ปมรักวิวาห์ร้าว ซีรีส์ชุด บ่วงรักบ่วงสวาท [จบแล้ว]

โดย: วรัมพร,หงสรถ



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 1 : บทนำ


ตอนต่อไป

บทนำ

“อย่าฆ่าอั๊วเลย! พวกลื้ออยากได้เงินเท่าไหร่ บอกอั๊ว อั๊วจะให้” เสียงร้องขอความเมตตาดังออกมาจากซอกตึกแห่งหนึ่งในขณะที่หญิงสาวร่างเล็กกำลังเดินลัดเลาะเพื่อกลับที่พัก ซึ่งตั้งอยู่ท้ายซอยชะงักปลายเท้า แล้วลองฟังดูเสียงแว่วๆ อีกครั้งเพื่อให้แน่ใจ แต่ทุกอย่างกลับเงียบไปเสียอย่างนั้น เจ้าตัวเลยส่ายหัวไปมาเบาๆ แล้วออกเดินต่อ เดินไปก็คิดถึงวันเก่าๆ ที่ก็ผ่านมาเกือบสองปีแล้ว กลับการมาเริ่มต้นนับหนึ่งใหม่ที่จังหวัดชลบุรี

ซึ่งการเริ่มต้นในที่ใหม่ๆ ทำให้เธอต้องปรับตัวหลายอย่าง เพราะไม่คุ้นชินกับที่แห่งนี้ โดยเฉพาะกับเพื่อนร่วมงาน ที่ก็มีหลากหลายนิสัย ทำให้เธอต้องค่อยๆ เรียนรู้นิสัยใจคอเพื่อนร่วมงาน เพื่อจะได้อยู่ได้อย่างไม่ต้องมีปัญหากับใคร

“เฮ้ย! จับแน่นๆ สิว่ะ”

“ฉันก็จับแน่นแล้วพี่ แต่ไอ้เสี่ยคนนี้แรงมันเยอะ พี่จะทำอะไรก็รีบทำเถอะ พวกฉันจะจับไม่อยู่แล้ว”

เสียงเอะอะที่ดังขึ้นมาอีกรอบทำให้คนที่กำลังเดินคิดอะไรเรื่อยเปื่อยชะงักอีกรอบ ก่อนจะหันหลังแล้วเดินย้อนกลับมาดู เพราะครั้งนี้เธอมั่นใจว่าตัวเองหูไม่ฝาด แล้วก็ได้เห็นกลุ่มกำลังทำร้ายใครบางคน เธอจึงรีบหยิบมือถือออกมาบันทึกภาพไว้ทันที

            ปัง! ปัง! ปัง!

            เสียงปืนที่ดังติดต่อกันหลายนัดทำให้คนที่แอบอยู่มุมหนึ่งของตึกเก่าๆ กรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ ก่อนจะนึกได้ว่าตัวเองกำลังอยู่ในสถานการณ์ใดจึงรีบเอามือปิดปากตัวเองเอาไว้พร้อมภาวนาไม่ให้กลุ่มคนเหล่านั้นได้ยินเสียงร้องของเธอ

            “ใครว่ะ!” ล้ง คนนำทีมมาจัดการกับศัตรูของนายพูดขึ้น พร้อมกับเหลียวไปมองที่มาของเสียงและมั่นใจว่าตนได้ยินไม่ผิดว่านั่นเป็นเสียงกรี๊ดของผู้หญิง

            “มีอะไรพี่ล้ง” อีกคนก็ถาม เพราะตนไม่ได้ยินเสียงอะไรเลยนอกจากเสียงปืน

            “เสียงกรี๊ดผู้หญิง”

            “พี่ล้งแน่ใจ”

            “แน่สิว่ะ!

            “แล้วจะเอาไงดีพี่”

            “ไอ้ตาล! มึงกับไอ้แมนจัดการไอ้เสี่ยซะ เสร็จแล้วก็แยกย้ายกัน ส่วนไอ้เริง ไปกับกู” จบคำสั่ง คนที่แอบบันทึกเหตุการณ์ก็รีบเก็บโทรศัพท์แล้ววิ่งหนี พร้อมๆ กับชายสองคนที่วิ่งไล่

            “เฮ้ย! หยุดนะโว้ย”

            “หยุดนะโว้ย!

ชายสองคนที่วิ่งไล่ร้องบอกให้หญิงสาวหยุด ทว่าอีกคนกลับวิ่งแบบไม่คิดชีวิต ก่อนที่สองหนุ่มจะแยกกันค้นหา แต่หาอยู่เกือบยี่สิบนาทีก็ไม่เจอและตอนนี้ก็มีเสียงหวอจากรถตำรวจดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

            “พี่ล้งเอาไง ตำรวจกำลังมา”

            “บ้าเฮ้ย! นังนั่นมันหายไหนว่ะ!” ล้งสบถอย่างหัวเสีย

            “พี่ล้ง! ฉันว่าเรารีบเผ่นกันก่อนเถอะ” คนกลัวโดนตำรวจจับเร่งเร้า

            “งั้นก็ไป ส่วนนังนั่น มันคงเป็นคนแถวนี้ เดี๋ยวค่อยตามหาตัว แล้วฆ่าปิดปาก” จบคำทั้งสองหนุ่มก็รีบพากันออกจากพื้นที่ก่อนที่ตำรวจจะมาถึง หลังได้รับแจ้งว่าได้ยินเสียงปืน แต่กลับไม่พบร่องรอยอะไรเลย ด้านคนเห็นเหตุการณ์ก็รีบคลานออกมาจากที่ซ่อน ซึ่งเป็นโพรงใต้ตึก แล้วรีบเดินทางกลับห้องพักด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เพราะตนคงจะอยู่ที่นี่ไม่ได้อีกแล้ว!

******          

“ปัดโธ่โว้ย! พวกมึงทำงานกันยังไงว่ะ!” สิ้นเสียงสบถอย่างโมโหของที่อยู่บนโต๊ะทำงานก็ถูกปัดทิ้ง เมื่อลูกน้องเข้ามารายงานว่ามีคนเห็นตอนพวกตนฆ่าเสี่ยจง

            “ผมขอโทษครับเสี่ย”

            “เก็บคำขอโทษของมึง แล้วไปจัดการฆ่านังนั่นซะ! ไม่งั้นพวกมึงกับกูได้ฉิบหายกันหมดแน่” ผู้เป็นนายประกาศกร้าว ก่อนที่ลูกน้องจะพากันเดินออกมาและเจอกับล้ง

            “พี่ล้ง! พี่มาตั้งแต่เมื่อไหร่” คนชอบเสนอหน้าตกใจเมื่อออกมาแล้วเจอลูกพี่

“ก็มาตอนที่มึงเห็นไง” พูดจบล้งก็จัดการลากคอแมนออกจากบ้านเสี่ยไพร ผู้เป็นนาย จากนั้นก็ชกต่อยไปหลายหมัดจนเลือดกบปาก

            “พี่ล้ง! พี่มาต่อยฉันทำไม”

            “มึงยังจะถามกูอีกเหรอ ไอ้แมน!

            “ก็ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าพี่ต่อยฉันทำไม”

            ล้งที่กำลังโกรธกระชากคอเสื้อแมนขึ้นมาแล้วตะคอกใส่ “แล้วมึงเอาเรื่องที่มีคนเห็นตอนกูฆ่าไอ้เสี่ยจงไปบอกเสี่ยไพรทำไม”

            “ฉัน...ฉัน...

            “มึงอยากได้หน้ามากนักเหรอ ไอ้แมน!

            “เปล่านะพี่ แต่ที่ฉัน...ฉันบอก เพราะฉันอยากให้เสี่ยช่วยพวกเรา ถ้าสมมติว่านังผู้หญิงคนนั้นไปบอกตำรวจ”

            “มึงนี่วอนหาเรื่องตายจริงๆ ไอ้แมน!

            “ทำไมล่ะพี่”

            “ก็เสี่ยจะช่วยส่งมึงลงนรกเร็วขึ้นไง ไอ้โง่!

            “พี่ล้ง! พี่ช่วยฉันด้วย อย่าให้เสี่ยฆ่าฉันเลย ฉันกลัว...ฉันกลัวจริงๆ” แมนละล่ำละลักขอร้องอย่างกลัวตาย

            “ถ้ามึงกลัวตาย คราวหลังก็อย่าเอาเรื่องทำงานไปบอกเสี่ยแทนกูอีก จำใส่หัวไว้!” ล้งปล่อยมือจากคอเสื้อของลูกน้องที่เขาเห็นมันทำงานดีเลยดึงเข้ามาช่วยเป็นแขนเป็นขา แต่มันกลับชอบเอาหน้า มีอะไรก็เสนอหน้าไปบอกเสี่ย เขาจึงเตะไปสองสามทีเพื่อสั่งสอนให้หลาบจำ ก่อนจะหันไปบอกลูกน้องคนอื่นๆ ให้ดูเป็นเยี่ยงอย่าง หากใครทำข้ามหน้าข้ามตาจะเจอแบบนี้!


ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่อุดหนุนนะคะ รักคำโตๆ "

วรัมพร,หงสรถ


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha