พ่ายเพลิงพิศวาส (ลงจบแล้ว)

โดย: รินวรส นางแมว



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 5 : Chapter 5


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

Chapter 5


          สุพิชญาพยายามเบี่ยงหน้าหลบหนีไม่ยอมให้อีกฝ่ายครอบครองกลีบปากนุ่มนิ่มตามใจชอบ แต่ก็ไม่อาจรอดพ้นไปได้เพราะเจ้าพ่อใหญ่ก็ตามติดประกบปิดริมฝีปากแสนหวานได้ในที่สุด และนั่นก็ทำให้หัวใจดวงน้อยแทบหยุดเต้นเพราะเขาทั้งขบเม้มดูดดื่มราวกับหิวกระหายมาแรมปี จุมพิตเร่าร้อนรุนแรงช่างยาวนานไม่เปิดช่องให้เธอได้หายใจสักนิด

          สุพิชญาคิดว่าเธอจะขาดอากาศหายใจเสียให้ได้ เพราะยามนี้เธอเริ่มหายใจติดขัดแต่เหมือนดิเอโกจะล่วงรู้ เจ้าพ่อใหญ่จึงปล่อยกลีบปากนุ่มนิ่มให้เป็นอิสระ แต่ทว่าเพียงแค่ผละออกห่างริมฝีปากบางเฉียบก็พรมจูบไปตามลำคอระหงมุ่งตรงสู่เนินอกนุ่มทันที หญิงสาวจึงยิ่งหายใจหอบถี่ด้วยความหวามไหวที่ท่วมท้นอยู่ในอก แทนที่จะได้เบรกพักให้ได้ตั้งหลักเก็บเกี่ยวอากาศไว้ให้มากที่สุด แต่กลับถูกรุกเร้าเสียจนครวญครางกระเส่าตามแรงอารมณ์ปรารถนาที่พวยพุ่งขึ้น

          สเต๊กเนื้อนุ่มถูกดูดกลืนอย่างหิวกระหายเมื่อสาปเสื้อคลุมแยกออกจากกันด้วยฝ่ามือหนา มือน้อยผวาเกาะกอดศีรษะสวยแนบแน่นเมื่อถูกปล่อยให้เป็นอิสระ ทั้งที่ใจอยากผลักไสแต่กลับดึงรั้งให้ยิ่งแนบชิด ซ้ำยังแอ่นอกยกกายบดเบียดไม่ยอมให้กายแกร่งถอยห่างแม้แต่เสี้ยววินาที

เสื้อคลุมตัวหนาถูกเหวี่ยงออกไปอย่างขัดใจเพราะมันช่างรุ่มร่ามขัดขวางการสำรวจเรือนร่างแสนสวยนั้น กายสาวสั่นสะท้านทันทีที่เรือนกายไร้อาภรณ์ห่อหุ้มมือน้อยขยุ้มกลุ่มผมดกดำดึงทึ้งราวต้องการให้เจ้าของผละออกห่าง แต่ทว่านั่นกลับทำให้เจ้าพ่อใหญ่ยิ่งนัวเนียแนบแน่นมากขึ้น

ยิ่งพยายามขัดขืนฝืนไม่ทำตามใจต้องการดิเอโกก็ยิ่งโหมกระหน่ำโรมรันต่อเนื่องไม่ยั้งหยุด ทั้งมือหนา ทั้งริมฝีปากบาง ไหนจะยังปลายจมูกโด่งที่ทำงานสอดประสานกันอย่างช่ำชอง ทุกตารางนิ้วบนเรือนร่างไม่มีส่วนไหนรอดพ้นไปจากการสำรวจตรวจตราได้

เพียงไม่นานคนถูกบังคับก็อ่อนระทวยนอนหายใจรวยรินปล่อยกายปล่อยใจให้เป็นไปตามเสียงเรียกร้องที่ตะโกนก้องอยู่ภายใน สุพิชญาไม่คิดขัดขืนอีกต่อไปแล้วเพราะยามนี้เธอร้อนรุ่มจนแทบทนไม่ได้ ทั้งกายและใจเรียกร้องอยากให้เขาฝากฝังตัวตนเข้ากลางกายที่รวดร้าวเสียเดี๋ยวนั้น แม้จะมีบ้างที่อยากดึงดันต่อต้านแต่เรือนกายก็ไหวสะท้านไปกับทุกสัมผัสที่เขามอบให้

เจ้าพ่อใหญ่กระหยิ่มยิ้มอย่างสมใจที่อีกฝ่ายไม่มีแม้แรงต่อต้านขัดขืน สองมือแกร่งยันที่นอนนุ่มดันกายหนาให้ลุกขึ้นนั่งก่อนดึงรั้งเรียวขาสวยลากร่างน้อยเข้าหาแล้วแยกเรียวขางามทั้งสองออกจากกัน ดวงตาคู่สนิมทอประกายวาววับเมื่อสบเข้ากับซอกหลืบที่มีธารน้ำไหลซึมออกมา กระทิงหนุ่มผงาดกล้าขึงขังขึ้นมาทันใดใคร่อยากจะซอกแซกซอกซอนเข้าไปในซอกอันคับแคบนั้นด้วยความหวังที่จะได้พบกับต้นธารที่หลั่งไหลออกมาไม่ขาดสาย

แต่ทว่าเจ้าพ่อใหญ่ยังยับยั้งไม่ให้กระทิงถึกศึกได้ครึกครื้นตามใจชอบ เขาต้องการให้แน่ใจว่าช่องทางนั้นพร้อมแล้วสำหรับกระทิงเดือดจอมคึกคะนอง สองมือต่างทำหน้าที่ขมีขมันข้างหนึ่งโรมรันคลึงเคล้าน้ำเต้าคู่งามไม่ว่างเว้น ข้างหนึ่งค่อยๆ ส่งปลายนิ้วแกร่งแทรกหายเข้าไปในซอกเร้นลับลองขยับเขยื้อนเคลื่อนไหวแผ่วเบาราวกับกลัวซอกนั้นจะบุบสลาย

สายตาที่เต็มไปด้วยไฟปรารถนาจับจ้องมองใบหน้างามที่ส่ายไปมาอย่างทุรนทุราย เรือนกายงดงามก็บิดเร่ากระสับกระส่ายราวกำลังจะขาดใจเสียให้ได้ เจ้าพ่อใหญ่ดูช่างแสนใจร้ายเพราะยิ่งอีกฝ่ายกระวนกระวายมากเท่าไรเหมือนเขาจะยิ่งยืดเวลาให้ยาวนานออกไปมากเท่านั้น

ดะ...ดิเอโก”

หืม...ว่าไงครับยาหยี” กระซิบถามหลังถอดถอนปลายนิ้วออกแล้วโน้มกายเข้าหา สายตาเร่าร้อนจับจ้องดวงตาคู่หวานที่ปรือขึ้นมองเขาอย่างยากเย็น ฝ่ามือร้อนผ่าวยังคลึงเคล้นนวดเฟ้นก้อนเนื้อนุ่มอย่างหลงใหลราวกับว่าเขาอาจขาดใจตายได้หากหยุดการกระทำนั้น

ไม่ตอบแบบนี้ เอาไงดีล่ะครับยาหยี” ถามกระชั้นชิดติดๆ กัน ไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายได้ตั้งสติตอบคำ ฝ่ามือข้างที่ขยุ้มขยำก้อนเนื้อนุ่มนิ่มก็ยิ่งกระหน่ำหนักหน่วงเข้าทุกขณะ เมื่อไม่มีคำตอบรับใดๆ เพราะคนใต้ร่างเอาแต่ครวญครางกระเส่า เจ้าพ่อใหญ่ก็ยันกายขึ้นอีกหน แล้วส่งตัวตนเข้าไปในซอกหลืบอย่างรวดเร็วชนิดที่เจ้าของซอกนั้นหัวใจสั่นพลิ้วราวมีริ้วระลอกคลื่นสาดซัดเข้าหา

กระทิงถึกคักขยับกายแคล่วคล่องว่องไวเมื่อสัมผัสกับธารน้ำที่หลั่งไหลเป็นสายภายในซอกคับแคบนั้น ดิเอโกขบกัดฟันแน่นเก็บข่มอารมณ์กระสันยามโรมรันไม่ว่างเว้น ซอกเนื้อนุ่มเต้นตุ้บตั้บยามเขาขยับกายให้สัมผัสนวลเนื้อทุกตารางนิ้วในซอกหรรษานั้น กายหนุ่มที่ร้อนรุ่มเริ่มสั่นสะท้านกับสิ่งที่พบพานยามนี้ หลายวันที่อดใจยับยั้งไว้นั่นยิ่งเป็นแรงขับเคลื่อนสำคัญให้เขาเข้าโรมรันเร่งเร้ารุนแรงให้สาสมกับที่โหยหาทุกเวลาวินาที

หลายต่อหลายครั้งที่เขาเฝ้าเวียนวนส่งตัวตนเข้าไปสัมผัสซอกเนื้อนุ่ม ยิ่งมากครั้งก็ยิ่งร้อนรุ่มจวนเจียนจะขาดใจ เจ้าพ่อใหญ่แทบไม่อยากถอยห่างสักนิด อยากแนบชิดเรือนกายหอมละมุนนี้ทุกวินาทีทุกลมหายใจ กายสาวรวดร้าวราวจะแตกสลายให้ได้กับทุกสัมผัสร้อนแรงแต่แฝงไปด้วยความอบอุ่นละมุนละมัยนั้น แต่หากดิเอโกหยุดการกระทำสุพิชญามั่นใจว่าเธออาจขาดใจเสียมากกว่าที่เขาสัมผัสอยู่ตอนนี้ เวลาผ่านไปจวบจนล่วงเลยราตรีที่ยาวไกลใกล้รุ่งสางสองร่างจึงคลายความรุ่มร้อนนอนกอดรัดกันแนบแน่นหลับใหลไปด้วยกัน

 

          บรรยากาศยามเช้าวันนี้ช่างอบอุ่นหัวใจเสียเหลือเกินในความรู้สึกของสุพิชญา หญิงสาวทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างห้องนอนปล่อยใจให้ล่องลอยไปบนท้องฟ้ากว้าง ดวงตาคู่งามเหม่อมองไปไกลจนสุดปลายสายรุ้งที่ตรงโค้งฟ้า เธอไม่อาจปฏิเสธได้ว่าช่วงค่ำคืนที่ผ่านมาเธอไม่ได้เศร้าเสียใจสักนิด แต่กลับกันเธอกลับรู้สึกเหมือนเสี้ยวหนึ่งของชีวิตได้รับการเติมเต็ม

          ดิเอโกทำให้เธอสั่นสะท้านไปกับทุกสัมผัสที่เร่าร้อนของเขา คำว่า “สามี” ที่เขาเฝ้าตอกย้ำให้เธอจดจำราวสายฝนที่โปรยปรายจนชุ่มฉ่ำในหัวใจ แม้จะไม่มีการเอ่ยคำว่ารัก แต่ทุกการกระทำที่เขาแสดงออกว่าหลงใหลคลั่งไคล้ในตัวเธอนั้นมันสำคัญกว่าสิ่งอื่นใด

          แม้เช้านี้ตื่นขึ้นมาข้างกายจะไร้ซึ่งเรือนกายแกร่งที่เธอกอดก่ายเมื่อตอนรุ่งสาง แต่ทว่านั่นไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกมัวหมองสักนิด แม้ในใจลึกๆ จะผิดหวังที่ไม่ได้เจอหน้าเขาเมื่อยามลืมตาตื่นขึ้นมา เหตุใดหนอเธอจึงเป็นไปได้มากมายเช่นนี้ ทั้งที่ปากบอกรังเกียจ แต่เพียงได้ชิดใกล้ เขากลับมาวิ่งวุ่นวายอยู่ในใจเธอไม่ว่างเว้น

          อารมณ์หงุดหงิดขุ่นเคืองใจเมื่อหลายวันก่อนหายไปไหนกัน ดิเอโกมีอิทธิพลกับเธอมากถึงเพียงนี้เชียวหรือ ไม่เคยรู้จักแต่กลับปล่อยให้เขาชมเชย ซ้ำยังปล่อยตัวปล่อยใจให้เตลิดไปกับเขาเสียได้ รู้ถึงไหนคงได้อับอายไปทั่ว ว่าสุพิชญามัวเมาไปกับกามารมณ์เสียแล้ว

          อุ๊ย!” อุทานอย่างตกใจเมื่ออยู่ๆ ก็ถูกรวบกอดด้านหลังพร้อมปลายจมูกโด่งฝากฝังเข้าที่ซอกคอกรุ่น สุพิชญาพยายามเบี่ยงหนีแต่ทว่าเจ้าของปลายจมูกนั้นกลับยิ่งตามติดไม่ถอยห่าง

“อย่าค่ะ! ดิเอโก”

          อย่าดิ้นสิครับยาหยี ดิ้นมาทั้งคืนแล้วไม่เหนื่อยหรือไง”

          คุณ! นี่ปล่อยนะ! บอกให้ปล่อยไง” อุทานตาโตกับวาจาชวนหวามไหวนั้น พยายามดันกายหนาของเจ้าพ่อใหญ่ให้ออกห่าง แต่ทว่าดิเอโกกลับหาได้ใส่ใจไม่ยังคงส่งปลายจมูกซุกไซ้ไปทั่ว สุพิชญาไม่รู้เลยสักนิดว่ายิ่งดิ้นหนีก็เหมือนยิ่งยั่วเย้าอีกฝ่ายให้ยิ่งอยากครอบครองมากขึ้น ยิ่งขัดขืนฝืนดันตัวออกก็ยิ่งถูกกอดรัดแนบแน่น

          ไม่ปล่อย! เก่งจริงก็ดิ้นให้หลุดสิครับ” บอกพร้อมจับร่างบอบบางให้หมุนกายหันหน้าเข้าหา สุพิชญาเบิกตากว้างอีกครั้งเมื่อเขาส่งฝ่ามือร้อนแทรกหายเข้าไปในเสื้อคลุมตัวหนาแล้วใช้ปลายนิ้วเกี่ยวรั้งขอบชั้นในตัวน้อยให้เลื่อนต่ำลงและรวดเร็วเกินกว่าจะขัดขืนจากที่ยืนก็ย่อกายต่ำลงแล้วยกร่างเธอลอยขึ้นพร้อมถอดชั้นในตัวจ้อยให้หลุดลอยออกไปทันที

          คุณ!” เสียงหวานอุทานอย่างตกใจกับการกระทำนั้น

หึ หึ ไปที่เตียงดีกว่านะ“ ดิเอโกเองก็สั่นสะท้านไปทั่วเรือนกาย เขาใคร่อยากครอบครองเธอจนไม่อยากรออีกต่อไป เมื่ออีกฝ่ายดีดดิ้นไม่อยู่นิ่งเจ้าพ่อใหญ่ก็จุดประกายความคิดบางอย่างทันท่วงที

“เอ๊ะ! หรือว่าเปลี่ยนบรรยากาศดี”

ดิเอโกอย่าค่ะ... นะคะ ได้โปรดปล่อยเถอะค่ะ ฉันเหนื่อย...” รีบวอนขอเมื่อสบเข้ากับสายตาเร่าร้อน ยามนี้เจ้าพ่อใหญ่เปลี่ยนจากช้อนอุ้มร่างน้อยเป็นปล่อยให้หยัดยืนแต่ยังตระครองกอดไม่ห่างกาย

เหนื่อยก็อย่าดิ้นสิครับ อยู่เฉยๆ ที่เหลือผมจัดการเอง”

ว้าย! นั่นคุณจะทำอะไร” อุทานตกใจครั้งที่เท่าไรไม่รู้ รู้แต่เพียงว่าครั้งนี้มันชวนหวามไหวมากกว่าตื่นตระหนก เพราะเพียงเสื้อคลุมตัวโคร่งถูกเขาตวัดออกจากเรือนกายเจ้าพ่อใหญ่ก็ดันเรือนร่างบอบบางให้แนบชิดติดผนังกระจกใสบานใหญ่

ขี้เกียจไปที่เตียงแล้วล่ะยาหยี ตรงนี้! เดี๋ยวนี้เลยแล้วกัน” บอกพลางใช้มือข้างหนึ่งปลดเปลื้องสิ่งห่อหุ้มเรือนกายท่อนล่างของตัวเองออกอย่างรวดเร็ว ขณะที่อีกข้างยังพันธนาการร่างบางไว้ไม่ให้หลีกหนีไปได้

ดิเอโก! คะ...คุณ อุ๊ย!” อุทานอีกครั้งเมื่อเรียวขาสวยถูกแยกออก ดวงตาที่เบิกกว้างอยู่แล้วยิ่งกว้างขึ้นกว่าเดิมอีกหลายเท่า ใบหน้าที่ตื่นตระหนกนั้นช่างยั่วเย้าเจ้าพ่อใหญ่เสียจนรวดร้าวไปทั่วแก่นกาย

อย่าค่ะ...” ห้ามอีกหนเมื่อคนตัวโตเริ่มส่งตัวตนแห่งความเป็นชายทักทายกลางกาย สุพิชญาแสนเขินอายไม่รู้จะทอดสายตาลงตรงไหน หากจะสบตาเขาก็สะท้านสุดใจ หากจะหลุบต่ำลงก็สบเข้ากับแก่นกายที่ผงาดในอุ้งมือร้อน ท้ายสุดจึงเลือกที่จะหลับตาพริ้มด้วยล่วงรู้ดีว่าอีกไม่ถึงนาทีเธอจะได้ลิ้มรสสวาท ณ ตรงที่ยืนอยู่นี้แน่นอน แต่ทว่า...สุพิชญายังนึกไม่ออกว่าจะออกมารูปแบบใด แม้เธอจะสูงโปร่งแต่ดิเอโกก็สูงใหญ่กว่ามากนัก

ชู่ว... มองตาผมสิยาหยี เชื่อใจผม ปล่อยใจโห้สบาย... อย่าฝืน” กระซิบราวจะปลอบขวัญแต่นั่นกลับทำให้หัวใจสาวยิ่งสั่นไหว และไม่ทันที่สุพิชญาจะได้ทัดทานดิเอโกก็ย่อกายช้อนร่างน้อยขึ้นพร้อมส่งตัวตนแทรกหายเข้าไปในกลางกายสาวอย่างรวดเร็ว

ดิเอโก! อา... ” อุทานได้เพียงชื่อปลายเสียงก็เปลี่ยนเป็นครางอย่างหักห้ามความกระสันซ่านไม่ไหว สุพิชญาไม่คิดเลยว่ายามตัวตนแห่งความเป็นชายแทรกผ่านเข้าไปในซอกหลืบขณะที่สติสมบูรณ์พร้อมมันจะชวนตื่นตะลึงได้ถึงเพียงนี้

เจ้าพ่อใหญ่มองอาการปิดตาแน่นบิดกายเร่าของหญิงสาวอย่างพึงพอใจ เขาหยุดการกระทำไว้เพียงเท่านั้นหลังฝากฝังกายแกร่งในซอกหลืบที่คับแน่น ไม่คิดขยับเขยื้อนต่อ ยามนี้เขาต้องการหลอกล่อให้อีกฝ่ายกระทำตามที่ใจเขาต้องการเสียก่อน เขาถึงจะเติมเต็มให้เธอ ฝ่ามือข้างหนึ่งช้อนตระครองสะโพกกลมกลึงดึงรั้งไม่ให้เจ้าของเลื่อนหล่น อีกข้างลูบไล้พวงแก้มนุ่มนิ่มก่อนโน้มใบหน้าเข้าหากระซิบบอกราวออกคำสั่ง

กอดผม... มองตาผม... จูบผม”

คำสั่งนั้นราวกับมีมนตร์สะกดให้สุพิชญาทำตามอย่างว่าง่าย เพราะเพียงจบคำหญิงสาวก็ปรือตาขึ้นมองจ้องสบดวงตาสีสนิมที่เต็มไปด้วยความเร่าร้อน มือน้อยที่เกาะกุมไหล่หนายืดไว้เป็นที่มั่นก็เปลี่ยนเป็นโอบกอดรอบต้นคอแกร่งพร้อมกับเคลื่อนศีรษะสวยเข้าหาเจ้าพ่อใหญ่แล้วทาบกลีบปากนุ่มลงตรงริมฝีปากบางเฉียบของอีกฝ่ายแผ่วเบา นี่นับเป็นครั้งแรกในชีวิตที่สุพิชญาเป็นฝ่ายเริ่มต้นจูบผู้ชายก่อนและเธอมั่นใจว่าดิเอโกจะคือคนแรกและคนสุดท้ายที่เธอจะทำแบบนี้

เพียงริมฝีปากนุ่มสัมผัสแผ่วเบาเจ้าพ่อใหญ่ก็เผยอแย้มเรียวปากกว้างขึ้นเปิดช่องให้อีกฝ่ายสอดใส่ปลายลิ้นเล็กเข้าไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ ส่วนสะโพกสอบก็ขยับขับเคลื่อนท่อนกายแกร่งที่บัดนี้แฝงตัวอย่างองอาจวาดลวดลายอยู่ในซอกหลืบนุ่ม ธารน้ำหลั่งไหลอาบตัวตนแห่งความเป็นชายจนชุ่มฉ่ำถ้วนทั่ว ยิ่งสุพิชญามอบจุมพิตแบบกล้าๆ กลัวๆ เขาก็ยิ่งเร่งจังหวะรัวเร็วขึ้นเพื่อให้อีกฝ่ายได้ปลดปล่อยตัวตนข้างในออกมา

สุพิชญาลืมเลือนไปเสียแล้วว่าเธอตั้งใจปฏิเสธเขาตั้งแต่แรก เพราะเพียงเขาแทรกกายผ่านกลางกายเข้ามาแบบไม่ทันตั้งตัว หัวใจเธอก็เต้นรัวเร็วทั้งตื่นตระหนก ทั้งหวามไหว ปั่นป่วนไปทั่วเรือนกาย เธอไม่คิดว่าดิเอโกจะจู่โจมฝากฝังความเป็นชายเข้าในเรือนร่างของเธอรวดเร็วเช่นนั้น ซ้ำยังแสดงลีลารักผาดโผนแบบไม่คิดเกรงใจฟ้าดิน ด้วยยามนี้ ณ ตรงที่เขาวาดลวดลายมันคือผนังกระจกทั้งด้านที่มองเห็นวิวทิวทัศน์ภายนอกถ้วนทั่ว แต่ที่ร้ายกว่านั้นคือบานกระจกใสจนภายนอกมองเข้ามาเห็นภายในได้เกือบทั่วทุกตารางนิ้ว

แต่ดูเหมือนว่าเจ้าพ่อใหญ่จะไม่ใส่ใจ เพราะเพียงตวัดเสื้อคลุมตัวโคร่งออกจากร่างเธอแล้วปลดเปลื้องพันธนาการเรือนกายท่อนร่างของตัวเองออกเขาก็สอดใส่อาวุธร้ายเข้าจู่โจมเธอทันที แม้จะอยากหลีกหนีแต่ด้วยท่วงท่าที่ช่ำชองเหนือชั้นกว่าก็พาเธอที่หวาดผวาคล้อยตามได้โดยง่าย เรียวขาสวยกระหวัดรัดเรือนกายแกร่งมั่นยามถูกคุกคามกลางกาย

ยามนี้เรือนร่างบอบบางราวถูกอัดบีบให้เป็นเนื้อเดียวกับบานกระจกกว้าง แผ่นหลังบอบบางบดเบียดกับเนื้อกระจกจนแทบกลืนกินเป็นเนื้อเดียวกัน ยิ่งอีกฝ่ายโรมรันขับเคลื่อนเข้ายึดครองพื้นที่นวลเนื้อก็ยิ่งเบียดเสียดกับเนื้อกระจกแนบแน่น

ชู่ว... ใจเย็นก่อนนะครับยาหยี” กระซิบบอกเมื่อผละศีรษะออกห่างแล้วคนร่างบางยังตามติดหมายแนบชิดจุมพิตดูดดื่ม สุพิชญาปรือตามองเมื่อเขาค่อยๆ ถอดถอยกายแกร่งออกแล้วจับให้เธอยืนหยัดกับพื้นพรมนุ่มอีกครั้ง หญิงสาวกระพริบตาปริบๆ อย่างมึนงงที่จู่ๆ เขาก็หยุดการกระทำอันเร่าร้อน แต่เพียงเสี้ยววินาทีเธอก็เข้าใจดีในการกระทำนั้น เมื่อดิเอโกจับกายเธอหมุนให้หันหน้าเข้าหาบานกระจกเนื้อแน่น

เพียงทรวงอกนุ่มนาบไปกับกระจกบานใหญ่ดิเอโกก็ดึงรั้งสะโพกงามงอนให้ออกห่างกระจกบานนั้นแล้วส่งท่อนกายล่วงล้ำเข้าไปในซอกอุ่นนุ่มอีกหน ครานี้คนที่กำลังมึนงงถึงกับครางฮือ... ดวงตาที่ปรือเบิกกว้างอย่างตกใจเพราะสายตาสบเข้ากับทิวทัศน์ภายนอกอย่างจัง! เขากำลังบรรเลงเพลงรักอย่างอุกอาจไม่เกรงกลัวสักนิดว่าจะมีใครสอดส่องมองเข้ามาหรือไม่ หัวใจสาวไหวพลิ้วเป็นริ้วคลื่นตื่นตะลึงกึ่งวาบหวามกับบทรักท่ามกลางทิวทัศน์ที่กว้างไกลในเวลานี้

สุพิชญาไม่รู้ว่าเวลาผ่านเลยไปเนิ่นนานเท่าไร เธอรู้แต่ว่าทุกวินาทีมีแต่ความหวามไหวยามแก่นกายของเขาขยับเข้าออกทั้งว่องไวก่อนค่อยๆ ผ่อนคลายเป็นเชื่องช้า วิวทิวทัศน์ด้านหน้าก็พร่าเลือนราวเธอกำลังหลับแล้วฝันไป แต่ทว่าตัวตนแห่งความเป็นชายที่สอดแทรกตรงรอยแยกกลางกายเคลื่อนไหวไม่ได้หยุดหย่อนนั้นย้ำเตือนให้เธอตระหนักว่า... เธอไม่ได้ฝันไป!

กว่าเจ้าพ่อใหญ่จะปล่อยให้ร่างนุ่มนิ่มให้เป็นอิสระ เขาและเธอก็ได้ใช้แทบทุกตารางนิ้วในห้องนั้นโรมรันแลกเปลี่ยนบทรักอันเร่าร้อนจนแอร์ที่เย็นฉ่ำไร้ความหมายไปในบัดดล

 

คุณจะพาฉันไปไหนคะ สุพิชญาถามด้วยความสงสัยเมื่อดิเอโกสั่งให้สาวใช้เข้ามาจัดเตรียมเสื้อผ้าของเธอใส่กระเป๋า แต่ท่าทางดิเอโกเหมือนจะไม่ได้ฟังสักนิดเพราะเจ้าพ่อใหญ่หันกายกลับทันทีที่บอกให้เธอตามเขาออกไป “เดี๋ยวสิคะดิเอโก คุณยังไม่ตอบคำถามฉันเลยนะ”

          ไปถึงแล้วคุณจะรู้เองยาหยี ไปกันเถอะช้าไปกว่านี้เดี๋ยวจะค่ำเสียก่อน” ตอบเพียงเท่านั้นดิเอโกก็ขยับเท้าก้าวเดิน แต่ทว่าก็ต้องหยุดชะงักเพราะสุพิชญาไม่ได้เดินตามไป ซ้ำยังเอ่ยวาจาร้องขอด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย

          “ดิเอโกคะ... ฉันอยากกลับบ้าน”

          คุณได้กลับแน่แต่ไม่ใช่เวลานี้” หันมาบอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบสีหน้านิ่งเสียจนสุพิชญาใจเสีย แต่ความมีทิฐิทำให้ถามกลับไปด้วยน้ำเสียงที่แข็งกระด้างขึ้น

          ทำไมคะ ทำไมกลับไม่ได้ ในเมื่อฉัน...”

          คุณเป็นเมียผม ผมอยู่ไหนคุณก็ต้องอยู่นั่น เข้าใจนะครับ” ดิเอโกตอบกลับก่อนที่สุพิชญาจะร่ายยาวไปมากกว่านั้น หญิงสาวชะงักงันกับสถานะที่อีกฝ่ายยัดเยียดให้ ยามนี้เธอทั้งโกรธทั้งอับอาย แต่ก็พยายามเก็บกลั้นไว้แล้วโต้กลับด้วยน้ำเสียงจริงจัง

          ฉันไม่ได้เป็นเมียคุณ! ”

          ดิเอโกส่ายหน้ากับความดื้อรั้นของสุพิชญา เขาไม่เข้าใจตัวเองเลยว่าทำไมต้องมาทนโต้เถียงกับเธอด้วย ชีวิตของเขามีผู้หญิงมากหน้าหลายตาที่จะยอมทอดกายให้เขาบนเตียง แต่เขากลับต้องมาเล่นล่อเอาเถิดกับคนแสนพยศเช่นเธอ

          ไอ้ที่ร้องครวญครางเมื่อชั่วโมงที่ผ่านมานี่ไม่ได้ช่วยเตือนความทรงจำคุณเลยหรือไงยาหยี”

          อีตาบ้า! ลามก” สุพิชญาตวาดแว้ดทันที หญิงสาวรู้สึกอยากกระโดดเข้าบีบคอเขาเสียเหลือเกิน

          ถึงจะบ้า... หรือลามก แต่ก็ได้ชื่อว่าสามีคุณนะ หรือจะต้องเตือนความทรงจำอีกซักกี่รอบดีคุณถึงจะยอมรับและจดจำมันยาหยี” คราวนี้ขยับเรียวฟันขบกัดริมฝีปากล่างพลางหรี่ตามองอย่างโลมเลีย พร้อมขยับเท้าก้าวเข้าหาคนปากดี

          มะ...ไม่ต้อง ฉันไม่กลับก็ได้ ว่าแต่คุณจะพาฉันไปไหนก็ไปสิ ไหนคุณว่าถ้าช้าจะค่ำไง” ปฏิเสธพลางขยับถอยหลังกรูดด้วยความตื่นตระหนก เพราะเธอรู้ดีว่าหากดิเอโกมีท่าทีแบบนี้ท้ายสุดจะต้องจบลงที่ใด

          แต่ผมชักไม่อยากไปแล้วสิ ความจริงไปพรุ่งนี้เช้าแทนก็น่าจะได้นะ” ว่าพร้อมตวัดสายตากวาดทั่วเรือนร่างก่อนดึงกลับมาจับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่ายที่ยามนี้วูบไหวราวกวางน้อยหวาดหวั่นกับภยันตราย

สุพิชญาถอยร่นจนหลังแนบชิดติดผนัง ดิเอโกได้โอกาสก็คว้าร่างนั้นมารวบกอดพร้อมตวัดปลายนิ้วแกร่งเชยคางมนให้คนถูกคุกคามแหงนเงยใบหน้าขึ้น สุพิชญาเบิกตากว้างขยับปากทักท้วงทันที

          ดะ...ดิเอโก อย่าค่ะ อื้อ...” เสียงหวานถูกกลืนหายไปในลำคอเมื่อถูกจู่โจมจุมพิตหนักหน่วง หัวใจดวงน้อยเต้นระทึกด้วยความหวามไหว เพราะดิเอโกไม่เพียงแต่ส่งมอบจุมพิตแสนเร่าร้อนเท่านั้น ฝ่ามือร้อนผ่าวของเขายังโลมเล้าไปทั่วเรือนกายอีกด้วย

          แต่ก่อนที่สุพิชญาจะระทวยไปทั้งกายและใจ เจ้าพ่อใหญ่ก็ถอนริมฝีปากบางเฉียบออกแล้วกระซิบบอกด้วยนัยน์ตาพราวระยับ

“ไปกันเถอะครับยาหยี ให้ถึงที่หมายก่อนแล้วเราค่อยต่อให้จบนะ”

          สุพิชญาตาโตกับวาจาชวนระทึกนั้น หากดิเอโกไม่ประคองกอดเธอไว้ป่านนี้คงได้ร่วงลงไปกองกับพื้นแล้ว เพราะเรียวขาสวยสั่นระริกกับสัมผัสวาบหวามเมื่อเสี้ยวนาทีที่ผ่านมา ซ้ำยังได้ยินได้ฟังวาจาแสนตรงที่ชวนขัดเขินนั้นขาก็ยิ่งสั่นจนอ่อนแรง

 

          เกาะอะไรคะดิเอโกถามเมื่อสายตาสบเข้ากับเกาะขนาดย่อมตรงหน้า ตามการคาดเดาด้วยสายตาสุพิชญาคิดว่าอีกไม่ถึงสิบนาที เธอและเขาก็จะถึงที่นั่น อารมณ์ขุ่นมัวที่อีกฝ่ายเอาแต่ใจไม่ยอมให้เธอได้ออกความเห็นหรือเรียกร้องสิทธิ์ใดๆ มลายหายไปสิ้นตั้งแต่ขึ้นเรือมา

สุพิชญายอมรับว่า ยามที่ทอดสายตามองออกไปยังท้องทะเลที่กว้างไกลพร้อมปล่อยให้ผิวกายปะทะเข้ากับลมทะเลที่โบกพัดมาทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายขึ้น จนมีกะจิตกะใจที่จะหันไปชวนเจ้าพ่อใหญ่พูดคุย แต่ทว่าคำตอบที่ได้รับกลับมาทำให้แทบอยากเข่นฆ่าเขาเสียเดี๋ยวนั้น

          เกาะผมให้แน่นๆ ไงครับยาหยี หรือจะให้ผมเกาะคุณดี ผมเกาะไม่ปล่อยนะจะบอกให้” ตอบพลางโน้มกายเข้าหาราวกับว่าจะเกาะกอดเธอต่อหน้าบอดี้การ์ดจริงๆ การกระทำนั้นเรียกเสียงหวีดร้องของหญิงสาวได้เป็นอย่างดี

          คนบ้า! คนผี! ฉันหมายถึงเกาะนี้ต่างหาก ชื่อเกาะอะไร” ตวาดเสียงเข้มนัยน์ตาขุ่นเขียวเรียวปากสวยเม้มเข้าหากันอย่างขัดใจ นั่นเรียกเสียงหัวเราะขบขันจากดิเอโกได้มากมายนัก

“ฮ่าๆๆ ก็คุณไม่ได้ถามแบบนี้นี่”

          นี่คุณอย่ามาเล่นลิ้นนะ” ตั้งท่าข่มขู่ตาโต แต่เจ้าพ่อใหญ่กลับหายำเกรงไม่ ยังคงหยอกเย้าหญิงสาวต่อไปแต่ก็กึ่งงอนง้ออยู่ในที

          ไม่เอาน่ะ หน้าบึ้งตึงแบบนี้ไม่สวยนะครับ” ว่าพลางชูนิ้วชี้ส่ายไปมาตรงหน้าเธอ สุพิชญาแม้ในใจจะแอบยิ้มขันกับการง้อราวเธอเป็นเด็กน้อย แต่ก็แสร้งทำเป็นงอนต่อไปไม่ยอมโอนอ่อนแต่โดยดี

“เอ... หน้ายับแบบนี้นี่สงสัยถึงต้องจูบปลอบขวัญเสียหน่อยละมั้ง”

          อย่านะคะ” รีบห้ามพร้อมยกมือดันแผงอกกว้างที่โน้มเข้าหาเธอจนแทบแนบชิด สุพิชญาเบนหน้าหนีด้วยกลัวว่าเขาจะทำอย่างที่พูดจริงๆ

ดิเอโกคลี่ยิ้มกว้างกับอาการหวาดหวั่นเกินเหตุของอีกฝ่าย เจ้าพ่อใหญ่ส่งปลายนิ้วลูบไล้พวงแก้มนุ่มนิ่มอย่างหลงใหลพลางกระซิบออดอ้อนเสียงหวาน

“ถ้าอย่างนั้นยิ้มหน่อยสิครับ”

สุพิชญาช้อนสายตามองก่อนค่อยๆ คลี่ริมฝีปากสวยยิ้มอ่อนๆ ให้เขาทั้งที่หัวใจเต้นตึกตักด้วยยังหวั่นเกรงอีกฝ่าย

น่ารักจัง... แบบนี้ผมจะอดใจไหวยังไงล่ะครับ”

          อุ๊ย!!” เสียงหวานอุทานตกใจเพราะเพียงจบคำเจ้าพ่อใหญ่ก็ส่งปลายจมูกโด่งฝากฝังเข้าที่พวงแก้มนุ่มอย่างรวดเร็ว แต่ก็เพียงเท่านั้นเพราะ ดิเอโกผุดลุกขึ้นยืนทันทีที่ฉกฉวยเก็บเกี่ยวความหอมจากพวงแก้มหอมกรุ่นแล้วยื่นมือมาพร้อมเอ่ยวาจาแสนนุ่มนวล

“ไปเถอะครับถึงแล้ว”

สุพิชญากระพริบตาอย่างงงงันในอากัปกิริยานั้นด้วยยังปรับอารมณ์ไม่ทัน แต่ก็ยินยอมยื่นมือให้อีกฝ่ายฉุดดึงให้ลุกขึ้น แต่เพียงเธอยืนเต็มตัวดิเอโกก็ออกก้าวเดินนำไปทิ้งให้เธอที่ยังทอดสายตาชื่นชมความงามของเกาะที่ยังไม่รู้จักชื่อตรงหน้า

          เร็วสิครับยาหยี เรือเทียบท่าแล้ว หรือว่าต้องให้ผมอุ้ม” ดิเอโกหันกลับมาเร่งเร้าก่อนทิ้งคำถามชวนให้สุพิชญาหวามไหว หญิงสาวเบิกตากว้างอย่างตกใจเมื่อเจ้าพ่อใหญ่ขยับจะกลับมาทำตามที่พูด

          มะ...ไม่ต้อง ฉันเดินเองได้” รีบบอกพร้อมเดินเข้าไปหาอย่างไม่รอรีอีกต่อไป

 

          วันนี้พักก่อนแล้วกันนะครับยาหยี เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมจะพาชมรอบเกาะ” ดิเอโกบอกเมื่อพาหญิงสาวเข้าไปในห้องพักห้องหนึ่ง

สุพิชญาที่ตื่นตะลึงกับความโอ่อ่าหันกลับมาพยักหน้าเข้าใจ แล้วก็ต้องกระพริบตาถี่ยิบพึมพำตะกุกตะกักราวกับคนติดอ่างเมื่อเห็นดิเอโกปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตเม็ดบนแล้วจัดการดึงชายเสื้อออกก่อนพับแขนเสื้อเชิ้ตขึ้นจนถึงศอก

          เอ่อ... คือ ”

          มีอะไรหรือเปล่าครับ” เลิกคิ้วถามพลางก้มลงถอดถุงเท้าออกแล้วเดินไปหย่อนลงในตะกร้ามุมหนึ่งของห้อง สุพิชญาก่นด่าตัวเองในใจที่รู้สึกว่าตัวเองสูญเสียการควบคุม หญิงสาวกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ก่อนตัดใจถามออกไป

“คือ... คุณจะนอนห้องนี้เหรอคะ”

คำถามนั้นเรียกรอยยิ้มขบขันให้ดิเอโกจนไม่อาจเก็บกลั้นไว้ได้ เจ้าพ่อใหญ่เดินกลับมาหาสุพิชญาที่ยังยืนตะลึงมึนงงอยู่อีกด้าน

          ก็ใช่สิครับ นี่ห้องผม ถ้าไม่นอนนี่แล้วจะให้นอนไหนล่ะ” บอกพลางยิ้มกว้างอย่างอารมณ์ดี เขาไม่รู้ว่าเขาชอบเธอแบบไหนมากกว่ากัน แบบที่กำลังเป็นอยู่ หรือว่าแบบที่โวยวายไม่ยอมลงให้แต่โดยดี

          ถ้าอย่างนั้นฉันไปนอนห้องอื่นนะคะ” บอกรวดเร็วพลางขยับเดินเลี่ยงไปอีกทางอย่างหมายมาดว่าจะทำเช่นที่บอกเขาจริงๆ แต่ทว่า... เดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าว น้ำเสียงทรงพลังอำนาจของดิเอโกก็ตวาดลั่นทันที

“ไม่! หยุด!”

หัวใจสาวแทบหล่นไปกองที่พื้นเมื่อดิเอโกเดินเข้ามาหาพร้อมจับไหล่เธอหมุนให้หันกลับไปเผชิญหน้า เพียงสบเข้ากับสายตาที่มองมา เธอตระหนักได้ในวินาทีนั้นทันทีว่า... มันเป็นไปไม่ได้ ดิเอโกไม่มีวันยอมให้เธอออกไปจากห้องนี้แน่นอน

           ผมนอนไหนคุณก็ต้องนอนที่นั่น ผัวเมียกันจะแยกกันนอนได้ไงล่ะยาหยี”

          แต่ว่าฉัน...”

จะไปอาบน้ำแล้วมานอนดีๆ หรือจะให้ผมอาบให้แล้วอาจไม่ได้นอน” ยื่นข้อเสนอให้ราวใจดีเสียเหลือเกิน แต่ทำไมสุพิชญากลับรู้สึกว่าไม่ว่าข้อไหนเธอก็ไม่อาจรอดพ้นเงื้อมมือเขาไปได้ เผลอๆ บางทีคืนนี้กว่าเธอจะได้หลับนอนก็คงไม่วายค่อนรุ่งเฉกเช่นเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา

ฉันอาบเองได้ค่ะ” บอกออกไปเพราะอย่างไรก็ขอยืดเวลาให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ หญิงสาวขยับจะเดินเลี่ยงไปทำตามที่เอ่ย แต่ดิเอโกก็ขยับขวางกั้นราวกลั่นแกล้ง สุพิชญาจึงต้องขึงตาพร้อมออกคำสั่งด้วยเสียงออกอาการสั่นเล็กๆ

“หลีกทางสิคะ ฉันจะหยิบผ้าเช็ดตัวกับเสื้อผ้า”

ดิเอโกอมยิ้มขันกับอาการขู่ฟ่อนั้น แต่ก็เบี่ยงกายหลบให้อีกฝ่ายเดินผ่านไปได้โดยง่ายแต่ไม่วายเดินตามไปวนเวียนใกล้ๆ ราวต้องการข่มขวัญ สุพิชญาขาแข้งสั่นไปหมด ด้วยหวาดระแวงอีกฝ่ายแต่เมื่อเขาแค่เมียงมองใกล้ๆ ไม่ได้มีท่าทีที่จะคุกคามใดๆ เธอก็ผ่อนลมหายใจอย่างผ่อนคลาย

ว้าย... ดิเอโก!! ตามเข้ามาทำไมคะ” อุทานลั่นเมื่อเธอเดินเข้าห้องน้ำและก่อนที่จะทันได้ปิดประตู ดิเอโกก็แทรกตัวเข้ามาแล้วจัดการปิดล็อกซะเอง

ผมก็ร้อนมาก ผมเลยคิดว่าเราน่าจะอาบพร้อมกันดีกว่านะ จะได้ไม่เสียเวลา”

ดิเอโก! อุ๊ย!” อุทานขานชื่อนั้นอย่างตกใจแล้วก็ยิ่งตกใจยิ่งกว่าเมื่อเจ้าพ่อใหญ่ตรงเข้ารวบร่างน้อยเข้าหา สุพิชญาตระหนักทันทีว่าจะเกิดอะไรขึ้นนับจากวินาทีนี้ไป

อย่า... ” เสียงหวานร้องห้ามสั่นพร่า แต่ทว่าหาได้หยุดยั้งเจ้าพ่อใหญ่ได้ เพราะฝ่ามือร้อนเริ่มลูบไล้รุกไล่ไปทั่วเรือนกาย ปลายจมูกโด่งก็ซุกซนไปทั่ว

หัวใจสาวสั่นระรัวเมื่อถูกดันร่างแนบชิดติดผนังห้องน้ำ ปลายนิ้วแกร่งรุกไล่ปลดเปลื้องเสื้อตัวสวยออกจากเรือนร่างราวต้องการตกย้ำให้เธอตระหนักว่า อย่างไรเสียเขาก็ไม่มีวันเปลี่ยนใจแน่นอน และจากนาทีนี้ไปเธอคงได้ครวญครางด้วยความเร่าร้อนจนกว่าอีกฝ่ายจะพึงพอใจ

ถอดเสื้อให้ผมด้วยสิครับยาหยี” ออกคำสั่งทั้งที่ยังส่งริมฝีปากบางพร่างพรมไปตามไหล่ลาดที่เปลือยเปล่า ฝ่ามือร้อนผ่าวก็เข้าครอบครองก้อนเนื้อนุ่มคลึงเคล้าราวกำลังรังสรรค์ปั้นแต่งจนนวลเนื้อแดงปลั่งไปด้วยเลือดฝาดที่สาดซ่านภายใน

“นะครับ... ถอดเสื้อให้ผมหน่อย”

มือน้อยค่อยๆ ผละออกจากต้นแขนแกร่งมุ่งตรงเข้าปลดกระดุมเชิ้ตตามวาจาออดอ้อนนั้น แต่เพราะดิเอโกยังตามประชิดติดพันจึงไม่อาจจัดการปลดเปลื้องเชิ้ตสีเข้มได้ดังตั้งใจ เหมือนเจ้าพ่อใหญ่จะรับรู้ เรือนกายแกร่งจึงผละออกห่างเล็กน้อย แต่มือหนายังคอยวนเวียนลูบไล้ทรวงอกสวยไม่ว่างเว้น ดอกบัวตูมคู่งามก็ช่างชูชันอวดโฉมงามเด่นเสียจนคนมองอยากคลึงเคล้นให้หนักหน่วงมากขึ้น

สุพิชญาอายแสนอายเพราะดิเอโกกำลังใช้สายตาเร่าร้อนจับจ้องเรือนกายเปล่าเปลือยของเธออย่างไม่ปิดบัง ซ้ำยังส่งปลายนิ้วหยอกเย้าปลายถันเสียจนหัวใจสาวพลิ้วไหว กลางกายเริ่มมีริ้วคลื่นบิดตัวเป็นเกลียวถาโถมเข้าหาไม่ว่างเว้น

มือน้อยค่อยๆ ดึงรั้งสาปเสื้อให้ออกจากกันหลังจากกระดุมเม็ดสุดท้ายหลุดออกอย่างยากเย็น เพราะดิเอโกไม่ว่างเว้นให้เธอได้ตั้งสติสักเสี้ยววินาที กลับกันเขามีแต่จะยิ่งโรมรันราวกลั่นแกล้งเธอเสียกระนั้น

เจ้าพ่อใหญ่ขยับกายปล่อยให้อีกฝ่ายปลดเปลื้องเชิ้ตเนื้อดีออกจากเรือนร่าง แต่สายตาคมยังจับจ้องนิ่งที่ทรวงอกสล้างไม่วางตา ดวงตาสีสนิมคู่นั้นวิบวับพร่างพราวราวดวงดาวนับล้านกำลังเปล่งประกาย เพียงอาภรณ์ท่อนบนหลุดออก ดิเอโกก็กระซิบบอกออดอ้อนอีกครั้ง “ถอดกางเกงด้วยนะครับยาหยี”

วะ...ว่าไงนะคะ” ถามเสียงตะกุกตะกักด้วยความประหม่า ยามนี้ใบหน้างามแดงซ่านไปด้วยเลือดฝาด ดวงตาคู่สวยช้อนขึ้นมองสบตาพราวระยับอย่างหวั่นหวาด แค่เรื่องถอดกางเกงเธอไม่มีปัญหาแต่สิ่งที่ซ่อนอยู่ภายใต้กางเกงตัวนั้นต่างหากที่ทำให้เธอต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเฝื่อน

เร็วสิครับจะได้อาบน้ำกัน” เร่งเร้าอย่างเอาแต่ใจ ไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะมีท่าทีกระอักกระอ่วนใจเพียงใด สุพิชญาแทบอยากหายตัวไปเสียเดี๋ยวนั้น และยังไม่ทันจะได้ทำตามคำเว้าวอน มือน้อยก็ถูกดึงรั้งให้สัมผัสตรงกลางกายของเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว

อุ้ย!! ดิเอโกปล่อยค่ะ” อุทานตกใจพร้อมพยายามดึงมือน้อยออกจากการเกาะกุมของเจ้าพ่อใหญ่ เพราะยามนี้สิ่งที่ซุกซ่อนอยู่ภายในกางเกงเนื้อดี กำลังตื่นตัวทักทายเธอเสียจนน่าตกใจ

เห็นไหม น้องชายผมมันอึดอัดจะแย่อยู่แล้ว ช่วยปลดปล่อยให้มันเป็นอิสระทีนะครับ”

ดิเอโก!”


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่สนับสนุนค่ะ"

รินวรส นางแมว


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha