พ่ายเพลิงพิศวาส (ลงจบแล้ว)

โดย: รินวรส นางแมว



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 4 : Chapter 4


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

Chapter 4


          อื้อ! อื้อ! สุพิชญาพยายามส่งเสียงต่อต้าน เมื่อดิเอโกเพียงแค่แก้ผืนผ้าที่ผูกข้อเท้าเธอออกเท่านั้น แต่ไม่คิดปล่อยให้มือและปากของเธอเป็นอิสระ ซ้ำเขายังฉุดกระชากเธอให้เดินตามอย่างไม่ปราณีปราศรัยหลังจากที่รถคันโก้จอดลงตรงที่จอดรถส่วนตัวในอาคารของเดอะไนท์คาสิโน

          อย่าเพิ่งใจร้อนสิครับยาหยี รอให้ถึงห้องก่อนแล้วจะครวญครางเสียงดังเท่าไรผมจะไม่ห้ามคุณเลย” หันมากระซิบด้วยเสียงกึ่งเยาะหยันชนิดที่หญิงสาวแทบอยากกรีดร้องให้สาแก่ใจแต่ยามนี้สิ่งที่ทำได้ก็แค่เพียงถลึงตาใส่คนตัวโตบ้าอำนาจเท่านั้น

          เจค สั่งคนของเราคุมทุกจุดอย่าให้คนของเดฟเข้าไปในเดอะไนท์ได้แม้แต่คนเดียว” เปลี่ยนมาสั่งลูกน้องผู้ติดตามด้วยน้ำเสียงเข้มกังวาน

ครับดิเอโก” เจครับคำสั่งทันทีอย่างไม่คิดท้วงติงใดๆ คำสั่งของ    ดิเอโกถือเป็นที่สุด เพราะทุกคนรู้ดีว่าวาจาที่ออกจากริมฝีปากบางเฉียบคู่นั้นผ่านการไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วนแล้วเสมอ

เฮเลนสั่งให้คนเตรียมอาหารไปให้ฉันที่ห้อง คืนนี้ฉันจะฉลองต้อนรับมิสกลับคืนอ้อมอก” สั่งบอดี้การ์ดสาวที่ออกมารอรับ หลังจากที่เจคติดต่อแจ้งข่าวการเดินทางก่อนเขาจะมาถึงเพียงไม่กี่นาที สายตาคมกล้าตวัดมองคนข้างกายที่จ้องมองเขาตาโตยามเขาเอ่ยวาจาในช่วงท้ายประโยค คำว่ามิสที่ได้ยินมันดูราบเรียบแต่ช่างกระตุกใจคนฟังเสียเหลือเกิน ไม่ใช่เพราะปลาบปลื้ม แต่เพราะคิดไม่ถึงว่าเขาจะใช้สรรพนามแทนตัวเธอด้วยคำนี้ต่างหาก

ค่ะดิเอโก” บอดี้การ์ดสาวรับคำพลางก้าวถอยหลังกลับเข้าไปเพื่อจัดการสั่งการตามคำสั่งของนายใหญ่ ไม่มีใครปริปากถามไถ่ถึงการเปลี่ยนมือผู้ครอบครองเดอะไนท์คาสิโน หากดิเอโกไม่เอ่ยปากใดๆ ทุกคนก็มีหน้าที่เพียงปฏิบัติหน้าที่ตามคำสั่งเท่านั้น

ไปกันเถอะยาหยี ผมชักอดใจไม่ไหวแล้วล่ะสิ อยากจะรับขวัญคุณซะเดี๋ยวนี้เลยล่ะ” หันมากระซิบบอกด้วยน้ำเสียงสุดเซ็กซี่พร้อมส่งสายตาพราวระยับจับจ้องลึกลงไปในดวงตาขุ่นเขียวของสุพิชญาที่กำลังถลึงตาใส่อย่างเคืองโกรธ แต่เจ้าพ่อใหญ่หาได้ใส่ใจสักนิด ดวงตาคู่คมกลับลากเรื่อยลงไปจับจ้องร่องอกอิ่มที่ปริ่มล้นออกมายั่วยวนสายตาอย่างเปิดเผย

อื้อ! อื้อ!” หญิงสาวส่งเสียงอู้อี้อย่างขัดใจกับสายตาจาบจ้วงคู่นั้น   ดิเอโกนอกจากจะวาจาร้ายเหลือแล้วเขายังลวนลามเธอด้วยสายตาอย่างไม่คิดให้เกียรติกัน ฝากไว้ก่อนเถอะอีตาบ้ากาม!! แก้มัดฉันเมื่อไร ฉันจะซัดหน้านายสักทีสองที!

 

นี่ อยู่เฉยๆ อย่าดิ้นได้ไหมฮึดุเสียงเข้มเมื่อร่างน้อยในอ้อมกอดเอาแต่ดิ้นไปมาไม่ยอมอยู่นิ่งยามเขาแก้มัดผ้าที่ผูกมือออกให้ แต่เหมือนอีกฝ่ายจะไม่ฟังในวาจาดุดันนั้นสักนิด เพราะยิ่งดิ้นหนักขึ้นทุกขณะ เจ้าพ่อใหญ่จึงต้องใช้มาตรการเด็ดขาด

“ไม่หยุดดิ้นใช่ไหม ได้! งั้นผมจะให้คุณได้ดิ้นพล่านสมใจ” จบคำร่างบางก็ถูกเหวี่ยงขึ้นเตียงกว้างทันทีโดยทั้งมือและปากยังถูกพันธนาการไว้อย่างหนาแน่นเพราะเจ้าพ่อใหญ่ไม่ใส่ใจที่จะปลดเปลื้องมันออกเสียแล้ว เขาหมายมั่นสั่งสอนให้อีกฝ่ายหยุดพยศซะตั้งแต่ตอนนี้

สุพิชญาไม่มีโอกาสทัดทานสักนิด ซ้ำดิเอโกยังตามติดประชิดตัวอย่างรวดเร็วโดยที่เธอไม่อาจหลีกหนีได้ ที่ร้ายกว่านั้นคือ... ปลายจมูกโด่งฝากฝังลงตรงร่องอกหยุ่นพร้อมส่งริมฝีปากบางเฉียบเข้าดูดกลืนนวลเนื้อนุ่มแทบพร้อมๆ กัน นั่นยังไม่ร้ายเท่าฝ่ามืออันร้อนระอุเคลื่อนไปสัมผัสแผ่นหลังที่เปลือยเปล่าไปกว่าครึ่งดึงรั้งซิปให้ต่ำลงก่อนขยับกายถอยห่างกระชากชุดราตรีสีบาดตาให้หลุดพ้นไปในพริบตาเดียว

          สุพิชญาแทบน้ำตาไหลพรากกับการกระทำอันจาบจ้วงนั้น พยายามพลิกตะแคงตัวแล้วคู้กายเข้าหากันอย่างต้องการปิดบังซ่อนเร้นสิ่งสงวน แต่ทว่าเพียงเสี้ยววินาทีดิเอโกก็จับกายหงายพลิกแล้วเริ่มจู่โจมอีกหน หญิงสาวพยายามอย่างยิ่งที่จะดิ้นรนขัดขืนแต่ทว่าไม่อาจทำได้ดังใจเพราะมือน้อยทั้งสองข้างยังถูกพันธนาการไว้อย่างแน่นหนา ไหนจะยังถูกผ้าคาดปิดปากไว้ เสียงหวีดร้องอย่างขัดใจจึงเล็ดลอดออกมากลายเป็นเพียงเสียงอู้อี้เท่านั้น

          เจ้าพ่อใหญ่มองสบตาเขียวขุ่นของสุพิชญาเพียงนิดเดียวเท่านั้นก็หลุบต่ำลงสบนิ่งที่ทรวงอกนุ่มภายใต้บราเซียร์สีเดียวกับชุดราตรีที่บัดนี้ลอยไปกองอยู่ตรงมุมหนึ่งของห้อง เขาไม่สนใจอาการขัดขืนของคนใต้ร่างสักนิด   ริมฝีปากบางเฉียบกระตุกยิ้มที่มุมปากเมื่อพบเจอกับอาหารจานโปรด นั่นยิ่งสร้างความโกรธเกรี้ยวให้หญิงสาวมากขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า ดวงตาคู่งามร้อนผ่าวด้วยความอัดอั้นตันใจที่ไม่สามารถทำอะไรผู้ชายจอมหื่นอย่างดิเอโกได้

          กายสาวกระตุกเฮือกเมื่อฝ่ามือร้อนผ่าวของเจ้าพ่อใหญ่ตรงเข้าปลดตะขอบราเซียร์ตัวน้อยให้หลุดออกจากกันแล้วเหวี่ยงทิ้งไปอย่างไม่รั้งรอให้ล่าช้าแม้เพียงเสี้ยววินาที หัวใจดวงน้อยเต้นรัวเร็วหายใจหอบถี่ด้วยตระหนกกับการกระทำนั้น ดิเอโกจับจ้องมองทรวงอกนุ่มที่ขยับขึ้นลงถี่ยิบตามจังหวะการหายใจอย่างพึงพอใจ สายตาคู่สนิมตวัดขึ้นมองดวงตาที่ฉายแววตื่นตระหนกอีกครั้งก่อนหลุบมองของหวานตรงหน้าที่เผยโฉมยวนตาให้ใจสั่นสะท้าน

          เสียงหวานพยายามกรีดร้องประท้วงยามสบเข้ากับดวงตาสีสนิมคู่นั้น ไม่ต้องอธิบายให้มากความ สุพิชญาก็รู้ดีว่าชะตากรรมในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้านี้เธอจะต้องพ่ายแพ้แก่ความช่ำชองของอีกฝ่ายอย่างไม่อาจต้านทานได้ เพียงแค่นี้เธอยังรู้สึกหวามไหวทั้งที่ใจก่นด่าเขาสารพัด แต่รสสวาทที่เขาปรนเปรอให้เมื่อหลายวันที่ผ่านมายังอยู่ในความทรงจำไม่ลางเลือน เธอจำได้ดีว่ามันช่างหอมหวานและแสนเย้ายวนใจเพียงใด ...เธอจะทำอย่างไรให้เขาหยุดการกระทำนี้ ในเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้!

          ความคิดสะดุดลงฉับพลันเมื่อดิเอโกส่งฝ่ามือร้อนเข้ากอบกุมทรวงอกนุ่มหยุ่นอย่างถือสิทธิ์ กายสาวเริ่มบิดเร่าราวถูกของร้อนเพราะหลังก้อนเนื้อนุ่มถูกครอบครองไว้ในอุ้งมือ เจ้าพ่อใหญ่ก็โน้มตัวต่ำลงพร้อมส่งปลายลิ้นร้อนตวัดไล้ปลายยอดสีหวานที่ชูชันอวดโฉมเชิญชวนให้ลองลิ้มชิมรสว่าหอมหวานเฉกเช่นเดียวกับรูปโฉมที่เย้ายวนตาหรือไม่

          หัวใจดวงน้อยแทบหลุดลอยตามเพราะเขาเพียงแค่ตวัดไล้แผ่วเบาแต่ไม่ยอมคลุกเคล้าหนักหน่วงอย่างที่ส่วนลึกในใจเรียกร้อง เสียงหวานกรีดร้องก้องในลำคอราวทุกข์ทรมานเหลือแสนเมื่อเจ้าพ่อใหญ่ไม่ใส่ใจที่จะครอบครองก้อนเนื้อนุ่มมากไปกว่านั้นกลับกันกลับส่งปลายจมูกโด่งและ    ริมฝีปากบางเฉียบเลาะเลียบลงไปตามหน้าท้องแบนราบพรมจูบแผ่วเบาราวกลัวว่าเรือนร่างบอบบางจะบุบสลาย เพียงเท่านั้นกายสาวก็ดิ้นพล่านอย่างทุรนทุราย

          มือน้อยร้าวระบมไปหมดเพราะเจ้าของออกแรงบิดหวังให้หลุดพ้นจากพันธนาการนั้น ดิเอโกกระตุกยิ้มย่องอย่างลำพองใจยามนี้ไม่จำเป็นที่จะต้องพึ่งพาผืนผ้าที่พันธนาการข้อมือบางอีกต่อไปเขาจะใช้ประสบการณ์อันเหนือชั้นจัดการปราบพยศคนอวดดีให้สิ้นฤทธิ์และยินยอมพร้อมใจไปกับเขาเฉกเช่นวันวาน

          เพียงแค่ถูกปลดปล่อยให้เป็นอิสระเรียวแขนสวยก็ผวาเกาะกอดเรือนกายแกร่งแนบแน่นพร้อมกับแอ่นอกรองรับอุ้งปากร้อนชื้นที่ตรงเข้าดูดกลืนสตรอเบอร์รี่รสหวานซ่อนเปรี้ยวแทบทันทีอย่างไม่รีรอให้อีกฝ่ายได้ยั้งสติตั้งตัวต่อต้านสักนิด สองกายเบียดชิดเข้าหากันอย่างต้องการเติมเต็มให้แก่กัน

ดิเอโกครางฮือเมื่อมือน้อยเริ่มลูบไล้ปัดป่ายไปทั่วยามเขานัวเนียเก็บเกี่ยวความหอมหวานของทรวงอกสล้าง เสียงหวานที่ครวญครางอย่างอึดอัดในลำคอทำให้เจ้าพ่อใหญ่ต้องผงกศีรษะสวยขึ้นอย่างนึกได้ว่าคนใต้การบังคับยังถูกผืนผ้าพันธนาการเรียวปากไว้ กายหนาเคลื่อนสูงขึ้นพร้อมยื่นมือไปปลดเปลื้องราวต้องการคืนอิสรภาพให้อีกฝ่าย แต่เพียงแค่ผืนผ้าลอยละล่องไปอย่างไร้ทิศทาง ริมฝีปากบางเฉียบก็ตรงเข้าพันธนาการกลีบปากนุ่มนิ่มนั้นแทนไม่รั้งรอให้เจ้าของได้มีโอกาสทักท้วงแต่อย่างใด

หัวใจสาวหวามไหวไปกับสัมผัสรวดเร็วนั้น สุพิชญาไม่อาจปฏิเสธตัวเองได้ว่ายามนี้เธออยากให้เขาสัมผัสแนบแน่นมากกว่าผลักไส แม้จะไม่ได้เริ่มที่ความเต็มใจแต่ร่างกายเธอกลับคล้อยตามเขาอย่างไม่มีปฏิกิริยาต่อต้านสักนิด ยิ่งเขาแนบชิดเชยชมเธอมากเท่าไร ลึกๆ ในใจเธอกลับภาคภูมิที่อีกฝ่ายหลงใหลเสน่หา

ที่เป็นเช่นนี้เพราะเธอรู้สึกดีกับดิเอโกจริงๆ หรือเพียงต้องการชดเชยความรู้สึกในใจที่เธอถูกอดีตคนรักอย่างอติรัญจ์หักหลังอย่างไม่เห็นคุณค่าในตัวเธอกันแน่ คิดเพียงเท่านี้ความเปรมปรีดิ์ที่เจ้าพ่อใหญ่กำลังปรนเปรอสวาทให้พลันหยุดชะงัก มือน้อยผลักไสเขาออกอย่างแรงราวกับถูกของร้อน ดิเอโกที่ไม่ทันตั้งตัวผละออกตามแรงนั้น เจ้าพ่อใหญ่งงงันกับท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วของเธอ!

สุพิชญาพลิกกายหนีหวังถอยห่างแต่ทว่ากลับช้ากว่าดิเอโกที่โถมกายเข้าหาแล้วตรึงร่างบางไว้ภายใต้เรือนกายอันหนาแน่นที่ปราศจากอาภรณ์ห่อหุ้มอีกหน หญิงสาวไม่รู้ว่าเขาปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกไปจากกายแกร่งตั้งแต่ตอนไหน แต่นั่นไม่สำคัญเท่าใบหน้าคมเข้มยามนี้ที่ดูดุดันจนสุพิชญาใจสั่น ริมฝีปากนุ่มขยับจะวอนขอแต่อีกฝ่ายไม่รั้งรอให้มีวาจาใดเอื้อนเอ่ยออกมา เพราะเพียงแค่กลีบปากอิ่มขยับแย้ม ริมฝีปากบางเฉียบก็ฉกลงมาประกบแนบแน่นทันควัน

ปลายลิ้นร้อนดุนดันแทรกผ่านเข้าไปซุกไซ้ในโพรงปากหวานอย่างเอาแต่ใจเนิ่นนานเสียจนสุพิชญาแทบขาดใจ และคงเป็นเช่นนั้นจริงๆ หาก  ดิเอโกไม่ถอยห่าง แต่ร่างบางก็ต้องผวาเมื่อฝ่ามือหนายื่นมาใช้ปลายนิ้วเกาะเกี่ยวขอบชั้นในตัวจ้อยดึงรวดเดียวก็หลุดออกจากเรียวขาสวยจากนั้นก็แยกเรียวขากลมกลึงออกจากกันอย่างรวดเร็วดึงรั้งสะโพกงามให้เข้าประชิดหลังจากเรือนกายแกร่งลุกขึ้นนั่งในท่าคุกเข่า ดิเอโกจับจ้องมองกลางกายสาวอย่างมุ่งมั่น เตรียมพร้อมเข้าโรมรันหวังกำราบอีกฝ่ายให้ปราชัย แต่ทว่า...

ดิเอโกอย่าค่ะ... ได้โปรด... อย่า!” เสียงหวานวอนขอพร้อมเจ้าของส่งมือน้อยยื้อยุดข้อมือแกร่งที่ประคองแก่นกายหมายมุ่งตรงเข้าสู่ซอกเนื้อนุ่ม ดิเอโกแม้จะร้อนรุ่มจวนเจียนจะยั้งใจไม่ไหวกลับชะงักไปอึดใจกับถ้อยคำวอนขอนั้น

ไม่รู้เพราะอะไรน้ำเสียงที่ออกอาการสั่นสะท้านของสุพิชญาถึงกระชากใจเขาอย่างแรง ซ้ำเมื่อตวัดสายตาขึ้นมองก็พบกับดวงตาที่เริ่มแดงเรื่อราวเจ้าของกำลังจะร่ำไห้เสียเดี๋ยวนั้น ดิเอโกหลุบตาหลบพยายามไม่ใส่ใจเพราะยามนี้เขามุ่งแต่อยากส่งท่อนกายเข้าไปสัมผัสในซอกหลืบแนบแน่นแสนคุ้นเคยนั้นโดยเร็ว แต่ยังไม่ทันที่เจ้าพ่อใหญ่จะได้ทำตามดังใจนึกคิดสุพิชญาก็วอนขอขึ้นมาอีกหน

“อย่าทำอะไรฉันอีกเลยนะคะดิเอโก ฉันขอร้อง ฉัน... ฮึก! ฮือ...”

พิชชา... คุณ!” ดิเอโกเอ่ยได้เพียงเท่านั้นพลันอารมณ์ดิบที่พุ่งพล่านก็มลายหายไปสิ้นเมื่อดวงตาคู่สนิมสบเข้ากับธารน้ำตาที่หลั่งรินไม่ขาดสาย เสียงสะอื้นไห้ของอีกฝ่ายทำเอาเจ้าพ่อใหญ่ทำตัวไม่ถูกไปชั่วขณะ!

ดิเอโก... ได้โปรด ฉันขอร้อง อย่าทำอะไรฉันเลยนะคะ จะให้ฉันทำอะไรก็ได้ จะให้คุกเข่าวอนขอคุณฉันทำได้ทั้งนั้น แต่ขอร้องอย่า... ”

“หยุดเถอะยาหยี ไม่ร้องไห้นะครับ” ปลอบโยนด้วยเสียงนุ่มทุ้มพลางโน้มกายต่ำลงโอบกอดอีกฝ่ายพร้อมใช้ปลายนิ้วแกร่งปาดไล้ธารน้ำตาให้พ้นจากพวงแก้ม แต่ทว่าดูเหมือนสุพิชญาจะบ่อน้ำตาแตกเสียแล้ว เพราะยิ่ง     ดิเอโกแสดงการกระทำที่นุ่มนวลต่อเธอมากเท่าไร ธารน้ำตาก็ยิ่งหลั่งไหลไม่ขาดสายซ้ำร้ายยังยิ่งสะอื้นไห้หนักเข้า

อาการร้องไห้จนตัวโยนของคนในอ้อมกอดกลับจี้กลางใจดิเอโกอย่างแรง เจ้าพ่อใหญ่ผละออกห่างราวโดนถ่านที่ติดไฟร้อนแรงนาบเข้าให้อย่างจัง เขาโหดร้ายกับเธอมากมายขนาดนั้นเชียวหรือถึงได้ร้องไห้ปานจะขาดใจตายเสียกระนั้น ท้ายสุดเมื่อไม่อาจหยุดยั้งอีกฝ่ายให้สงบลงได้เจ้าพ่อใหญ่จึงต้องใช้ไม้ตายเพื่อสยบคนตรงหน้า

“โธ่โว้ย! หยุดร้องไห้ซะที บอกให้หยุด! เข้าใจไหม”

ได้ผล! สุพิชญาชะงักอึ้งไปชั่วอึดใจ แม้จะยังมีธารน้ำตาหลั่งไหล แต่ทว่าอาการสะอื้นไห้กลับสงบลงเดี๋ยวนั้น ดวงตาคู่งามเบิกกว้างมองเจ้าพ่อใหญ่ที่ยามนี้ใบหน้าถมึงทึงราวเกรี้ยวกราดเหลือแสนอย่างตกตะลึง

เฮเลน! ส่งคนเอาเสื้อผ้ามาให้มิสแล้วพาเธอไปพักผ่อน” เสียงเข้มดุสั่งการผ่านอินเตอร์คอม และเพียงจบคำเจ้าพ่อใหญ่ก็คว้าเสื้อคลุมมาสวมใส่แล้วเดินออกไปจากห้องทิ้งให้สุพิชญามองตามด้วยความงงงัน

เพียงไม่นานเฮเลนก็นำสาวรับใช้เข้ามาตามคำสั่งของดิเอโกแล้วนำพาเธอไปยังอีกห้อง ตลอดทางสุพิชญาสอดส่องสายตามองหาแต่ทว่าเธอกลับไม่เห็นแม้เงาของเจ้าพ่อใหญ่ หัวใจสาวเบาโหวงขึ้นมาอย่างที่สุพิชญาไม่เข้าใจตัวเอง เธอน่าจะรู้สึกดีไม่ใช่หรือ แต่ทำไมเธอถึงรู้สึกเหน็บหนาวเช่นนี้!

 

บัดซบ! ไอ้ดิเอโก มึงกล้าตบตากู วันนี้กูจะทำให้มึงรู้ว่าคนอย่างกูฆ่าได้แต่หยามไม่ได้ ซาอิคเตรียมคนเอารถออกกูจะไปรังไอ้ดิเอโก” เสียงทรงอำนาจตวาดอย่างเกรี้ยวกราด เมื่อได้รับรู้ข้อมูลจากทนายความส่วนตัวว่า เอกสารการโอนกรรมสิทธิ์เดอะไนท์คาสิโนและกิจการบนเกาะบาหลันเป็นโมฆะเพราะไม่มีลายเซ็นของบลาลอส เวนนิส อดีตเจ้าพ่อผู้ชุบเลี้ยง       ดิเอโกมา นับตั้งแต่วางมือจากวงการและส่งมอบให้ดิเอโกสานต่อก็ไม่มีใครรู้เลยว่าเฒ่าบลาลอสไปอยู่ที่ใดในโลกนี้ นั่นจึงทำให้ เดฟ อัลเดอร์ลัส ถึงกับคุ้มคลั่งอยากไปฆ่าดิเอโกให้ตายกับมือเสียเดี๋ยวนั้น

          เดฟครับ แต่ว่า... ”

          กูสั่งไม่ได้ยินหรือไง” ตวาดดังลั่นอีกครั้งเมื่อบอดี้การ์ดคนสนิทตั้งท่าจะท้วงติง แต่ดูเหมือนซาอิคจะไม่ใส่ใจกับคำด่ากราดนั่น บอดี้การ์ดหนุ่มยังคงเอ่ยวาจาทัดทานต่อไปอย่างไม่เกรงกลัวอารมณ์ของผู้เป็นนาย

          ได้ยินครับเดฟ แต่ผมคงทำตามคำสั่งเดฟไม่ได้”

          ซาอิคมึงกล้าขัดคำสั่งกูงั้นเหรอ” กระชากคอเสื้อมาถามด้วยแรงโทสะที่พวยพุ่งขึ้นจนยากที่จะหักห้ามอารมณ์ได้ ฟากซาอิคยังคงสีหน้านิ่งไม่ไหวติง ไม่บ่งบอกอารมณ์ใดๆ มีเพียงวาจาแสดงปณิธานอันแน่วแน่เท่านั้นที่หลุดรอดจากริมฝีปากหนา

          ถ้าเพื่อความปลอดภัยของเดฟ ต่อให้เดฟฆ่าผมตายผมก็ทำตามคำสั่งไม่ได้”

          ซาอิค แก” เดฟเอ่ยได้เพียงเท่านั้น วาจาแสนตรงและจริงจังของลูกน้องหนุ่มทำเอาเจ้าพ่ออารมณ์ร้ายถึงกับชะงักอึ้ง

          เดฟครับ ผมเข้าใจว่าเดฟแค้นใจ แต่ผมพาเดฟไปรังไอ้ดิเอโกไม่ได้ เดฟน่าจะรู้ว่าไอ้ดิเอโกมันเล่ห์เหลี่ยมสารพัดพิษ ยิ่งถ้าเป็นถิ่นมันด้วยแล้ว ผมเกรงว่าเดฟจะไม่ปลอดภัย” กล่าวต่อไปเมื่อผู้เป็นนายเริ่มอารมณ์เย็นลง

          จริงของมึงซาอิค เจ็บใจนัก ไอ้ดิเอโกมันหยามหน้ากูชัดๆ คอยดูเถอะกูจะเอาคืนให้สาสม” ท้ายประโยคน้ำเสียงเต็มไปด้วยเพลิงโทสะที่ดูเหมือนจะเริ่มคุกรุ่นขึ้นแต่เจ้าของก็พยายามระงับไว้อย่างถึงที่สุด

          นั่นใคร! มาทำลับๆ ล่อๆ อะไรอยู่ตรงนั้น ออกมา!” ตวาดลั่นอีกครั้งเมื่อหางตาเห็นใครบางคนผลุบโผล่อยู่ตรงทางเข้าโถงที่เขากับซาอิคกำลังเสวนากันอยู่ น้ำเสียงนั้นบ่งบอกพลังอำนาจเสียจนคนที่แอบซ่อนเดินตัวลีบออกมาอย่างเกรงกลัวสุดใจ

“ขอโทษค่ะเดฟ ยี่หลินเองค่ะ”

          เธอมาทำอะไรตรงนี้” ถามเสียงดุพลางจ้องมองอย่างจับผิด เมื่อ   ยี่หลินหญิงสาวทรวดทรงสุดเซ็กซี่ก้าวออกมาจากมุมประตู

          คะ...คือ ยี่หลินเห็นว่าเดฟเพิ่งกลับเข้ามาเลยมาดูเผื่อเดฟเรียกใช้น่ะค่ะ”

          คราวหน้าคราวหลังถ้าฉันไม่เรียกใช้อย่าสะเออะมาเสนอหน้าแถวนี้เข้าใจไหม”

          ค่ะเดฟ ยี่หลินขอโทษ ยี่หลินผิดไปแล้ว” เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเทาน้ำตาเริ่มคลอเบ้า เท่าที่เธออยู่ใกล้ชิดเดฟมายี่หลินรู้ดีว่าเจ้าพ่อวายร้ายนั้น อารมณ์ร้ายขนาดไหน หากใครขัดใจหรือทำอะไรไม่เข้าตาก็อาจสิ้นชีวาได้ง่ายๆ

          เดี๋ยว! นั่นจะไปไหน” ตวาดเสียงก้องเมื่อเห็นร่างอวบอัดของยี่หลินกำลังหันหลังขยับจะกลับออกไป น้ำเสียงทรงอำนาจนั้นก็กระตุกใจเสียจนเธอเสียวหลังวาบ

          ก็เดฟบอกว่าถ้าไม่เรียกใช้ ไม่ให้เอ่อ... ”

          พอๆ ไม่ต้องพูด ไหนๆ ก็มาแล้ว ไปเตรียมน้ำให้ฉันหน่อย ฉันอยากแช่น้ำให้สบายอารมณ์”

          ค่ะเดฟ” รับคำอย่างดีใจทั้งที่ก่อนหน้านี้ยืนตัวลีบด้วยเกรงกลัวว่าจะเผลอทำสิ่งใดให้ขัดใจเจ้าพ่อวายร้ายเข้า หญิงสาวร่างอวบรีบรุดออกไปทำตามคำสั่งทันทีไม่รีรอให้อีกฝ่ายต้องเอื้อนเอ่ยคำซ้ำ เมื่อคล้อยหลังยี่หลิน เดฟก็หันมาเอ่ยกับบอดี้การ์ดคนสนิทอีกครั้ง

          ซาอิค ฉันขอบใจที่นายหวังดีและเตือนสติ วันนี้นายไปพักผ่อนเถอะ แล้วฉันจะคิดอีกทีว่าจะจัดการไอ้ดิเอโกอย่างไรให้สมกับความโอหังของมัน”

          ครับเดฟ”

          มิสคะดิเอโกให้มาเชิญค่ะ

          ไปไหน” สุพิชญาถามอย่างสงสัยหัวใจดวงน้อยเต้นตึกตักขึ้นมาอย่างไม่อาจหักห้ามได้ หญิงสาวไม่เข้าใจว่าทำไมหัวใจเธอจึงต้องเต้นรัวเร็วเช่นนี้ด้วยเพียงแค่ได้ยินชื่อของเจ้าพ่อบ้ากามเท่านั้นเธอก็รู้สึกสั่นสะท้านไปทั้งกายและใจ

          หลังจากวันที่เขาให้บอดี้การ์ดสาวนำพาเธอมาพักในห้องนี้เธอก็ไม่มีโอกาสได้ย่างกรายออกไปจากห้องเลยแม้แต่นิด เธอใช้ชีวิตอยู่เยี่ยงนักโทษที่ถูกกักขังตลอดระยะเวลาห้าวันที่ผ่านมา ดีหน่อยก็ตรงที่ว่าเสื้อผ้า อาหารการกิน มีคนคอยดูแลจัดการให้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง และเธอไม่ต้องถูกใส่กุญแจมือหรือล่ามโซ่ มีเพียงแค่ถูกกักบริเวณเท่านั้น

          ตามมาเถอะค่ะ... เดี๋ยวถึงแล้วมิสจะรู้เอง” บอกต่ออย่างไม่คิดตอบคำถามให้เสียเวลาสักนิด สุพิชญายิ่งรู้สึกอึดอัดใจ เพราะเผชิญหน้ากับดิเอโกคราใดเธอเป็นต้องเสียเปรียบทุกครั้งไป แม้ในใจลึกๆ จะรู้สึกยินดีที่จะได้เจอเขาก็ตาม

          แต่ว่าฉัน...”

          ดิเอโกไม่ชอบให้ขัดใจ มิสน่าจะทราบในข้อนี้ไว้นะคะ”

          แต่ฉันมีสิทธิ์ที่จะรู้” น้ำเสียงออกขุ่นเขียวเล็กน้อยเมื่อบอดี้การ์ดสาวตั้งท่าออกแนวข่มขู่เธอเฉกเช่นเดียวกับผู้เป็นนาย ผิดกันก็แค่น้ำเสียงและท่าทีที่ดูนบนอบนั้น

          นั่นไม่ใช่สิ่งที่มิสจะหาคำตอบในเวลานี้ค่ะ เชิญเถอะค่ะ ดิเอโกรออยู่” อีกครั้งที่ไม่คิดฟังคำผู้ที่ตัวเองเอ่ยสรรพนามแทนตัวว่ามิสสักนิด เพราะนั่นไม่ใช่สิ่งสำคัญ เรื่องที่สำคัญกว่าคือดิเอโกต้องการพบผู้หญิงที่เขาให้ทุกคนเรียกว่ามิสหรือนายหญิงเดี๋ยวนี้!

          บ้าจริง! คนบ้าอำนาจ! คอยดูเถอะอย่าหวังว่าฉันจะตามใจคุณง่ายๆ นะดิเอโก” สบถด่ากับตัวเองเบาๆ ก่อนก้าวเดินตามบอดี้การ์ดสาวของเจ้าพ่อใหญ่ไปอย่างไม่เต็มใจ ตั้งแต่วันที่เขาให้เฮเลนพาเธอมาพักที่ห้องนี่ก็หลายวันแล้ว แม้จะรู้สึกปลอดโปร่งที่ไม่มีใครมากวนใจ แต่สุพิชญาก็ยอมรับว่าเธอรู้สึกเหงา และเคว้งคว้างเหลือเกิน และดูเหมือนผู้ชายที่ชื่อดิเอโกจะวนเวียนอยู่ในหัวเธอไม่ว่างเว้นแม้วินาทีเดียว

          ดิเอโกคะมิสมาแล้วค่ะ” บอดี้การ์ดสาวรายงานเมื่อพาสุพิชญามาถึงที่หมาย จากนั้นจึงผายมือให้หญิงสาวก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะอาหารที่มีดิเอโกนั่งรออยู่ก่อนแล้ว “เชิญค่ะมิส”

เฮเลนรู้ดีว่ายามนี้นายใหญ่ต้องการเวลาส่วนตัวจึงถอยกลับไปอย่างรู้หน้าที่เมื่อดิเอโกพยักหน้าส่งสัญญาณให้ออกไปได้

          นั่งสิยาหยี ยืนอยู่แบบนั้นแล้วจะเริ่มทานอาหารได้ยังไงล่ะ” หันกลับมาเอ่ยกับสุพิชญาที่ยังยืนนิ่งไม่ยอมนั่งลงตรงเก้าอี้ด้านตรงข้ามเขา

          คุณมีอะไรก็พูดมาเถอะค่ะ เสร็จธุระฉันจะได้กลับ” บอกพลางเชิดหน้าอย่างถือดี ดิเอโกซ่อนยิ้มขันกับท่าทางตั้งคอแข็งนั้น เจ้าพ่อใหญ่แสร้งทำหน้าขึงขังจริงจังยามเอ่ยแกมบังคับ

          เลือกเอาว่าจะนั่งลงตรงนั้นดีๆ หรือจะย้ายที่มานั่งบนตักผม”

          คุณ!”

          ว่าไงครับ” ถามย้ำอีกรอบไม่สนใจสีหน้าบ่งบอกอาการบุญไม่รับของอีกฝ่าย สุพิชญาได้แต่เข่นเขี้ยวในใจที่ไม่อาจทำอะไรดิเอโกได้ หญิงสาวจึงหย่อนกายนั่งลงอย่างกระแทกกระทั้น ดิเอโกกระตุกยิ้มอย่างพึงพอใจพร้อมไหวไหล่อย่างผู้ชนะ

“ก็แค่นั้น”

          สุพิชญาหน้าบูดบึ้งมากกว่าเดิมหลายเท่าตัวเมื่อเห็นอีกฝ่ายทำท่าคล้ายหัวเราะยั่วยวนยามเอ่ยวาจานั้น แต่เธอก็ไม่คิดจะโต้ตอบให้ป่วยการเพราะรู้ดีว่าอย่างไรเสียก็คงไม่สามารถเอาชนะผู้ชายบ้าอำนาจตรงหน้าไปได้

เมื่อคืนนอนไม่หลับหรือว่าท้องผูกล่ะยาหยี”

          คะ” ขานรับอย่างงงงันกับคำถามที่แสนกวนนั้น

ดิเอโกยิ้มขันกับอาการตาโตหน้าเหวอของอีกฝ่าย เจ้าพ่อใหญ่รู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก แต่ที่แน่ๆ เขาชอบให้เธอทำหน้าตาตื่น โวยวายเอากับเขามากกว่าร้องไห้หนักหน่วงเฉกเช่นวันนั้น

          ผมเพิ่งรู้ว่าเดี๋ยวนี้คุณกลายเป็นคนชอบให้ผมพูดซ้ำๆ ” เอ่ยพร้อมรอยยิ้มขันระบายเต็มใบหน้า สุพิชญาได้แต่ตะลึงอึ้งกับดวงตาพราวระยับและรอยยิ้มแสนเสน่หานั้น หัวใจสาวแกว่งไกวขึ้นมาทันใด เธอยอมรับว่าเวลานี้เขาช่างหล่อบาดตาบาดใจมากกว่ายามทำหน้าเคร่งขรึมหลายเท่านัก

          ตกลงคุณมีอะไรพูดกับฉันคะ ถ้าไม่มีฉันจะกลับ” ยังคงตอบกลับอย่างถือตัวทั้งที่ในใจเริ่มเต้นรัวด้วยหวั่นไหวกับดวงตาซุกซนของคนตรงข้ามที่มองมา และดูเหมือนว่าดิเอโกจะไม่ใส่ใจฟังวาจานั้นสักนิด

          ลองทานนี่สิอร่อยนะ รสชาติดีไม่มีที่ไหนเปรียบเชียวล่ะ แม่ครัวของผมคัดสรรวัตถุดิบจากธรรมชาติทั้งนั้น” ว่าพลางตักอาหารตรงหน้าใส่จานให้หญิงสาวอย่างที่เขาไม่เคยทำกับใครมาก่อน สุพิชญารู้สึกหัวใจอ่อนยวบกับท่าทีแสนอ่อนโยนนั้น เธอจะหวั่นไหวกับภาพลวงตาที่เขาพยายามสร้างขึ้นมาเพื่อหลอกล่อเธอไม่ได้เด็ดขาด

          ฉันไม่หิว” บอกเสียงแข็งพร้อมเบือนหน้ามองไปทางอื่นด้วยไม่อยากประสานสบตากับเขาโดยตรง พลังบางอย่างในดวงตาสีสนิมคู่นั้นช่างดึงดูดเสียเหลือเกินจนเธอคิดว่าตัวเองคงได้หลงใหลในตัวเขาแน่แท้หากยังขืนสบตากับเจ้าพ่อใหญ่ผู้นี้ต่อไป

          อันนี้ก็อร่อยนะ ลองทานดูสิไม่อ้วนหรอกนะ” ตักอาหารอีกอย่างหนึ่งใส่จานให้อีกครั้ง ซ้ำยังเอ่ยชวนเชิญอย่างไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะเอาแต่นั่งเชิดหน้าไม่อยากเสวนาด้วย และนั่นก็ได้ผลสุพิชญาหันมาตวาดแว้ดใส่เขาทันทีที่ได้ฟังคำเชื้อเชิญ

          นี่คุณ! ไม่ได้ยินที่ฉันพูดหรือไงคะ”

          ถ้าคุณไม่ทานไอ้ที่ผมตักใส่จานให้ ผมจะให้คุณทานอย่างอื่นแทนนะยาหยี” พูดพร้อมส่งสายตาที่เต็มไปด้วยไฟปรารถนาจับจ้องมองอีกฝ่าย

          ลามก” สุพิชญาสบถอย่างหัวเสียเพราะแสนอายกับสายตานั้น ดิเอโกทำให้เธอร้อนผ่าวไปทั้งตัวและหัวใจ เจ้าพ่อใหญ่หัวเราะจนเห็นเรียวฟันขาวก่อนหรี่ตามองแล้วยอกย้อนคำต่อว่าของสุพิชญา

          ลามกตรงไหน ผมก็แค่จะให้แม่ครัวทำอย่างอื่นมาให้คุณหากคุณไม่ชอบอาหารพวกนี้ นี่คุณคิดอะไรของคุณนะยาหยี”

          คุณ!” อุทานพร้อมถลึงตาใส่เมื่อรู้ตัวว่าพลาดพลั้งเสียทีให้อีกฝ่ายปั่นหัวเล่น แต่ก่อนที่เธอจะทันได้สาดวาจาเผ็ดร้อนใส่เจ้าพ่อใหญ่ก็หักมุมจบชนิดที่เธอไม่ทันตั้งตัว

          ทานเถอะครับ เรายังมีเวลาเถียงกันอีกนาน อย่าเพิ่งให้เสียบรรยากาศอาหารมือนี้เลยนะ” ว่าพลางส่งรอยยิ้มแสนหวานให้ แต่สุพิชญาก็เอาแต่หน้าบึ้งตึงเพราะปรับอารมณ์ไม่ถูกที่ถูกอีกฝ่ายก่อกวนอารมณ์ ดิเอโกเลิกคิ้วเป็นเชิงถามอย่างสงสัย  และเอ่ยถามออกไปเมื่ออีกฝ่ายเอาแต่นิ่งไม่ยอมลงมือจัดการอาหารสักที “หรือว่าอยากทานอย่างอื่นจริงๆ”

ครั้งนี้พูดพร้อมตวัดสายตาสำรวจเรือนร่างอย่างจาบจ้วง สุพิชญาหน้าร้อนผ่าวกับสายตาที่เต็มไปด้วยเปลวไปร้อนแรงคู่นั้น หญิงสาวกัดฟันเก็บข่มความอึดอัดและขัดเขินไว้ก่อนลงมือจัดการกับอาหารในจานที่อีกฝ่ายคอยตักส่งให้ไม่ว่างเว้น เธอคงรู้สึกเปรมปรีดิ์หากเขาและเธอเริ่มต้นด้วยความรู้สึกที่ดีต่อกัน        

 

          ว้าย! ดิเอโก! คุณเข้ามาได้ยังไง ออกไปนะสุพิชญาอุทานลั่นอย่างตกใจเมื่อออกจากห้องน้ำแล้วพบเจ้าพ่อใหญ่นอนเอนกายอยู่บนเตียง มือน้อยกระชับเสื้อคลุมแน่นเพราะนอกจากนี้แล้วเธอก็ไม่มีอาภรณ์ใดห่อหุ้มร่างกายอีกเลย

          ใจดวงน้อยเต้นระทึกเมื่อเห็นสายตาอันร้อนแรงคู่นั้น หญิงสาวรู้สึกขาสั่นขึ้นมาราวแทบไร้เรี่ยวแรงหยัดยืน ทั้งที่วันนี้เธอคลายกังวลไปมากเพราะการเผชิญหน้ากับดิเอโกนั้นก็แค่ระยะเวลาสั้นๆ ระหว่างมื้ออาหารในตอนเช้า เพราะเขาแทบจากไปทันทีที่จัดการอาหารเช้าเสร็จสิ้น แต่เธอไม่นึกเลยว่าจะต้องมาเผชิญหน้ากับเขาอีกครั้งในคืนนี้ และที่สำคัญในห้องนอนอันคับแคบของเธอเสียด้วย!

          ยาหยีเมื่อไรคุณจะเลิกตกใจเสียที” เอ่ยอย่างขบขันกับท่าทีตื่นตระหนกนั้น เขาไม่จำเป็นต้องเดาให้มากความว่าเรือนร่างงดงามนั้นจะมีสิ่งใดห่อหุ้มบ้างนอกจากเสื้อคลุมตัวหนานี้ เพราะเก้าอี้ตรงโต๊ะเครื่องแป้งมีชุดนอนบางเบาของหญิงสาวพาดแขวนอยู่ ดังนั้นฟันธงได้ทันทีว่า... ไม่มี!

          ฉันบอกให้ออกไปไงไม่ได้ยินหรือไง” ตวาดเสียงกราดเกรี้ยวราวต้องการข่มขู่ทั้งที่รู้แก่ใจว่านั่นไม่ได้ทำให้ดิเอโกสะทกสะท้านสักนิด

          ได้ยิน! แต่ไม่ออกมีอะไรไหมครับ” ย้อนกลับหน้าตายพลางพาเรือนร่างแข็งแกร่งลงจากเตียงแล้วก้าวเข้ามาหาเธอราวราชสีห์กำลังต้อนเหยื่อ สุพิชญามองซ้ายขวาราวต้องการหาทางหนีทีไล่ แต่ก็ช้ากว่าดิเอโกที่เข้ามาประชิดตัวเธออย่างรวดเร็ว

          อีตาบ้า! ปล่อยนะ!” หวีดร้องเสียงหลงเมื่อถูกรวบกอดอย่างไม่ทันตั้งตัว มือน้อยทั้งสองรัวกระหน่ำทุบแผงอกกว้างหวังให้อีกฝ่ายถอยออกห่างตามคำสั่ง แต่ทว่ากลับไม่กระเทือนต่อดิเอโกสักนิด

          พูดกับสามีให้มันดีหน่อยสิจ๊ะยาหยี แบบนี้ไม่น่ารักเลยนะ” ก้มลงกระซิบหลังจากรวบมือน้อยไว้ด้วยกัน นั่นทำให้สุพิชญาแหงนเงยใบหน้านวลขึ้นจ้องมองเขาเขม็ง “ใครสามีฉันพูดให้มันดีๆ นะ”

          ก็ผมไง หรือคุณจะบอกว่าระหว่างเราไม่เคยมี...”

ใช่! มันไม่เคยมีความหมายอะไรเลยสักนิด ก็แค่ครั้งสองครั้ง” แทรกขึ้นอย่างถือดีก่อนที่ดิเอโกจะทันได้พูดจบ ริมฝีปากแสนสวยเหยียดยิ้มหวังให้อีกฝ่ายเสียหน้าที่กล้ากล่าวอ้างว่าเขาเป็นสามีเธอ แต่กว่าหญิงสาวจะรู้ตัวว่าคิดผิดถนัด ดิเอโกก็ช้อนอุ้มร่างน้อยลอยละลิ่วตรงดิ่งไปที่เตียงกว้างเสียแล้ว “งั้นเราก็มาต่อกันอีกหลายๆ ครั้งแล้วกันนะยาหยี เผื่อคุณจะระลึกได้ว่าผมเป็นสามีคุณ”

          อ๊ายยย... ดิเอโก! ปล่อยนะไอ้คนบ้า ไอ้คนหื่นกาม ปล่อย! ว้าย!” ท้ายประโยคหวีดร้องสุดเสียงเมื่อเจ้าพ่อใหญ่ทุ่มร่างน้อยลงบนเตียงกว้างแล้วก้าวย่างขึ้นตามติดประชิดตัวไม่เปิดช่องให้เธอได้ถอยหนี นั่นยังไม่ร้ายเท่ามือน้อยทั้งสองข้างถูกขึงตรึงกางแนบไปกับเตียงกว้าง ทรวงอกนุ่มหยุ่นขยับขึ้นลงรัวเร็วตามแรงหายใจหอบถี่ เรียวขาสวยถูกเรือนกายท่อนร่างของเขาตรึงไว้แน่นจนไม่อาจดิ้นหนีได้

          ร้องไปนะยาหยีร้องให้ดังๆ เพราะเวลาคุณครวญครางมันดังกว่านี้หลายเท่านัก”

          กรี๊ดดดด... อื้ม!”


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่สนับสนุนค่ะ"

รินวรส นางแมว


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha