โรสลิน (ซีรีย์ชุดร้อยรักเยาวมาลย์)

โดย: อติญา



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 8 : ดูแลและเอาใจใส่


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

น่านนาวายอมรับอย่างไม่อายว่าที่จริงแล้วเขาก็อยากแค่จะหลอกชมแม่กุหลาบดอกงามที่แสนไร้เดียงสาแต่พอมารู้เรื่องราวชีวิตที่น่าสงสารเขาก็ทำเลวแบบนั้นไม่ลงแล้วล่ะ ความคิดที่จะหลอกฟันหายไปจากสมองเขาเรียบร้อยแต่ถ้าหากสาวเจ้ายอมให้ฟันฟรีมันก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

พอคิดถึงโรสลินร่างกายมันก็พาลจะร้อนซู่ซ่าเพราะภาพยามเธอเปลือยกายมันยังติดอยู่ในลูกตาและสมองของเขาอยู่ หน้าอกสองข้างของหญิงสาวยังตึงกระชับแถมที่ปลายยอดมีสีแดงสวยจนอยากจะส่งลิ้นไปชิมเป็นบ้า

เมื่อยิ่งคิดยิ่งฟุ้งซ่านชายหนุ่มจึงคว้ากุญแจรถขับมุ่งหน้าไปยังผับที่ตัวเองไปอยู่เป็นประจำคืนนี้เขาหวังว่าตัวเองจะไม่ต้องกลับมานอนเปล่าเปลี่ยวแห้งตายอยู่คนเดียว

 

                และแล้วน่านนาวาก็ไม่ต้องกลับมานอนเหงาเพราะเพียงแค่ครึ่งชั่วโมงที่นั่งดื่มอยู่ที่บาร์ก็มีสาวน้อยเดินมาทอดสะพานให้ถึงที่และก็ใช้เวลาเดินเกมไม่นานเขาก็หิ้วเธอกลับมาคอนโดจัดหนักให้คุ้มกับที่เธอลงทุนทอดสะพานมาให้ พอเช้าก็ลงไปส่งเธอข้างล่างเหมือนกับผู้หญิงคนอื่นๆ ที่เคยมาเหยียบที่นี่ กับพวกหล่อนเขาแค่ใช้หาความสุขบนเตียงจึงไม่จำเป็นต้องทะนุถนอมพวกเธอนัก

ชีวิตของชายหนุ่มมันก็วนเวียนเช่นนี้เป็นวัฏจักร เดินทางทำงานหนักการพักผ่อนก็มีแค่การออกกำลังกายในฟิตเนสกับการรวมร่างกับผู้หญิงสวยๆ เขาไม่ค่อยชอบดื่มเพราะเกลียดเวลาที่ลืมตาตื่นมาในตอนเช้าพร้อมอาการแฮงก์มันจะทำให้น่านนาวาเสียงานเสียการไปเป็นวันๆ เขาเลยชอบที่จะดื่มแบบจิบๆ พอให้เลือดลมเดินสะดวก

ด้วยความที่พ่อและแม่เสียไปตั้งแต่ยังเด็กชีวิตของน่านาวาจึงเรียนรู้ที่จะพึ่งตัวเองมาตลอดตั้งแต่อายุสิบสองถึงแม้จะมีปู่ ย่าและพี่ลูกแก้วคอยให้ความรักแต่มันก็เทียบไม่ได้กับอ้อมกอดของบิดามารดา เด็กชายนาวาจึงมักจะเกเรสร้างแต่ปัญหาทั้งต่อยตีหนีเรียนแต่ที่เขาไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวเด็ดขาดก็คือยาเสพติด

อธิชาเป็นพี่ชายที่แสนดีมาโดยตลอดและเขาก็ไม่นึกรังเกียจเมื่อตอนที่พี่ชายมาบอกว่าต้องการจะผ่าตัดแปลงเพศเป็นผู้หญิง พี่ลูกแก้วที่รักสวยรักงามมีนิสัยอ่อนโยนอ่อนหวานมาตั้งแต่เด็กๆ ทำให้เขาอบอุ่นเสมอในเวลาที่มีพี่ชายอยู่ใกล้ๆ ไม่ว่าพี่จะเป็นหญิงหรือชายเขาก็ยังรักและเคารพอธิชาไม่มีเปลี่ยน

เมื่อพี่ตัดสินใจแล้วน้องชายอย่างเขาก็ได้แต่สนับสนุนให้กำลังใจและเป็นคนขับรถพาไปปรึกษาหมอและผ่าตัดด้วยตัวเองแถมยังดูและตลอดระยะเวลาที่พักฟื้นจนบรรดาพยาบาลจิ้นกันไปไกลว่าเขากับพี่ลูกแก้วเป็นคนรักกัน

           หลังจากเดินลงไปส่งผู้หญิงที่มาค้างด้วยเมื่อคืนแล้วน่านนาวาก็เดินเข้าห้องที่ใช้ทำภารกิจเมื่อคืนไปเก็บกวาดข้าวของที่กองเกลื่อนพื้นทิ้งลงถังขยะส่วนเตียงก็ถลกผ้าปูออกกองไว้รอแม่บ้านเก็บไปซักทำความสะอาด เขามักจะพาผู้หญิงมาคอนโดแต่ก็ไม่เคยมีใครได้ทำกิจกรรมในห้องนอนส่วนตัวทุกคนจะถูกพาเข้าไปในห้องสำรองสำหรับรับแขกเท่านั้น

            พอจัดการอะไรต่อมิอะไรเสร็จน่านนาวาก็เดินกลับเข้าห้องนอนอาบน้ำอาบท่าแล้วกระโดดขึ้นเตียงนอนตั้งใจจะหลับสักตื่นแล้วตอนบ่ายๆ ค่อยไปหาโรสลินที่โรงพยาบาล

 

            กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง

           โทรศัพท์เคลื่อนที่เครื่องหรูแผดเสียงดังลั่นทำให้คนที่เพิ่งนอนไปไม่กี่ชั่วโมงต้องตื่นมาคว้ามือถือไว้ในมืออย่างเสียไม่ได้ แม้จะหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะการนอนแต่ชื่อที่โชว์อยู่หน้าจอก็ทำให้เขาต้องกดรับสาย

           

            “ครับพี่ลูกแก้ว”

           “เพิ่งตื่นหรอนาวา พี่จะโทรมาบอกว่าวันนี้สายฝนจะออกจากโรงพยาบาลโรสมันไม่มีเบอร์เราแต่ตอนนี้พี่ให้ไว้แล้วล่ะ” พี่ลูกแก้วพูดอย่างเร็วไม่รู้ว่าเกรงใจเขาหรือเกรงใจแฟนหนุ่มกันแน่เพราะเมื่อวานคุณไรอันก็งอนที่พี่สาวหนีมาคุยกับเขาตั้งนานสองนาน

           “ส่งข้อความเบอร์โรสให้ผมด้วยนะพี่เดี๋ยวผมจะอาบน้ำแล้วออกไปเลยละกัน” น่านนาวาพูดกับอธิชาอย่างง่วงๆ ก่อนจะวางสายแล้วเดินงงๆ ไปห้องน้ำ

เขาใช้เวลาจัดการตัวเองพักใหญ่ๆ จึงจะออกมาแต่งตัวแล้วโทรศัพท์หาโรสลินซึ่งพอรู้เวลาว่าสายฝนจะออกจากโรงพยาบาลช่วงเย็นเขาก็แวะทานข้าวและซื้ออาหารไปฝากหญิงสาวก่อนจะขับรถมุ่งหน้าไปโรงพยาบาล

           

           “โรส ใครอ่ะ?” สายฝนถามขึ้นด้วยเสียงค่อนข้างดังเมื่ออยู่ดีๆ ก็มีผู้ชายตัวโตยืนยิ้มถือดอกไม้ช่อสวยอยู่ปลายเตียงของเธอ

           “อ้าว! คุณนาวาสวัสดีค่ะ สายฝนนี่คุณนาวาเขาเป็นเจ้านายคนใหม่ของพี่” โรสลินหยุดมือที่กำลังเก็บของหันไปมองคนมาใหม่เมื่อเห็นว่าเป็นใครก็ยกมือขึ้นสวัสดีพร้อมแนะนำน้องสาวให้รู้จักกับเขา

           “เจอผู้ใหญ่ต้องทำยังไงนะเด็กดี” เธอหันไปกระตุ้นน้องสาวที่นั่งจ้องหน้าของชายหนุ่มไม่ยอมวางตา

           “ปล่อยแกไปเถอะโรสสำหรับสายฝนฉันยังเป็นคนแปลกหน้าอยู่ สายฝนหนูชอบดอกไม้ไหม? ฉันเอามาฝาก” มือหนายื่นดอกกุหลาบสีชมพูสดใสไปให้เด็กสาวซึ่งเธอก็เอื้อมมือมารับอย่างไม่อิดออดแถมยังดมมันเสียฟอดใหญ่

 

            “หอมจังโรส ดอกไม้ห๊อมหอม”

           “ผู้ใหญ่ให้ของต้องทำยังไงคะ” คราวนี้โรสลินทำเสียงเข้มขึ้นนิดหน่อยถึงน้องสาวเธอจะมีสติปัญญาด้อยกว่าคนอื่นแต่สายฝนก็ไม่ใช่เด็กมือไม้แข็งปกติแล้วเธอจะสวัสดีและขอบคุณยามที่ใครๆ ให้ของได้เองโดยไม่ต้องบอกขนาดพยาบาลเอายามาให้เด็กสาวยังยกมือไหว้เลย

           “ขอบคุณค่ะ พี่ชื่อไร?” สายฝนทำหน้าตาสงสัยใบหน้าขาวๆ กับทรงผมที่ยาวแค่ต้นคอดูยุ่งๆ ทำให้เธอยิ่งน่ารักน่าเอ็นดู ถึงแม้เจ้าตัวจะพูดเป็นประโยคยาวๆ ไม่คล่องแต่ก็นับว่าเป็นขวัญใจพยาบาลเพราะความช่างสงสัยช่างถามแบบไร้เดียงสานี่แหละ

           “พี่ชื่อนาวาครับ” น่านนาวาตอบด้วยสีหน้าและแววตาที่อบอุ่นและดูใจดี

           “โรส ง่วงแล้ว” สายฝนพยักหน้าหงึกหงักเป็นการตอบรับว่ารู้จักชื่อชายหนุ่มแล้วก่อนจะบอกพี่สาวว่าตัวเองง่วงจากนั้นก็ล้มตัวลงนอนในทันทีโดยดอกไม้สีหวานนั้นเจ้าตัวก็เอาวางไว้ข้างหมอน

           “ท่าทางสายฝนจะถูกใจดอกไม้น่าดู” เมื่อจัดการขยับผ้าห่มคลุมให้ถึงอกของน้องสาวแล้วเธอก็หันไปคุยกับน่านนาวา เมื่อเช้าเธอโทรไปรบกวนพี่ลูกแก้วขอเบอร์โทรศัพท์เขาเพราะวันนี้หมออนุญาตให้สายฝนกลับไปพักที่บ้านได้แต่ว่ายังไม่ทันโทรไปเขาก็ชิงโทรมาถามก่อน

           “แค่สายฝนชอบฉันก็ดีใจเธอกินข้าวหรือยังฉันแวะซื้อกับข้าวมาฝากด้วยนะแต่อยู่ในรถ”

           “โรสทานกับน้องแล้วค่ะว่าแต่กับข้าวทิ้งไว้ในรถมันจะเสียเอานะคะอากาศข้างนอกก็ร้อนด้วย” เธอเตือนเขาก่อนที่ทั้งสองคนจะตัดสินใจไปขนกับข้าวมาไว้ที่ข้างเตียง ปริมาณของอาหารที่น่านนาวาซื้อมามันมากพอสมควรดูแล้วเธอน่าจะแช่ตู้เย็นเก็บไว้ได้สองสามวันเลยทีเดียว

           

           “โรสเกรงใจจังที่คุณอุตส่าห์มารับแล้วยังซื้อกับข้าวมาฝากอีก” เมื่อเห็นว่าน้องหลับสนิทระหว่างรอเคลียร์เรื่องยาและเอกสารต่างๆ โรสลินจึงชวนน่านนาวามานั่งที่ร้านกาแฟใกล้ๆ

            “ไม่ต้องเกรงใจหรอกยังไงพี่ลูกแก้วก็ฝากเธอไว้กับฉันช่วยกันได้ก็ช่วยกันไป” น่านนาวาบอกพลางมองไปรอบๆ เขาสังเกตว่าญาติที่มาเฝ้าไข้ต่างก็หอบข้าวของพะรุงพะรังเหมือนกับที่หญิงสาวหิ้วมาไม่มีผิด ที่ว่างข้างเตียงข้างๆ เขายังเห็นญาติคนป่วยนอนหลับอยู่ที่พื้นอยู่เลย

           “นอกจากเธอแล้วที่บ้านยังมีคนที่แข็งแรงอยู่อีกไหม?” เพราะเห็นว่ายายก็แก่น้องสาวก็ป่วยชายหนุ่มจึงออกจะเป็นห่วงที่ทั้งบ้านมีแต่ผู้หญิง

           “มีสายหมอกอีกคนค่ะแต่คนนั้นเขาไม่เคยอยู่บ้านหรอกต้องออกไปทำงานหาเงินมาช่วยค่าใช้จ่ายน้อง พี่หมอกเป็นช่างที่อู่รถตอนนี้ก็ออกต่างจังหวัดไปเป็นเดือนเลย” สีหน้ายามที่โรสลินพูดถึงผู้ชายที่ชื่อสายหมอกมันทั้งรักและเทิดทูนผู้ชายคนนี้เห็นแล้วชายหนุ่มก็แอบหงุดหงิดใจเล็กๆ

                “ผู้ชายที่ชื่อสายหมอกเป็นใคร? แฟนเธอรึ?”

          “สายหมอกเป็นพี่ชายคนโตค่ะเป็นพี่แท้ๆ ของสายฝนส่วนโรสเป็นเด็กที่ยายเก็บมาเลี้ยงแต่สายหมอกก็เป็นพี่ที่รักและห่วงใยเราทั้งคู่ทั้งๆ ที่

โรสไม่ใช้น้องแท้ๆ ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับครอบครัวนี้เลย พี่หมอกยอมเสียสละไม่เรียนต่อเพราะอยากให้โรสได้เรียนสูงๆ” โรสลินไขข้อข้องใจและสิ่งที่ได้ยินก็ทำให้น่านนาวาแอบโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก

           “ยังไงซะฉันจะช่วยเธอหางานอีกแรงไอ้โปรเจคนู้ดนั่นก็พับไปก่อนฉันไม่อยากฉวยโอกาสตอนที่นางแบบจนแต้มเพราะงานมันจะออกมาไม่ดี”

            “อ้าว!

   โรสลินหน้าซีดเหลือสองนิ้วเมื่อได้ยินเช่นนี้เงินก้อนใหญ่ที่เธอวางแผนเอาไว้ใช้จ่ายในระยะยาวมันมลายหายไปในชั่วพริบตา

           “ระหว่างที่รองานก็ไปช่วยที่สตูละกันงานดูแลความเรียบร้อยทำความสะอาดรวมถึงทำอาหารให้ฉันสามมื้อเธอทำได้ไหม?” น่านนาวาแสดงสีหน้าและน้ำเสียงจริงจังในทุกคำที่เขาพูด

           “ทำได้ค่ะแต่โรสต้องไปเช้าเย็นกลับนะคะเพราะต้องดูน้องกับยาย” พูดจบโรสลินหน้าเสียนิดหน่อยแต่ก็ยิ้มออกมาได้ในที่สุด

           “ทำงานแปดโมงเลิกสองทุ่มแต่ถ้างานในสตูยังไม่เสร็จฉันอนุญาตให้เธอกลับก่อนส่วนวันที่ไม่มีงานเธอก็จัดการเก็บกวาดในคอนโดให้เรียบร้อยส่วนค่าจ่างฉันให้วันละพันค่ารถต่างหาก เริ่มงานได้เลยในวันที่เธอพร้อมโอเคไหม?”

           โรสลินพยักหน้ารัวๆ ค่าจ้างตั้งวันละพันถ้าเธอห่อข้าวกลางวันกับข้าวเย็นไปกินเองก็จะประหยัดได้อีกหลายบาทเลยทีเดียว

           “ส่วนวันหยุดก็เสาร์อาทิตย์แต่ถ้ามีงานฉันจะบอกให้เธอมาก็แล้วกัน”


            “โรส รถสวย ใหญ่มากก!

   สายฝนดูตื่นเต้นดีใจอยู่ในที่นั่งตรงเบาะหลังที่โรสลินคาดเข็มขัดนิรภัยให้เรียบร้อยแล้ว ส่วนตัวเองก็มานั่งที่นั่งข้างคนขับตาก็คอยจะหันไปดูน้องอยู่เรื่อยๆ

            “ถ้าชอบพี่จะมารับไปเที่ยวอีกเอาไหม?”

            “โรส ฝนไปเที่ยวนะ”

   สายฝนไม่ตอบน่านนาวาแต่เรียกชื่อพี่สาวเป็นเชิงขออนุญาต สายฝนไม่เคยได้ออกไปไหนไกลบ้านนอกจากโรงพยาบาล วัดและร้านของชำใกล้บ้านเพราะการจะไปไหนสักทีต้องขนของใช้ส่วนตัวไปเยอะแยะจึงไม่ค่อยสะดวก

            “ไม่รบกวนคุณนาวาดีกว่าสายฝนอยู่บ้านฟังนิทานแล้วกินโมโมกับโรสเนาะ” หญิงสาวพูดปฏิเสธน้องเพราะเกรงใจชายหนุ่มตัวโตที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัย

            “ทำไมไม่ให้น้องไปล่ะถ้าฉันว่างก็พาไปได้เดินห้างใกล้ๆ หรือจะไปสวนสนุกก็ได้นะ” เขายังคงพูดหน้าตาเฉยคงเพราะยังไม่รู้ว่าสายฝนไม่สามารถควบคุมการขับถ่ายของตัวเองได้แถมเจ้าตัวก็เริ่มจะเป็นสาวการเข้าห้องน้ำห้องท่าเลยออกจะเป็นเรื่องใหญ่

           “คือสายฝนแกควบคุมการขับถ่ายไม่ได้ค่ะถึงตอนนี้จะสามารถบอกเราได้ล่วงหน้าแต่ก็เข้าห้องน้ำตามลำพังไม่ได้อยู่ดี ที่สำคัญจะออกไปข้างนอกทีก็ต้องเตรียมของเยอะแยะมันเลยไม่ค่อยสะดวก” หญิงสาวอธิบายให้เขาฟังเพราะไม่อยากให้น่านนาวาเข้าใจผิดที่เธอห้ามเหมือนคนไม่มีเหตุผล

           “ก็ค่อยๆ ฝึกไปก่อนถ้าสายฝนโตอีกหน่อยก็น่าจะดูแลตัวเองได้ ส่วนเธอก็อดทนนะยังมีฉันกับพี่ลูกแก้วอยู่เดือดร้อนหรือมีปัญหาอะไรก็บอกกัน”

            โรสลินแทบจะสะอึกเมื่อเขาพูดจบน่านนาวากับเธอเพิ่งเจอกันไม่กี่ครั้งทำไมเขาถึงดูเป็นห่วงเป็นใยเอาใจใส่ครอบครัวเธอขนาดนี้ มันอาจจะเป็นมายาล่อลวงให้เธอไปติดกับหรือความจริงที่เขาแสดงออกมาจากใจเธอก็ไม่อาจล่วงรู้ได้ คงต้องรอให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ว่าทั้งหมดที่เขาทำลงไปนั้นน่านนาวาหวังสิ่งใดตอบแทน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณนักอ่านทุกท่านสำหรับกำลังใจและแรงสนับสนุนนะคะ"

อติญา


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha