ปานตะวัน (ซีรีย์ชุดร้อยรักเยาวมาลย์)

โดย: อติญา



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 2 : บุคคลอันตราย


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

                มือบางจับตะแกรงร่อนแป้งอันเล็กไว้มั่นก่อนจะตบเบาๆ ให้ผงโก้โก้ที่อยู่ในตะแกรงนั้นร่วงลงมาโปะอยู่บนหน้าเค้กที่ปาดครีมสดสีขาวไว้จนทั่ว ความหงุดหงิดเมื่อสักครู่ค่อยๆ จางหายไปเมื่อได้ใช้สมาธิกับงานที่รัก เค้กครีมสดเป็นอีกเมนูขึ้นชื่อของทางร้านและเจ้าก้อนปุกปุยพวกนี้ก็มีเจ้าของหมดแล้วเห็นเฮียบอกว่าลูกค้าสั่งไว้เขาจะมารับตอนสี่ทุ่ม

                อันที่จริงตะวันก็เหมือนจะชินกับคำถามที่เพิ่งจะโดนมาแบบวันนี้แต่สิ่งที่ทำให้เธอหงุดหงิดก็คือสายตาที่หยาบคายของไอ้หมอนั่นเพราะมันกวาดมองจนแทบจะทะลุทะลวงตัวเธอ ถ้าไม่ติดว่าเกรงใจเฮียก็อยากจะออกไปอัดมันสักป๊าบแต่นี่สัญญาไว้แล้วว่าจะพยายามไม่มีเรื่องกับลูกค้าอีกก็เลยเลี่ยงเดินหนีออกมาก่อน

                เมื่อจัดการแต่งหน้าเค้กด้วยผงโกโก้เรียบร้อยแล้วก็ถึงเวลาตกแต่งด้วยผลไม้สดและซอสช็อกโกแลตบีบเป็นเส้นๆ เท่านี้ก็เสร็จเรียบร้อยพร้อมจะบรรจุกล่องรอให้ลูกค้ามารับ

 

                “ไงเราได้ข่าวเจอลูกค้ากวนตีนอีกแล้วหรอ?” เสียงนุ่มที่มาพร้อมกับมือใหญ่ของเฮียโดนัทเจ้าของร้านวางแปะลงบนศีรษะทุยของปานตะวันแล้วเขย่าเบาๆ

                “แค่หงุดหงิดนิดหน่อยแต่โอเคแล้วค่ะเฮีย” หญิงสาวยิ้มกว้างให้คนตรงหน้าได้สบายใจปานตะวันเป็นคนโกรธง่ายแต่ก็หายเร็ว

                “ขอโทษแทนไอ้ทีนมันด้วยนะปากมันก็หมาแบบนี้แหละ”

                “เฮียรู้จักไอ้หมาบ้านั่นด้วย” ตะวันแว๊ดขึ้นมาทันทีถึงจะไม่ได้ติดใจอะไรกับคนแบบนั้นแต่มันก็ยังหงุดหงิดนิดหน่อย

                “อืม... รุ่นน้องเฮียสมัยม.ปลาย นี่มันยังมาไม่ครบนะขาดไปคนตอนนี้เห็นว่ามันไปทำงานต่างประเทศสมัยเรียนฉายาพวกมันจตุรเทพเลยนะทั้งหล่อทั้งร้ายกินกันไม่ลง” พูดไปก็คิดถึงสมัยเรียนจตุรเทพที่ว่าก็มีก้าวไกล ไวทิน พระนายและอังกูรสมัยนั้นพวกมันทั้งซนทั้งแสบแถมแต่ละคนนี่ก็เจ้าชู้ตัวพ่อไม่คิดว่าโตมาจะเป็นผู้เป็นคนกับเขาได้

        “แค่นี้ก็วุ่นวายพอแล้วเหอะ ฝากเฮียไปบอกมันด้วยว่าปากอย่าแกว่งหาเรื่องให้มันมากนักระวังตัวไว้เหอะ” ตะวันกดเสียงต่ำแสดงให้เฮียโดนัทรู้ว่าเธอไม่พอใจรุ่นน้องเขาจริงๆ

        “แล้วจะบอกมันให้ละกันไอ้ปากหมาที่มารยาทเสียกับเรามันชื่อไวทินเรียกมันพี่ทีนก็ได้วันหลังเจอหน้าอีกก็จะได้ทักทายกันบ้าง” เฮียโดนัทเจ้าของร้านยังคงพูดพลางจับสังเกตอาการน้องสาวคนเก่งของตัวเองอยู่ ก็ไอ้ตัวแสบทีนมันพูดอยู่ปาวๆ ว่าสนใจจะจีบตะวันดูท่าแล้วคงจะมาวอแวที่ร้านอีกแน่ๆ เขาก็ได้แต่หวังว่าระเบิดจะไม่ลงร้านเพราะคนที่มันสนใจก็แสบพอตัว

        “ฝันว่าตะวันจะเรียกพี่ให้เสียปากชื่ออะไรนะไวตีน! เหมาะดีปากหมอนั่นมันไวเรียกตีนอยู่แล้วนี่” หญิงสาวสะบัดหน้าเพราะขัดใจเฮียเอาสมองส่วนไหนคิดว่าคนอย่างเธอจะเรียกมันว่าพี่... ไม่มีทาง

        อัศวินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็นเขาจะเตือนไวทินก่อนดีไหมว่าให้ล้มเลิกความคิดที่จะลองของเพราะปานตะวันนั้นแตกต่างจากหญิงสาวที่รุ่นน้องของเขาเคยควงมา

        “แต่เฮียไม่ต้องกลัวหรอกค่ะว่าตะวันจะไปทำอะไรหมอนั่นถ้าเขาจำเป็นต้องมาร้านตะวันจะเลี่ยงเอง” ปานตะวันพูดเหมือนจะรู้ใจอัศวิน เฮียคงไม่อยากให้มีเรื่องเพราะเป็นคนกลางจะวางตัวลำบากและเธอก็ไม่ชอบสร้างศัตรูถ้ามันไม่จำเป็น

        “งั้นวันนี้ถ้าตะวันอยากอยู่ข้างในก็ได้เพราะดูแล้วลูกค้าไม่ค่อยเยอะ”

        “เดี๋ยวตะวันออกไปค่ะเฮียไม่ต้องกังวลขอเก็บของทำความสะอาดตรงนี้ให้เรียบร้อยก่อน” หญิงสาวพูดยิ้มๆ ก่อนจะขนเค้กไปใส่ในตู้แช่แล้วกลับมาทำความสะอาดอุปกรณ์ที่ตัวเองเพิ่งใช้ไปเมื่อสักครู่นี้

 

        “จะกลับแล้วหรือครับน้องตะวัน?” เสียงร้องเรียกทำให้หญิงสาวหันหน้าไปตามทิศทางที่ได้ยินเสียงแต่แล้วหน้าสวยคมก็ต้องสะบัดกลับมาพร้อมสองขาที่ก้าวพรวดๆ ไปที่รถอย่างไว

        “จะรีบไปไหนล่ะครับพี่มีเรื่องอยากจะคุยกับน้องตะวันหน่อย” ไวทินลอบยิ้มเมื่อเห็นกิริยาของหญิงสาวดูท่าแล้วปานตะวันคงจะไม่ชอบขี้หน้าเขาจริงๆ อย่าที่เฮียบอก

 

        “...”

        หญิงสาวยังคงไม่พูดตอบสองมือสวมหมวกกันน็อคขาเล็กก็วาดคร่อมฟีโน่คันเก่งแล้วสตาร์ทเครื่องทันที


        “เฮ๊ย! จะทำอะไร?”

        ตะวันถึงกับร้องเสียงหลงเมื่ออยู่ๆ ไอ้คนเฮงซวยนั่นก็กระโดดขึ้นซ้อนท้ายทำเอาคนที่ไม่ได้ตั้งตัวรีบเอาขายันรถไว้กันล้ม

        “แวะคุยกันหน่อยจะเป็นอะไรไปครับ หรือน้องตะวันกลัวดอกพิกุลจะร่วงออกจากปาก” ไวทินยังแกล้งเย้าสองมือโอบกระชับเอวบางแล้วพูดเสียงเบาๆ ผ่านหมวกกันน็อคไป

        “เดี๋ยวก็ล้มตายห่ากันไปหมดหรอกเล่นบ้าๆ “ ตะวันที่อึ้งกับสัมผัสที่ถึงเนื้อถึงตัวแต่ยังทำปากเก่งขึ้นเสียงใส่คนข้างหลังที่ดูท่าจะไม่ยอมปล่อยมือจากเอวเธอเลย

        “จุ๊ จุ๊ จุ๊ พูดไม่เพราะแบบนี้ไม่น่ารักเลยนะครับน้องตะวัน” ไม่พูดเปล่ามือหนาย้ายออกจากเอวมาปลดล็อกหมวกกันน็อคที่ใต้คางแล้วถอดมันออกไปหน้าด้านๆ

        “น้องตะวันนี่ตัวหอมนะครับหอมมากๆ เลย” จมูกโด่งโจมตีแก้มนวลจากทางด้านหลังยิ่งเห็นตะวันโกรธจนตัวสั่นเขายิ่งอยากจะแกล้ง

        “อย่าคิดว่าเป็นเพื่อนเฮียแล้วฉันจะเกรงใจนะ” หญิงสาวคำรามลอดไรฟันสมองก็คิดหาทางที่จะเอาคืนไอ้คนปากหมามือไว

        “ก็พูดได้นี่ครับดอกพิกุลไม่เห็นจะร่วงเลย” ไวทินมองเห็นว่าหูเล็กๆ ของหญิงสาวกำลังแดงคงไม่ได้แดงเพราะเขินแต่คงจะแดงเพราะโกรธเขามากกว่า

        “พอดีแม่สอนไว้ว่าไม่ให้เล่นกับหมาเพราะว่าหมาจะเลียปาก” ตะวันย้อนเขาด้วยถ้อยคำเจ็บแสบเท่าที่ตัวเองจะคิดออกเพราะพื้นฐานของเธอนั้นก็ไม่ใช่คนหยาบคายอะไร

        “หมามันเลียแบบนี้ไหมครับ?” นิ้วเรียวเชยคางมนให้เจ้าของมันเอี้ยวหน้ามาหาพร้อมกับคนขี้โกงที่ส่งลิ้นชื้นๆ แลบเลียริมฝีปากช่างจิกช่างกัดของเธอ

 

        “...”

        ปานตะวันถึงกับตัวค้างแข็งที่ถูกลวนลามอย่างจาบจ้วงใจเต้นตึกๆ อย่างแรงเพราะตอนนี้มันฉุนจนแทบจะฆ่าคนได้ไอ้หมาบ้าข้างหลังมันเลียปากเธอเสียทั่วทั้งบนทั้งล่างแถมยังดูดเสียจนเธอรู้สึกชาๆ

        “พี่ยอมเป็นหมานะถ้าได้เลียปากหวานๆ ของน้องตะวัน หึ หึ” ไวทินหัวเราในลำคอก่อนจะปล่อยหญิงสาวให้เป็นอิสระวางหมวกกันน็อคของเธอคืนไว้ที่เบาะหลังเดินตัวปลิวไปขึ้นรถของตัวเอง

        วันนี้หยอกน้องแค่นี้ก่อนขืนรุกมากไก่จะตื่นไปเสียเปล่าๆ เขายังมีโอกาสกวนประสาทสาวน้อยปานตะวันอีกนาน ดูท่าแล้วเขาคงต้องเคลียร์งานช่วงนี้ให้มันเบาๆ เสียหน่อยจะได้มีเวลามาขายขนมจีบสาวน้อยผมสีชมพู

 

        “ไอ้เหี้...!

        หญิงสาวสบถพลางเอาหลังมือถูปากไปมาอย่างแรงเพราะหัวเสีย ผู้ชายคนนี้เป็นคนที่อันตรายและน่ารังเกียจที่สุดเท่าที่เธอเคยเจอมาเลยทีเดียว ไอ้ไวทินมันกล้าดียังไงถึงมาทำอย่างนั้นคนดีๆ เขาจะมาเที่ยวเลียปากใครต่อใครไปทั่วแบบนี้หรือไอ้หมอนี่ถ้ามันไม่บ้ามันก็คงจะเมา

        เมื่อคิดไปก็รังแต่จะทำให้ปวดหัวปานตะวันจึงสูดลมหายใจเข้าปอดเพื่อเรียกสติก่อนคว้าหมวกกันน็อคมาสวมตรวจดูความเรียบร้อยแล้วขับรถคู่ใจกลับบ้านพยายามข่มอารมณ์ที่มันคอยจะปะทุขึ้นเพราะความหงุดหงิดอยู่ตลอดเวลา

        ใช้เวลาไม่นายหญิงสาวก็ขับรถมาจอดที่หน้าบ้านทาวเฮาส์หลังเล็กไฟในบ้านมืดสนิทจะเหลือก็แค่ไฟหน้าบ้านที่แม่มักจะเปิดเอาไว้เป็นประจำ นาฬิกาที่ข้างฝาบอกเวลาตีหนึ่งนี่เธอเสียเวลากับคนบ้าไปตั้งครึ่งชั่วโมงเชียวหรือ... เสียเวลานอนชะมัดยาด

        ฟากหนึ่งหญิงสาวที่อารมณ์เสียหัวฟัดหัวเหวี่ยงกำลังอาบน้ำเตรียมตัวนอนเพราะพรุ่งนี้เธอยังต้องตื่นให้ทันเข้าเรียนตอนเก้าโมงเช้า แต่อีกฟากชายหนุ่มอารมณ์ดียังนั่งระบายยิ้มอยู่กับจอมือถือที่ตัวเองขโมยถ่ายภาพสาวน้อยขี้วีนมาเก็บไว้ดูให้หายคิดถึง ตัวเล็กสเป็กพี่ทีนถึงจะจอแบนไปนิดปากจัดไปหน่อยก็ไม่ใช้ปัญหา

        “ถ้าคราวหน้ายังพูดไม่เพราะพี่จะดูดให้ลิ้นขาดเลยนะน้องตะวัน” ไวทินพูดกับหน้าจอโทรศัพท์ทำเสียงเล็กเสียงน้อยเหมือนคนบ้า ภาพที่ปรากฏอยู่บนจอสี่เหลี่ยมนั้นเป็นรูปของปานตะวันที่กำลังขะมักเขม้นชงเครื่องดื่มให้ลูกค้า เฮียโดนัทบอกว่าน้องทำงานพิเศษหาเงินเรียนเองเด็กขยันแบบนี้มันน่าอุปถัมภ์ส่งเสียเลี้ยงดูเสียจริง

        เขายอมรับว่าถูกใจเด็กคนนี้เพราะสีผมเพี้ยนๆ นั่นรวมกับบุคลิกห้าวๆ เมื่อรวมกับประวัติโดยย่อที่อัศวินเล่าให้ฟังทำให้ไวทินยิ่งชื่นชมปานตะวันอยู่ในใจ สมัยนี้คงจะหาเด็กที่สู้ชีวิตขยันและอดทนแบบนี้ยากส่วนมากก็มักจะใช้วิธีลัดในการหาเงิน

        เขาไม่ได้กล่าวหาแต่เพราะเคยเจอกับตัวเองจังๆ มาแล้วต่างหาก เด็กสาวนักศึกษามาเสนอตัวแลกกับค่าเลี้ยงดูหรือถ้าอยากจ่ายเป็นครั้งๆ ในช่วงทดลองงานก่อนพวกเธอก็ยินดี มีการให้ทดลองใช้ก่อนดูแล้วน่าจะเป็นข้อเสนอที่ฟังดูดีแต่เขาก็ไม่เคยตอบรับ

        ถ้าจะถามว่าเขาเคยได้รับข้อเสนอแบบนี้มาได้อย่างไรเขาก็ตอบง่ายๆ ว่าตามสถานบันเทิงหรือแม้แต่ห้างสรรพสินค้าเวลาเขาไปเที่ยวกับพวกหมอก้าวหรือพระนายนี่จะมีสาวๆ มายื่นข้อเสนอให้แทบทุกครั้ง งานง่ายๆ แต่ได้เงินไวสาวๆ นักศึกษาเขานิยมทำกัน

        แต่ไวทินก็ยังไม่ค่อยนิยมที่จะใช้บริการถ้าหาที่ลงไม่ได้จริงๆ จะใช้ก็ยามที่ของขาด... ในเวลาคู่ขาที่ควงกันอยู่ไม่ว่างจริงๆ ก็มักจะใช้บริการแก้ขัดแต่ก็นานๆ ครั้งเพราะมันวางใจไม่ค่อยจะได้ เขาคิดว่าสาวน้อยเหล่านั้นดูจะเจนจัดจนเกินไปและออกจะเสี่ยงโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์เสียด้วยซ้ำ

        ถ้าให้คำจำกัดความตัวเองแล้วเขาจะบอกว่าตัวเองเป็นผู้ชายใสๆ ไร้ราคีมันก็คงจะดูรู้ว่าโกหกถ้าพูดว่านายไวทินเป็นผู้ชายธรรมดาที่ยังมีตัณหาราคะก็คงพอจะฟังดูใกล้เคียงกับความจริงมากที่สุด แต่ชายหนุ่มที่มีความต้องการล้นเหลือคนนี้ก็พร้อมจะหยุดทุกเมื่อถ้าเจอตัวจริง

        ก็หวังว่าสาวน้อยผมชมพูตาหวานคนนั้นจะเปิดโอกาสเขาบ้างก็แล้วกัน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณนักอ่านทุกท่านสำหรับกำลังใจและแรงสนับสนุนนะคะ"

อติญา


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha