×

New ! : ตอนนี้นักอ่านสามารถเติมเหรียญสะดวกขึ้น ด้วยบัตรเงินสด Pay with True Money ซึ่งหาซื้อได้ที่ 7 eleven logo ทุกสาขาค่ะ




จากผู้อ่าน 0 คน.

 2053        0       niyayrak_coin 1980

พิษเสน่หา

 

          “คุณ... มันบ้า...”

          หญิงสาวทุบอกแกร่งแก้เขินครั้งหนึ่ง ก่อนจะเบี่ยงหน้าหนีหลบหลีกสายตาคมกริบนั่น

          “ถ้าให้ผมบ้ามีเซ็กส์กับคุณ ผมก็ยอมเป็นคนบ้านะ”

          น้ำเสียงนั้นฟังดูมีความนัย มือใหญ่ปะป่ายลูบไล้ไปทั่วราวกับจงใจจะปลุกอารมณ์ปรารถนาของเธอให้ลุกช่วงโชติอีกครั้ง

 

 บทนำ

 

                อีฟ... คุณจำผมได้มั้ย?”

            เสียงทุ้มลอยเข้าโสตประสาททันทีที่เปลือกตาบางปรือขึ้น อีฟเลือกกวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนที่จะตอบคำถามนั้นกลับด้วยคำถาม

            “คุณเป็นใคร?”

            คำถามนั้นทำให้หนุ่มเจ้าของเสียงทุ้มได้คำตอบ

            “ที่นี่ที่ไหน?”

            เสียงหวานงัวเงียถามต่อ ขณะที่พยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นนั่งด้วยอาการหนักอึ้งที่ศีรษะ

            “เฮ้อ...”

            ร่างสูงเคลื่อนไปหาร่างบางที่นั่งนิ่งอยู่บนเตียงนอนกว้าง ดวงตาเขาจ้องแน่วแน่อยู่บนใบหน้าหวานพริ้ม ทว่า ฟันกรามนั้นกลับขบกันเป็นสันราวกับคนกำลังโกรธ

            “ที่นี่... ห้องนอนผมเอง... คุณคงจำเรื่องเมื่อคืนของเราได้นะ”

            ชายหนุ่มโน้มใบหน้าเข้าไปพูดประชิดเรียวปากอวบอิ่ม พร้อมกับพูดจากำกวมสองแง่สองง่ามให้เธอคิดหนัก น้ำเสียงแหบพร่าบวกกับแววตาอันประกายกล้านั้น ทำให้สาวน้อยตัวสั่นเทาอย่างไม่มีสาเหตุ

            ดวงตาหิวกระหายคู่นั่นหรี่ลงอย่างมีนัย ก่อนจะหลุบต่ำลงมองร่องอกอวบอิ่มที่เบียดชิดกันอยู่ภายใต้เสื้อกล้ามสีขาว

            “ทะลึ่ง!”

            อีฟรีบผลักอกแกร่งออกไปทันทีเมื่อรู้สึกว่าตัวเองกำลังร้อนผ่าวเพราะสายตาอ่านกินของเขา

            “คุณจับตัวฉันมาใช่มั้ย!”

            “หึ! ผมไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้นเลยสักนิด”

            “แล้วคุณเป็นใคร ต้องการอะไร!”

            “เอวา... คุณพอจะคุ้นชื่อนี้มั้ย?”

            เขาถามด้วยน้ำเสียงใสเย็นฉ่ำ ขณะที่อีฟนั้นร้อนรน หายใจแรงเฮือกๆ เพราะรู้สึกว่าตัวเองอยู่ในที่ที่ไม่ปลอดภัย

            “ฉันจะกลับบ้าน!

            สิ้นสุดเสียงแหลม อีฟก็ตรงดิ่งไปยังประตู หมายจะเปิดออกแล้วหนีเขาไปเสีย เธอไม่เชื่อหรอกนะว่า ตัวเองจะมีความสัมพันธ์กับเขาเมื่อคืน มันอาจจะเป็นคำพูดลอยๆ ของผู้ชายมักง่ายเพียงเท่านั้น

            “ตามสบายเลยนะคุณ”

            เอวาเอนตัวไปพิงผนังด้านหลัง ขณะที่แขนทั้งสองข้างยกขึ้นกอดอก มองแม่สาวน้อยอวดดีที่กำลังคิดจะหนีกลับบ้านอย่างคนใจเย็น

            “ถ้าคุณย่างก้าวออกจากห้องนี้ไปแล้ว คุณไม่มีสิทธิ์เดินเข้ามาอีกนะ เพราะถ้าคุณเข้ามา คุณจะไม่ได้ออกไปอีกเลย”

            “ฮึ ไม่ต้องมาขู่ฉันให้ยากหรอก ใครจะอยากกลับมาหาคนแปลกหน้าจอมทะลึ่งอย่างคุณ”

            มือน้อยเอื้อมไปที่ลูกบิดประตู หมายจะเปิดมันออก แต่เสียงทุ้มที่เอ่ยขึ้นกลับทำให้เธอชะงักไป

            “คุณคงไม่คิดใช่มั้ยว่าเมื่อคืนเรานอนอยู่ข้างกันเฉยๆ”

            ดวงตาเป็นประกายของเขา ทำให้อีฟอดคิดไม่ได้ว่า เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นกับตน ทว่า นั่นไม่สามารถหยุดเธอไว้ตรงนี้ได้แน่

            “ฉันไม่เชื่อคำพูดของคุณหรอกนะ!”

            หญิงสาวกระแทกเสียงใส่ ก่อนจะเปิดประตูออกไปแล้วปิดใส่หน้าดังปัง ขณะที่เอวานั้นไม่ได้แสดงอาการร้อนรนที่เธอหนีออกไปเลยแม้แต่น้อย ราวกับว่ามั่นใจนักหนาว่ายังไงแม่สาวน้อยคนนั้นต้องกลับมาง้อตนแน่ๆ

            “บ้าชะมัด!”

            เสียงหวานสบถพร้อมกับถอนใจยาวที่สามารถพ้นห้องนั้นออกมาได้ มันไม่ยากอย่างที่เธอคิดเลยแม้แต่น้อย แม้ตอนนี้คำถามมากมายจะวิ่งพล่านอยู่ในสมอง แต่ก็ไม่คิดจะกลับไปถามเขาแน่ๆ

            อีฟกวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยความแปลกใจ สถานที่แห่งนี้มันดูไม่คล้ายโรงแรม หรือรีสอร์ทเลยแม้แต่น้อย มันเป็นทางเดินแคบๆ และมีบันใดขึ้นไปด้านบน หญิงสาวไม่คิดรีรอ รีบเดินไปตามทางแล้วเดินขึ้นไปบันใดเสีย ก่อนที่เขาจะตามออกมาลากเธอกลับเข้าไปในห้องนั้นอีก

            “ให้ตายเถอะ!”

            เสียงหวานเผลออุทานลั่นเมื่อขึ้นไปถึงชั้นบน กระแสลมแรงพัดเอาเส้นผมยาวสลวยปลิวสยาย แต่นั่นไม่ใช่สถานการณ์ที่จะมาอิ่มเอมกับบรรยากาศยามเช้ารุ่งหรอกนะ

            หญิงสาวถึงกับเข่าอ่อนเมื่อรู้ว่าตัวเองกำลังอยู่กลางทะเลอันกว้างใหญ่ไพศาล ให้ตายเถอะ อากาศที่เย็นฉ่ำสบายบวกกับแสงสีทองของพระอาทิตย์ยามเช้า ไม่ได้ทำให้อีฟใจเย็นลงได้เลย

            “คุณเอวา!”

            อีฟรีบวิ่งตรงหาหนุ่มเจ้าของเรื่องทันที เขาไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้กับเธอโดยเด็ดขาด

            “คุณ พาฉันกลับเข้าฝั่งเดี๋ยวนี้เลยนะ!”

            หญิงสาวพังประตูเข้ามาอย่างไม่อาจรอช้า ขณะที่เอวายังคงยืนกอดอกใจเย็นอยู่ที่เดิม เพราะรู้ว่ายังไง แม่สาวน้อยอวดดีต้องกลับมา

            “อ้ะๆ คุณคงติดใจผมแล้วใช่มั้ยอีฟ”

            หนุ่มร่างสูงเดินไปหาสาวน้อยที่หน้าประตู ก่อนจะจิ้มรหัสล็อคลงแป้นขนาดเล็กสีดำคล้ายโทรศัพท์ ที่ติดตั้งไว้ผนังกำแพงข้างประตู อีฟคงยังไม่ทันได้สังเกต

            “บ้าจริง!”

            หญิงสาวเบือนหน้าสบถอีกครั้ง เมื่อพึ่งนึกได้ถึงคำพูดขมขู่ของเขาเมื่อตอนก่อนหน้านี้ หากกลับมาแล้วจะได้ไม่ได้ออกไปอีก แต่ถึงยังไงเสีย เธอก็ยังไม่ยอมถอดใจ

            “ไม่เห็นต้องทำหน้าเครียดขนาดนั้นเลย”

            เอวาเดินอ้อมมาเผชิญหน้ากับเธออย่างประชิด นี่ไม่คิดจะเว้นช่องว่างให้ลมผ่านเลยหรือยังไงกัน

            “อยู่กับผมคุณไม่อดตายหรอก”

            “หึ! คงจะเป็นประสาทตายมากกว่า”

            อีฟกระแทกเสียงสู้ ขณะประสานตากับเขาอย่างแน่วแน่ไม่คิดจะเกรงกลัวความร้ายกาจ เอ๊ะ หรือที่เธอไม่คิดจะเกรงกลัว เพราะยังไม่รู้ฤทธิ์ของเขาหรือเปล่า?

            “พาฉันกลับเข้าฝั่งเดี๋ยวนี้!”

            หญิงสาวออกคำสั่งอย่างแน่วแน่ เธอจะไม่ยอมติดอยู่กลางทะเลกับคนแปลกน่าจอมทะลึ่งอย่างเขาเป็นแท้

            “แล้วผมจะได้อะไรงั้นเหรอ อีฟ...”

            อีฟตาลุกวาวเมื่อได้ยินเขายื่นข้อเสนอ ถ้าอย่างนั้นคงไม่ยากแล้วแหละ เพราะเธอพร้อมจะจ่ายทุกอย่าง

            “ฉันสามารถให้คุณได้ทุกอย่าง ตามที่คุณขอ”

            ชายหนุ่มกระตุกยิ้มมุมปากอย่างมีนัย ก่อนจะก้าวไปข้างหน้าบังคับให้สาวน้อยร่างเล็กถอดกรูดหนีจนหลังสัมผัสกับกำแพงด้านหลัง

            “คะ...คุณต้องการอะไร เงิน รถ เพชร พลอย ฉันหาให้ได้ทุกอย่าง”

            หญิงสาวเริ่มเสียงสั่น แต่ก็ยังพยายามยื่นข้อเสนอ เผื่อจะทำให้เขาตาลุกวาวกับสิ่งที่เสนอไป

            “คุณแน่ใจเหรอ ว่าจะให้ผมได้ทุกอย่าง...”

            เสียงทุ้มแหบพร่าพร้อมกับใบหน้าหล่อเหลาที่โน้มเข้ามาใกล้ประชิดจนอีฟสัมผัสได้ถึงลมหายใจอันร้อนผ่าว ทำให้ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า เสน่ห์ของเขาช่างร้ายกาจนัก แต่เธอจะไม่เผลอไผลไปกับมันเด็ดขาด

            “นะ...แน่ใจสิ!”

            เอวาจงใจขยับเข้าไปแนบชิดกับร่างบาง ชายหนุ่มหลุบตามองต่ำจ้องนิ่งที่ร่องอกอวบขาวผ่องอย่างอ่านกิน ก่อนจะกัดปากตัวเองอย่างไม่ตั้งใจ เมื่อคิดว่า จะเกิดอะไรขึ้นหากมันถูกขบด้วยฟันคมของเขา

            หญิงสาวเริ่มหายใจแรงและติดขัด แต่ก็นั่นแหละ ยิ่งเธอหายใจแรงเท่าไหร่ หน้าอกของเธอก็ยิ่งกระเพื่อมมากเท่านั้น

            “นี่คุณกำลังยั่วผมเหรอ อีฟ...”

            เอวาเลียริมฝีปากตัวเองอีกครั้งพร้อมกับกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่อย่างคนหิวกระหาย กลิ่นหอมอ่อนๆ จากเรือนกายบอบบาง ทำให้ชายหนุ่มค่อยๆ โน้มใบหน้าลงไปหามันราวกับต้องมนต์สะกด

            อีฟตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป นี่เธอไม่คิดจะประท้วงหรือต่อต้านการกระทำของเขาเลยหรือยังไง

            “ไม่นะ!”

            เสียงหวานประท้วงออกมาอย่างยากเย็น นี่เธอเป็นอะไรไปเหรออีฟ อย่าให้เสน่ห์ของเขาทำให้เธอกลายเป็นผู้หญิงใจง่ายสิ

            “หึ! นึกว่าจะไม่ห้ามแล้วซะอีก”

            เอวายืดตัวขึ้นขณะกระตุกยิ้มพูดเสียงเรียบ ทว่าภายในความรู้สึกกับทรมานและเสียดายแทบบ้าที่ไม่ได้ลิ้มลองความอวบอัดของหน้าอกคู่งามนั้น

            “ถอยไป!”

            สาวน้อยออกแรงผลักอกแกร่งสุดแรง ซึ่งมันก็ได้ผลดีเสียด้วย ชายหนุ่มยอมถอยออกห่างจากเธอ ทว่าไม่เกินสองก้าวเท่านั้น...


ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D



เล่มที่คนอื่นอ่าน


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

×

ด่วน! รับฟรี 200 เหรียญ

เมื่อเติมเหรียญกำลังใจครั้งแรก


captcha