นหอมอ่อนๆ ยังคงติดอยู่ปลายจมูกเขาในทุกครั้งที่หลับตา เธออยู่ในความฝันเขามาตลอดนับจากค่ำคืนแห่งโชคชะตานั้น และไอ้ความคิดบ้าๆ ก็กำลังทำให้เลือดร้อนๆ พุ่งพล่านจนบางส่วนในร่างกายเขาปวดหนึบขึ้นมาด้วยความอยากได้ตัวเธอ มันทำงานอย่างแข็งขันจนเป้ากางเกงยีนส์สีน้ำเงินเข้มตึงแน่นไปด้วยความปรารถนา

ทำไม... ผู้หญิงที่สะสมความแค้นในใจเขามาตลอดแปดปีต้องเป็นเธอ... เซคิโอสับสน

ขณะนั้นร่างน้อยก็หันหน้ามาเหมือนเธอรู้ว่าตนกำลังตกเป็นเป้าสายตาอยู่ แล้วก็จริงอย่างที่รู้สึก เพราะเห็นชัดว่านายจ้างกำลังแอบมองเธออยู่...

พอเธอรู้ตัว เซคิโอก็รีบเสมองไปทางอื่น ทอดสายตาคมกล้าและดูอันตรายนั้นไปที่ท้องทะเลนอกหน้าต่าง ขณะที่ลมทะเลในยามค่ำก็พัดเอาเส้นผมสีน้ำตาลเข้าของเขาปลิวเบาๆ

รินรุ้งยกถ้วยกาแฟเข้ามาเสิร์ฟ ส่วนเธอมีน้ำเชอรรี่ในแก้วใสทรงสูง มีคราบลิปติกสีชมพูอ่อนติดอยู่ที่ปลายหลอดเพราะเธอชิมมันมาบ้างแล้ว หญิงสาวค่อยๆ ทิ้งร่างบางลงนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามแขกหนุ่มผู้มาเยือน สายตาเขาจับอยู่ที่คราบลิปสติกนั้นครู่หนึ่ง ต้องถอนสายตาออกมาอย่างจำใจ

“คุณมีอะไรจะคุยกับฉันเหรอคะ” หญิงสาวตัดสินใจเอ่ยปากถาม ยามกลีบปากสวยขยับเจรจา มันสะกดสายตาอีกฝ่ายให้ตรึงอยู่ตรงนั้นไม่อยากมองไปทางอื่น “คุณเซคิโอคะ... ตกลงมีธุระอะไรหรือเปล่า” เธอย้ำอีก เพราะดูเหมือนว่าเขาจะไมได้ยินคำถาม

“ผมตั้งใจมาขอบคุณน่ะ” เสียงใสๆ ปลุกให้เขาตื่นจากภวังค์

ไม่นานสายตาคมกล้าก็มองซอกคอขาวไล่ลงมายังหน้าอกอิ่มที่กระเพื่อมขึ้นลงยามเธอหายใจ อย่างนี้มันจงใจยั่วยวนเขาชัดๆ คอชุดสายเดี่ยวก็คว้านลึกเกินไปหรือเปล่า... เขาไม่อยากให้ผู้ชายคนอื่นได้ชื่นชมมันแบบนี้

เซคิโอต้องอดทนอย่างมากเพื่อไม่ให้ตนกระโดดเข้าขย้ำเธออย่างโจรปล้นสวาท การอยู่ด้วยกันลำพังแบบนี้ มันช่างน่า...

“คะ”

“ที่เสี่ยงชีวิตช่วยมิลินเอาไว้น่ะ คุณแม่ของผม... ท่านฝากคำขอบคุณมา” เซคิโอพบว่าตนควรเข้าเรื่องสักที ผู้หญิงคนนี้ร่ายมนต์สะกดอะไรเขาไว้ ถึงทำเอาร่างกายเขาปั่นป่วนเร่าร้อนขนาดนี้ เธอน่าฟัดอย่างที่ไม่มีผู้หญิงคนไหนทำให้เขารู้สึกมาก่อน

แหงล่ะ... คนอย่างคุณจะขอบคุณฉันง่ายๆ เหรอ เมื่อกลางวันคุณก็ยังดุฉันอยู่เลย รินรุ้งค่อนขอดเขาในใจ

“เธอกำลังคิดอะไรอยู่หรือเปล่า” เหมือนเขาจะอ่านสีหน้าของเธอออก

“ปะ...เปล่าค่ะ นั่นมันเป็นหน้าที่ฉันอยู่แล้ว ฉันเป็นพี่เลี้ยงแกนี่คะ” สายตาจับใบหน้าหล่อเหลา ดวงตาคมกล้า นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้ม สีเดียวกันกับเส้นผมและคิ้วหนาที่เรียงเส้นสวย หัวคิ้วแทบจรดกันตามลักษณะของคนเจ้าชู้ รับกันดีกับสันจมูกโด่งคม ริมฝีปากเขาไม่หนาไม่บางจนเกินไป สวยได้รูปกำลังดี

เธอชอบเวลาเขายิ้มกว้างอย่างอารมณ์ดี แต่นั่นมันไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยๆ สำหรับผู้ชายคนนี้ แต่โดยรวมก็จัดว่าเขาเป็นนายจ้างที่หล่อได้ใจเลยทีเดียว ทุกครั้งที่มองก็ทำเอารินรุ้งถึงกับเพ้อได้ง่ายๆ จนเธอต้องเก็บกลั้นสติอารมณ์ของตัวเองไว้ คนอย่างเขาคงไม่คิดอะไรกับลูกจ้างอย่างเธอหรอก

“ผมเองก็... ใช้คำพูดรุนแรงเกินไป ความจริงเพราะไม่อยากเห็นใครเป็นอะไร วันนี้ถือว่าโชคดีที่ไม่มีใครเป็นอะไร แต่รู้ไหมว่าทำแบบนั้น ทั้งคุณและมิลินอาจไม่รอดก็ได้”

“ฉันรู้ค่ะ” ว่าพลางพยักหน้าช้าๆ สายตาสบประสาน

“มิลิน... มีความสำคัญกับผมและครอบครัวมาก...”

“ฉันรู้ค่ะ ไม่มีพ่อคนไหนที่ไม่รักลูกหรอก จริงไหมคะ”

“ถึงเธอจะสำคัญ แต่คุณก็ไม่ควรเอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยงเพื่อเธอโดยไม่คำนึงถึงตัวเองเหมือนกัน”

“ฉัน...” รินรุ้งไม่รู้จะพูดอะไรตอบ

“อันที่จริงแล้ว มิลินไม่ใช่ลูกสาวแท้ๆ ของผมหรอก เธอเป็นลูกของคราวเดีย น้องสาวของผมน่ะ” เซคิโอตัดสินใจเปิดเผยถึงเรื่องราวของมิลิน “เธอถูกไอ้ผู้ชายเลวๆ คนหนึ่งทำให้เธอท้อง... มิลินไม่ได้เกิดจากความรัก แต่เพราะ...” เขานิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ เพราะทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องนี้ เซคิโอก็เจ็บปวดหัวใจไม่ต่างกับน้องสาว ทุกคนในตระกูลกอนซาเลซจึงพยายามฝังกลบเรื่องอัปยศนี้ตั้งแต่แปดปีที่ผ่านมาแล้ว

“คุณกำลังหมายความว่า...” เป็นอีกครั้งที่ผู้ชายคนนี้ทำเธออึ้ง

ที่ผ่านมาเธอเข้าใจว่ามิลินคือลูกแท้ๆ ของเขาเสียอีก ก็ยังสงสัยมาตั้งนานว่าผู้ชายที่หล่อ เพียบพร้อม และสมบูรณ์แบบอย่างเขา ทำไมถึงกลายมาเป็นพ่อเลี้ยงเดี่ยวได้

ที่แท้... เขาก็ยังไม่เคยมีภรรยา แต่รับเลี้ยงหลานสาวเป็นลูกตัวเองงั้นสิ

“เรื่องทั้งหมดเริ่มตั้งแต่...” และเซคิโอก็ยอมบอกเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้รินรุ้งฟัง...

                                                                             ***


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

niyayrak_coin  นิยายเรื่องนี้ไม่ได้เปิดรับเหรียญกำลังใจอยู่ในขณะนี้


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha