ปมรักวิวาห์ร้าว ซีรีส์ชุด บ่วงรักบ่วงสวาท [จบแล้ว]

โดย: วรัมพร,หงสรถ



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 2 : ตอนที่ 1 [1]


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 1

ที่คอนโดแห่งหนึ่ง

คีย์การ์ดใบหนึ่งกำลังถูกสอดเข้าไปเพื่อเปิดประตู ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างช้าๆ ผิดกับสถานการณ์ภายในห้อง บนเตียง...ชายหนึ่งหญิงหนึ่งกำลังระเริงสวาทกันอย่างเผ็ดร้อน เสียงเนื้อกระทบเนื้อสลับเสียงครางดังลั่นไปทั่วห้อง

“ยอดรักของพี่ ไปอดยากมาจากไหนจ๊ะ” คนถามตัวสั่นคลอนไปตามแรงขยับโยกของหนุ่มรุ่นน้องที่เพื่อนแนะนำให้รู้จักเมื่อต้นปี

“ก็คุณแขไม่ให้ผมมาหาตั้งสามวัน ผมก็ต้องคิดถึงคุณแขมากเป็นพิเศษอยู่แล้ว อ่า! คุณรัดผมแน่นมาก ผมจะไม่ไหวแล้ว” หนุ่มรุ่นน้องตอบกลับเสียงสั่นกระเส่า

“พี่ต้องไปธุระกับคุณแม่  แล้วพี่ก็จำได้ว่าพี่โทรบอกเจตไปแล้วนะ” แสงแข สาวสวยวัยสามสิบหกตอบกลับเสียงพร่าสั่นไม่ต่างจากหนุ่มรุ่นน้อง

“คุณแข! ผมไม่ไหวแล้ว” หนุ่มรุ่นน้องที่มีชื่อเสียงเรียงนามว่า เจตทิวัต พนักงานบริษัทเอกชนแห่งหนึ่งกระหน่ำรัวสะโพกส่งตัวเองไปถึงที่หมาย พร้อมๆ กับสาวสวยใต้ร่างที่ส่งเสียงเร่งเร้าจนพากันไปถึงเส้นชัย ก่อนที่ร่างหนาจะค่อยๆ ทรุดลงซบกับเรือนกายหอมกรุ่นหลังปล่อยธารสีขุ่นเข้าใส่สาวสวยทุกหยาดหยด พร้อมๆ กับใครอีกคนก็ถอยห่างออกไปนั่งรอที่โซฟา

“หมดแรงแล้วเหรอ คนดีของพี่”

“ใครบอกว่าผมหมดแรง” เจตทิวัตเงยหน้ามาตอบพร้อมกับขยับบั้นท้ายไปมาเบาๆ สองสามครั้ง ยั่วสาวสวย

“อุ๊ย! เจต” แสงแขทำทีเป็นตกใจ

“คุณแขจะได้รู้ว่าผมยังมีแรงอีกเยอะ”

“พักก่อนก็ได้ พี่ไม่ว่าหรอก ว่าแต่คืนนี้นอนค้างกับพี่ได้ไหม” แสงแขออดอ้อนอย่างมีจริต

“คงไม่ได้หรอกครับ พอดีผมต้องไปทำงานแต่เช้า”

“แต่พี่อยากให้เจตนอนค้างกับพี่ พรุ่งนี้เจตลางานได้ไหม คืนนี้เราจะได้อยู่ด้วยกันทั้งคืน” แสงแขยังไม่ละความพยายามที่จะรั้งหนุ่มรุ่นน้องเอาไว้

“พรุ่งนี้ผมมีงานต้องเคลียร์ครับ แล้วหัวหน้าก็เร่งมาแล้วด้วย”

“ไม่ได้ก็ไม่ได้จ้ะ แต่เลิกงานแล้วเจตรีบมาหาพี่นะ”

“ได้ครับ ว่าแต่คุณแขชวนให้ผมค้างด้วยแบบนี้ คุณแขไม่กลัวสามีจะมาเห็นเหรอครับ”

“อย่าพูดถึงสามีพี่เลย พี่ไม่อยากได้ยิน”

“ผมขอโทษครับ” เจตทิวัตไถ่โทษด้วยการอ้าปากงับยอดอกสีสวย ดูดกลืนอย่างเมามัน แต่ทุกอย่างกลับสะดุด เมื่อเสียงโทรศัพท์แผดร้องขัดจังหวะ

“ทำต่อไปเจต อย่าหยุด”

“แต่โทรศัพท์ของคุณแขดัง”

“อย่าไปสนใจเลย ทำต่อนะเจต พี่กำลังสนุก” แสงแขแอ่นอกเข้าหาหนุ่มรุ่นน้อง ที่ก็ทำตามอย่างว่าง่าย แล้วต่อด้วยบทสวาทรอบใหม่

กระทั่งบทสวาทจบลงอีกยกทั้งสองก็เข้าไปอาบน้ำด้วยกัน ก่อนที่แสงแขจะออกมาก่อน เพราะโทรศัพท์ส่งเสียงร้องขึ้นมาอีกครั้งจนน่ารำคาญ แต่กว่าจะตามหาเจอ ที่เธอก็ลืมวางไว้ที่ห้องรับแขก

“ใครปิดไฟ” หญิงสาวพึมพำก่อนจะเดินไปเปิดไฟแล้วก็ตกใจแทบช็อกเมื่อเจอสามีนั่งอยู่ในห้องรับแขก

“คุณพิชญ์!!” แสงแขตกใจหน้าถอดสี ไม่ต่างจากหนุ่มรุ่นน้องที่เดินออกจากห้องนอน เพื่อกลับที่พักก็ตกใจไม่แพ้กัน เมื่อเจอสามีของสาวสวย

“กลับไป!

ไม่ต้องรอให้บอกซ้ำ เจตทิวัตก็รีบพาตัวเองออกไปทันที ก่อนที่ภายในห้องพักสุดหรูจะเหลือเพียงสองสามีภรรยา และทุกอย่างก็เงียบเชียบ เงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจเข้าออกของตัวเอง

“เห็นคาตาขนาดนี้แล้วคุณยังคิดจะยื้อเรื่องหย่าอยู่อีกหรือเปล่า” หลังปล่อยให้เงียบมาสักพัก พิชญ์ วิริรัตน์สกุล นักธุรกิจหนุ่มก็พูดขึ้น พลางจ้องหน้าภรรยาที่มารดาเป็นคนจัดหามาให้ด้วยสายตาเฉยเมย สายตาที่คนเป็นภรรยาเกลียดแสนเกลียด เพราะนับตั้งแต่แต่งงานกันสามีก็มองเธอด้วยสายตาแบบนี้ตลอด

“ฉันไม่หย่า” แสงแขยังยืนยันคำเดิม เพราะเธอต้องการให้เขาทรมานเหมือนที่เธอทรมาน หลังจากเมื่อไม่นานมานี้เธอไปรับรู้เรื่องราวบางอย่างมาว่าสามีเคยซื้อผู้หญิงไว้คนหนึ่งและดูจะรักมันมาก ทั้งที่มันเป็นเป็นแค่ผู้หญิงขายตัว เทียบกับเธอไม่ได้สักอย่าง แต่สามีกลับไม่เหลียวแล ทั้งที่เธอแอบชอบเขามานาน ยิ่งได้รู้ว่ามารดาจะให้แต่งงานกับเขา เธอก็ตอบตกลงโดยไม่ลังเลและวาดฝันชีวิตครอบครัวเอาไว้สวยหรู แต่ทุกอย่างมันไม่ใช่อย่างที่ฝันสักนิด แล้วที่น่าเจ็บใจก็คือนับตั้งแต่แต่งงานกันมาสามีไม่เคยแตะต้องตัวเธอเลยสักครั้ง!

เธออับอายมากๆ ไม่กล้าเล่าให้ใครฟัง จนกระทั่งทนเก็บเอาไว้คนเดียวไม่ได้จึงเล่าให้เพื่อนสนิทฟัง แล้วทุกอย่างก็เริ่มเปลี่ยนและชีวิตของเธอก็มีความสุขมากขึ้นเมื่อได้พบปะกับหนุ่มๆ ในผับและไปต่อกันถึงไหนๆ แต่มันน่ารำคาญก็ตรงที่สามีชอบตามมาจับผิด

“ได้คำตอบแล้วก็กลับไปสิ ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณ” แสงแขไล่สามีที่เอาแต่จ้องหน้าเธอ

“ผมต้องการหย่า”

“ฉันไม่หย่า ไม่ได้ยินหรือไง”

“คุณแน่ใจ”

“ฉันแน่ใจ แล้วคุณไม่ต้องเอาเรื่องที่เห็นไปฟ้องหย่าฉันหรอก ฉันไม่กลัว!

“ผมจะฟ้องแน่ ถ้าคุณยังยื้อเรื่องหย่า” พิชญ์โต้กลับเสียงแข็ง เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาจับได้ แต่มันหลายครั้งจนเขาไม่อยากจะนับ และเขาก็เบื่อมาก แล้วจะไม่ทนอีกต่อไป ต่อให้มารดายื่นคำขาดตัดแม่ตัดลูก เขาก็จะหย่ากับแสงแขให้ได้!

“ฉันก็จะบอกศาลไปว่าคุณละเลยฉัน”

“คุณก็รู้ว่าที่ผมละเลยคุณเพราะอะไร”

“ฉันทำไม พูดมาสิ!” แสงแขตอบกลับเสียงแข็งไม่แพ้กัน แล้วที่เธอต้องเป็นแบบนี้ก็เพราะเขานั่นแหละ ไม่เคยทำหน้าที่ของสามี แต่กับนังผู้หญิงคนนั้นคงจะกระโจนเข้าใส่!

“อย่าให้ผมต้องพูดออกไปเลย แสงแข”


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่อุดหนุนนะคะ รักคำโตๆ "

วรัมพร,หงสรถ


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha