พ่ายรักจำเลยมาร จบแล้ว

โดย: Vanalak29



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 7 : ชายผู้ไร้หัวใจ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

บ้านไม้สองชั้นภายในร่มรื่นด้วยต้นไม่ใหญ่ สนามหญ้าหน้าบ้านมีเก้าอี้ปูนไว้พักผ่อน ด้านข้างมีบ่อเลี้ยงปลาขนาดเล็ก รั้วบ้านปลูกไม้ดอกให้สีสันสวยงาม แพรววรินสาวเท้าเข้าสู่ตัวบ้านภายในถูกแต่งแต่งอย่างเรียบง่าย โทรทัศน์เครื่องเล็ก เก้าอี้ไม้ตัวยาวและเก้าอี้เดี่ยวถูกตั้งไว้เคียงคู่กันสำหรับแขกมาเยือน

แพรววรินจับราวบันไดขึ้นสู้ชั้นสองห้องนอนถูกแบ่งเป็นสอง เธอจับลูกบิดเปิดประตูแล้วมุ่งตรงไปยังตู้เสื้อผ้าหยิบข้าวของเครื่องใช้จำเป็นออกมาแล้วหิ้วกระเป๋าลงจากบ้าน จัดการตรวจเช็คความเรียบร้อยอีกครั้ง คาดว่าตนเองคงไปไม่นานเท่าไหร่ จัดการล็อกกุญแจเรียบร้อยแล้วก้าวออกมาเห็นรถสีดำจอดเทียบอยู่

“ผมมารับคุณตามคำสั่งท่านประธานครับ”ชายหนุ่มบอกกล่าว แพรววรินพยักหน้า

รถเคลื่อนออกจากบ้านหลังเล็กแล่นตามถนน เธอมองวิวรอบๆ แล้วถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ แม้พยายามหลีกหนีจากสถานที่อันแสนวุ่นวายแต่ดูเหมือนจะหนีไม่พ้น ต้องกลับมาเผชิญกับมันอีกครั้ง เมื่อเช้าพี่สาวโทรมาบอกย้ายแม่ออกจากโรงพยาบาลเรียบร้อยเธอเบาใจในเรื่องนี้ไปเปราะหนึ่ง

ประตูรั้วเหล็กเปิดออกเคลื่อนเข้าสู่คฤหาสน์หลังใหญ่ แพรววรินคุ้นกับมันพอสมควรเพราะเมื่อยังเล็กเธอเคยอยู่ที่นี่มาก่อน รถจอดเทียบหน้าบ้านมือจับประตูเปิดออกแล้วก้าวลง สาวใช้รีบรุดมายกกระเป๋าให้ทันที

“ยัยแพรว...”เสียงแผ่วแหบแห้งเรียก ชายวัยกลางคนกำลังลงบันไดด้านหน้ามาหาเธอ

มือบางกระพุ่มไหว้ “สวัสดีค่ะพ่อ”

“ไม่เป็นไรนะลูก เรื่องแม่”คนเป็นพ่อโอบไหล่บุตรสาวเพื่อปลอบ

“แม่ปลอดภัยแล้วค่ะพ่อ แพรวโล่งใจแล้วล่ะค่ะ”

“เข้ามาในบ้านก่อนลูก ไม่เจอกันนานพ่อคิดถึงเรานะ ไม่เห็นมาเยี่ยมกันบ้างเลย”พิพัฒน์บอกเสียงเศร้า

ร่างบางนั่งลงเคียงข้างบิดาบนโซฟากำมะหยี่ตัวยาวในห้องนั่งเล่น สาวใช้นำน้ำผลไม้และขนมไทยมาเสริฟ์ให้ ดวงตาเรียวสวยช้อนมองบิดา เห็นสีหน้าแช่มชื่น เธอเข้าใจว่าพ่อรักลูกมากแต่สิ่งที่ไม่ชอบคือการที่พ่อนอกใจแม่

“พี่พิมพ์ล่ะคะพ่อ ไปไหนแล้ว”

“พิมพ์ไปต่างจังหวัดตั้งแต่เมื่อเช้าแล้วลูก พ่อรู้เรื่องที่แพรวจะมาทำงานแทนพิมพ์แล้วนะ”

มือบางหยิบน้ำผลไม้ขึ้นจิบ เธอสงสัยการกระทำของพี่สาวมันผิดปกติ พี่ไม่เคยมายุ่งวุ่นวายเรียกร้องให้เธอทำงานเลยสักครั้ง เธอกับพี่แค่พูดคุยเรื่องสารทุกข์สุขดิบไม่มีเรื่องอื่น

“มีปัญหาอะไรหรือเปล่าคะพ่อ พี่พิมพ์ดูท่าทางไม่ค่อยเป็นตัวของตัวเองเท่าไหร่”เธอถามบิดาเสียงเครียด อยากรับรุ้ความจริง หากมีปัญหาจะได้รับกับสถานการณ์ได้ทัน

“พ่อก็พูดไม่ได้เต็มปากหรอกแพรว ลูกต้องไปดูงานที่บริษัทแล้วจะเข้าใจเอง”สีหน้าบิดาดูเครียดมาก ไม่เข้าใจมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

พิพัฒน์ชำเลืองมองบุตรสาวคนเล็ก หน้าตาเหมือนพี่สาวไม่มีผิดเพี้ยนแต่นิสัยนั้นแตกต่าง แพรววรินค่อนข้างห้าวเป็นสาวลุยไม่ค่อยแต่งตัว แต่ใช้ว่าแต่งไม่เป็น เหมือนเธอไม่อยากเอาตัวเปรียบกับพี่สาว แต่เรื่องการทำงานพ่ออย่างเขายอมรับในความสามารถ เพราะเมื่อก่อนเคยให้ลูกสาวคนนี้มาช่วยงานในช่วงบริษัทกำลังอยู่ในวิกฤต

แพรววรินร่วมมือกับพนักงานทำให้มันผ่านพ้นไปได้ จากนั้นลูกก็ออกเดินเส้นทางที่ตัวเองรักแทน เขาไม่เคยห้ามความต้องการของลูก เพียงแต่เสียงดายฝีมือและสมองอันชาญฉลาดเท่านั้นเองแต่ยังไม่เบาใจเลย ลูกจะสามารถขับเคี่ยวกับชายที่ชื่อคาเอล เดอร์มินอฟได้หรือไม่

“ถ้าอย่างนั้นวันนี้หนูจะเข้าบริษัทเลยนะคะ แพรวจะเข้าทำงานโดยใช้ชื่อพี่พิมพ์นะคะพ่อ พี่พิมพ์ขอร้องมาแบบนั้น”

“ได้จ้ะลูก”

เสียงฝีเท้าจากชั้นบนดังแว่วร่างสูงกำยำสาวเท้าลงมา เมื่อเห็นใบหน้าหญิงสาวละม้ายคล้ายภรรยาเลยตกใจครู่หนึ่งจึงปรับสีหน้าตามเดิม แพรววรินแตกต่างตรงการแต่งกาย เธอไม่แต่งตัวเหมือนพี่สาวเลย ลูกเขยก้าวมาหาพ่อตาแล้วยกมือไหว้ตามธรรมเนียมไทย

“ผมไปทำงานก่อนนะครับคุณพ่อ”

“ครับ”

แพรววรินออกจากห้องนั่งเล่นขึ้นชั้นสองเปิดประตูห้องพี่สาว จัดการอาบน้ำชำระร่างกาย เดินมาเปิดตู้เสื้อผ้าเห็นข้าวของมากมาย แต่ละชุดมันดูเซกซี่ทันสมัยราคาแพงเกือบทั้งหมด คนตัวเล็กถอนหายใจเธอไม่ชอบเลย หยิบชุดเดรสรัดรูปเว้าช่วงอกออกมา ตัดใจใส่เพราะโป๊ไม่มากเท่าไหร่ตัวอื่นทำเอาเธออึดอัดเลยทีเดียว ก่อนหยิบเครื่องสำอางตกแต่งใบหน้าตนเอง

หยิบกระเป๋าสะพายสีดำใส่ข้าวของจำเป็นของตนเอง จับรองเท้าสีเข้าชุดออกมาพร้อมแล้วลงชั้นล่าง เห็นบิดาแต่งชุดสูทเรียบร้อยแล้ว

“ไปพร้อมกับพ่อเลยไหมแพรว”

“แพรวขับรถไปเองค่ะพ่อ”

“จ้ะ งั้นพ่อไปก่อนนะ”พิพัฒน์บอกบุตรสาวแล้วขึ้นรถประจำตำแหน่ง

รถเบนซ์สีเขียวอ่อนถูกขับเคลื่อนออก ถึงตึกบริษัทไอดีลอนแพววรินจอดรถในลานกว้าง แล้วเร่งก้าวจนถึงลิฟท์พนักงานหลายคนยกมือไหว้ เธอพยักหน้ารับ ลิฟท์โดยสารหยุดที่ชั้นสิบเก้าเธอก้าวออก เดินเข้าห้องทำงานพี่สาวแล้วทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้หนัง

ยกหูโทรศัพท์ติดต่อเลขาหน้าห้องพี่สาว รู้สึกหงุดหงิดไม่ชอบใจตั้งแต่เข้ามา แม้สายตาเหลือบเห็นพนักงานด้านหน้าเอาแต่แต่งหน้าทาปากความสนใจต่องานแทบไม่มี เธอเห็นภาพเหล่านี้มานานแล้ว ชอบประจบพี่สาวพี่พิมพ์เองชอบอกชอบใจเลยปล่อยปละละเลยไม่สนใจ แบบนี้จ้างมาทำงานทำไมกัน

“สวัสดีค่ะคุณพิมพ์”เลขาหน้าห้องรับสาย

“คุณวรรนวลีไปขอแฟ้มเอกสารกับฝ่ายบัญชีเรื่องบดุลบริษัท แล้วก็แฟ้มลูกค้าของไอดีลอนมาให้หน่อย”

“คุณพิมพ์จะเอาไปทำอะไรคะ!”เลขาย้อนถาม เพราะไม่อยากเคลื่อนที่ไปยังแผนกไหนเลย

“จะเอามาตรวจสักหน่อยน่ะ”

“แหมคุณพิมพ์ ไม่ต้องตรวจหรอกค่ะ ฝ่ายบัญชีเรากับฝ่ายการตลาดทำงานยอดเยี่ยมออกค่ะ”

“ฉันบอกให้เอามาก็เอามาคุณวรรนวลี วันๆ ไม่คิดจะขยับตัวไปไหนเลยหรือไง!

ปลายสายสะดุ้ง รู้สึกแปลกใจกับอารมณ์ของเจ้านายในวันนี้

“ได้ค่ะ จะรีบเอามาให้นะคะ”วางสายจากเจ้านายแล้วรีบลุกจากเก้าอี้ประจำตำแหน่งทันที

รองประธานจำเป็นกุมขมับ เวลาผ่านไม่ถึงชั่วโมงเธอปวดหัวจนแทบอยากหนีแล้ว งานจำพวกนี้ไม่เหมาะให้ทำเลย มันทั้งยุ่งยาก เรื่องมาก ไม่เหมือนงานศิลปะที่ตนชอบสักนิด ประตูห้องทำงานเปิดออก แฟ้มเอกสารถูกขนมาวางไว้บนโต๊ะทำงาน

“ขอบคุณมาก ออกไปได้แล้ว”เธอบอกลูกน้องพี่สาวเสียงห้วน

“ค่ะ”

วรรนวลีมองรองประธานด้วยความมึนงง วันนี้นิสัยเปลี่ยนราวกับคนละคน ปกติแห่งเอาแต่แต่งแต้มใบหน้า วันนี้กลับทำงานเอาจริงเอาจัง สงสัยผีจะสิงซะล่ะมั้ง

แพรววรินหยิบเอกสารเช็คผลกำไรในปีนี้ทั้งหมด ทุกอย่างดูเป็นปกติ แต่ทว่าเมื่อเปิดแฟ้มเอกสารเกี่ยวกับลูกค้ารายใหญ่กลับต้องผงะ หมายความว่ายังไงทำไมสองบริษัทยักษ์ใหญ่เหล่านี้ไม่ทำสัญญาต่อ หยิบโทรศัพท์ติดต่อเลขาหน้าห้องอีกครั้ง

“ค่ะคุณพิมพ์”ปลายสายกัดฟันด้วยความรู้สึกหงุดหงิด ที่ต้องคอยรับโทรศัพท์ตลอดเวลา

“ช่วยตามตัวผุ้จัดการฝ่ายการตลาดมาพบฉันหน่อย”

“ได้ค่ะ”

เสียงประตูห้องทำงานบรุษร่างสูงโปร่งสาวเท้าเข้ามาหยุดยืนตรงหน้า แพรววรินเงยหน้าจากแฟ้มแล้วผายมือเพื่อเชิญให้นั่ง ผู้จัดการฝ่ายการตลาดนามสมภพทำตาม

“เรียกพบผมมีปัญหาอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่าครับ คุณพิมพ์วลี”สมภพถามเสียงเข้ม

“พอดีฉันมีเรื่องอยากจะถามเท่านั้นค่ะ ไม่ได้มีปัญหารายแรงอะไร”

“เชิญถามได้เลยครับ”

เธอหยิบแฟ้มเอกสารสามแฟ้มมาเปิด และเปรียบเทียบให้ผู้จัดการเข้าใจ

“นี่คือสถิติของลูกค้าในแต่ละเดือน แต่เดือนนี้ทำไมเราถึงเสียลูกค้ารายใหญ่ถึงสองรายกันคะ เขาหมดสัญญาแต่ทุกครั้งจะต่อสัญญากับเราไม่ใช่เหรอ เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอคะคุณสมภพ”เธอถามเสียงเครียด

สมภพเม้มริมฝีปากสีหน้าไม่สู้ดี เขาเองก็จนใจเมื่อเจอคู่แข่งตอกกลับหน้าหงายมา

“ทางเราเดินทางไปเซ็นสัญญาต่อครับ  แต่ว่าวันนั้นมีบริษัทอื่นเข้ามาพรีเซนต์งานให้ทางบริษัทโมเมนต์” สมภพเว้นช่วง แล้วชำเลืองมองเจ้านายสาว “ทางนั้นเขานำเสนอระบบอัจฉริยะ ที่ล้ำหน้าของเราไปมากทำให้โมเมนต์ไม่สนใจทำสัญญาต่อ”

แพรววรินนิ่งชั่วครู่ โดยปกติทำธุรกิจมีการแข่งขันกันอยู่เสมอเธอเข้าใจได้ แต่ในประเทศไทยไม่มีบริษัทไหนที่มีเทคโนโลยีก้าวหน้าเท่าไอดีลอนอีกแล้ว เราครอบคลุมดูแลบริษัทภายในประเทศเกือบทั้งหมด แล้วเหตุใดมันถึงกลับกลายเป็นแบบนี้

“บริษัทอะไรคะ ที่มาเป็นคู่แข่งเรา”

“ฟรีดอมแพลนเนทครับ รู้สึกว่าบริษัทนี้กำลังตระเวนพรีเซนต์ผลงานตัวเองอยู่ครับ”

รองประธานครุ่นคิด สิ่งที่สู้ไม่ได้คือเทคโนโลยี แต่เธอสามารถโน้มน้าวคู่สัญญาเก่าๆ ได้ เพราะล้วนแต่เป็นเพื่อนบิดาทั้งนั้น ความจริงไม่อยากใช้ข้อนี้มาเป็นข้ออ้างเลย หากอยากชนะคู่แข่งบริษัทต่างหากที่ต้องก้าวล้ำมากขึ้นอีก

“พิมพ์ว่าเอาแบบนี้ดีกว่า ถ้าคุณสมภพจะเดินทางไปพบลูกค้า พิมพ์ขอตามไปด้วยนะคะ”

“ได้ครับคุณพิมพ์ ดีมากเลยครับที่คุณพิมพ์จะลงไปช่วย ผมเองยังกลุ้มอยู่ กลัวทีมจะท้อกันเสียก่อน”

“อดทนกันสักหน่อยนะคะ ทุกอย่างน่าจะดีขึ้น”พิมพ์วลีปลอบ

“ครับ”

 

รถเคลื่อนจากลานจอดสู่ถนนใหญ่เพื่อเดินทางไปยังบริษัทยูเนียนจำกัด เมื่อถึงตึกร่างบางก้าวลงลูกน้องสามคนยืนขนาบข้างสีหน้าท่าทางเคร่งเครียด แพรววรินยิ้มเพื่อเป็นกำลังใจให้กับพนักงาน

“เราต้องทำได้ค่ะ ไปกันเถอะ”เธอเดินนำ

ขึ้นสู่ชั้นสิบห้าพิมพ์วลีเดินนำมายังห้องประธาน ไม่พบผู้ใดมีเพียงพนักงานนั่งอยู่สองคนเท่านั้น

“ท่านประธานไปไหนคะ”เธอถามพนักงาน

“ประชุมอยู่ค่ะ ที่ห้องประชุมใหญ่ด้านโน้นค่ะ”พนักงานผายมือบอกเส้นทาง

“ขอบคุณค่ะ”

แพรววรินนั่งรอตรงโซฟาหน้าห้องประชุม หนึ่งชั่วโมงถัดมาทุกคนแยกย้ายกันออกมา ร่างบางลุกยืนพร้อมรอยยิ้มแต่กลับเห็นท่านประวิทย์กำลังจับมือกับหนุ่มต่างชาติหน้าตาคมคาย แล้วสาวเท้าเดินเคียงกันมา ดวงตาสีอำพันจ้องมองความแค้นเคืองพุ่งทะยาน ใบหน้าเรียวคมเริ่มแดงก่ำพยายามข่มอารมณ์ตนเองอย่างสุดกำลัง

หญิงสาวรีบก้าวยาวมาถึงตัวเพื่อนบิดาแล้วยกมือกระพุ่มไหว้ คาเอลจ้องมองการกระทำนั้น นี่คือสิ่งแรกที่เขามอบให้ไว้เป็นเครื่องเตือน พิมพ์วลีจะรู้สำนึกกับการกระทำตนเองในไม่ช้า แพรววรินชำเลืองมองชายหนุ่มต่างชาติหน้าตาหล่อเหลา หากสาวไหนเห็นคงต้องหลงรูปลักษณ์น่ามองนี่แน่ แต่เธอไม่มีเวลามาพิจารณาหลงใหลเรื่องบ้าบอ บริษัทตกในวิกฤติจนแทบหาทางออกไม่เจอ หากเพื่อนบิดายอมช่วยอาจยังประคับประคองไปได้

คนตัวใหญ่ไม่คาดคิดแพรววรินเมินทางอื่น ไม่มีอาการตื่นกลัวหรือแสดงสีหน้าว่ารู้จักเขาเลยสักนิด ผู้หญิงคนนี้เกิดจากดาวอังคารหรือไง ใจช่างดำ ขนาดทำร้ายน้องสาวเขาแล้วยังไม่รู้สึกรู้สา ตีหน้าไร้เดียงสาได้อย่างแนบเนียน

“สวัสดีค่ะคุณอา”

“อ้าว สวัสดีหนูพิมพ์”

“คุณอาพอมีเวลาไหมคะ พิมพ์อยากคุยเรื่องสัญญาสักหน่อยน่ะค่ะ”เธอบอกจุดประสงค์ทันที

ประวิทย์หน้าเจือน “หนูพิมพ์ อาทำสัญญาใหม่แล้วน่ะ”

“อะไรนะคะ!”แพรววรินร้องลั่นสีหน้าตระหนก

“พอดีคุณคาเอลเขามีข้อเสนอที่ดีกว่า อาจำเป็นนะหนูพิมพ์ เพราะอาต้องทำเพื่อบริษัท”ประวิทย์อธิบาย แล้วผายมือไปทางคู่สัญญาคนใหม่

แพรววรินมองไปทางคู่แข่ง เห็นนัยน์ตาสีอำพันจ้องมองราวกับจะแผดเผาเธอให้เป็นจุล คิ้วบางขมวดรู้สึกสงสัยเขามีความแค้นอะไรกับเธองั้นเหรอ ทั้งที่พบเจอหน้ากันครั้งแรกเหตุใดถึงแสงดอาการขึงขังขนาดนี้ใส่ หญิงสาวระบายยิ้มเข้าใจเป็นอย่างดีกับเรื่องที่เกิดขึ้น

“ไม่เป็นไรค่ะคุณอา พิมพ์เข้าใจว่าบริษัทต้องเลือกสิ่งที่ดีที่สุดอยู่แล้ว”ใช่ เธอยอมรับในข้อนี้ ไม่มีทางเลือกการบริหารธุรกิจหากมัวห่วงพวกพ้องคงล้มไม่เป็นท่า

ชายหนุ่มขบกราแน่น พิมพ์วลีกำลังเล่นตลกงั้นกับเขาหรือไง

“ขอบใจนะหนูพิมพ์ที่เข้าใจเอา”ประวิทย์บอก

“ค่ะ งั้นพิมพ์ขอตัวก่อนนะคะคุณอา”เธอกล่าวลา แล้วเดินกลับไปหาลูกน้อง “ไปกันเถอะ ยังมีอีกที่ที่เราต้องไป”พิมพ์วลีบอก

รถจอดเทียบหน้าบริษัทไพเนทโปรแกรม พิมพ์วลีก้าวลงจากรถพร้อมลูกน้อง หอบเอาสัญญาตนเองมาถึงหน้าห้องประธาน ประตูห้องเปิดออกเธอยกมือไหว้

“สวัสดีค่ะคุณสุรเชษฐ์”แพรววรินทักทาย

“สวัสดีครับ”

สุรเชษฐ์ผายมือเชื้อเชิญแขกมานั่งบนโซฟาในห้อง ชำเลืองมองลูกน้องแพรววรินแล้วหันมาทางหญิงสาว

“ให้ลูกน้องออกไปก่อนดีกว่าไหมครับ ถ้าจะคุยเรื่องสัญญากับผม”

“อ๋อ ได้ค่ะ”

มือยกโบกไล่ สมภพเปิดประตูออกนอกห้องสีหน้าเป็นกังวล ได้ข่าวว่าคุณสุรเชษฐ์เป็นชายโสดค่อนข้างเจ้าชู้เลยทีเดียว เห็นว่าเมื่อก่อนตามจีบคุณพิมพ์แต่ไม่สำเร็จ

“นี่สัญญาค่ะ พิมพ์อยากให้บริษัทไพเนทไว้ใจเราอีกครั้งค่ะ สัญญาว่าจะปรับปรุงระบบทำอย่างเต็มความสามารถเลยค่ะ”

“แต่ผมว่าตอนนี้มีบริษัทอื่นที่ดีกว่าไอดีลอนแล้วนะครับ คุณพิมพ์ก็รู้”สุรเชษฐ์ช้อนมองสาวสวยตรงหน้า แล้วยกยิ้ม

“พิมพ์เข้าใจค่ะ แต่ทางเราดูแลลูกค้าอย่างดี คุณสุรเชษฐ์ก็รู้นี่คะ”

“ดีแค่ไหนครับคุณพิมพ์ มีบริการหลังการขายไหม”เขาถามแล้วขยับมานั่งฝากเดียวกับหญิงสาว แพรววรินรู้สึกประหลาดใจและเริ่มถอยห่าง

“มีค่ะ ทางเรามีบริการหลังการขาย”เธอตอบก่อนขยับห่าง

“ถ้าอย่างนั้นผมจะเซ็นสัญญา ถ้าคุณบริการผมตอนนี้นะครับคุณพิมพ์”บอกเสียงแหบพร่า แล้วโน้มกายเข้ามาแนบชิด แพรววรินตระหนกยกมือดัน

“คุณจะทำอะไร ปล่อยฉันนะ!”หญิงสาวร้องลั่น

หมับ!

ข้อมือถูกจับคนตัวเล็กหน้าซีดเผือด ผู้ชายคนนี้ทำไมทำเรื่องน่าละอาย ทั้งที่รู้ว่าพี่สาวมีสามีอยู่แล้ว

“คุณพิมพ์ ผมคิดถึงคุณมากรู้หรือเปล่า ทำไมคุณต้องปฏิเสธผมไปแต่งกับไอ้ฝรั่งบ้านั้นด้วย!

“อย่ามาทำบ้าๆ กับฉันนะ คุณสุรเชษฐ์!”เธอตวาดแว๊ด สีหน้าไม่พอใจ

“ผมไม่สนใจอะไรแล้ว ผมต้องการคุณคนเดียวคุณพิมพ์ ผมรักคุณมานานแล้วรู้หรือเปล่า!

ใบหน้าโน้มหาแพรววรินหลบเลี่ยงจนริมฝีปากเขาจุมพิตแก้มนวล เธอทั้งดิ้น ขัดขืน อย่างเอาเป็นเอาตายจนอีกฝ่ายทนไม่ไหวใช้ลำตัวทาบทับลงมาเพื่อพันธนาการ

“ปล่อยฉัน ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!”หญิงสาวกรีดร้องเสียงลั่น เหตุใดลูกน้องถึงไม่เข้ามากันเลยสักคน

“ไม่มีใครช่วยคุณได้หรอกคุณพิมพ์ ลูกน้องคุณป่านนี้คงโดนไล่ไปอยู่ข้างล่างหมดแล้ว”

“ไอ้ชั่ว ฉันจะฆ่าแก!”เธอกัดฟันแน่น

“ก่อนจะฆ่าก็เป็นของผมก่อนก็แล้วกัน!

มือบางคลำหาอุปกรณ์ป้องกันตนเอง หยิบได้ที่เขี่ยบุหรี่

ผลั่ก!

ฟาดไปบนศีรษะ

“โอ้ย!”สุรเชษฐ์ร้องลั่นเลือดสีแดงสดไหลออกมา

คนเจ็บยกมือจับศีรษะตนเองสีหน้าตื่นตระหนก เห็นเลือดเต็มฝ่ามือทำเอาแทบเป็นลม คนตัวเล็กเห็นมันเผลอเลยผลักสุดแรงจนมันผงะถอยห่าง แพรววรินกระโจนหนีออกมา สุรเชษฐ์ลุกยืนแววตาแข็งกร้าวความโกรธแล่นพล่าน

“พิมพ์วลี เธอทำแบบนี้นกับฉันได้ยังไง เธอทำให้ฉันหลงรักแล้วไปแต่งงานกับผู้ชายคนอื่น ฉันไม่มีวันทำสัญญากับบริษัทไอดีลอนอีก ตอนนี้ฉันตกลงทำสัญญากับฟรีดอมแพลนเนทไปแล้ว!

“ฉันก็ไม่อยากได้ไอ้ชั่วอย่างแกมาทำสัญญาด้วยหรอกไอ้สุรเชษฐ์!

แปะ แปะ แปะ

เสียงปรบมือดังขึ้น ประตูห้องด้านข้างเปิดออกร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามา คาเอลยืนกอดอกระบายยิ้ม แพรววรินชะงักรู้สึกตกใจ ทำไมคาเอลถึงอยู่ที่นี่ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่เขาเห็นมันทั้งหมดงั้นเหรอ เห็นแต่กลับไม่ทำอะไรเลย แอบซ่อนอยู่ที่ห้องข้างๆ เพื่อมองเธอถูกไอ้ชายชั่วขมขื่น เลวจริงๆ ทั้งมันและเขา

ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาใกล้คู่สัญญาอีกคนของบริษัท ประคองให้นั่งหยิบทิชชู่ส่งให้

“ไม่เป็นไรนะครับคุณสุรเชษฐ์ ผมเรียกหมอให้ไหม”คาเอลเอ่ยถาม

“ไม่เป็นไรครับ เลือดออกนิดหน่อย”

“คุณเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดเลยใช่ไหม!”แพรววรินถามเสียงสั่น

“เห็นแล้วทำไม!”ชายหนุ่มตอบกลับจ้องมองแววตาแข็งกร้าว

น้ำเสียงตอบกลับทำให้เธอรู้สึกตะขิดตะขวง ทั้งๆ ที่เธอคือผู้ถูกกระทำเหตุใดคาเอลถึงดูแลไอ้สุรเชษฐ์แทน เธอสับสนกับเรื่องนี้ไปหมดแล้ว

“ถ้าคุณเห็นทำไมคุณไม่ห้าม!

“แล้วทำไมผมต้องห้าม ดูคุณ...” เขาเว้นคำพูดแล้วกวาดมองหัวจรดเท้า “อยากโดนเหลือเกินนี่ ชอบไม่ใช้เหรอเรื่องแบบนี้ เห็นชอบแย่งผัวชาวบ้านประจำ”

นี่เขาพูดอะไร อยากโดนงั้นเหรอ ถ้าอยากจะร้องหาพระแสงอะไร ผู้ชายคนนี้มันยังไงกันแน่ เอาแต่พูดจาประชดประชัน สายตาที่มองก็เหมือนโกรธสักสิบชาติ หรือพี่เธอไปหักอกเข้าให้อีกคน วุ่นวายดีแท้ไม่น่าหาเรื่องใส่ตัวเลยแพรววริน

“ปากเหรอนั่น พูดจาหัดให้เกียรติผู้หญิงซะบ้าง!

“ผู้หญิงอย่างเธอมีเกียรติด้วยเหรอพิมพ์วลี”เขายิ้มเหยียด

ไม่เคยเจอผู้ชายที่ไหนปากร้ายเท่าหมอนี่มาก่อนเลย ให้ตายสิเจอหน้าแค่ไม่กี่ชั่วโมงเธอโดนตอกกลับมาหลายครั้ง  ไปแค้นกัญชาติปางไหนอีกเนี่ย แล้วทำไมเธอต้องมารับกรรมด้วย

“ฉันไม่อยากต่อปากต่อคำกับคุณแล้วพอเถอะ ถ้าคุณแค้นที่ฉันหักอก ก็ขอให้คิดใหม่ความรักมันบังคับกันไม่ได้!”หญิงสาวถอนหายใจ หวังว่าเขาคงเข้าใจพี่สาวยิ่งเป็นคนเบื่อง่าย ทิ้งหนุ่มราวกับดอกไม้มานักต่อนักแล้ว นี่คงไม่พ้นเรื่องนี้อีกแน่นอน

คนฟังกัดฟันแน่น บ้าบอคอแตกอะไร เล่นละครปัญญาอ่อนกับเขาอยู่ได้ พิมพ์วลีต้องการทำให้เขาเดือดจนอดรนทนไม่ได้ต้องลงมือฆ่ากันหรือไง

“เธอโง่เหรอพิมพ์วลี หรือปัญญาอ่อน หรือแค่แกล้งลืมมันเท่านั้น!”คาเอลถามเสียงรอดไรฟัน ความอดทนแทบขาดผึง

คิ้วบางขมวด อยากจะบ้าตาย คงต้องโทรหาพี่สาวและสอบถามเกี่ยวกับเรื่องนี้แล้ว

“ฉันลืมอะไร คุณช่วยอธิบายให้เข้าใจหน่อยสิ”เธอลองลอบถามเพื่อจะรู้สาเหตุที่เขาขุ่นเคือง

คนฟังขบกรามแน่น ดี... เล่นละครไร้เดียงสาต่อได้เลย เพราะเขาไม่มีวันปล่อยไปง่ายๆ

“อยากแสดงละครเชิญเถอะพิมพ์วลี แต่ฉันจะไม่รามือจนกว่าพวกเธอทุกคนจะมาก้มหัวแทบเท้าฉัน!

“บ้าหรือไง!

“เดี๋ยวก็รู้ ว่าบ้าหรือเปล่า!”เขาเข่นเขี้ยว

“นี่คุณ ฉันไปทำอะไรให้กันแน่ ทำไมต้องพูดจาหยาบคายใส่ด้วย!”แพรววรินถามย้ำ แต่เขากลับเมิน

ชายหนุ่มไม่ตอบอะไร หันไปยังคู่สัญญาคนใหม่ “ผมว่าคุณสุรเชษฐ์ไปหาหมอดีกว่านะครับ”

“ครับ”

ประตูห้องทำงานเปิดออก แพรววรินงุนงงกับสถานการณ์ตรงหน้า แต่ยังไม่ลืมเรื่องที่ตนถูกกระทำ

“ฉันจะแจ้งความจับแกแน่ไอ้สุรเชษฐ์”หญิงสาวอาฆาต

“อะไรนะ!”สุรเชษฐ์ร้องลั่น

“ไม่เป็นไรครับไม่ต้องกังวล ผมจะเป็นพยานให้เองว่าคุณพิมพ์วลีให้ท่าคุณก่อน แถมยังทำร้ายคุณอีก”ชายหนุ่มเปรยออกมา

“นี่คุณ!”เธอยกนิ้วชี้หน้า

“ทำไมพิมพ์วลี หรืออยากจะสู้กับฉัน!

คนตัวเล็กข่มกลั้นอารมณ์โกรธสะบัดกายเปิดประตูสาวเท้าออกจากห้อง คาเอลชายคนนั้นมีเรื่องขุ่นแค้นอะไรกับพี่สาว ถึงตั้งแง่ใส่เธอ แถมยังคำพูดไร้มารยาท ท่าทางหยาบคาย สับสนไปหมดแล้ว หรือสาเหตุนี้ทำให้พี่สลับตัวกับเธอ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"เพียงสบตาร่างกายเธอสั่นสะท้านคาเอล เดอร์มินอฟ ชายผู้มีใบหน้าหล่อเหล่าแววตาชวนฝัน แต่นัยน์ตาสีอำพันกลับซ่อนเปลวไฟอันลุกโชนเธอไม่อาจรับรู้ความแค้นอันล้ำลึก แม้ตอนที่อยู่ภายใต้ร่างอันสมบูรณ์แบบของเขา"

Vanalak29


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha