โรสลิน (ซีรีย์ชุดร้อยรักเยาวมาลย์)

โดย: อติญา



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 10 : ไปได้สวย


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

วันแรกของการทำงานเป็นผู้ช่วยของน่านนาวาในสตูดิโอนั้นโรสลินต้องตื่นแต่เช้ามืดเพราะเผื่อเวลามาเตรียมอาหารไว้ให้ยายกับน้องและอาบน้ำแต่งตัวให้สายฝนแล้วป้อนข้าวป้อนยาให้เรียบร้อย ในช่วงเช้าสายฝนคงต้องดูโทรทัศน์อยู่คนเดียวก่อนเพราะกว่าป้าศรีจะมาดูให้มันก็เที่ยง

“สายฝนจำนี่ได้ไหม”

โรสลินยื่นโทรศัพท์เครื่องเล็กที่ราคาไม่กี่ร้อยบาทไปให้น้องสาว เธอบันทึกเลขหมายโทรศัพท์ของเธอกับสายหมอกไว้เป็นเบอร์โทรฉุกเฉินและเคยสอนวิธีการใช้ไว้แล้ว

 

“กดหนึ่งหาหมอก กดสองหาโรส” สายฝนบอกด้วยเสียงดังฟังชัดพร้อมแสดงวิธีการให้พี่สาวดูนิ้วผอมบางกดหมายเลขสองแล้วโทรออกรอแค่ชั่วอึดใจโทรศัพท์ของโรสลินก็ดังขึ้น

“สายฝนคนเก่งถ้ามีอะไรโทรหาพี่ ถ้าแม่มารีบโทรเลยนะ” โรสลินกำชับน้องก่อนจะเดินไปดูยาย ซึ่งตอนนี้เป็นเวลาหกโมงครึ่งยายนวลใจยังคงหลับสบายอยู่บนฟูกผืนบางเมื่อตอนเช้าโรสมาจับตัวยายเห็นว่าตัวไม่ร้อนแล้วจึงให้แกนอนพักผ่อนไม่ได้กวนให้ตื่น

 

ครั้งนี้เธอเดินขึ้นคอนโดของชายหนุ่มโดยไม่ต้องโทรกวนเขาให้ลงมารับเพราะเมื่อวานนี้น่านนาวาให้คีย์การ์ดสำรองกับกุญแจเธอเอาไว้แล้ว เช้านี้เขาบอกว่าอยากกินอะไรร้อนๆ เธอเลยทำข้าวต้มหมูมาจากบ้านแบ่งไว้ให้ยายกับน้องที่เหลือก็ตักมาฝากเขาแถมยังห่อข้าวกับไข่เจียวกับหมูทอดมาให้ตัวเองเป็นมื้อกลางวันและมื้อเย็นอีกเพราะไม่อยากให้เขาต้องมาจ่ายค่าอาหารเพิ่มจากค่าจ้างวันละหนึ่งพันบาทของเธอ

 

เมื่อเดินมาถึงห้องของน่านนาวา โรสลินก็พบว่าเขาเปิดไฟในครัวไว้ให้หญิงสาวจึงเอาข้าวต้มของเธอเทใส่หม้อเตรียมอุ่นก่อนจะเปิดเข้าไปในสตูเพื่อเตรียมข้าวของ ที่มุมหนึ่งชายหนุ่มจัดไว้เป็นมุมพักผ่อนของทีมงานซึ่งมีตู้แช่เครื่องดื่มไว้เย็นเฉียบ กาน้ำร้อนพร้อมแก้วกระดาษรวมถึงบรรดาเครื่องดื่มทรีอินวันให้เลือกดื่มตามอัธยาศัย

เมื่อวานนี้เธอเตรียมทุกอย่างเรียบร้อยแล้วแต่ก็อยากเดินตรวจความเรียบร้อยอีกสักครั้งเพื่อป้องกันความผิดพลาดเพราะถ้าหากมันเสียขึ้นมาก็หมายความว่าชื่อเสียงของน่านนาวาจะเสียหายไปด้วยแน่นอน

และจุดที่เธอจะพลาดไม่ได้เป็นอันขาดก็คือในห้องแต่งตัว ห้องน้ำทุกห้องมีกระดาษชำระและถังขยะที่สวมถุงดำปิดฝาเรียบร้อยมิดชิดทุกห้อง อ่างล้างมือมีสบู่ล้างมือและกล่องกระดาษเช็ดมือวางไว้พื้นห้องน้ำก็สะอาดไม่มีคราบฝังลึกและแห้งดี แสดงว่าที่ผ่านมาเขาจ้างแม่บ้านมาทำความสะอาดไม่มีขาดเลยเป็นแน่

 

“มาถึงแล้วก็ไม่ไปปลุกกันเลยนะ”

น่านนาวาก็ช่างขยันทำให้เธอตกใจก็ใจคอเขาจะมาทักทายแบบปกติไม่ได้เชียวหรือเอะอะตะครุบเอวแล้วก็กระซิบข้างหูให้ได้ขนลุกกันตลอด กลิ่นหอมสดชื่นจากตัวชายหนุ่มเป็นตัวบอกให้โรสลินรู้ได้ว่าเขาตื่นเต็มตาแถมยังอาบน้ำแต่งตัวเตรียมพร้อมจะทำงานแล้ว

“ทานอาหารเช้าก่อนไหมคะ? เดี๋ยวโรสไปอุ่นให้” เธอยื่นข้อเสนอหวังจะให้เขาปล่อยจะได้หลุดพ้นจากสถานการณ์ล่อแหลมเช่นนี้

“หิว แต่ไม่ได้หิวข้าว” น่านนาวาจับเอวของโรสลินแล้วยกตัวเธอขึ้นไปวางไว้บนเคาน์เตอร์ล้างมือแล้วรีบแทรกกายเข้าตรงกลางหว่างขาทันทีไม่ยอมเปิดโอกาสให้เธอได้ตั้งตัวเลยสักนิด ส่วนโรสลินนั่งจ้องหน้าอ้าปากค้างใจก็เต้นตึกตักเพราะทั้งชีวิตยังไม่เคยจะได้อยู่ใกล้ชิดผู้ชายคนไหนขนาดนี้มาก่อน ขนาดสายหมอกที่เป็นพี่ชายยังไม่เคยเข้าใกล้เธอเกินเมตรนึงเลย

          “แต่ทานเถอะค่ะเพราะอาหารเช้าสำคัญมากคุณนาวาไม่รู้เหรอ” เธอรู้ว่าสิ่งที่ตัวเองพูดนั้นมันตลกมากก็ดูจากสีหน้าและแววตาของเขาสิ

           “จะทานแล้วนะครับ” ประโยคบอกเล่าดังกระทบโสตประสาทจากนั้นริมฝีปากของโรสลินก็ถูกริมฝีปากคมของอีกคนปิดทับและดูดดึงช้าๆ ไร้สิ้นซึ่งความรุนแรงและเอาแต่ใจที่เธอสัมผัสได้ตอนนี้มันมีแต่ความนิ่มนวลและเรียกร้อง

เธอปล่อยให้เขาดูดเม้มริมฝีปากเล่นอยู่เป็นนานจนจังหวะที่อ้าปากจะบอกให้เขาหยุดลิ้นอุ่นๆ ก็พุ่งเข้ามาเกี่ยวกระหวัดกับลิ้นเล็กๆ ของเธอในทันที... แล้วนี่ก็ทำให้โรสลินได้รู้ว่าต่อจากนี้มันคือของจริงไม่ใช่น้ำจิ้มอย่างเมื่อสักครู่

 

           น่านนาวาที่กำลังส่งลิ้นเข้าไปสำรวจอุ้งปากนิ่มๆ อดจะใจเต้นไม่ได้แม่กุหลาบดอกน้อยช่างหอมหวานทำเอาสติของเขาชักจะเตลิดไปไกล จูบของเธอแม้มันจะไม่ประสาแต่เขายอมรับเลยว่าตัวเองรู้สึกไปถึงไหนต่อไหนแล้ว

           “คะ คุณนาวา” มือเล็กถูกยกขึ้นมาดันบ่าของเขาให้ออกห่างจากเธอแต่ชายหนุ่มก็ไม่ใส่ใจยังคงตั้งหน้าตั้งตาตะโบมจูบอย่างใจเย็นละเลียดลิ้มชิมความหอมหวานจนไม่มีจุดไหนในปากเธอที่เขาไม่ได้แวะไปทักทาย

           “ขออีกนิดนะ”

เขาพูดเหมือนขออนุญาตแต่ไม่ยักกะรอคำตอบสักนิด ริมฝีปากอุ่นๆ ก็ย้ายไปประทับที่ซอกคอขาวๆ ทั้งปากทั้งจมูกซุกซนไล้เล็มไปทั่ว กายสาวสั่นสะท้านในทุกจังหวะที่เขาประทับจุมพิตจนตอนนี้โรสลินนั่งเอนหลังพิงกระจกไปเรียบร้อยแล้ว

กว่าจะรู้ตัวอีกทีเสื้อเชิ้ตสีอ่อนที่เธอใส่อยู่ก็ถูกเปลื้องออกจากร่างแถมยังตามมาติดๆ ด้วยเสื้อชั้นในแบบเรียบๆ ที่ชายหนุ่มเคยเห็นมาแล้วครั้งหนึ่ง หน้าอกขนาดพอดีมือก็กำลังชูชันท้าทายสายตาจนน่านนาวาอดใจไว้ไม่ไหวก้มหน้าลงไปงับมันเข้าเต็มแรง

 

          “โอ๊ย!

เสียงร้องของโรสลินทำให้น่านนาวาผละออกจากยอดอกสีหวานในทันทีเข้าประกบปากเข้ากับกลีบปากนุ่มหยุ่นที่เริ่มจะบวมเจ่อน้อยๆ นั้นอีกครั้งส่วนมือก็ทำหน้าที่ฟอนเฟ้นจนสองเต้ามันชูชันสู้มือ



“คุณนาวาไม่เอานะ!

เสียงหวานครางประท้วงเมื่อมือของเขามันเริ่มจะอยู่ไม่สุขซุกซนเลื้อยไปปลดตะขอกางเกงยีนที่เธอใส่แล้วตอนนี้เขารูดมันลงไปกองอยู่ที่เข่าของเธอเรียบร้อยแล้ว

“อีกนิดนะ... ฉันยังไม่อิ่มเลย” เสียงของชายหนุ่มเหมือนจะอ้อนๆ ทำให้โรสลินที่สติขาดไปนานแล้วยิ่งอ่อนระทวยปล่อยให้เขากระทำการยุ่มย่ามกับร่างกายเธอตามอำเภอใจไร้สิ้นซึ่งการขัดขืนหรือการดิ้นรนปัดป้อง หญิงสาวก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงไม่รังเกียจสัมผัสจากชายคนนี้มิหนำซ้ำเธอยังมีความรู้สึกแปลกๆ ขึ้นมาอีกมันรู้สึกเหมือนยังมีส่วนที่ขาดหายยังต้องการให้น่านนาวามาเติมมันให้เต็ม

“คุณนาวา พอ พอได้แล้ว” ชายหนุ่มชะงักมือที่กำลังลูบไล้เนินนางทันทีที่ได้ยินเธอร้องห้าม แม่กุหลาบดอกงามของเขานั่งตัวแดงเป็นกุ้งแถมยังทำหน้าเหมือนกับว่าจะร้องไห้

“โอเค ฉันหยุดแล้ว ไม่ทำแล้ว” แม้จะเสียดายที่อุ่นเครื่องมาเป็นนานสองนานแต่น่านนาวาก็ยังไม่อยากหักหาญน้ำใจใครเอาเป็นว่าอดเปรี้ยวไว้กินหวานอีกไม่นานเขาคงได้รวมร่างร่วมรักกับโรสลินสมดังใจแน่นอน

ชายหนุ่มจับโรสลินลงจากเคาน์เตอร์ใช้ตัวเองพยุงเธอไว้เพราะเหมือนแม่กุหลาบของเขาจะมีอาการแข้งขาอ่อนระหว่างที่ช่วยเธอแต่งตัวเขาก็ตอดเล็กตอดน้อยไปเรื่อย แรกๆ หญิงสาวก็ปัดป้องคอยจะตีตามแขนให้หยุดแต่คนหน้ามึนก็ไม่เลิกทำจนในที่สุดคนตัวเล็กกว่าก็เลิกหยิกเลิกตีไปเอง

“หิวแล้วไปกินข้าวกันเถอะ” ว่าแล้วก็กระตุกมือบางๆ ของหญิงสาวออกมาจากห้องแต่งตัวชวนสยิวเดินมุ่งหน้าไปในครัวรอให้เธออุ่นข้าวต้มร้อนๆ มาให้อาหารง่ายๆ อย่างข้าวต้มหมูที่เขากินมาเป็นร้อยเป็นพันชามแล้วแต่ก็ไม่มีชามไหนเลยที่มันจะอร่อยเท่าที่โรสลินทำ

 

จุ๊บ!

“รางวัลของคนเก่ง” น่านนาวาเดินผ่านหน้าเธอไปเปิดประตูห้องโดยไม่ลืมที่จะหอมแก้มเธออีกหนึ่งที

 

ตั้งแต่เวลาเก้าโมงครึ่งน่านนาวาและทีมงานก็ทำงานแบบไม่มีพักมีนางแบบสี่คนสำหรับงานวันนี้ทุกคนล้วนแต่งองค์ทรงเครื่องมาเต็มในชุดไทยโดยมีช่างแต่งหน้าทำผมมาดูแลยังกับการถ่ายแบบมืออาชีพ

“คือ นี่น้องโรสหรือเปล่าคะ” นางแบบคนหนึ่งถามขึ้นหลังจากแอบมองเธออยู่เป็นนานสองนาน โรสลินเองก็เดินป้วนเปี้ยนอยู่ในสตูแต่ไม่ได้ช่วยดูแลนางแบบหรือช่วยงานอะไรมาก เพราะส่วนมากพ่อช่างภาพหน้าหล่อเขาจะเรียกใช้เธอไปเรื่อยแบบไม่มีเหตุผลเท่าไรนักไม่ว่าจะซับหน้าหยิบน้ำดื่มป้อนทั้งๆ ที่ขวดน้ำมันก็วางอยู่ตรงขาเขานั่นแหละ

“ใช่ค่ะ” เธอตอบคำถามก่อนจะผละไปหาน่านนาวาเพราะเขาเรียกหาเธออีกแล้ว

“ช้าจังทำอะไรอยู่ ช่วยสอนนางแบบโพสต์ทีสิจะทำยังไงถึงจะดูแพง” น่านนาวาบ่นเบาๆ ก่อนจะออกคำสั่ง เขาเริ่มปวดหัวกับนางแบบตอนถ่ายรวมก็ออกมาดีแต่ตอนจับแยกทำไมมันเละไม่เป็นท่าไม่รู้ว่ารุ่นพี่เขามันไปหาพริตตี้เชียร์เบียร์มาหรือไงเพราะแต่ละคนจ้องแต่จะจือปากแอ่นหน้าแอ่นหลัง

“เข้าใจแล้วค่ะคุณนาวาดื่มน้ำก่อนเนาะ” โรสลินหันมายิ้มหวานพร้อมกับส่งขวดน้ำดื่มเอาใจเขาแล้วก็หันไปจัดท่าจัดทางให้นางแบบระหว่างนี้ช่างแต่งหน้าก็มาตรวจดูความเรียบร้อยของนางแบบไปด้วย

“ต๊าย! นี่น้องโรสเองหรือคะพี่ก็ว่าหน้าคุ้นๆ” ช่างแต่งหน้าอีกคนร้องทักโรสสลินเธอก็ได้แต่หันไปยิ้มให้ตามมารยาท

“ช่วงนี้ไม่ค่อยเห็นหน้าเห็นตาไม่ค่อยมีงานแล้วหรือคะคุณน้อง” หญิงสาวสะอึกกับคำถามกำลังจะคิดหาคำตอบแต่ก็ดูเหมือนจะช้ากว่าพ่อช่างภาพสุดหล่อที่ยืนฟังบทสนทนาอยู่ใกล้ๆ

“พอดีผมหวงน่ะครับไม่อยากให้ใครถ่ายภาพโรสอีกเลยตั้งใจจะเก็บเอาไว้กับตัวแล้วถ่ายภาพกันแบบลับๆ สองคน” คำพูดของน่านนาวาออกแนวจะสองแง่สองง่ามชวนคิดไปไกล แล้วท่าทางของเขาก็ยิ่งชัดเจนกว่ามือหนาลูบวนอยู่ตรงเอวคอดพลางดึงเธอเข้าไปไว้ในวงแขน แต่ถ้าเขาหยุดแค่นั้นก็คงดีแต่นี่ไม่เพราะชายหนุ่มก้มลงมาเอาปากแตะปากของเธอเบาๆ

 

“ตายแล้ว! นี่มันข่าวเด็ดข่าวด่วนยิ่งกว่าใต้เตียงดาราอีกนะคะเนี่ย!

ช่างแต่งหน้าคนเดิมจีบปากจีบคอพูดดูท่าทางช่างน่าหมั่นไส้ เสียงที่ค่อนข้างดังนั้นทำให้คนอื่นๆ ที่อยู่ในสตูดิโอนั้นหันมามองยังจุดที่ช่างภาพและนางแบบลูกครึ่งยืนอยู่เป็นตาเดียว

“ระวังด้วยครับ อย่าลืมนะครับว่าห้ามเอาเรื่องที่นี่เข้าไปพูดข้อตกลงของผมทุกคนคงได้อ่านและทำความเข้าใจแล้ว” น่านนาวาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงติดจะดุก่อนจะหันไปหอมแก้มโรสลินอีกหนึ่งที



“อีกห้านาทีเริ่มถ่าย โรสจัดการให้เรียบร้อยด้วยนะ”

โรสลินพยักหน้ารับคำสั่งแต่เธอก็ยังจนใจกับนางแบบตรงหน้าเพราะไม่รู้ว่าโพสต์อย่างไหนถึงจะแพงถูกใจตากล้องหน้าโหด

“พี่โพสต์แบบไหนให้คุณนาวาดูคะ ทำให้โรสดูหน่อยได้ไหม” หญิงสาวพูดกับนางแบบและเธอก็ทำท่าให้ดูทันที ลีลาการโพสต์ตาปรือเผยอปากมันช่างไม่เข้ากับชุดไทยที่สวมใส่อยู่เลยจริงๆ

“เอาอย่างนี้ค่ะพี่ลองอมยิ้มน้อยๆ แล้วมือข้างหนึ่งวางไว้ตรงเอวเป็นการโชว์แหวนส่วนมืออีกข้างก็จับสไบการเปลี่ยนท่าโพสต์ก็ลองขยับช้าๆ ทำท่าชมนกชมไม้ แค่อย่าลืมว่าต้องอมยิ้มอย่ายิ้มกว้างจนเห็นฟันนะคะ รอตรงนี้ก่อนหายใจเข้าหายใจออกช้าๆ มันจะช่วยลดความตื่นเต้นได้”

เธอบอกกับนางแบบที่คงโดนน่านนาวาดุไปเยอะก่อนจะเดินตรงไปหาเขาบอกแผนการที่เธอคิดได้อาจจะเป็นเพราะนางแบบนั้นไม่ได้เป็นมืออาชีพการแสดงสีหน้าที่ทางตามที่ตากล้องบอกในขณะที่ยืนบนฉากขาวๆ โล่งๆ คงจะทำยากเธอจึงขออุปกรณ์ประกอบฉากที่ไปสำรวจพบเมื่อวานมาตั้งไว้ และสิ่งที่ว่าก็คือต้นไม้ปลอมที่เธอตั้งใจเลือกให้มันดูเป็นต้นไม้ไทยๆ เข้ากับชุดของบรรดานางแบบ

 

“ใช้ได้ไหมคะ” โรสลินหันไปถามเมื่อเธอจัดการฉากของเธอเสร็จต้องยอมรับเลยว่าต้นไม้แค่เพียงสองสามต้นมันช่วยให้ฉากและนางแบบไม่แห้งจนเกินไป แต่ถึงอย่างไรน่านนาวาก็ยังต้องการฉากขาวเปล่าๆ เพื่อง่ายต่อการนำภาพไปตัดต่อเธอจึงกะว่าให้นางแบบถ่ายกับฉากต้นไม้เพื่อปรับอารมณ์แล้วค่อยถ่ายตอนเก็บต้นไม้ออกอีกครั้งหนึ่ง


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณนักอ่านทุกท่านสำหรับกำลังใจและแรงสนับสนุนนะคะ"

อติญา


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha