ปมรักวิวาห์ร้าว ซีรีส์ชุด บ่วงรักบ่วงสวาท [จบแล้ว]

โดย: วรัมพร,หงสรถ



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 6 : ตอนที่ 3[1]


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 3

            ติ๊ด...ติ๊ด...ติ๊ด

            เสียงโทรศัพท์ที่แผดร้องขึ้นท่ามกลางความเงียบทำให้พิชญ์สะดุ้งเล็กน้อย เพราะกำลังคิดอะไรเพลินๆ ก่อนที่ชายหนุ่มจะเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มาดู แล้วก็ต้องขมวดคิ้วเป็นยุ่ง เมื่อเจ้าของผับที่ตนคิดจะออกไปหาอะไรดื่มเพื่อผ่อนคลายโทรมาหา

            “สวัสดีครับคุณส้ม”

            “สวัสดีค่ะคุณพิชญ์ สบายดีนะคะ”

            “ผมสบายดีครับ”

            “ฟังจากเสียงพี่ก็ว่าคุณพิชญ์คงสบายดี แต่พี่กับคุณพิชญ์ก็ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ ตั้งแต่คุณพิชญ์แต่งงานไป”

            “ครับ แต่วันนี้ผมก็ตั้งใจว่าจะแวะเข้าไปหาอะไรดื่มที่ผับคุณส้มอยู่พอดี”

            “แล้วพี่จะรอต้อนรับนะคะคุณพิชญ์”

            “ครับ แล้วคุณส้มโทรหาผมมีอะไรหรือเปล่าครับ”

            “อันที่จริงพี่ก็ไม่อยากจะโทรมาบอกหรอกนะ เพราะคุณพิชญ์แต่งงานมีครอบครัวไปแล้ว แต่พี่จำได้ว่าคุณพิชญ์เคยบอกให้พี่โทรหา หากเด็กคนนั้นติดต่อกลับมา”

            “เด็กคนนั้น?

            “ฐานิศรไงค่ะ”

            “เธอติดต่อมาเหรอครับ” พิชญ์ถามกลับทั้งตกใจและดีใจปนเปกันไปหมด แต่ที่แน่ๆ เขาดีใจมากกว่าตกใจ และไม่คิดไม่ฝันด้วยซ้ำว่าคนที่ตัวเองและเพื่อนเพิ่งจะเอ่ยถึงติดต่อกลับมา หลังหายไปราวกับคนไร้ตัวตน

            “ค่ะ แกติดต่อมาขอทำงานกับพี่อีกครั้ง พี่ก็เลยโทรมาหาคุณพิชญ์ แต่พี่จำได้ว่าฐานิศรจะไม่รับลูกค้าที่แต่งงานมีครอบครัวแล้วนะคะ”

            “ผมรับเธอไว้เองครับ ส่วนเรื่องนั้น ผมจะคุยกับฐานิศรทีหลัง” พิชญ์ตอบกลับโดยไม่หยุดคิด

            “เอางั้นเหรอคะ”

            “ครับ”

            “ตกลงค่ะ แต่พี่ต้องจัดการเรื่องเด็กคนนี้ตามกฎของพี่ก่อนนะคะ แล้วถ้าเรียบร้อยแล้ว พี่จะโทรบอกคุณพิชญ์อีกที”

            “ผมต้องการพบเธอก่อน คุณส้มจัดการให้ผมได้หรือเปล่าครับ”

            “ได้ค่ะ สักสี่ทุ่มพี่จะให้เด็กขึ้นไปพบคุณพิชญ์ที่ห้องเดิมนะคะ”

            “ขอบคุณครับ” หลังจากวางสายแล้วชายหนุ่มก็นั่งอยู่ในห้องทำงานครู่หนึ่ง ก่อนจะโทรบอกให้เลขากลับบ้านได้ ส่วนเขาก็นั่งรอจนใกล้เวลานัดจึงขับรถออกจากบริษัท

******

พิชญ์เดินทางมาที่ผับของสิริมาในเวลาก่อนสี่ทุ่มแล้วเข้าไปคุยกับเจ้าของผับ จากนั้นก็ขึ้นไปรอยังห้องวีไอพีด้วยหัวใจเต้นรัวราวกับเด็กหนุ่ม เมื่อรู้ว่าอีกไม่กี่นาทีเขาจะได้เจอหน้าเด็กสาวคนนั้น คนที่หายไปจากชีวิตเกือบสามปี

ศร เธอจะเปลี่ยนไปแค่ไหน?’ เจ้าของร่างสูงพึมพำแต่คำเดิมๆ แล้วก็เดินวนไปวนมาด้วยใจที่เริ่มกระวนกระวาย เมื่อเลยสี่ทุ่มมาเกือบสิบนาทีแล้ว แต่ฐานิศรก็ยังไม่มา

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

ฐานิศรเคาะห้องบอกกล่าวคนในห้องสามครั้ง หลังจากเธอเข้าไปพบเจ้าของผับเพื่อคุยข้อตกลงในการทำงานแต่ทางเจ้าของผับกลับให้เด็กพาเธอมาส่งที่ห้องวีไอพี แล้วก็บอกแค่ว่าแขกต้องการเจอตัวก่อน เลยทำให้เธอรู้สึกตื่นเต้นระคนกลัวเหมือนครั้งแรกที่เดินเข้ามาทำงานที่นี่ มิหนำซ้ำยังเป็นห้องที่ทำให้เธอได้พบกับใครบางคนเป็นครั้งแรกเสียด้วย

ทำไมต้องเป็นห้องนี้ด้วยนะ เสียงเล็กพึมพำ เพราะแค่มาถึงก็ทำให้เธอหวนคิดถึงใครบางคนขึ้นมา และป่านนี้เขาคงมีความสุขกับชีวิตครอบครัวไปแล้ว

อย่าไปคิดถึงสิ หญิงสาวสลัดความคิดฟุ้งซ่านออกไปจากหัว แล้วเคาะห้องเรียกอีกครั้งเมื่อไม่ได้ยินใดๆ ตอบกลับมา

“เข้ามา” สิ้นเสียงอนุญาต สองมือเล็กก็ค่อยๆ ดันประตูให้เปิดออกแล้วแทรกตัวเข้าไป ภาพยืนหันหลังของคนบางคนทำให้เธอรู้สึกคุ้นเคย ส่วนสูง รูปร่าง คล้ายคลึงเขามาก

ไม่ใช่หรอก

“สะ...สวัสดีค่ะ” เจ้าของร่างเล็กทักทายเสียงติดขัด ทั้งที่พยายามทำตัวให้เป็นปกติแล้ว แต่ช่างยากเหลือเกิน!

“มาเหนื่อยๆ ดื่มอะไรสักหน่อยไหม” เขาหันมาพร้อมกับชูแก้วในมือ ส่วนคนถูกชวนก็ยืนช็อก ทุกสิ่งทุกอย่างหยุดนิ่งไปหมด

“ศร! ศร! ศร!” พิชญ์เดินเข้ามาจับหญิงสาวเขย่าเรียกสติ เมื่อสาวเจ้าเอาแต่นิ่งตาค้างจนเขาตกใจ

“คะ!


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่อุดหนุนนะคะ รักคำโตๆ "

วรัมพร,หงสรถ


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha