พ่ายรักจำเลยมาร จบแล้ว

โดย: Vanalak29



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 10 : หลุมพรางลวง


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ยามราตรีกาลร่างบางยังคงนั่งชันเข่าบนเตียง จนถึงตอนนี้ร่างกายมันยังคงสั่นเทาไม่หยุด เธอกับเขาเผชิญหน้ากันแค่สองครั้งแต่คาเอลกลับสร้างความกดดันให้ ความกลัวแทรกทุกอณูจนไม่อาจหยุดใจให้สั่นกลัว แม้เธอจะปากกล้าตอนเห็นบิดาล้มเจ็บ แต่ทว่าในห้วงคำนึงกลับนึกถึงช่วงเวลาที่ห้องทำงานของเขาในคฤหาสน์

เรือนร่างจดจดสัมผัสอันจาบจ้วง หยาบโลน แต่ทว่ามันกลับแฝงไว้ด้วยความเร่าร้อน ร่างบางลงจากเตียงก้าวออกมายืนนอกระเบียงชุดนอนผ้ามันสีเงินแนบเนื้ออวดทรวดทรงอันอรชร เปลือกตาเรียวสวยปิดลง คาเอลชะงักมือถือกล้องส่องทางไกล มองภาพศัตรูราวกับต้องมนต์ เขาละสายตาเพราะหัวใจกำลังเต้นแรง เตือนสติตนเองนั่นคือพิมพ์วลีคนที่ทำให้น้องสาวกลายเป็นเจ้าหญิงนิททรา

เธอหันออกจากระเบียงมองเข้าห้องนอนเมื่ออารมณ์เย็นลงแล้ว ก้าวเดินเข้ามาแล้วหยิบมือถือขึ้นมา นี่คือการเสี่ยงดวงเป็นการตัดสินใจครั้งสุดท้าย  ต่อสายหาเพื่อนสนิทที่นับได้ว่ามีความเก่งกาจด้านการเขียนโปรแกรม

“ว่าไงแพรว โทรมาหาภพมีอะไรหรือเปล่า?”ปลายสายถาม

“ภพเรามีเรื่องอยากคุยด้วย”

“เรื่องอะไรล่ะ”

“พรุ่งนี้ว่างไหมมาเจอกันหน่อยสิ โทรชวนเมมาด้วย”

“ว่างอยู่ เดี๋ยวเราไป ให้ชวนเมด้วยใช่ไหม”

“ใช่ ชวนเมมาด้วย”

“ตกลงเดี๋ยวจัดการให้ เจอกันร้านกาแฟร้านเดิมนะ ตอนบ่ายโมงแล้วกัน”

“ตกลงจ้ะ”เธอวางสายจากเพื่อนสนิทสมัยเรียนมหาวิทยาลัย หวังว่าการเดิมพันครั้งสุดท้ายคงประสบผลสำเร็จ เพราะหากไม่เป็นอย่างหวังทุกอย่างคงพังทลายแน่

ร้านกาแฟนเจ้าประจำเป็นที่นั่งสำหรับวงสนทนา กสินภพพาเมรินีมาถึงเห็นเพื่อนสาวกำลังรออยู่ตรงเก้าอี้ด้านนอกชิดระเบียงไม้สีขาว แพรววรินโบกมือทักทายเช่นเดียวกับเพื่อนสนิททั้งสอง

“มารอนานยังแพรว”เมรินีทักทาย

“ไม่นานหรอก”

สองคนนั่งลงตรงข้ามแพรววริน

“ว่าแต่แพรวมีอะไรเหรอ?”กสินภพถามตรงประเด็นทันที

“คือ... ตอนนี้แพรวทำงานแทนพี่สาวอยู่ที่บริษัทน่ะ”

“อะไรนะ ทำงานแทนพิมพ์นะเหรอ!”สองคนร้องออกมาด้วยความตกใจ

“ใช่”

“แต่แพรวชอบวาดภาพไม่ใช่เหรอทำไมมาทำงานแทนพิมพ์ได้ล่ะ”เมรินีถามสีหน้าสงสัย

“ก็พี่พิมพ์มาขอร้องให้แพรวช่วยนะสิ เห็นบอกว่าอยากพัก พอแพรวมาทำ ถึงรู้ว่าทำไมพี่พิมพ์ถึงอยากหนี ไม่อยากทำงานที่บริษัท”เธอบ่นด้วยความกลัดกลุ้ม

“ทำไมเหรอมันเกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอ!”เพื่อนสาวถามน้ำเสียงตื่นเต้น

“บริษัทกำลังจะล้ม เพราะถูกคู่แข่งแย่งลูกค้า”

“ฮะ! อะไรนะ!”สองคนร้องพร้อมกัน

“บ้าเหรอแพรว ไอดีลอนออกจะใหญ่ คงไม่ล้มง่ายๆ ขนาดนั้นหรอก!”กสินภพแย้งขึ้นมา

“ก็ใช่ ตอนนี้ยังไม่ล้มหรอก แต่ว่าถ้าอีกสักสองปีคงไม่แน่”

เพื่อนสองคนหันมองหน้ากัน ไอดีลอนเคยยิ่งใหญ่มากแค่ไหนทุกคนต่างรู้ดี หากล้มเศรษฐกิจในประเทศคงมีปัญหาด้วย

“แล้วแพรวรู้หรือเปล่าอะไรเป็นสาเหตุให้คู่แข่งเหนือกว่าเรา”เพื่อนชายถามเสียงเครียด เขาเองพอเห็นสีหน้าแพรวมีปัญหาใจอยากช่วยขึ้นมา อยากแบ่งเบาภาระให้เธอ แพรวไม่เคยชื่นชอบงานด้านบริหารเลยแม้จะเรียนเก่งก็ตาม

คนถูกถามพยักหน้าช้าๆ ใช่เธอรู้ถึงสาเหตุแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เลยคิดอยากพยายามทำโครงการนี้ขึ้นมา หากเพื่อนสองคนร่วมมือคาดว่าน่าจะสำเร็จ

“ทำไมงั้นเหรอแพรว เขาเหนือกว่าเราตรงไหน!”เมรินีถามอีกคน

“ตรงผลงานน่ะ ฝีมือการเขียนโปรแกรมของเขาติดอันดับโลก ไอดีลอนไม่ได้มีโปรแกรมเมอร์เก่งขนาดนั้นหรอก”

“จริงเหรอ!

“บริษัทอะไรเป็นคู่แข่งล่ะแพรว”กสินภพถามอีก

“ฟรีดอมแพลนเนท”

เพื่อนสองคนมองหน้ากัน ยิ้มเจือนๆ เข้าใจแล้วว่าทำไมไอดีลอนถึงแพ้

“เข้าใจแล้วล่ะแพรว ประธานบริษัทนั้นเห็นว่าเป็นโปรแกรมเมอร์มือดีเชียวล่ะ อ่านประวัติเขาแล้วเรายังทึ่งเลย!”เพื่อนชายบอกเสียงแผ่ว

“อืม เราก็คิดเหมือนภพนั้นล่ะ แต่ว่ามันแปลกทำไมฟรีดอมถึงได้กลายมาเป็นคู่แข่งกับไอดีลอน โดยปกติบริษัทใหญ่อย่างนั้นจะเขียนโปรแกรมให้เฉพาะกับบริษัทใหญ่ๆ ถ้าบริษัทเล็กไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่”

“แล้วทำไมแพรวไม่ลองเซ็นสัญญากับบริษัทเปิดใหม่ดูล่ะ ถึงเงินไม่มากแต่ก็ยังได้กำไรไม่ใข่เหรอ”เมรินีออกความเห็น

“แพรวทำหมดแล้วล่ะ แต่ดูเหมือนทุกบริษัทจะถูกฟรีดอมตัดหน้า”

“ฟรีดอมดังขนาดนี้ ไม่น่าจะเลือกบริษัทเล็กๆ ให้เสียเวลานะ ไม่อย่างนั้นบริษัทโปรแกรมเมอร์ในไทยคงล้มละลายกันหมดถ้าเขาเลือกแย่งลูกค้าทุกเจ้าไปน่ะ”กสินภพกล่าวแทรกออกมาบ้าง

“บริษัทโปรแกรมเมอร์อื่นไม่ได้ถูกแย่งลูกค้าหรอกนะ มีแต่ไอดีลอนที่เดียวเท่านั้นแหละ”แพรววรินตอบตามตรง เธอสืบดูแล้วเหมือนฟรีดอมพุ่งเป้ามาที่ไอดีลอนอย่างเดียว

สองเพื่อนถอนหายใจเอนกายพิงพนักเก้าอี้ เจอสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออกเลยทำให้ปวดหัว กสิณภพครุ่นคิดไม่ทางเอาชนะผู้ชายเก่งกาจอย่างคาเอลได้เลย

“แล้วแพรวมีแผนว่ายังไงบ้าง “กสินภพถามเพื่อนสาว

“แพรวอยากเขียนโปรแกรมตัวใหม่ สองคนมาช่วยแพรวหน่อยได้ไหม”

“เขียนใหม่เหรอ อยากจะทำในแนวทางไหนล่ะ”

“อยากทำโปรแกรมช่วยในด้านงานวิจัยน่ะ น่าจะซื้อขายให้กับทางมหาวิทยาลัยได้ เป็นโปรแกรมเฉพาะสำหรับห้องทดลอง ห้องวิจัย ทำนองนี้”

“ดีเลยสิ ถ้าแพรวอยากทำภพจะช่วยนะ”กสินภพอาสา

“เมก็จะช่วยจ้ะ เรามาทำงานเหมือนเมื่อก่อนเถอะ”

“ตกลงจ้ะ”

เธอคงไม่นั่งงอมืองอเท้าให้บริษัทบิดาล้มลงหรอก คาเอลจะได้รู้ว่าเธอไม่ได้เป็นผู้หญิงข้างถนนอย่างที่เขาว่า แล้วจงสำนึกให้ดีถึงการดูถูกคนอื่นเสียเถอะ

 

เช้าวันทำงานสามคนพร้อมกันในห้องรองประธาน แพรววรินนำเอกสารเกี่ยวกับโปรเจคที่เธอตั้งใจทำมาหลายอาทิตย์ให้เพื่อนดู แม้ตนเองไม่ได้เก่งกาจเท่ากับคาเอล เดอร์มินอฟ แต่หากมีเพื่อนคอยร่วมคิดทุกอย่างต้องออกมาดีแน่นอน เธอเชื่อใจเพื่อนที่เคยทำงานร่วมกันก่อนจบในช่วงมหาวิทยาลัย

“คิดว่าดีไหม?”แพรววรินถามเพื่อน สีหน้าค่อนข้างกังวล เธอเกรงว่าตนเองจะหาข้อมูลมาไม่พอ ทำให้การทำงานลำบาก

“ดีมากเลยแพรว”กสินภพเอ่ยปากชม

“ถ้าอย่างนั้นเรามาเริ่มกันเลยดีกว่า”

“อืม”เมรินีรับคำ

เธอจัดโต๊ะทำงานให้เพื่อนเรียบร้อยตั้งแต่เมื่อวานแล้ว คอมพิวเตอร์สั่งซื้อใหม่ทั้งหมดเพื่อให้ทำงานได้มีประสิทธิภาพ

“เมกับภพอยู่ที่บริษัทเรียกแพรวว่าพิมพ์นะ ทุกคนจะได้ไม่สับสน แพรวไม่เคยมาทำงานที่นี่เลย มาทำแทนพี่สาวเดี๋ยวทุกคนจะพากันงงพอดี แต่ถ้าอยู่ด้วยกันในห้องนี้ก็เรียกแพรวเหมือนเดิมนะ”

“ตกลงจ้าแพรว”เพื่อนสาวรับปากตามความต้องการเจ้าของห้อง

ก๊อก! ก๊อก!

ประตูหน้าห้องถูกเคาะ แพรววรินชะงักครู่หนึ่งแล้วลุกยืน

“เชิญค่ะ”

ร่างสูงกำยำก้าวเข้ามา วันนี้ตั้งใจมาปรึกษาถึงแผนการรับมือ มองภาพในห้องเห็นหญิงชายไม่คุ้นหน้ากำลังนั่งทำงานอยู่ตรงโซฟา กองเอกสารมากมายกำลังถูกอ่าน เมรินีและกสินภพลุกยืนเมื่อเห็นรูปลักษณ์ผู้มาเยือน อดปลื้มไม่ได้ที่เห็นหนุ่มต่างชาติหน้าตาคมคาย รูปร่างสมส่วนหากสาวๆ คนใดเห็นคงใจสั่นไม่น้อย

“มีอะไรหรือเปล่าคะคุณฟาเบียน”แพรววรินเอ่ยถาม

“ผมมีเรื่องอยากปรึกษาหน่อยน่ะครับ คุณแพรวยังไม่ว่างใช่ไหม”

“ปรึกษาได้เลยค่ะ”

ร่างบางก้าวนำไปยังโต๊ะทำงาน ฟาเบียนนั่งตรงข้ามแล้วยื่นแฟ้มเอกสารให้ดู สีหน้าเขาเคร่งเครียด

“รายชื่อบริษัทพวกนี้ คืออะไรคะ”เธอถามด้วยความไม่เข้าใจ

“เป็นรายชื่อบริษัทเล็กๆ น่ะครับ ผมไปทำสัญญามา อาจจะพอได้ผลกำไรแต่ไม่มากนักหรอกนะครับ ผมจะทำเท่าที่ทำได้ก็แล้วกัน”

แพรววรินยกยิ้มพึงพอใจ อย่างน้อยพี่เขยก็ไม่ได้แย่อย่างที่คิด ดีที่คิดแบ่งเบาภาระบนบ่าเธอลงไปบ้าง

“ขอบคุณมากค่ะคุณฟาเบียน ช่วยได้เยอะเลย”

“ตอนนี้ผมยังมีอีกเรื่องที่จะทำ ถ้าสำเร็จ ผู้ชายคนนั้นอาจไม่มายุ่งกับบริษัทเราอีกเลย!”ฟาเบียนบอกแววตามุ่งมั่น เป็นครั้งแรกที่แพรววรินรู้สึกใจชื้นขึ้นมา

“จริงเหรอคะ!

“ครับ”

“ขอบคุณมากค่ะคุณฟาเบียน แบบนี้พี่พิมพ์คงสบายใจด้วย”

“แน่นอนครับ”เขาตอบรับ ใครจะยอมให้ที่พึ่งเพียงหนึ่งต้องจบลงกันเล่า “ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อนนะครับ ต้องทำงานต่อ”

“ค่ะ”

ฟาเบียนเปิดประตูก้าวออกจากห้อง สองเพื่อนรีบรุดมาหาเจ้าของห้องด้วยความสงสัย

“ใครเหรอแพรว”กสินภพถามน้ำเสียงแผ่ว ค่อนข้างกังวลกับคำตอบ

“อ๋อ พี่เขยน่ะ”

“สามีพิมพ์น่ะเหรอ”

“ใช่จ้ะ”

“ไม่แปลกหรอกที่พิมพ์จะชอบน่ะ หล่อออก”เมรินียิ้มพราย

“หล่อเหรอ ก็ใช้ได้อยู่ แต่คงไม่เท่าคุณคาเอลเหรอ” กสินภพแย้ง

“ทำไมถึงชื่นชมเขานักล่ะภพ!”แพรววรินถามสีหน้าไม่สบอารมณ์

“เราเป็นโปรแกรมเมอร์นะแพรว ไม่ชอบคนเก่งกว่าแล้วให้ชอบใครล่ะ”

“นั่นสินะ”หญิงสาวทอดสายตา รู้สึกหวั่นใจเกรงเกิดเรื่องไม่คาดฝัน

“พวกเราทำงานกันต่อเถอะ จะได้เสร็จไวๆ”เมรินีแนะนำ สามคนเลยเริ่มต้นกับโปรเจคใหญ่อีกครั้ง

 

“คุณฟาเบียนเขามาแล้วครับ”เสียงปลายสายบอก ฟาเบียนลุกยืนขยับสูทเล็กน้อย

เห็นแขกรูปร่างสันทัดก้าวเข้ามาในห้อง สีหน้าตื่นตระหนก ฟาเบียนผายมือเชิญเข้ามานั่งบนโซฟารับแขกในห้อง

“ผมฟาเบียน ดีใจที่คุณมานะครับ คุณไวยเวทย์”

“ผมไวยเวทย์ครับ”

“คุณทำงานอยู่ที่ฟรีดอมแพลนเนทใช่ไหมครับ”ฟาเบียนถามเข้าประเด็นทันที

คนถูกถามชะงักครู่หนึ่ง หลุบตามองพื้นมือไม้สั่น

“ใช่ครับ”

“อยู่ฝ่ายไหนเหรอครับ”

“ฝ่ายไอทีครับ ดูแลเรื่องการเขียนโปรแกรม”

ฟาเบียนยกยิ้มพึงพอใจ โชคดีที่ชายคนนี้ยอมร่วมมือด้วย

“ถ้าอย่างนั้นคุณรู้หรือเปล่า ว่าผมต้องการอะไร”

ไวย์เวทย์ช้อนสายตามองคู่สนทนา ใช่เขารู้ดีว่าเจ้าของห้องนี้ต้องการอะไร ซึ่งตนเองก็มาเพื่อการนั้นเหมือนกัน

“รู้ครับ แล้วคุณอยากให้ผมทำอะไรบ้าง ประมานไหน ผมจะได้คิดคำนวณเงินได้ถูก”ไวยเวทย์ตอกกลับทันที แววตาเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน

“ไวเชียวนะครับ”ฟาเบียนแซว

“ถ้าเรื่องเงินผมไม่มีอายหรอกครับ”

“ถ้าอย่างนั้นก็ดีจะได้คุยกันง่ายหน่อย” ชายหนุ่มเว้นช่วงหายใจ แล้วครุ่นคิดครู่หนึ่ง “ผมอยากให้คุณหาทางล้วงข้อมูลโปรแกรมใหม่ของฟรีดอมแพลนเนทมาให้ผม ผมยินดีจ่ายให้คุณอย่างงามเลย”

ไวยเวทย์แสร้งคิดหนัก “มันงานยากเลยนะครับนั้น ผมเองเสี่ยงคุกเสี่ยงตารางด้วย”

“ถ้าคุณทำได้ ผมให้คุณห้าสิบล้านตกลงไหม!

“เอายังไงดีล่ะครับ เงินก็มากอยู่”

“หกสิบล้าน!

“ไม่ดีกว่า ผมขอร้อยล้าน!

ฟาเบียนกัดฟันแน่น แต่เพื่อหนทางในภายภาคหน้าจำต้องทน

“ก็ได้ครับ”

สองคนลุกยืนพร้อมกันแล้วจับมือ “ขอบคุณมากครับ ที่คุณยอมทำธุรกิจกับผม”ฟาเบียนบอก

“ครับ ผมยินดี ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อนนะครับ”ไวย์เวทย์บอกลาแล้วสาวเท้าออกด้านนอก

เจ้าของห้องทิ้งกายลงบนโซฟามือยกกุมขมับ ยอดเงินมากขนาดนั้นเขามีจ่าย หวังว่ามันคงคุ้มกับการลงทุนในครั้งนี้ และเขาจะได้หน้าจากพ่อตา บางทีอาจได้ครอบครองบริษัทเสียด้วยซ้ำไป คิดแล้วเบาใจ คาเอลมันคงไม่มีทางรับรู้ถึงแผนการในครั้งนี้แน่นอน

 

เสียงโทรศัพท์ในห้องทำงานดังขึ้นเจ้าของห้องยกหูรับ

“คุณคาเอล คุณไวยเวทย์มาขอพบค่ะ”

“เชิญเข้ามาเลยครับ”

ไวย์เวทย์ปิดประตูห้องลงตามเดิมหลังจากเข้ามาแล้ว คาเอลลุกจากที่นั่งย้ายมาตรงโซฟารับแขกในห้องทำงานแทน

“มีอะไรหรือเปล่าครับมาพบผม”คาเอลเอ่ยถาม เห็นสีหน้าอีกฝ่ายทำให้พอคาดเดาไม่ยาก

“ตามที่คุณคาเอลบอกครับ คนของไอดีลอนมาติดต่อผม วันนี้ผมไปคุยกับชายที่ชื่อฟาเบียนมา”

“เขาต้องการให้คุณทำอะไรให้เหรอครับ”

“เขาต้องการข้อมูลโปรแกรมตัวใหม่”

“ถ้าเขาอยากได้ ผมจะให้”ชายหนุ่มตอบ แล้วยิ้มเจ้าเล่ห์

เขาคาดการณ์ล่วงหน้าไว้แล้ว นี่คือแผนการขั้นพื้นฐาน คนที่สิ้นไร้หนทางมักจะกระทำกัน

“จะดีเหรอครับคุณคาเอล”อัลเดรแทรกเข้ามาทันที

“ดีสิ ต้องดีแน่นอน”

“จะให้ผมเอาข้อมูลของบริษัทให้ไปเหรอครับ แล้วแบบนี้ผมไม่กลายเป็นคนผิดเหรอครับ!”ไวยเวทย์ย้อนถามเสียงเครียด

“ไม่หรอกครับ ผมรับประกัน คุณไม่ต้องกลัว”

“ถ้าอย่างนั้นผมจะทำตามที่คุณต้องการก็แล้วกันนะครับคุณคาเอล”ไวย์เวทย์รับคำ

 

ห้องทำงานเปิดต้อนรับเขาอีกครั้ง ฟาเบียนรีบเชิญผู้มาเยือนนั่งลงแล้วระบายยิ้มด้วยความยินดี  ไม่มีอะไรทำให้เขาสบายใจเท่าวันนี้อีกแล้ว

“ผ่านไปอาทิตย์เดียวคุณนัดผมแบบนี้ ผมรู้สึกดีใจมากนะครับ คุณไวยเวทย์”

“ครับ”

“แล้ว... มีอะไรครับวันนี้”

เฟรชไดรฟ์ถูกส่งให้กับฟาเบียน เขารับแล้วแสร้งตีสีหน้ามึนงง

“นี่คือข้อมูลโปรแกรมตัวใหม่ครับ ผมเอามาให้แค่ตัวพื้นฐานเท่านั้น ที่เหลือคุณปรับแต่งเอาเอง”

“จริงเหรอครับ ขอบคุณมากนะครับ!”ฟาเบียนร้องบอกสีหน้ายินดี

“ผมไม่ต้องการคำขอบคุณหรอกนะครับ ผมต้องการเงิน”

เจ้าของห้องหุบยิ้มฉับพลัน คิดในใจไอ้หมอนี่หน้าเงินชะมัดยาก เคี่ยวเสียอีก

“ผมจะโอนเงินให้คุณตามต้องการ คุณแจ้งเลขที่บัญชีให้ผมก็แล้วกัน”

“ได้ครับ”ไวยเวทย์ยื่นหน้าบัญชีให้

เขารับมาสีหน้ามึนงง มองเอกสารที่ถือในมือด้วยความไม่เข้าใจ

“หมายความว่ายังไงครับ”ชายหนุ่มย้อนถาม

“ผมต้องการให้คุณโอนเงินเข้ามูลนิธิ ตามที่ผมยื่นเอกสารให้คุณเมื่อครู่ สถานที่ละสิบล้าน”

“ทำไมคุณทำแบบนั้น”

“เพราะผมเคยเติบโตมาจากสถานที่เหล่านี้ไงครับ”

คนฟังเงียบครู่หนึ่งแล้วถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

“ก็ได้ครับ ผมจะทำตามความต้องการของคุณ”

“ขอบคุณมากครับ ผมขอตัวก่อน”

ฟาเบียนมองแผ่นหลังของสายสืบออกจากห้อง ร่างสูงกำยำลุกยืนสาวเท้าไปยังห้องรองประธาน ประตูห้องเปิดออก

“คุณฟาเบียนมาขอพบค่ะคุณพิมพ์”เลขาหน้าห้องรายงานทันทีเมื่อเปิดประตูเข้ามา

“เชิญได้จ้ะ”

ชายหนุ่มก้าวเข้ามาในห้องเห็นเพื่อนของน้องภรรยาอยู่กันครบ ทุกคนจับมือทักทายแล้วนั่งลงทำงานตามเดิม ส่วนแพรววรินเลี่ยงออกมาพูดคุย

“มาหาแพรววันนี้มีอะไรเหรอคะ?”

“ผมมีบางอย่างอยากให้คุณ บางทีมันอาจช่วยพัฒนาโปรแกรมของเราในระดับสูงสุดเลยทีเดียว”

“ไหนคะ”

เฟรชไดรฟ์ถูกส่งให้กับหญิงสาว แพรววรินเปิดออกเห็นเพื่อนสองคนจ้องมองหน้าตาตื่น รอยยิ้มระบายทั่วใบหน้าด้วยความยินดี

“ใครเขียนคะนี่ เก่งมากเลย ถ้าหากมีข้อมูลนี้เราสามารถต่อยอดได้อีกเยอะมากเลย”เมรินีบอกสีหน้าแช่มชื่น

“ทีมงานผมเป็นคนเขียนขึ้นครับ”ฟาเบียนโกหก

“มันยอดเยี่ยมมากเลยค่ะ ถ้าหากทีมงานคุณฟาเบียนมีความสามารถขนาดนี้ บริษัทเราไม่แพ้ฟรีดอมแพลนเนทแน่นอนค่ะ”แพรววรินเอ่ยชมพี่เขย

“ถ้าอย่างนั้นผมยกให้คุณแพรวเอาไปต่อยอดนะครับ เพราะผมมีนัดลูกค้าเยอะมากเลย”

“ได้ค่ะ แพรวจะทำให้สุดฝีมือ”

“ครับ ผมไปก่อนนะ”ฟาเบียนบอกแล้วก้าวออกจากห้อง

แพรววรินยกยิ้มพึงพอใจ หากมีข้อมูลพื้นฐานมากขนาดนี้ ไม่จำเป็นต้องเสียเวลามาก แถมยังได้โปรแกรมสมบูรณ์แบบอีกด้วย คงได้เซ็นสัญญากับบริษัทอื่นเร็วๆ นี้แน่นอน

ค่อยโล่งใจไปเปราะหนึ่ง ความจริงตอนนี้อยากวาดภาพใจแทบขาดแต่จำต้องอดทนไว้ ตอนเรียนมหาวิทยาลัยเธอเลือกเรียนวิศวคอมพิวเตอร์ พอจบมาถึงรู้ความต้องการแท้จริงเลยหันมาทุ่มเทให้กับการเรียนวาดภาพ แม้ไม่ได้เงินมากมายนักแต่ในงานประมูลการกุศล ภาพเธอมีมูลค่าหลายร้อยล้าน มันสร้างความยินดีให้มากมาย อีกไม่นานหรอกเมื่อบริษัทผ่านวิกฤติคงได้กลับไปทำงานที่ตัวเองรักเสียที


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"เพียงสบตาร่างกายเธอสั่นสะท้านคาเอล เดอร์มินอฟ ชายผู้มีใบหน้าหล่อเหล่าแววตาชวนฝัน แต่นัยน์ตาสีอำพันกลับซ่อนเปลวไฟอันลุกโชนเธอไม่อาจรับรู้ความแค้นอันล้ำลึก แม้ตอนที่อยู่ภายใต้ร่างอันสมบูรณ์แบบของเขา"

Vanalak29


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha