โซ่หัวใจไฟพิศวาส (จบแล้ว)

โดย: ปูณ ปูริดา



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 3 : ตอนที่ 2-1


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 2  

มาคัสเปลี่ยนไปนั่งหลบมุมอยู่ขอบบาร์ เขาเห็นมะลิวัลย์ตั้งแต่เธอเดินออกจากห้องน้ำ ร่างบอบบางเดินตรงไปยังห้องผู้จัดการ ศีรษะทุยเหลียวซ้ายแลขวาอยู่ตลอดเวลา และหยุดกึกก่อนจะถึงโต๊ะที่เขาเคยนั่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบเดินไปเคาะประตูห้องทำงานอรุณผู้จัดการประจำไนต์คลับ

นึกหรือว่าจะหนีฉันพ้นหรือมะลิ”

มาคัสถามพร้อมรอยยิ้มมีเลศนัย ขณะมองตามร่างบอบบางไปไม่ห่าง พร้อมยกแก้วไวน์ราคาแพงในมือขึ้นดื่ม ไนต์คลับแห่งนี้เขาเปิดให้บริการมาได้หกเดือนแล้ว แขกที่มาใช้บริการส่วนใหญ่จะเป็นนักธุรกิจมีเงิน ที่สำคัญอารมณ์เปล่าเปลี่ยวอยากได้คนมาคลายความกำหนัดให้

ชายหนุ่มยกมือขึ้นเรียกลูกน้องหนุ่มที่ยืนระแวดระวังภัยให้ ไม่ว่าเขาจะไปไหน แทนไทและธงชัยจะติดตามไปตลอด ไม่ใช่ว่าเพราะเขาเป็นเจ้าพ่อหรือมาเฟียหรืออะไรหรอก แต่เพราะว่าพ่อบุญธรรมขอไว้ การทำงานกลางคืนแบบนี้จะต้องระมัดระวังตัว ถึงเราจะไม่ได้เป็นศัตรูกับใคร แต่ผลประโยชน์ไม่ได้เข้าใครออกใคร อาจจะมีใครไม่พอใจมาดักทำร้ายอย่างที่ท่านเคยเจอ เพียงแค่เดินออกไปจากร้านก็ไม่รู้ว่ามีใครเอาไม้มาตีศีรษะจนแตก ยังพวกเมาแล้วอาละวาดกร่างไปทุกทีอีกล่ะ 

ไปเตรียมรถไว้ที่ตรงประตูทางออกของพนักงาน” แม้จะพูดกับลูกน้องแต่สายตามาคัสยังคงจับจ้องอยู่ที่ประตูห้องอรุณ เมื่อเห็นร่างบอบบางเดินออกมา เขาก็รีบเดินตามไปอย่างช้าๆ

“คิดหรือว่าเธอจะหนีฉันพ้นแม่สาวน้อย เอาเป็นว่าในเมื่อเธอต้องการได้รับความสุขจากฉันเร็วๆ ล่ะก็ ได้เลยเด็กดี”

มาคัสเดินตามหญิงสาวไปจนถึงประตูทางออกของพนักงานที่อยู่ด้านหลัง

“ว่าไงสาวน้อยจะรีบหนีไปไหน ไม่แวะคุยกับฉันก่อนล่ะ หืม...” มาคัสทักทาย สองมือเท้าคร่อมร่างบอบบางอย่างอารมณ์ดี พร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก ดวงตาแพรวพราว วางคางบนบ่าเนียนนุ่ม กดจมูกบนใบหูเล็ก

มะลิวัลย์สะดุ้งตกใจ ปล่อยกระเป๋าใบเล็กที่อยู่ในมือร่วงตกลงพื้น จะเดินไปข้างหน้าก็ไม่ได้ เพราะติดประตูที่จะต้องดึงเข้าด้านในถึงจะเปิดได้ จะถอยไปด้านหลังก็ติดร่างหนา คงจะทำได้เพียงแค่อย่างเดียวคือส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือ

ชะ...”

มาคัสยกมือขึ้นปิดปากที่กำลังจะส่งเสียงร้องทันที

อย่าร้องนะมะลิ ถ้าขืนส่งเสียงร้องไปล่ะก็ ฉันไม่แน่ใจว่าจะเล่นหนังสดกับเธอตรงนี้หรือเปล่า”

ชายหนุ่มขู่เสียงเข้ม มือที่ว่างรัดร่างบางเข้ามาประชิดตัว ยื่นเท้าไปเคาะประตูสองครั้ง ก่อนที่จะมีหนุ่มร่างยักษ์สองคนเปิดประตูเข้ามา

“แทนเก็บข้าวของที่หล่นให้เรียบร้อยแล้วตามฉันไปที่รถ”

ครับนาย” แทนไทชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ค้อมตัวลงทำตามคำสั่งนายหนุ่มอย่างรวดเร็ว แต่ก็ไม่วายเงยหน้ามองนายหนุ่มกับหญิงร่างเล็กที่ถูกบังคับเอาตัวไปด้วยความสงสัยระคนสนใจ

มาคัสช้อนร่างบางขึ้นพาเดินไปยังรถที่มีลูกน้องอีกคนเตรียมรถมารอรับอยู่ เขาวางร่างบอบบางลงเบาะและเบียดตัวเองตามติดเข้าไปติดๆ

มะลิวัลย์รีบกระเถิบตัวไปอีกฝั่งของรถ พลางปัดมือใหญ่ที่ยื่นเข้ามาหา และเหลียวกายไปจับขอบประตูรถผลักออกอย่างรวดเร็ว แต่ไม่ว่าจะพยายามเท่าไหร่มันก็ไม่ขยับเขยื้อน จนต้องหันไปขอร้องชายหนุ่มแทน

“คุณปล่อยหนูไปเถอะนะคะ อย่าทำอะไรหนูเลย หนูกลัวแล้ว”

มะลิวัลย์ยกมือขึ้นไหว้อ้อนวอนชายหนุ่มเสียงสั่น น้ำตาไหลอาบแก้ม หัวใจเต้นตึงตังๆ มือเท้าเย็นเฉียบ ในใจก็เฝ้าภาวนาของให้หลุดรอดจากเงื้อมมือชายหนุ่มตรงหน้า

แม่จ๋าแม่ช่วยหนูด้วยหนูกลัว

ขอโทษด้วยนะมะลิ พอดีฉันถูกใจเธอมากเป็นพิเศษ เลยปล่อยไปไม่ได้”

มาคัสบอกพร้อมกับยื่นมือไปคว้าร่างบางที่เบียดซุกอยู่กับขอบประตูรถอีกขึ้นไปนั่งบนตักกว้าง สอดแขนโอบรัดเอวบาง ซุกไซ้ใบหน้ากับลำคอระหง วกขึ้นไปจุมพิตเรียวปากหวานก่อนจะยุติโดยเร็ว เพราะกลัวจะระงับสติอารมณ์เอาไว้ไม่ได้

ชายหนุ่มหันไปพยักหน้าให้สองลูกน้องหนุ่มที่ตอนนี้ขึ้นนั่งประจำที่เรียบร้อยแล้วให้ออกรถ

“เราไปกันดีกว่าสาวน้อย”

มะลิวัลย์พยายามแกะมือใหญ่ออกจากเอว แต่ดูเหมือนชายหนุ่มจะสนุกกับเกมแมวจับหนู จึงยอมปล่อยเธอให้เป็นอิสระ แต่สายตาก็ยังมองพร้อมด้วยรอยยิ้ม

หญิงสาวกระเถิบไปจนติดด้านข้างประตูรถ ขณะลองจับที่เปิดประตูและผลักดันอีกครั้ง แต่นอกจากมันจะไม่ขยับเขยื้อน เธอยังได้ยินเสียงหัวเราะที่เหมือนกับมัจจุราชกำลังล่าดวงวิญญาณคนทำผิดไปรับโทษในขุมนรก

แต่ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน เธอก็เปิดไม่ได้หรอกสาวน้อย พอดีว่าประตูรถฉันล็อกอัตโนมัติจากด้านหน้าใกล้ๆ กับคนขับ ถ้าไม่มีคำสั่ง สองคนนั้นก็จะไม่เปิด”

ชายหนุ่มเอื้อมมือไปดึงร่างบอบบางเข้าประชิด ให้เธอนั่งบนตักกว้าง ปลายมือไล้ไปตามลำแขน จมูกก็กดลงบนแก้มเนียนนุ่ม

“ไปบ้านริมทะเล” สิ้นเสียงชายหนุ่มรถตู้โฟล์คสวาเกน คาราเวลสีดำสนิทก็แล่นออกจากไนต์คลับใหญ่ใจกลางเมืองทันที

จริงสิหนูมะลิ เดี๋ยวเราก็จะเป็นคนเดียวกันแล้ว แต่ฉันยังไม่ได้แนะนำตัวให้เธอรู้จักเลย” ชายหนุ่มลากไล้นิ้วมือไปบนใบหน้าเนียนนุ่ม

“ฉันชื่อมาร์ค มาคัส เกลล์ ยินดีที่ได้รู้จักน่ะหนูมะลิ” ชายหนุ่มก้มลงมาจนริมฝีปากประทับไปบนเรียวปากนุ่ม ไล้ปลายลิ้นร้อนไปตามเรียวปากอวบอิ่ม

มะลิวัลย์กลัวจนตัวสั่น หัวใจเกือบจะหยุดเต้นร่างกายอ่อนเพลียจากการทำงานและโดนโจมตีด้วยอารมณ์แปลกๆ ที่บอกไม่ถูกว่ารู้สึกยังไง เมื่อเจอกับสัมผัสนุ่มนวลอ่อนหวานอ่อนโยน และเรียกร้องให้ตอบสนองอยู่ ในยามที่เขานาบปากร้อนๆ บนผิวกาย ทำให้ร้อนรุ่มและป่วนปั่นในช่องท้อง

น้ำตาร้อนๆ ไหลออกมาจากดวงตากลมโตอย่างไม่ขาดสาย แม้ชายหนุ่มจะยื่นมือมาเช็ดให้แล้ว แต่มันก็ยังคงไหลไม่ยอมหยุด เธอจับมือชายหนุ่มออกจากแก้มและเอวขณะข่มกลั้นเสียงสะอึกสะอื้น ยกมือไหว้ชายหนุ่มอีกครั้งด้วยความหวังว่าเขาจะเปลี่ยนใจ 

“ปล่อยหนูไปเถอะนะคะคุณมาร์ค”

ทำไมฉันต้องปล่อยเธอไปด้วย ไหนเธอลองบอกเหตุผลให้ฟังสักข้อซิ” มาคัสจับมือเรียวมาวางบนริมฝีปากและขบเม้มอย่างหยอกล้อ

เอ่อ...หนู...” มะลิวัลย์ตัวสั่นไม่รู้จะหาคำตอบหรือเหตุผลอะไรให้กับชายหนุ่ม แค่นี้เธอก็กลัวจนตัวสั่นทำอะไรไม่ถูกอยู่แล้ว ยิ่งสัมผัสร้อนที่นาบไปตามมือและลำตัว ในสมองก็มึนงงจนคิดอะไรไม่ออก

ไม่เป็นไร ในเมื่อเธอยังหาเหตุผลให้ฉันไม่ได้ งั้นก็ค่อยๆ คิดไปแล้วกัน เพราะว่า...” เขาวางบนทรวงอกเต่งตึงเคล้าคลึงเบาๆ ขณะมองเข้าไปในดวงตากลมโต “เพราะไม่ว่าเธอจะให้เหตุผลกับฉันได้หรือไม่ ฉันก็จะไม่ปล่อยเธอไปหรอกมะลิ”

ทำไมคะหญิงสาวถามอย่างไม่เข้าใจ เธอไม่ใช่คนสวยและโดดเด่น เป็นเพียงแค่เด็กบ้านนอกธรรมดาคนหนึ่ง รูปร่างเล็กบาง ผิวหยาบกร้านและดำคล้ำ

คงจะเป็นเพราะเธอปลุกอารมณ์ความต้องการในกายฉันจนลุกโชนได้มั้ง” เขาสอดมือเข้าไปใต้เสื้อตัวเล็กที่หญิงสาวสวมใส่ กอบกุมเนินเนื้อหนั่นแน่นที่ติดตาต้องใจตั้งแต่แรกเห็น

คำตอบที่ได้ยินทำเอามะลิวัลย์ถึงกับขนลุกซู่ หัวใจเต้นรัวเร็วรุนแรง รีบบิดตัวหนีมือที่เริ่มสำรวจร่างกายตัวเองทั้งที่ยังอยู่บนรถและยังมีคนอีกสองคนนั่งอยู่ด้วย

ฉันว่านะ ตอนนี้เธอเงียบดีกว่าไหม เพราะถ้าไม่ ฉันอาจจะเป็นคนทำให้เงียบเอง โดยที่เธอคงจะไม่พอใจเท่าไหร่นัก” มาคัสแสร้งก้มหน้าไปหาหญิงสาวช้าๆ แววตาแพรวพราว

มะลิวัลย์อ้าปากค้าง รีบยกมือเรียวขึ้นปิดปากอัตโนมัติ เพราะรู้ว่าชายหนุ่มหมายถึงอะไร ก่อนจะรีบหุบปากลง เมื่อเห็นนัยน์ตาแพรวพราวจ้องมองอย่างมีความหมาย เธอรีบถอยห่างจากร่างใหญ่ แต่เขากลับไม่ยินยอม ยังจะดึงร่างบอบางเข้าหาตัวอีกครั้ง โอบกอดไว้ด้วยแขนแข็งแกร่ง จนหญิงที่ไร้บิดารู้สึกอบอุ่นใจอย่างแปลกประหลาด ดวงตากลมโตเงยมองใบหน้าคมที่ก้มลงมาพร้อมกับยิ้มให้

ฉันดูว่าเธอคงจะเหนื่อยมากแล้วนะ นอนเอาแรงเสียก่อนดีกว่าไหม”

ชายหนุ่มจับศีรษะหญิงสาวซบกับบ่ากว้าง ปากหนากดบนหน้าผากแผ่วเบา

หลับน่ะมะลิ เดี๋ยวเธอยังต้องเหนื่อยกับฉันอีกเยอะ

 

แม้จะพยายามถ่างตาข่มกลั้นความง่วงงุนที่เกิดขึ้น แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไรมะลิวัลย์ก็เอาชนะอาการดังกล่าวไม่ได้ คงจะเป็นเพราะความเหนื่อยจากงานที่ทำและความหวาดกลัวจากอารมณ์แปลกๆ ที่เกิดขึ้น เธอจึงหลับคาอกกว้างอย่างไม่รู้ตัว 

ชายหนุ่มลูบใบหน้าหญิงสาวอย่างอ่อนโยนด้วยความหลงใหล

“แปลกจริงนะ ทำไมฉันถึงถูกใจเธอมากก็ไม่รู้สิแม่หนูน้อย ทั้งที่ความจริงฐานะอย่างฉัน จะหาผู้หญิงที่ยินยอมพร้อมใจสักกี่คนก็ได้ แต่กลับมาถูกใจเธอซะนี่”

ชายหนุ่มรำพึงอย่างแปลกใจตัวเอง ขณะก้มมองใบหน้าหวานในความมืดของราตรีกาล

เกือบสามชั่วโมงที่รถแล่นไปบนถนนอย่างรวดเร็ว ก่อนหยุดจอดเมื่อถึงบ้านพักหลังใหญ่ ที่แม้จะอยู่ในความมืดมิดไร้แสงไฟและแสงเดือน แต่ความใหญ่โตก็ยังโดดเด่นอยู่ท่ามกลางหาดทรายสีขาว เสียงน้ำทะเลซาดซัดเข้าหาฟังเป็นเหมือนเสียงขับกล่อมให้คนในอ้อมแขนใหญ่รีบซุกตัวเข้าหาความอบอุ่นอย่างเผลอไผล

แทนไทรีบลงมาเปิดประตูรถให้นายหนุ่มและสาวน้อยในอ้อมแขนด้วยความสนใจ คนที่เขาได้เห็นอย่างถนัดตาว่าเธอไม่ได้สวยเลิศเลอแต่อย่างใด สู้อินทิราลูกสาวนรินทร์ที่เทียวไล้เที่ยวขื่อผู้นายอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันก็ไม่ได้

อินทิราสวยตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า มีเพียงอย่างเดียวที่เสียก็คือนิสัยที่จะอาละวาดเมื่อไม่พอใจ

พวกนายสองคนไปพักได้แล้ว มีอะไรฉันจะเรียกเอง” มาคัสหยุดอยู่หน้าประตูบ้านและหันไปบอกลูกน้องทั้งสองคนให้ไปพักผ่อน

ครับ” แทนไทและธงชัยรับคำพร้อมกัน

มาคัสอุ้มร่างบอบบางตรงไปยังห้องนอน ชายหนุ่มวางร่างบอบบางลงบนเตียงนอน จัดการถอดเสื้อยืดสีขาวตัวเล็กออกไปจนเหลือเพียงเสื้อชั้นในตัวเก่าซึ่งดูแล้วน่าจะผ่านการใช้งานมาอย่างหนัก เลยปกปิดอกอวบอิ่มเต่งตึงได้รูปเอาไว้ไม่ได้

ชายหนุ่มกวาดมองลงไปด้านล่าง ก่อนรอยยิ้มจะแต้มบนใบหน้า เธอเปลี่ยนจากกระโปรงสั้นๆ เป็นกางเกงได้รวดเร็วทันใจดีจังเลยนะมะลิ”

มาคัสยิ้มเริ่มลงมือแกะกระดุมกางเกงยีนและดึงออกจากร่างที่แสนจะบอบบางอย่างรวดเร็ว ก่อนก้มลงจูบแก้มนุ่ม

“นอนหลับเหมือนเด็กเลยสาวน้อย ฉันขอไปอาบน้ำก่อนนะ แล้วจะมานอนด้วย” ชายหนุ่มแนบจุมพิตบนแก้มนวลอีกรอบ ก่อนหักห้ามความต้องการ 

มาคัสเดินผิวปากเข้าห้องน้ำไปอย่างอารมณ์ดี นานแล้วที่เขาไม่รู้สึกตื่นเต้นและกระชุมกระชวยแบบนี้ อาจจะเป็นเพราะสาวน้อยที่กำลังนอนหลับอยู่บนเตียงก็ได้ที่ทำให้เป็นแบบนี้

ชายหนุ่มคว้าผ้าขนหนูมาปกปิดร่างกายก่อนจะเดินออกจากห้องน้ำ เขาลืมไปได้ไงว่ามะลิวัลย์เองก็ยังไม่ได้อาบน้ำ ถ้าให้นอนทั้งแบบนั้นเดี๋ยวหญิงสาวก็อาจจะตื่นมาอาละวาดก็ได้

บ้านหลังนี้ไม่ว่าเขาจะมาหรือไม่มา แต่ก็จะมีแม่บ้านเข้ามาทำความสะอาดทุกวัน ดังนั้นเวลาที่เขามาพักผ่อน ไม่ว่าจะดึกดื่นเพียงไหนจึงได้รับความสะดวกสบายเหมือนกับได้พักในโรงแรมระดับห้าดาวอยู่เสมอ

ชายหนุ่มหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กรับน้ำบิดหมาดๆ เดินออกไปเช็ดตามใบหน้าและลำตัวให้มะลิวัลย์จนเรียบร้อย ก่อนโยนผ้าขนหนูลงในตะกร้าที่วางอยู่ใกล้ๆ กับประตูห้องน้ำ แล้วก็เดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าใบใหญ่ ควานหากางเกงที่พอจะใส่ได้มาหนึ่งตัว ปกติเขาไม่ชอบใส่เสื้อผ้านอน แต่คืนนี้คงจะต้องอนุโลมเป็นพิเศษ เมื่อมีเพื่อนร่วมเตียงเป็นสาวน้อยไร้เดียงสา แค่ตื่นมาเห็นคนแปลกหน้า เธอคงจะตกใจแย่แล้ว แต่ถ้าเกิดว่าตื่นมาแล้วพบชีเปลือยเข้าอีก อาจจะช็อกตายเสียก่อนก็เป็นได้

บ้านชายทะเลหลังนี้เขาจะใช้เป็นที่หลบมุมสำหรับคลายเครียดเวลาที่มีปัญหาเรื่องงานและเรื่องผู้หญิงที่ชอบเข้ามาวุ่นวาย บางครั้งก็ใช้เป็นที่หลบภัยจากศัตรูที่คอยตามเล่นงาน ไม่รู้เหมือนกันว่าศัตรูพวกนั้นมาจากไหน ต่างก็เห็นเขาเป็นขวากหนามจนต้องทำลายให้สิ้นซาก คิดแล้วเหนื่อยใจจริงๆ

มาคัสละความคิดจากเรื่องไม่ดีทั้งหลายที่เข้ามาพัวพันกับชีวิตออกไป   

ใบหน้าคมมีสีหน้าแจ่มใสขึ้น ตอนนี้เขาได้อยู่ในบ้านที่เขารักที่สุด บ้านที่มีชื่อเขาเป็นเจ้าของ แม้ที่นี่อยู่ห่างไกลความเจริญ แต่มีความรักใคร่ปรองดองกัน ไม่ว่าใครจะไปใครจะมา คนที่นี่จะรู้กันหมด หากมีใครแปลกปลอมเข้ามา เขาจะรู้ตัวและหลบหนีได้ทัน ไม่ว่าจะเป็นทางรถที่มีเส้นทางเชื่อมต่อกันหลายสาย และทางน้ำที่สามารถไปอีกฝั่งได้อย่างรวดเร็วเช่นกัน 

“ฉันยอมให้เธอหลับสบายและหลับก่อนฉันคืนนี้คืนเดียวนะมะลิ คืนต่อไป เธอจะต้องหลับไปพร้อมๆ กับฉัน”

ชายหนุ่มจัดให้มะลิวัลย์นอนหนุนหมอนใบเดียวกับเขา โอบร่างบางไว้ในอ้อมแขนอย่างหวงแหนโดยไม่รู้ตัว

ชายหนุ่มกำลังจะหลับ แต่นึกได้ว่าลืมทำอะไรไปบางอย่าง เขารีบหันหน้ามาทางด้านร่างเล็ก มอบจุมพิตหวานให้กับคนที่นอนหลับไม่รู้เรื่อง ก่อนที่จะหลับตาลงไปอย่างเป็นสุขตลอดคืน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่อุดหนุนนะคะ "

ปูณ ปูริดา


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha