โรสลิน (ซีรีย์ชุดร้อยรักเยาวมาลย์)

โดย: อติญา



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 1 : การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่


ตอนต่อไป

          “นี่ยอดค่าตัววันนี้พี่เอาเข้าบัญชีให้แล้วนะเสียงแหบๆ ของพี่ลูกแก้วดังขึ้นทำให้มือเล็กคว้าสมุดบัญชีตรงหน้าไปเปิดดูเห็นตัวเลขที่เพิ่มมาในบัญชีแค่หมื่นต้นๆ ซึ่งคงจะพอค่ายาน้องสาวได้ไม่กี่เดือนไหนจะค่าใช้จ่ายของคนที่บ้านอีกเล่า คิดไปคิดมาหญิงสาวก็หน้านิ่วจนลูกแก้วต้องร้องเตือนสติ

คิดมาก! อย่างที่พี่บอกแหละชีวิตในวงการมันมีขึ้นมีลงเราจะลองทำอย่างที่พี่บอกไหมล่ะรับงานที่มันโตกว่านี้หน่อยเรื่องนี้อธิชาหรือลูกแก้วผู้จัดการส่วนตัวของหญิงสาวเสนอแนวทางแก้ไขปัญหารายได้ที่ขาดมือมาสักพักหนึ่งแล้วแต่เจ้าตัวก็ยังไม่ตัดสินใจ

นางสาวกุหลาบ บุญคุ้มกรุณาช่วยคิดดีๆ แต่คิดให้ไวหน่อยเพราะหล่อนโตขึ้นทุกวันจะมามัวมาถ่ายเสื้อผ้าวัยใสมันก็ไม่ได้แล้วเราน่ะดันโตเร็วกว่าเด็กปกติเสื้อผ้าเด็กใสๆ แบรนด์ไหนเขาจะจ้างในเมื่อเราสาวสะพรั่งเสียขนาดนี้" พี่ลูกแก้วจีบปากจีบคอบ่นเหมือนกับที่เคยบ่นทุกอยู่วันทุกวี่แต่ถึงจะบ่นอย่างไรก็ยังต้องรอให้เด็กสาวตัดสินใจเองเธอจะไม่บังคับเด็กในสังกัดเด็ดขาดแต่เด็กเองก็ต้องยอมรับผลที่จะตามมาด้วย

เหมือนเช่นตอนนี้โรสลินนางแบบในสังกัดเธอกำลังมีปัญหาเรื่องงานขาดมือเพราะเมื่อก่อนนั้นรับแต่งานถ่ายแบบเสื้อผ้าวัยรุ่นแต่เจ้าตัวที่เป็นสาวลูกครึ่งจึงโตไวพรวดพราดเข้าวงการได้สองสามปีก็งานหดครั้นจะหันไปรับงานแสดงเด็กสาวก็ปฏิเสธไปอย่างไม่ต้องคิดเพราะทิ้งบ้านไปไหนนานๆ ไม่ได้ลูกแก้วจึงได้แต่ช่วยรับงานถ่ายแบบและงานโฆษณาให้เท่านั้น

ลูกแก้วสาวประเภทสองไปพบกุหลาบดอกงามดอกนี้โดยบังเอิญที่หน้าวัดแห่งหนึ่งเมื่อสามปีที่แล้ว เด็กสาวหน้าตาหมดจดตาโตสีแปลกตาบวกกับผมแดงๆ ส้มๆ ของเธอดึงดูดใจให้ลูกแก้วเข้าไปหาแถมยังช่วยอุดหนุนพวงมาลัยที่ยายของหญิงสาวร้อยขายที่หน้าวัดก่อนจะถือโอกาสพูดคุยทาบทามมาทำงานด้วยกัน

ในคราแรกยายของหญิงสาวคัดค้านเต็มกำลังเพราะกลัวว่าลูกแก้วจะมาหลอกไปทำมิดีมิร้ายแต่พอเธอแสดงหลักฐานให้รู้ว่าบริษัทเอเจนซีของเธอนั้นมีชื่อเสียงเชื่อถือได้มีนักแสดง นางแบบและนายแบบหลายคนอยู่ในสังกัดยายนวลใจก็เริ่มคลายกังวลและยอมให้หญิงสาวมาทำงานกับเธอแต่กว่าจะยอมก็ต้องเทียวไล้เทียวขื่อกันอยู่หลายเดือน

แล้วพอยิ่งรู้จักชีวิตของนางสาวกุหลาบ บุญคุ้มยิ่งน่าสงสารเธอเกิดมาโดยไม่รู้ว่าพ่อแม่เป็นใครมียายนวลใจเก็บมาเลี้ยงจึงไม่แปลกที่ท่านจะหวงเด็กสาวปานดวงใจ ครอบครัวนี้อาศัยรวมกันอยู่ในบ้านเช่าหลังเล็กๆ ท้ายตลาดในบ้านหลังน้อยชั้นเดียวมีห้าชีวิตที่อัดกันอยู่ในนั้นถึงลูกแก้วอยากจะพาโรสมาอยู่ด้วยแต่เธอก็ปฏิเสธมาโดยตลอด

เมื่อไปคลุกคลีอยู่ด้วยมากๆ จึงทำให้อธิชารู้สาเหตุที่ทำให้เด็กสาวไม่ยอมห่างบ้านไปไหนก็คือยายที่แก่มากแล้วเจ็บออดๆ แอดๆ แถมสายฝนน้องสาวที่เกิดจากลูกสาวแท้ๆ ของยายนวลใจยังมีโรคประจำตัวคือพัฒนาการทางสมองช้าและเป็นลมชักหากอาการกำเริบขึ้นมายายคนเดียวคงจะดูแลไม่ไหว สายหมอกพี่ชายคนโตก็ไปทำงานที่อู่รถพร้อมอาศัยอยู่กินที่นั่นเสร็จจะเหลือก็แต่หญิงสาวที่จะพอเป็นที่พึ่งให้ยายได้

โรสไม่กล้าจะให้ไปแหกแข้งแหกขาให้เขาถ่ายรูปถ้ายายรู้เข้ามีหวังฟาดหลังลายสาวฝรั่งตอบหน้าซื่อๆ อันเป็นบุคลิกประจำตัวที่ทำให้ใครๆ ก็เอ็นดูเด็กสาว

พี่ไม่มีทางให้เราไปทำอย่างนั้นหรอกอาจจะแค่ชุดว่ายน้ำแนวสปอร์ตเท่ๆ หรือไม่ก็พวกชุดที่มันดูเป็นผู้ใหญ่ๆ โชว์เนื้อโชว์หนังมากหน่อยหรือจะทำโฟโต้บุ๊คพี่ลูกแก้วพยายามเสนอตัวเลือกให้เด็กสาวเพราะที่ผ่านมางานแนวๆ นี้ก็มีมาทาบทามโรสลินอยู่ตลอดแต่เจ้าตัวยังไม่ได้ตกปากรับคำสักที

ถ้าช่วงนี้มีงานชุดว่ายน้ำติดต่อมาพี่ลูกแก้วรับเลยก็ได้ค่ะถึงปากจะบอกให้รับงานแต่ดวงหน้าสวยนั้นมองปราดเดียวก็รู้ว่าเธอยังวิตกกังวลอยู่ค่อนข้างมาก

อย่าทำหน้าเหมือนหมาถูกทิ้งอย่างนั้นสิพี่จะรับงานที่มันเซฟที่สุดให้ไม่ต้องกลัวไปหรอก ครอบครัวเราต้องใช้เงินอีกเยอะตอนนี้ยังมีแรงกำลังก็หาเก็บๆ ไว้ลูกแก้วมองหญิงสาวตรงหน้าพลางส่งสายตาจริงจังไปให้ ถึงเธอจะเป็นผู้จัดการที่กินเปอร์เซ็นต์จากค่าตัวเด็กในสังกัดแต่สิ่งหนึ่งที่อธิชาคนนี้จะไม่ทำคือเอาเปรียบเด็กที่ตัวเองดูแล

ครั้งแรกที่เธอพาโรสลินเปิดตัวกับกายถ่ายแบบชุดกีฬาของฟิตเนสชื่อดังนับว่าเป็นก้าวแรกที่งดงามสำหรับเด็กอายุสิบห้าย่างสิบหก ลูกค้าชื่นชอบในหน้าตาและรูปร่างที่สมบูรณ์แบบของหญิงสาวที่แม้จะยังเด็กแต่ก็เป็นสาวสะพรั่งเกินตัว รูปร่างที่สวยงามนี้เจ้าตัวไม่เคยออกกำลังกายในฟิตเนสแม้จะสิทธิ์ใช้บริการฟรีในฐานะพรีเซนเตอร์ก็ตาม

เพราะเด็กสาวที่น่าสงสารต้องไปวิ่งวุ่นช่วยยายร้อยพวงมาลัยขายที่ร้านหน้าวัดซึ่งจะเรียกให้ถูกก็เป็นเพิงที่ร้านพวงหรีดแบ่งพื้นที่ให้จะเหมาะกว่า นอกจากนี้การไปจับจ่ายดอกไม้มาขายก็อาศัยแรงหญิงสาวและพี่ชายไปเข็นไปยก งานใช้แรงที่ทำมาตั้งแต่เด็กๆ บวกกับอาหารการกินที่ไม่สมบูรณ์อดมากกว่าอิ่มนี่เองที่มันช่วยให้เธอมีรูปร่างที่สวยงาม

            พรุ่งนี้ไม่มีงานแล้วเราจะไปไหนหรือเปล่าพี่ว่างนะลูกแก้วถามเด็กในสังกัดด้วยความห่วงใย

โรสว่าจะไปสมัครเรียนที่รามค่ะโรสลินเพิ่งเรียนจบชั้นมัธยมหกซึ่งโรงเรียนที่เธอจบมาก็โรงเรียนวัดแถวบ้านที่เปิดสอนตั้งแต่ชั้นอนุบาลถึงมัธยมหก ถึงแม้ตัวเองจะพอทำรายได้ได้ตั้งแต่อายุสิบห้าหญิงสาวก็ยังเลือกที่จะเรียนที่

โรงเรียนเดิมเพราะมันฟรีทั้งค่าเทอมและค่าอาหารกลางวันเงินรายได้ทั้งหมดเธอเก็บไว้ให้ยายให้น้องใช้จ่ายเงินก้อนแรกที่หาได้นั้นโรสลินขอรับเป็นเงินสดและรบกวนลูกแก้วให้ไปธุระเป็นเพื่อน สิ่งที่ผู้จัดการส่วนตัวได้พบคือเด็กสาวพาตนไปในตลาดเพื่อจ่ายค่าเช่าบ้านล่วงหน้าทั้งปีแม้ตามจริงมันจะต้องจ่ายเป็นเดือนเพียงแค่สองพันบาทแต่เจ้าตัวก็ยืนยันที่จะชำระล่วงหน้าและจ่ายในส่วนที่ค้างอยู่อีกสองเดือน

แม้จะแนะนำให้ขยับขยายหาซื้อบ้านเล็กๆ แต่โรสลินเองยังไม่มั่นคงในรายได้เธอเลยอยากอยู่ที่บ้านนี้ไปก่อนส่วนเรื่องค่าเช่าบ้านที่อยากจะรีบจ่ายเหตุผลก็คือถ้าเก็บเงินไว้ไม่ว่าจะเป็นเงินสดหรือเก็บไว้ในบัญชีมันก็คงไม่รอดสายตาน้าจินลูกสาวแท้ๆ ของยายแน่นอน

วีรกรรมของผู้หญิงที่ชื่อจินตภานั้นเหลือร้ายเพราะตั้งแต่รู้จักกับโรสลินมาไม่เคยเลยที่เธอจะไม่เดือดร้อนเพราะผู้หญิงคนนี้ เงินที่มันขาดมือใช้กันเดือนชนเดือนอยู่แล้วแล้วน้าจินก็ยังจะมาเบียดเบียนทั้งขโมยไปเล่นไพ่ไปเข้าบ่อน ติดเงินร้านข้าวและร้านของชำหนักๆ เข้าหลานสาวก็ต้องไปประกันตัวที่โรงพักเพราะเจ้าตัวโดนจับข้อหาเล่นการพนัน

เดี๋ยวพี่ไปรับที่บ้านตอนแปดโมงเช้าละกันเสร็จเร็วเราจะได้มีเวลาไปหาซื้อชุดนักศึกษาด้วยเพราะตัวเองก็ว่างไม่บ่อยเมื่อมีโอกาสพาโรสลินออกไปข้างนอกอะไรที่พอจะทำได้เธอก็อยากจะทำมันให้เสร็จในวันเดียวไปเลย

            ขอบคุณค่ะพี่ลูกแก้วหญิงสาวพนมมือขอบคุณจากใจไม่ใช่เพียงแค่ทำตามมารยาทเพราะถ้าไม่มีพี่ลูกแก้วครอบครัวของเธอก็คงจะลำบากไปกว่านี้แน่นอน

 

โรสกลับมาแล้วหรอมาล้างไม้ล้างมือกินข้าวกันก่อนเสียงสายหมอกตะโกนมาจากหลังบ้านที่แยกออกไปเป็นครัวเล็กๆ บ้านหลังน้อยชั้นเดียวแต่เดิมมีเพียงสองห้องนอนพอเธอโตขึ้นก็ได้พี่ชายคนนี้นี่แหละที่กั้นห้องให้เธอพอจะได้มีพื้นที่ส่วนตัวบ้าง

โรสซื้อกับข้าวมาด้วยเห็นวันก่อนสายฝนบ่นว่าอยากกินไก่ย่างหญิงสาวโผล่หน้าไปหลังบ้านก่อนจะยื่นถุงไก่ย่างเจ้าดังให้พี่ชายคนละสายเลือดที่เดือนนึงเขาจะกลับมาบ้านแค่หนเดียวเพราะงานที่อู่รถค่อนข้างจะเยอะ

สายหมอก!พี่กินข้าวบ้างป่ะเนี่ยผอมลงอีกแล้วนะพูดไปก็จะหาว่าเธอบ่นเพราะสายหมอกก็เอาแต่ทำงานไม่รู้จักดูแลตัวเองเลย เขาเป็นพี่ชายที่แสนดีของเธอและสายฝนมาโดยตลอดตอนเด็กๆ พี่หมอกเดินไปขอฝากตัวเป็นเด็กวัดคอยเดินตามหลังหลวงพ่อไปบิณฑบาตเพื่อหากับข้าวมาให้น้องๆ ที่รออยู่ที่บ้าน

พอโตมาหน่อยก็ไปรับจ้างเข็นผักที่ตลอดได้ค่าจ้างเล็กๆ น้อยๆ กับผักที่แม่ค้าคิดทิ้งกลับมาบ้านแทบทุกวัน เงินค่าขนมและค่ากิจกรรมการเรียนของเธอก็ได้มาจากเงินเข็นผักของพี่ชายนี่แหละ พอเรียนจบปวชพี่ชายก็เสียสละไม่เรียนต่อเอาตัวเองไปฝากอยู่กับอู่ซ่อมรถทำงานเก็บเงินส่งบ้านมาจนถึงวันนี้

ล้างมือแล้วยกถ้วยแกงออกมาพี่จะไปเรียกสายฝนกับยายก่อนสายลมเลี่ยงที่จะไม่ปะทะกับน้องสาวเพราะจะพาลพาให้กินข้าวไม่อร่อยกันเสียเปล่าๆ เขาก็ผิดที่ทำให้น้องเป็นห่วงแต่ที่ยอมอดมื้อกินมื้อทั้งหมดนี้มันก็เพื่อครอบครัวเราทั้งนั้น

 

ใครอยากกินไก่ย่าง?” โรสลินที่ถือชามแกงส้มออกมาพร้อมจานใส่ไก่ย่างหอมฉุยร้องถามน้องสาวคนเล็กด้วยน้ำเสียงอบอุ่น สายฝนเป็นเด็กน่าสงสารสมองของเธอมีพัฒนาการช้าเท่ากับเด็กหกขวบทั้งๆ ที่เจ้าตัวมีอายุสิบหกปีแล้วสาเหตุก็เกิดมาจากตอนท้องนั้นจินตภาติดยาและพยายามกินยาขับเลือดแต่ไม่เด็กออกแถมตอนเล็กๆ สายฝนยังสำลักนมจนทำให้อะไรๆ มันแย่เข้าไปใหญ่

ถ้าไม่มีเงินจากการถ่ายแบบน้องก็คงไม่ได้รับการรักษาอย่างต่อเนื่องลำพังค่ารักษามันก็พอจะมีเพราะสายฝนเข้าโครงการของโรงพยาบาลแต่เรื่องของใช้พวกแพมเพิร์สที่น้องของเธอต้องใช้เป็นประจำมันมีราคาค่อนข้างสูง สายฝนยังควบคุมการขับถ่ายของตัวเองได้ไม่ดีนักทำให้เด็กสาวต้องใส่แพมเพิร์สของผู้ใหญ่เป็นประจำบวกกับอาการกล้ามเนื้ออ่อนแรงเล็กน้อยที่ทำให้เด็กหญิงควบคุมร่างกายของตัวเองได้ลำบาก

สายฝนกินไก่ย่างใบหน้าเล็กที่นวลไปด้วยแป้งเด็กยิ้มแป้นชูมือบอกว่าตัวเองเป็นคนต้องการกินไก่ย่าง

กินเยอะๆ จะได้โตไวๆ นะมือบางขยี้ศีรษะเล็กของน้องสาวคนละสายเลือดอย่างเอ็นดูก่อนจะฉีกไก่เป็นชิ้นเล็กๆ ใส่ชามข้าวให้ สายฝนกินข้าวเองได้แต่ต้องมีคนช่วยแบ่งอาการเป็นชิ้นเล็กๆ พอดีคำ

ห่วงแต่น้องตัวเองก็กินเยอะๆ สายหมอกเอ็งไปหากระปุกน้ำพริกให้ยายหน่อยอยากกินเผ็ดๆ มันไม่ค่อยอยากข้าวยายนวลพูดเบาๆ พักนี้นางออกจะเพลียง่ายวันที่โรสออกไปทำงานเลยไม่ได้ไปขายพวงมาลัยหน้าวัดเพราะไม่มีคนออกไปซื้อของให้

ยายยังไม่หายอีกหรอหนูว่าไปหาหมอดีกว่า

ไปก็เสียตังค์ค่ารถค่าราข้าไม่เป็นอะไรหรอกยายนวลรับตัดบทก่อนจะกินข้าวคลุกน้ำพริกที่หลานชายคนโตเอามาให้พออิ่มก็คว้าขวดเชี่ยงชุนที่วางไว้หน้าทีวีเดินหายเข้าไปในห้องนอนตัวเอง

ข้าวไม่กินแต่เชี่ยงชุนนี่ขาดไม่ได้สายหมอกส่ายหัวเบาๆ เพราะยายกินข้าวไปไม่ถึงครึ่งจานก็หนีเข้าไปในห้องเสียแล้วตั้งแต่เล็กจนโตมาข้างกายยายไม่เคยขาดขวดเหล้าเลยสักวัน

ก็ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกันไม่ให้กินยายก็ร้องมือไม้สั่นตัวสั่นไปหมดโรสลินพูดอย่างจนปัญญายายนวลในติดเหล้ามาเป็นเวลานานกว่าครึ่งชีวิตจะให้แกเลิกง่ายๆ ก็คงจะไม่ใช่แค่ตอนนี้แกยอมลดปริมาณลงก็บุญหัวเท่าไหร่แล้ว

พี่คงไม่ได้กลับบ้านอีกหลายเดือนพอดีเฮียเขารับงานไว้ให้ไปช่วยอู่เพื่อนแกที่ต่างจังหวัดโรสจะอยู่บ้านไหวไหม?” เนื่องจากเฮียชาญเจ้าของอู่ที่สายหมอกทำงานนั้นรับงานนอกส่งช่างไปช่วยอู่เพื่อนในต่างจังหวัดที่ช่างขาดกะทันหันเขาเห็นว่ามันได้เงินดีกว่าอยู่ที่นี่ตั้งเท่าตัวเลยอาสาไปกับเพื่อนในอู่อีกสองคน

โรสอยู่ได้พี่ไม่ต้องห่วงหรอก สายฝนเอาไก่อีกไหมหรืออิ่มแล้ว?” ปากพูดกับพี่ชายตาก็มองที่น้องสาวที่กำลังตักข้าวเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย

 

โรสอึ!” แค่นี้ก็วงแตกสายฝนคงจะไม่ได้ถ่ายมาทั้งวันเมื่อกินเข้าไปของเก่ามันเลยอยากจะดันออกเต็มที

            สายหมอกรีบอุ้มน้องน้อยของเขาไปนั่งในห้องน้ำแล้วให้โรสช่วยจัดการดูแลให้เพราะเขาเองนี่แหละก็สอนไว้ว่าไม่ให้ผู้ชายคนไหนเห็นของสงวนแม้แต่พี่ชายแท้ๆ อย่างเขา สายฝนจึงมีนิสัยค่อนข้างหวงตัวซึ่งมันก็เป็นผลดีกับตัวเธอเองในเมื่อเด็กหญิงยังไม่สามารถแยกแยะผิดชอบชั่วดีและยังไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้เท่าที่ควร

เดี๋ยวนี้เก่งแล้วนะ จะอึก็บอกทันด้วยโรสเอ่ยชมเมื่อน้องสาวขับถ่ายเสร็จเธอเองก็ถือโอกาสจับน้องอาบน้ำอีกรอบเพราะสายฝนยังไม่ได้อาบน้ำตอนเย็นทำแค่ล้างหน้าประแป้งหอมๆ แบบที่เจ้าตัวชอบเท่านั้น

มากินข้าวเถอะโรสเดี๋ยวพี่พาน้องเข้านอนเองอันที่จริงมันก็ยังไม่ถึงเวลานอนของน้องสาวเพราะมันเพิ่งจะทุ่มกว่าๆ แต่เพราะวันนี้พี่ชายกลับมาบ้านเร็วเลยมีเวลาพาน้องสาวไปวิ่งเล่นเลยทำให้สายฝนอ้าปากหาวแต่หัววัน

โรสจุ๊บๆสายฝนเดินเข้าหาพี่สาวแล้วยื่นแก้มที่เต็มไปด้วยแป้งมาให้

จุ๊บ ฝันดีนะสายฝนอย่าลืมกราบธุจ้าก่อนนอนนะโรสลินพูดซ้ำคำเดิมเหมือนทุกครั้งที่ส่งน้องเข้านอน ถึงสายฝนจะจำบทสวดมนตร์ไม่ได้แต่เธอก็กราบพระเป็นเพราะยายและพี่ๆ ทั้งสองคนสอนและทำให้ดูเป็นตัวอย่าง

เมื่อพี่ชายจูงมือน้องสาวคนเล็กเข้าห้องไปแล้วโรสลินก็กลับมากินข้าวในจานของตัวเองพอหมดก็เก็บล้างปิดหลังบ้านลงกลอนให้แน่นหนาเรียบร้อยดีจากนั้นก็เดินไปอาบน้ำเพราะวันนี้ตัวเธอเองก็ทำงานมาเหนื่อยทั้งวันแล้วถึงมันจะเป็นงานเล็กๆ แค่ไปถ่ายสกู๊ปสั้นๆ เพื่อโฆษณาสินค้าแต่มันก็กินพลังงานไปพอสมควร


ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณนักอ่านทุกท่านสำหรับกำลังใจและแรงสนับสนุนนะคะ"

อติญา


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha