ปมรักวิวาห์ร้าว ซีรีส์ชุด บ่วงรักบ่วงสวาท [จบแล้ว]

โดย: วรัมพร,หงสรถ



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 3 : ตอนที่ 1 [2]


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

 “คุณอย่ามาเล่นลิ้น คุณพิชญ์!

พิชญ์ถอนใจแรงๆ สายตาก็จดจ้องที่ภรรยานิ่งๆ ใจก็ครุ่นคิดว่าจะอยู่คุยเรื่องหย่าให้จบวันนี้ หรือมาคุยกันวันหลังดี แต่เสียงของภรรยาก็ดังขึ้นมาเสียก่อนที่เขาจะได้ข้อสรุป

“คุณคงคิดว่าฉันส่ำสอนมากล่ะสิ คุณถึงไม่ยอมทำหน้าที่ของคุณ แต่ฉันว่าคุณเองก็คงจะลืมย้อนดูตัวเองเหมือนกันว่าที่ผ่านมาตัวคุณเองก็ส่ำส่อน พอๆ กับฉัน!

“ผมยอมรับกว่าก่อนแต่งงานผมเคยนอนกับผู้หญิง แต่หลังแต่งงานกับคุณ ผมก็ไม่เคยยุ่งกับผู้หญิงคนไหน แม้แต่กับคุณ ผมก็ไม่ยุ่ง!

คำตอบจากสามีกลายเป็นฝ่ายภรรยาที่โกรธจนหน้าแดงก่ำ “คุณพิชญ์!”  

“หรือคุณจะเถียงว่าสิ่งที่ผมพูดไม่จริง” พิชญ์โต้กลับเสียงแข็งพอกัน แล้วที่เขาไม่คิดแตะต้องภรรยาก็เพราะวันแต่งงาน แสงแขไปยืนกอดจูบกับผู้ชายคนอื่น จนเขาต้องตามสืบประวัติของเธอจนได้รู้ว่าแสงแขไม่ได้เป็นผู้หญิงอ่อนต่อโลกอย่างที่มารดาของเขาเข้าใจจนมาบังคับให้เขาแต่งงานด้วย แล้วที่เขายอมเพราะท่านอ้างเรื่องเจ็บป่วย เขาเลยทำเพื่อให้ท่านสบายใจ และคิดว่าสักวันเขาจะรักแสงแขได้ แต่ยิ่งอยู่ด้วยกันเขายิ่งรู้ว่าเขาไม่มีวันมอบความรักให้แสงแขได้ ในขณะที่แสงแขก็ออกเที่ยวกลางคืน ควงผู้ชายไม่ซ้ำหน้า พามานอนที่คอนโด หรือไม่ก็ไปพักในที่อื่นๆ เขารับรู้ตลอด ช่วงแรกๆ ไม่เคยพูด แต่หลังๆ แสงแขทำตัวเหลวแหลกหนักขึ้น จนทุกวันนี้เขาเอือมจนไม่รู้จะเอือมอย่างไรแล้ว เลยต้องพูดเรื่องหย่า แล้วจะได้ต่างคนต่างไป แต่แสงแขไม่ยอมหย่า

            “เรามาหย่ากันให้จบๆ เถอะ แสงแข ผมขอร้อง”

            “ฉันไม่หย่าให้คุณไปหานังผู้หญิงคนนั้นหรอก”

            “แสงแข!

            “แต่ถ้าคุณอยากเอามันมาเลี้ยงดูต่อ ก็ได้นะ แต่คุณต้องทำให้ฉันท้อง แล้วฉันจะยอมให้คุณรับมันมาเป็นเมียน้อย” แสงแขยื่นคำขาดเพื่อต้องการเอาชนะ แต่หากเขาทำไม่ได้ ก็อยู่กันอย่างทรมานแบบนี้จนตายกันไปข้างหนึ่ง

            “ผมทำไม่ได้!” พิชญ์ปฏิเสธทันควัน

            “งั้นก็กลับไปซะ! ฉันเบื่อหน้าคุณเต็มทนแล้ว”

            “ถ้าเบื่อก็มาหย่ากันให้จบๆ คุณกับผมจะได้ไม่ต้องมาเจอหน้ากันอีก”

            “ฉันบอกแล้วไงว่าไม่หย่า”

            “แล้วคุณจะยื้อไปทำไม”

“ยื้อเพื่อให้คุณตกนรกเหมือนที่ฉันต้องเป็นอยู่ตอนนี้ไง”

“คุณทำตัวเองต่างหาก แสงแข”

“คุณต่างหากที่ทำให้ฉันต้องเป็นแบบนี้ แล้วคุณไม่ต้องมาพูดเรื่องหย่ากับฉันอีก เพราะยังไงฉันก็ไม่หย่าให้คุณไปเสวยสุขกับนังนั่น!

            “ผมไม่ได้ติดต่อกลับผู้หญิงคนนั้นแล้ว” พิชญ์โต้กลับเสียงดังและเขาก็ไม่ได้โกหกภรรยา เพราะนับตั้งแต่จบความสัมพันธ์กัน ฐานิศรก็หายเงียบไป แรกๆ เธอยังรับโทรศัพท์ของเขา แต่พอเขาแต่งงาน ฐานิศรก็หายเงียบไปเลยจนถึงตอนนี้

            “ฉันไม่เชื่อ!

            “สิ่งที่ผมพูดคือความจริง ส่วนคุณ จะเชื่อหรือไม่ ก็แล้วแต่คุณ”

            “ปากบอกไม่เคยติดต่อกับมัน แต่ใจของคุณยังมีมันอยู่ตลอดเวลาใช่ไหมล่ะ”

            “คุณอย่าเอาคนอื่นมายุ่งกับเรื่องนี้เลย แสงแข”

            “แต่คนอื่นที่คุณว่า มันทำให้คุณละเลยฉัน!

            “ถ้าคุณไม่ไปกอดจูบกับผู้ชายคนอื่นในวันแต่งงานของเรา ผมก็ไม่ทำแบบนี้ แสงแข” พิชญ์ที่อยากเก็บเรื่องนี้เอาไว้ตามลำพัง ตัดใจพูดออกมา

            “คุณพูดอะไร!” แสงแขตกใจหน้าซีดเป็นรอบที่สองเมื่อสามีเห็นว่าเธอกอดจูบกับคนอื่น ทั้งๆ ที่วันนั้นเธอก็ดูดีแล้วถึงได้ยอมให้หนุ่มรุ่นน้องที่รู้จักกันไม่นานจูบ เพราะอีกฝ่ายบุกมาหาและสารภาพว่ารักเธอ ไม่อยากให้เธอแต่งานกับพิชญ์ แต่เธอยกเลิกงานแต่งไม่ได้ เพราะเธอเองก็อยากแต่งงานกับพิชญ์มาก เลยยอมให้เขาจูบก่อนที่เขาจะกลับไป หลังจากนั้นเขาก็หายไปเลย

            “คุณทำอะไรไว้ คุณย่อมรู้ดี แสงแข แล้วผมก็อยากให้เราสองคนจากกันด้วยดี”

            “ฉันไม่มีวันปล่อยคุณไปหามัน แต่ถ้าคุณจะเอามันมาเลี้ยงดูในขณะที่คุณยังเป็นสามีของฉันอยู่ ฉันจะฟ้องว่าคุณมีชู้!

            พิชญ์ถอนใจเฮือกใหญ่ มองภรรยานานเกือบนาทีจึงได้ตอบกลับไป “คุณต่างหากที่มีชู้ แสงแข แล้วอย่าให้ผมต้องแฉคุณเลยว่าตลอดเวลาที่เราแต่งงานกัน คุณไปนอนกับใครมาบ้าง”

            “คุณพิชญ์!” เมื่อโดนย้อนเข้าให้ แสงแขถึงกับพูดอะไรไม่ออกนอกจากเรียกชื่อสามีและจ้องมองเขาด้วยสายตาที่เกลียดชัง เพราะความรักของเธอมันหมดไปนานแล้ว ที่ยังยื้ออยู่ตอนนี้ เธอแค่ต้องการทรมานเขาให้อกแตกตาย

            “คุณคิดให้ดีๆ แสงแข”

            “อย่ามาขู่ฉัน!

            “ผมเตือนคุณ แสงแข” พิชญ์กล่าวทิ้งท้ายก่อนจะเดินออกไป ด้านภรรยาก็กรีดร้องลั่นอย่างเจ็บแค้นที่ตอบโต้เอาคืนสามีไม่ได้!

            ไอ้ผัวเฮงซวย คิดว่าพูดแบบนี้แล้วฉันจะหย่าให้ง่ายๆ หรือไง ไม่มีวันซะหรอก!’ แสงแขพึมพำอย่างเคียดแค้น ก่อนจะคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาเพื่อนรัก ที่หวังดีและเข้าใจเธอมากกว่าใคร

            “ว่าไงย่ะยัยแข โทรหาฉันซะดึกเลยนะแก หรือว่าเด็กของแกไม่ว่างมานอนด้วย” กันนิดาที่กำลังสนุกอยู่กับเพื่อนๆ ที่บ้านพักริมทะเลทักถามเพื่อนรักอย่างอารมณ์ดี เพราะเวลานี้เธอนั่งอยู่บนตักหนุ่มรุ่นน้อง หน้าตาหล่อเหลาและเอาใจเก่ง 

            “ดาด้า แกอยู่ไหน” แสงแขถามกลับอย่างสงสัย

            “ฉันอยู่หัวหิน มาปาร์ตี้กันนิดหน่อย”

            “ถึงว่า ฉันได้ยินเสียงคลื่น แล้วสนุกไหม คนเยอะหรือเปล่า”

            “สนุกสิ! ส่วนคนเยอะหรือเปล่า แกหมายถึงผู้หญิงเยอะหรือผู้ชายเยอะ”

            “ถ้าผู้หญิงเยอะ ฉันไม่ไป” แสงแขตอบกลับไปทั้งที่ตัวเองไม่ได้คิดอยากจะไป เพราะเบื่อขับรถ แต่อยู่คอนโดตามลำพังก็เบื่อไม่แพ้กัน ใจเลยเกิดความลังเล

            “ผู้หญิงมีสามคน รวมฉันด้วย ที่เหลือก็ผู้ชาย หน้าตาดีๆ ทั้งนั้น แกสนใจหรือเปล่า มาตอนนี้ยังทัน”

            “ก็น่าสนดี แต่กว่าฉันจะไปถึงก็คงเที่ยงคืน ปาร์ตี้คงเลิกกันหมดแล้ว”

            “ปาร์ตี้เลิก แกก็ควงหนุ่มๆ ขึ้นห้องซะสิ” บอกกล่าวจบกันนิดาก็หัวเราะชอบใจ แต่ที่ชอบใจก็คือมือของหนุ่มรุ่นน้องที่กำลังนวดเฟ้นอกตูมๆ ของเธอ ปลุกเร้าจนร่างกายของเธอร้อนผ่าว

            “ฉันออกไปผับแถวนี้ดีกว่า ว่าแต่แกสะดวกคุยกับฉันหรือเปล่า ฉันมีเรื่องสำคัญจะวานให้แกทำให้หน่อย” แสงแขบอกเสียงเป็นการเป็นงาน เพราะตอนนี้ใจของเธอร้อนรุ่มไปหมดแล้ว อยากจะเจอนังเด็กนรกคนนั้นให้เร็วที่สุด แล้วก็ตบสั่งสอนให้หลาบจำ!

            “งั้นรอเดี๋ยว” บอกคนในสายแล้วกันนิดาก็หันไปบอกเพื่อนๆ ว่าจะขึ้นห้องพร้อมหนุ่มรุ่นน้อง กระทั่งมาถึงห้องพักแล้วกันนิดาก็บอกให้หนุ่มรุ่นน้องเข้าไปเตรียมน้ำอุ่นๆ ให้เธอ ส่วนเธอก็เดินมาที่ระเบียงแล้วคุยธุระกับเพื่อนรัก “ว่ามาเลยยัยแข”

            “ฉันจะให้แกตามหานังเด็กที่สามีฉันเคยเลี้ยงไว้ แกพอหาคนไปตามหามันได้หรือเปล่า”

            “ได้ ไม่มีปัญหา”

            “งั้นก็ดี แกรีบจัดการให้ฉันด้วย ส่วนเรื่องค่าจ้างพรุ่งนี้ฉันจะโอนให้”

            “เดี๋ยวจะฉันจัดการให้ แต่ฉันถามได้ไหมว่าแกจะไปถามหามันทำไม หรือว่าผัวแกกลับไปรับเลี้ยงมัน”

            “ฉันก็ไม่แน่ใจหรอกว่าผัวฉันกลับไปหามันหรือเปล่า แต่ที่แน่ๆ ฉันอยากสั่งสอนมัน!

            “แกจะเอามือของแกไปแปดเปื้อนกับนังเด็กคนนั้นทำไม ยัยแข ฉันว่าให้คนของฉันจัดการไปเลยไม่ดีกว่าเหรอ”

            “ฉันต้องการสั่งสอนมันด้วยมือของฉัน!

            “ก็ตามใจแกแล้วกัน แล้วถ้าคนของฉันเจอนังเด็กคนนั่นเมื่อไหร่ ฉันจะรีบโทรหาแก ส่วนตอนนี้ฉันขอตัวก่อนนะยัยแข เพื่อนรัก” กันนิดาวางสายไปทันทีที่พูดจบ จากนั้นก็เดินไปที่ห้องน้ำที่หนุ่มรุ่นน้องรออยู่ พอเข้ามาแล้วเธอก็บอกให้อีกฝ่ายนวดตัวให้ แล้วก็ต่อด้วยบทสวาท


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่อุดหนุนนะคะ รักคำโตๆ "

วรัมพร,หงสรถ


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha