ปมรักวิวาห์ร้าว ซีรีส์ชุด บ่วงรักบ่วงสวาท [จบแล้ว]

โดย: วรัมพร,หงสรถ



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 5 : ตอนที่ 2[2]


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

            ‘จะเอาไงดีหญิงสาวลุกเดินไปมาหน้าตาเคร่งเครียด แล้วตัดสินใจโทรกลับไปหามารดา เพื่อให้ท่านเจรจากับฝ่ายนั่นว่าขอเวลาสักระยะ

            “แกโทรมาทำไมยัยศร”

            “ศรอยากให้แม่ไปเจรจากับทางนั้นว่าให้เวลาเราบ้าง ตอนนี้ศรหาเงินไม่ได้จริงๆ”

            “มันไม่ยอมเจรจา แล้วมันยังขู่ด้วยว่าต้องได้เงินภายในสิ้นเดือน ไม่งั้นมันจะเอาพี่แกเข้าคุก!

            “แต่ศรหาเงินไม่ทันนะแม่”

            “ก็ไปหาหยิบยืมเพื่อนแกมาสิ เพื่อนแกน่าจะรวยเชียวแหละ คราวก่อนก็หามาได้เป็นแสนๆ”

            “ศรไม่หน้าด้านไปขอยืมแล้ว ยืมคราวก่อนศรยังใช้คืนไม่หมดเลย”

            “แกก็บอกเพื่อนไปสิว่าจำเป็นต้องใช้เงิน แค่นี้นะ แล้วถ้าจะโทรมาก็โทรตอนมีเงินเท่านั้นนะ” พูดจบคนเป็นแม่ก็วางสายทิ้งทันที

ด้านฐานิศรก็ได้แต่ถอนหายใจให้กับปัญหาที่ตัวเองไม่ได้ แต่กลับต้องมาแบกรับเอาไว้เองทั้งหมด หญิงสาวนั่งคิดทบทวนไปมากับการตัดสินใจครั้งสำคัญจนมืดค่ำจึงตัดสินใจโทรหาพี่ส้ม เพื่อขอกลับไปทำงานอีกครั้ง เพราะเธอหมดหนทางแล้วที่จะหาเงินหลักแสนให้ได้ภายในเวลาไม่ถึงสองสัปดาห์

“สวัสดีค่ะพี่ส้ม เอ่อ...ศรเองนะคะพี่ส้ม” ฐานิศรกล่าวทักทายไปหลังจากโทรแล้ววางไปสองรอบ จนรอบที่สามเธอจึงตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะกลับไปทำงานอีกครั้ง และครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายจริงๆ

“ศรเหรอ! หายไปนานเลยนะเรา แล้วเป็นไงสบายดีหรือเปล่า”

“ศร...

“ดูท่าจะไม่สบายล่ะสิ”

“ก็ค่ะ แต่ไม่รู้ว่าทางพี่ส้มจะรับศรกลับเข้าไปทำงานอีกครั้งได้ไหมคะ”

“ได้สิ แต่ต้องทำตามกฎของพี่นะ แล้วถ้าพร้อมก็เข้ามาหาพี่ได้เลย”

“ถ้างั้นพรุ่งนี้ค่ำๆ ศรจะเข้าไปหาพี่ส้มนะคะ”

            “เอาสักสี่ทุ่มแล้วกัน พี่จะว่างเวลานั้น ว่าแต่เรานึกยังไงถึงกลับมาทำงานกับพี่อีก”

            “ศรต้องใช้เงินค่ะพี่ส้ม ศรก็เลยติดต่อกลับไปหาพี่ แล้วศรก็ต้องขอบคุณพี่ส้มมากๆ นะคะที่รับศรทำงานอีกครั้ง”

            “ก็คนกันเอง เดือดร้อนมาพี่ก็ต้องช่วยอยู่แล้ว แต่พี่ต้องวางสายก่อนแล้ว จะออกไปพบเพื่อนซะหน่อย แล้วพรุ่งนี้อย่ามาช้าล่ะ”

            “ค่ะพี่ส้ม” หลังจากวางสายแล้วฐานิศรก็ลุกไปอาบน้ำเตรียมตัวเข้านอน ทั้งที่ตั้งแต่กลางวันไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยนอกจากน้ำเปล่า แต่เธอกลับไม่รู้สึกหิวเลยสักนิด

******

วันต่อมา ธาดา ทนายหนุ่มเดินทางมาพบเพื่อนที่ทำงานในช่วงเย็น หลังจากเพื่อนโทรนัดให้มาพบตั้งแต่ตอนเช้า แต่ติดงานเลยมาไม่ได้

            “คุณธาดา เชิญในห้องทำงานได้เลยค่ะ” เลขาสาวคนสวยกล่าวเชิญ ก่อนจะเดินนำทนายหนุ่มไปยังห้องทำงานของผู้เป็นนาย เคาะห้องส่งสัญญาณก่อนจะเปิดประตูให้ทนายหนุ่มเข้าไป

            “ว่าไงเพื่อน เรียกฉันมามีอะไร” นั่งลงได้สักพักทนายหนุ่มก็เอ่ยถามเพื่อนรัก

            “หลักฐานที่ฉันหามาได้”

          “หลักฐาน?

            “อืม”

            “เฮ้ย! แกจะฟ้องหย่าเหรอ”

            “ใช่!

            “เอาจริงเหรอเพื่อน”

            “ฉันเหนื่อยกับแสงแขมามากแล้ว ฉันต้องการอิสระ” หน้าตาคนพูดแสดงให้เพื่อนเห็นชัดเจนว่าเหนื่อยจริงๆ

            “แล้วแกคุยกับแสงแขเรื่องนี้หรือยัง”

            “พูดแล้ว แต่แสงแขยืนยันว่าไม่หย่า”

            “ถ้างั้นฉันจะจัดการให้” พูดจบทนายหนุ่มก็ไล่ดูเอกสารที่เพื่อนเตรียมเอาไว้ให้ ก่อนจะจัดเก็บลงซองไว้ แล้วเงยหน้ามองเพื่อน “แม่ของแกจะยอมเหรอ”

            “ยอมไม่ยอม ฉันก็ไม่สนแล้วธาดา เพราะตอนนี้ฉันเหนื่อย”

            “ฉันเข้าใจ แต่ฉันถามจริงๆ ว่าทำไมแกไม่เปิดใจให้แสงแขบ้าง หรือเป็นเพราะแกยังลืมผู้หญิงคนนั้นไม่ได้” ทนายธาดาตั้งข้อเสนอสงสัย เพราะรู้ว่าเพื่อนรักผู้หญิงคนนั้นแต่ก็จำใจจบความสัมพันธ์แล้วมาทำตามความต้องการของมารดา นั่นก็คือแต่งงานกับลูกสาวของเพื่อนแม่

            “แกอย่าลากเธอมาเกี่ยวเลย ทุกอย่างมันเกิดจากตัวแสงแขเอง แล้วฉันก็พยายามจะรักเธอแล้ว แต่ฉันก็ทำไม่ได้”

            “ก็เพราะหัวใจของแกมีผู้หญิงคนนั้นอยู่ไง แกถึงรักใครไม่ได้” ธาดาย้อนจบแล้วก็จ้องหน้าเพื่อน

            “ฉันไม่ได้ติดต่อกับเธอแล้ว เกือบสามปีได้แล้ว ธาดา” แต่ใช่ว่าเขาไม่คิดถึงเธอ เขายังคิดถึง แต่ก็ไม่คิดจะตามหา เพราะถือว่าจบกันแล้ว และเขาก็แต่งงานแล้วด้วย แต่หากเขาไม่มีพันธะใดๆ เขาจะตามหา

            “ก็ดีแล้วที่แกไม่ได้ติดต่อ เพราะถ้าขืนแกยังกลับไปติดต่อ มันจะทำให้การหย่าของแกมีปัญหามากกว่าเดิม”

            “ฉันรู้ ว่าแต่แกจะไปไหนต่อหรือเปล่า ฉันว่าจะไปผับคุณส้ม”

            “นี่แกยังไม่เลิกไปที่นั่นอีกเหรอ”

            “ฉันไม่ได้ไปนานแล้ว แต่ตอนนี้อยากไปหาอะไรดื่ม แกว่างหรือเปล่า”

            “ฉันมีงานต้องกลับไปทำ” ธาดาก็อยากไปเช่นกัน แต่ยังมีงานที่ต้องเคลียร์เลยต้องพักการสังสรรค์ไปก่อน

            “งั้นแกกลับไปทำงานเถอะ ฉันไปคนเดียวได้”

            “แล้วอย่าไปควงสาวล่ะ เดี๋ยวเมียแกจะปรี๊ดแตกขึ้นมาอีก” ธาดาเตือน

            “ทีแสงแขควงผู้ชายอื่นไปไหนมาไหนตั้งหลายคน ฉันยังไม่ปรี๊ดเลย แล้วทำไมแสงแขต้องปรี๊ดใส่ฉันด้วย”

            “เอาน่าเพื่อน ช่วงนี้แกอย่าเพิ่งมีข่าวเรื่องผู้หญิงเลย เอาไว้โสดเมื่อไหร่ ฉันจะไม่ห้ามแกสักคำ จะรับเลี้ยงเป็นสิบคน ฉันก็ไม่ว่า” ธาดาพูดจบก็หัวเราะชอบใจ

            “ไอ้บ้า!” พิชญ์ต่อว่าเพื่อนจบแล้วก็ส่ายหัวเบาๆ เพราะเขาไม่บ้ารับเลี้ยงเยอะขนาดนั้นหรอก

            “อ้าว! นี่แกมาด่าฉันทำไม” คนถูกด่าทำหน้าเหลอหลา

            “ไม่ต้องอ้าว รีบกลับไปทำงานของแกเถอะ”

            “งั้นฉันไปล่ะ แล้วถ้าฉันจัดการเรื่องฟ้องเสร็จจะเอามาให้แกดู”

            “อืม” พิชญ์ขานรับในลำคอแล้วรอจนเพื่อนออกไปก็ถอนใจออกมาแรงๆ เพราะอีกไม่นานจะมีเรื่องเข้ามาหาเขามากมาย หากแสงแขและมารดาของเขารู้ว่าเขาจะฟ้องหย่า


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่อุดหนุนนะคะ รักคำโตๆ "

วรัมพร,หงสรถ


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha