โรสลิน (ซีรีย์ชุดร้อยรักเยาวมาลย์)

โดย: อติญา



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 4 : เรื่องน้ำเน่า


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

                       “ทำไมหน้าเครียด คิดมากเรื่องอะไรอยู่ฮะเรา” อธิชาที่สังเกตมานานว่าโรสลินดูจะเงียบๆ ไปหลังจากกลับมาจากคอนโดของน่านนาวา

                    “พี่ลูกแก้ว... ที่โรสกำลังทำอยู่มันไม่ใช่เรื่องผิดใช่ไหมพี่” หลังจากเงียบไปนานเพราะจมอยู่กับความคิดที่ถูกแบ่งเป็นสองฝั่งมันกำลังตีกันอยู่ในสมอง ฝั่งหนึ่งนั้นบอกว่าไม่ใช่เรื่องแปลกใครๆ เขาก็ทำกันแต่อีกฝั่งกลับแย้งว่ามันเป็นเรื่องน่าอายที่จะต้องไปเปิดเผยเนื้อหนังให้คนอื่นมอง

               “พี่รู้อยู่แล้วว่าโรสต้องคิดมากแต่มันก็ได้เงินเยอะกว่าการไปแก้ผ้าให้คนทั้งกองจ้องมองไม่ใช่หรอ พี่เซฟทุกอย่างให้เต็มที่ทั้งตัวช่างภาพพี่รู้ว่านาวามันจะไม่ทำรุ่มร่ามแน่ๆ ที่สำคัญสัญญาพี่จะระบุชัดเจนเลยว่าห้ามถ่ายให้เห็นหน้าและอวัยวะเพศถ้าผิดจากเงื่อนไขรับรองว่าพี่พาเราฟ้องแหลก” น้ำเสียงของพี่ลูกแก้วนั้นแสนจริงจังไม่มีแววล้อเล่นเลยแม้แต่นิดเดียว

               “รอให้มันผ่านงานนี้ไปก่อนแล้วพี่จะรับงานชุดว่ายน้ำแบบน่ารักๆ ให้ ไม่เน้นเซ็กซี่เน้นขายความสุขภาพดีแบบนักกีฬา อดทนหน่อยยังไงพี่ไม่ทิ้งเราแน่ๆ” แม้โรสลินจะเป็นเด็กในสังกัดที่ดูแลยากเพราะข้อจำกัดของเธอเยอะแยะยิบย่อยแต่ลูกแก้วไม่ได้มองว่าสิ่งนั้นเป็นปัญหา เธอยินดีจะช่วยเพราะรู้ว่าเด็กคนนี้เป็นเด็กดีโดยเนื้อแท้ไม่อยากทำก็บอก ไม่มีเงินก็บอกเรียกได้ว่าทั้งเธอและโรสลินไม่เคยจะมีความลับต่อกันเลย

               “โรสเชื่อใจพี่ลูกแก้วค่ะ โรสต้องผ่านเรื่องนี้ไปให้ได้อย่างน้อยเงินนี่ก็ซี้อแพมเพิร์สให้สายฝนได้หลายเดือนเลย พี่ลูกแก้วก็รู้ว่าโรสมันยังไงก็ได้แต่น้องต้องได้รับการดูแลอย่างดีที่สุดเท่าที่โรสจะทำได้”

               “มีอะไรก็บอกเดี๋ยวพี่จะโทรมาอีกทีถ้าสัญญาเสร็จ อ่ะเงินกินขนมนาวามันฝากเอาไว้แล้วมันถามว่าถ้าอยากรับจ๊อบงานพิเศษดูแลสตูดิโอก็บอกมัน พูดง่ายๆ เป็นลูกมือ เป็นแม่บ้านทำกับข้าวทำความสะอาดห้องจะทำไหม? น่านนาวามันหาคนที่ไว้ใจได้มาช่วยดูแลตรงนี้ปกติมีจ้างแม่บ้านของคอนโดแต่แกชอบเอาเรื่องที่เห็นข้างในไปฝอยต่อนาวามันเลยไม่ชอบใจ” เมื่อนึกได้ว่าน้องชายฝากเรื่องสำคัญเอาไว้ให้ก็รีบบอกหญิงสาวในทันที

               “อะไรที่ทำแล้วได้เงินโรสทำหมดแหละพี่ลูกแก้ว” เป็นไปตามที่ลูกแก้วคิดไว้ไม่มีผิดเป็นคนอื่นรับรองได้เลยถ้าบอกว่างานแม่บ้านจะต้องเบ้ปากหนีแต่โรสลินเธอกลับวิ่งเข้าหาไม่มีกระดากอายเพียงเพราะว่างานนั้นได้เงินและสุจริต

               “ไม่ต้องห่วงว่าใครจะเอาไปนินทาว่าเราไปเป็นแม่บ้านเพราะนางแบบนายแบบที่มามันต้องปิดปากเงียบเพราะสัญญามันบังคับไว้ว่าห้ามถ่ายรูปหรือเอาเรื่องในสตูไปเผยแพร่ข้างนอก” เนื่องจากงานของน่านนาวาที่ทำในสตูนี้มักจะเป็นโปรเจคพิเศษที่เจ้าตัวจะทำการจัดแสดงนิทรรศการ ทำโฟโต้บุ๊คฉบับพิเศษหรือไม่ก็งานจากนิตยสารฉบับพิเศษ อะไรๆ ก็พิเศษจึงซีเรียสเรื่องการเผยแพร่ข้อมูล ฉะนั้นคนที่เข้ามาทำงานด้วยต้องระมัดระวังเพราะถ้าพลาดไอ้น้องชายขาโหดของเธอเล่นจนคางเหลืองแน่นอน

               “ขอบคุณนะคะพี่ลูกแก้วถ้าคุณนาวาจะให้ทำงานเมื่อไหร่ก็บอกโรสล่วงหน้าวันนึงจะได้เอาน้องไปฝากให้ป้าศรีเขาดู” โรสลินบอกก่อนจะลงจากรถเดินเข้าซอยเล็กๆ ที่คุ้นชินเพราะเดินเข้าออกมาตั้งแต่เล็กจนโต

 

               “โรสมาแล้ว ยาย โรสมาแล้ว” เสียงเล็กที่คุ้นเคยนั่งยิ้มอยู่ตรงเก้าอี้ซักผ้าหน้าบ้านเด็กหญิงดีใจที่เห็นพี่สาวกลับมาถึงแล้วจึงพยายามจะลุกขึ้นยืนทำให้โรสลินต้องรีบวางของในมือแล้วไปรับร่างที่ผอมบางของสายฝนเอาไว้

               “ออกมานั่งได้ยังไงฮะเรา ยายไปไหน?”

               “กูอยู่นี่ไปเอาของหลังบ้านหน่อยเดียว อย่ามามองกูอย่างนั้นนะโรสกูไม่ได้ทิ้งมันไว้ซะหน่อย” ยายนวลใจพูดเสียงเขียวเวลาที่ขึ้นมึงขึ้นกูแบบนี้ก็แสดงว่ากรึ๊บเข้าไปได้ที่แล้ว

               “โรส ไก่... ย่าง” น้องสาวตัวดียิ้มร่าหาได้มีความสนใจในสิ่งต่างๆ รอบตัว เธอถามหาของโปรดของตัวเองเป็นอันดับแรก

               “ของเมื่อวานอยู่ในตู้เย็นเดี๋ยวพี่อุ่นให้รอก่อน แล้วยายทำอะไรอยู่” เมื่อจัดการน้องสาวให้สงบยอมนั่งเฉยๆ อยู่บนตักเธอได้หญิงสาวก็หันไปถามยายที่ขนกะละมังหลายใบมาจากหลังบ้าน ลานเล็กๆ หน้าบ้านตอนนี้เต็มไปด้วยถุงใส่พริกขี้หนูกับกระชายหลายถุง

               “พรุ่งนี้คุณนายเขาจะทำบุญตลาดกูไปซื้อเชี่ยงชุนมาก็เลยบอกเขาว่าจะช่วยทำบุญด้วยเลยได้เด็ดพริกซอยกระชาย” ยายนวลใจก็แบบนี้ปากร้ายแต่ใจดีชอบช่วยงานบุญยิ่งถ้าเป็นงานบวชด้วยแล้วยายยิ่งสู้ตาย แกเคยบอกไว้ว่าลูกชายไม่มีก็ได้แต่อาศัยเกาะชายผ้าเหลืองลูกคนอื่นขึ้นสวรรค์เอา

               โรสลินยังจำได้เมื่อตอนที่สายหมอกมาบอกยายว่าจะบวชยายดีใจนั่งร้องห่มร้องไห้ไปสามวัน แม้จะไม่ได้จัดงานใหญ่โตแค่โกนหัวเข้าวัดเพราะฐานะที่บ้านก็อย่างที่รู้ๆ กันอยู่ แต่ยายตื้นตันใจพูดออกมาว่าถ้าตอนนี้เป็นอะไรไปแกก็นอนตายตาหลับแล้ว

               “ยายดูน้องก่อนเดี๋ยวโรสออกมาช่วย” ดูจากปริมาณพริกและกระชายที่กองอยู่ยายคนเดียวคงต้องใช้เวลาหลาย

ชั่วโมงแล้วนี่มันก็เย็นจนใกล้จะค่ำแล้วปล่อยให้ทำไปคนเดียวยุงจะมาหามเอา

               ตลอดช่วงเย็นโรสลินและยายนวลใจนั่งหั่นกระชายเด็ดพริกอยู่หน้าบ้านจนถึงช่วงหัวค่ำก็เสร็จเรียบร้อยหญิงสาวโดนยายไล่ไปหาข้าวหาปลาให้น้องกินส่วนยายก็จะเป็นคนเก็บข้าวของ โชคดีที่กระชายคนที่บ้านคุณนายล้างมาสะอาดแล้วเลยไม่เสียเวลาอะไรแค่หั่นออกเป็นแผ่นบางๆ แล้วซอยก็ใช้ได้เสร็จแล้วก็เอาใส่ถุงไว้คุณนายจะให้คนมายกไปเอง

               เย็นวันนี้มีไก่ย่างที่เหลือจากเมื่อวานโรสจึงเอาโยนใส่กระทะคั่วสักหน่อยให้ร้อนๆ จากนั้นหญิงสาวจึงต้มยำปลากระป๋องอีกอย่างให้ยายซดน้ำส่วนข้าวก็มีเหลือของเมื่อเช้าเลยไม่ต้องหุงใหม่เท่านี้มื้อเย็นง่ายๆ ราคาถูกก็เสร็จเรียบร้อย

               “ยายจ๋ามากินข้าวก่อน” โรสร้องเรียกเมื่อยายตั้งท่าจะคว้าขวดเชี่ยงชุนเดินเข้าห้องเดินผ่านวงข้าวไปน่าตาเฉย ยายนวลใจก็เลี้ยวกลับมานั่งง่ายๆ ไม่ว่าอะไรเพราะวันนี้แกจิบของแกไปหลายกรึ๊บแล้วเลยอารมณ์ดี

               “โรส พี่เอ็งมันบอกแล้วใช่ไหมว่าจะไปทำงานต่างจังหวัดไปนานเป็นเดือนๆ เลย” จู่ๆ ยายก็เปิดประเด็นขึ้นมา โรสที่กำลังดูน้องพร้อมกินข้าวของตัวเองไปด้วยก็ต้องหยุดมือหันมามองหน้ายาย

               “ยายไม่ต้องห่วงหนูกำลังหางานมีงานแม่บ้านรอคนเขาติดต่อมาอยู่ค่าเช่าบ้านเราจ่ายล่วงหน้าไปแล้วค่าของใช้ของสายฝนก็ยังมีพอ” หญิงสาวชิงพูดให้ยายสบายใจก่อนเพราะยังไงสายหมอกก็เป็นอีกกำลังสำคัญในการหาเงิน ยิ่งพี่ชายไปอยู่ไกลบ้านแบบนี้แถมเธอยังไม่ค่อยมีงานยายคงกลัวว่าเงินจะไม่พอใช้ ลำพังตัวเองไม่เท่าไหร่จะอดบ้างอิ่มบ้างก็ไม่เป็นไรแต่ของใช้ของสายฝนนี่สิที่หญิงชรากังวล

               “สายหมอกมันให้เงินกูไว้เอ็งเอาไปเถอะเก็บไว้ให้สายฝนมัน มันโตเริ่มโตเห็นอะไรในทีวีก็อยากกินไปเรื่อย” ยายหยิบแบงค์พับๆ ที่เหน็บไว้ในขอบผ้าถุงยื่นให้เงินจำนวนนี่พี่ชายคงตั้งใจให้ยายไว้ใช้ส่วนตัวซึ่งคงไม่มีอะไรมากไปกว่าค่าเหล้าเชี่ยงชุนของแกนั่นแหละ

               จะว่าไปตอนนี้น้องสาวคนเล็กก็รู้ความขึ้นมากเวลาดูโทรทัศน์มักจะเห็นอะไรแปลกๆ ใหม่ๆ ก็มาถามซึ่งส่วนมากก็จะเป็นพวกของกินนั่นแหละ พักนี้ชอบไก่ย่างไก่ทอดไม่ค่อยชอบกินผักโรสลินก็ไม่ค่อยอยากจะขัดใจน้องเพราะอารมณ์ที่แกว่งไปแกว่งมาอาจจะทำให้เด็กสาวเป็นอันตรายเธอ ก็ได้แต่ตามใจแล้วหาผลไม้ให้กินแทนผักซึ่งเจ้าตัวก็ชอบใจอยู่

              “สายฝนกินข้าวก่อนอย่าเพิ่งเล่น... เสร็จแล้วพี่จะให้กินโมโม” หญิงสาวหันไปปรามน้องที่เริ่มเล่นข้าวในชามโดยตักเอาออกมาขยำที่พื้น ซึ่งบางครั้งก็ต้องดุกันนิดหน่อยแต่ที่ห้ามเด็ดขาดจะต้องคือไม่ใส่อารมณ์รุนแรงและทำร้ายทุบตีในเวลาที่บอกที่สอน

               “กินโมโม กินข้าวให้หมดโรสให้กินโมโม” สายฝนยิ้มแล้วกลับมากินข้าวเหมือนเดิมเด็กหญิงพูดได้เยอะขึ้นมาก

เพราะยายนั้นคอยสอนให้พูดอยู่ตลอดเวลา แถมเจ้าตัวนั้นยังชอบร้องเพลงตามโฆษณาในโทรทัศน์ดูจบก็มาถามเลยทำให้มีพัฒนาการที่ค่อยๆ ดีขึ้น

 

                “อ้าวกำลังกินข้าวหรอแม่พอดีเลยฉันกำลังหิว” เสียงผู้มาใหม่ทำให้ยายนวลใจและโรสลินหันไปมองหน้าบ้านส่วนสายฝนนั้นหันไปมองเพียงครู่เดียวแล้วก็ก้มหน้าหนีทันทีเพราะว่ากลัว

               จินตภาเป็นลูกสาวแท้ๆ ของยายนวลใจและเป็นแม่ผู้ให้กำเนิดสายหมอกกับสายฝนนานๆ ครั้งจะกลับมาบ้านแล้วมาทุกครั้งก็พาเรื่องเดือดร้อนเข้าบ้านมาได้ไม่จบไม่สิ้น ที่กลับมาบ้านคราวนี้คงไม่พ้นมาขอเงินยายอีกแน่ๆ

               “น้าจินสวัสดีจ้ะ สายฝนธุจ้าแม่ก่อนเร็ว” โรสหันไปบอกน้องสาวที่นั่งก้มหน้ามองชามข้าวนิ่งๆ จะร้ายแค่ไหนยังไง

น้าจินก็เป็นแม่ของสายฝนเธอจึงไม่อยากให้น้องสาวหมางเมินจินตภาแบบนี้

               “อีปัญญาอ่อนกินเลอะเทอะไปหมดไม่ต้องหันเลยนะสกปรกกูจะอ้วก!” จินตภาตวาดเสียงดังก่อนเดินไปตักข้าวที่หลังบ้าน

               “โรส...” ดวงตากลมโตของสายฝนรื้นไปด้วยน้ำตาเพราะเมื่อตอนยังเด็กตั้งแต่สายฝนจำความได้คนที่เธอเรียกว่าแม่ก็ไม่เคยพูดดีกับตัวเองเลยสักครั้ง ริมฝีปากสีคล้ำเพราะสูบบุหรี่จัดของคนใจร้ายมีแต่จะพ่นคำด่ามากมายไม่ว่าจะเป็นอีปัญญาอ่อน อีง่อย อีเด็กเวร และในยามที่เด็กสาวทำอะไรไม่ถูกใจก็ลงมือทุบตีอย่างทารุณ

               “ไปกินโมโมกับพี่ดีกว่า” โรสลินช่วยพยุงน้องสาวขึ้นมาจากพื้นบ้านระหว่างทางเดินสั้นๆ ก็สวนทางกับจินตภาที่จ้องหน้าเธอกับน้องจนตาเขียวแต่โรสลินก็ไม่สนใจพาสายฝนไปล้างมือที่เลอะเทอะเพราะเล่นขยำข้าวก่อนจะพาเข้าห้องไปพร้อมกับแตงโมของโปรด

               ระหว่างที่ปล่อยให้สายฝนดูดแตงโมของโปรดไปโรสก็หันมาช่วยบีบนวดขาขยับแข้งขยับขาทั้งสองข้างให้น้องสาว สายฝนเคยป่วยเป็นกล้ามเนื้ออ่อนแรงซึ่งหมอแนะนำให้ทำกายภาพซึ่งจะจ้างนักกายภาพบำบัดมาทุกวันแต่ฐานะทางการเงินของที่บ้านก็ทำให้จ้างมาต่อเนื่องไม่ได้ โรสลินจึงอาศัยให้ขอเขาสอนตรงๆ ซึ่งยังดีที่พี่เขาไม่ได้ใจร้ายใจดำแถมยังลดราคาค่าตัวให้อีกต่างหาก

 

               “อีโรสมีเงินไหม?” เป็นไปตามคาดเพราะคนอย่างจินตภาไม่มีทางมาบ้านโดยไม่ขอเงินหรอก นี่ถ้าไม่เอาเงินไปจมในบ่อนก็คงจะเอาไปประเคนให้สามีใหม่ที่ตั้งตนเป็นแมงดาเกาะหลังให้ผู้หญิงหาเลี้ยงตามเคย

               “มีไม่มากจะเก็บไว้ซื้อข้าวให้น้องหมอบอกว่าบำรุงเพิ่มน้ำหนักหนักอีกหน่อย” โรสลินบอกนิ่งๆ มือก็ยังไม่หยุดยกแขนยกขาน้องตามที่เคยได้รับคำแนะนำมา บางครั้งหญิงสาวก็ชักชวนน้องดึงหนังยางที่ร้อยไว้เหมือนกับหนังยางที่เด็กๆ กระโดดเล่นซึ่งมันเป็นอุปกรณ์ออกกำลังที่ทั้งถูกและมีประสิทธิภาพมาก

               “กูยืมก็ได้เดี๋ยวเอามาคืน” จินตภาเริ่มเสียงดังเพราะอารมณ์เสีย ก่อนหน้านี้เธอไปขอกับยายนวลใจมาแล้วแต่แม่บอกว่าไม่มีเธอถึงพุ่งเป้ามาหาอีเด็กฝรั่งที่แม่เก็บมาเลี้ยง

                “ถ้าน้ามีก็เอาของเก่ามาคืนก่อนเถอะสายฝนต้องใช้เงินมากขึ้นทุกวันมาเอาเงินลูกไปแบบนี้น้าไม่สงสารน้องมันบ้างเลยหรือไง”

               “มึงอย่ามาลำเลิกบุญคุณกับกูนะอีโรสมึงมันก็แค่ลูกกะหรี่ที่แม่กูเก็บมาเลี้ยงหัดสำนึกบุญคุณพวกกูบ้าง ถ้าไม่มีบ้านหลังนี้มึงก็คงจะ

เป็นกะหรี่ตามรอยแม่มึงนั่นแหละ!” จินตภาเริ่มขึ้นเพราะอารมณ์เสียที่เด็กเมื่อวานซืนมาลำเลิกบุญคุณ ถึงในตอนแรกเธอจะค้านหัวชนฝาเมื่อเห็นแม่เก็บเด็กฝรั่งหัวแดงๆ มาเลี้ยงเพิ่มภาระแต่พอมันโตขึ้นหน้าตาสะสวย

จนได้ไปเป็นนางแบบโฆษณาเธอก็เริ่มจะเห็นดีเห็นงามเลิกพูดเลิกบ่นเรื่องเก่าๆ เพราะมีบ่อเงินบ่อทองบ่อใหม่ให้ผลาญ

               “เสียงดัง! อย่าว่าโรส” สายฝนที่นอนอยู่เห็นแม่ตัวเองยืนชี้หน้าพี่สาวที่ตัวเองรักก็ไม่พอใจ ตัวเธอเองถึงจะสติปัญญาไม่สมประกอบแต่ก็จำได้แม่นยำว่าใครดีใครร้ายกับตัวเอง

               “อีสายฝนกูแม่มึงนะ อีโรสเอาเงินมา กูบอกให้เอาเงินมา” เมื่อพูดมากไปก็จะเปลืองน้ำลายเปล่าๆ จินตภาจึงปรี่เข้าหาเด็กสาวเพื่อค้นของที่ตัวเองต้องการแล้วที่กระเป๋ากางเกงเธอก็ล้วงเงินออกมาได้หนึ่งพันห้าร้อยบาท เงินที่สายหมอกให้ยายเอาไว้แต่เธอยังไม่ได้เอาไปซ่อนน้าจินก็โผล่มาที่บ้านเสียก่อน

               “แล้วจำใส่กะลาหัวไว้นะอีลูกกะหรี่ว่าอย่ามาพูดจาลำเลิกบุญคุณกับกูอีก สำนึกไว้ว่ามึงยังหายใจอยู่ได้ทุกวันนี้เพราะใคร!

               “เท่าที่จำได้มีแต่ยายที่เลี้ยงโรสกับหมอกกับฝน ไม่ใช่น้าจิน!” โรสลินตอบกลับด้วยน้ำเสียงๆ แข็งๆ พอกัน บัดนี้สายฝนลุกขึ้นมากอดเอวเธอไว้หลังจากที่เลิกยื้อแย่งกับจินตภา แขนผอมๆ ที่ไม่ค่อยจะมีเรี่ยวแรงสั่นเทาบอกให้รู้ว่าเด็กสาวกำลังหวาดกลัว


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณนักอ่านทุกท่านสำหรับกำลังใจและแรงสนับสนุนนะคะ"

อติญา


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha