ปมรักวิวาห์ร้าว ซีรีส์ชุด บ่วงรักบ่วงสวาท [จบแล้ว]

โดย: วรัมพร,หงสรถ



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 7 : ตอนที่ 3[2]


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

 “คุณทำผมตกใจ รู้บ้างไหม” เสียงทุ้มดุไปเบาๆ

“ศร...ศรขอโทษค่ะ” ตอบไปแล้วก็ก้มหน้าหนีสายตาห่วงใยที่ส่งมาให้

“ก้มหน้าทำไม” พิชญ์ใช้มือดันคางมนให้เงยขึ้นมาสบตา

“ปละ...เปล่าค่ะ” คนเปล่าพยายามเบี่ยงหน้าหนีสายตาคู่คม

“หลบตากันเห็นๆ ยังจะบอกว่าเปล่าอีกเหรอ” พิชญ์ยังคงทำเสียงดุตามเคย

“ศรมองคุณพิชญ์ก็ได้ค่ะ”

“งั้นก็มองกัน” ปากหยักคลี่ยิ้มนิดๆ ความคิดถึงหลั่งไหลมาจากไหนไม่รู้จนมันเอ่อล้น

ฐานิศรนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยถามด้วยเสียงติดขัด “เอ่อ...แขก...แขกคนที่พี่ส้มหาให้เป็นคุณพิชญ์เองเหรอคะ”

“ใช่ผมเอง มีปัญหาอะไรหรือเปล่า”

“ไม่...เอ่อ...มีค่ะ” ฐานิศรตอบกลับอย่างลังเล เพราะเธอไม่ได้เตรียมตัวเตรียมใจมาเจอเขา มันเลยเกิดอาการตกใจระคนดีใจ

“เราไปนั่งคุยกันที่โซฟาดีกว่า ผมมีเรื่องจะถามเยอะแยะเลย” พูดจบก็จับมือเล็กเดินไปที่โซฟา

“คุยเหรอคะ”

“ทำไม อยากให้ผมทำอย่างอื่นหรือไง” พิชญ์หันมาถามคนที่ตนจูงมือยิ้มๆ แต่ถึงอยากจะทำมากแค่ไหน เขาก็ไม่ทำเด็ดขาด นอกเสียจากเขาจะจัดการเรื่องหย่ากับภรรยาให้เรียบร้อยเสียก่อน

“ศร...ศรไม่ได้คิดแบบนั้นค่ะ”

“แน่ใจ”

“แน่สิค่ะ”

“เอาเถอะ แน่ก็แน่ แต่มานั่งนี่ก่อน ผมจะไปเอาน้ำมาให้ หรือจะดื่มไวน์”

“ศรดื่มไม่เป็น คุณพิชญ์ก็รู้นะคะ” พูดแล้วก็นึกถึงครั้งแรกที่เขาพาเธอไปโรงแรมกับการทำงานคืนแรก เธอกลัวและอายมากจึงหันไปพึ่งไวน์ กระดกเสียเกือบหมดขวดจนไวน์ออกฤทธิ์เธอก็กลายร่างเป็นนางแมวยั่วสวาท บุกเข้าหาเขาซึ่งเป็นแขกคนแรก พอนึกทีไรก็อายทุกทีและบอกตัวเองว่าอย่าแตะต้องของมึนเมาอีก

“หายไปเกือบสามปี ยังไม่หัดดื่มอีกหรือ”

“ศรไม่ได้หัดค่ะ”

“งั้นบอกได้ไหมว่าหายไปไหนมา แล้ว...มีแฟนหรือยัง” ถามจบแล้วก็ลุกไปรินไวน์ใส่แก้วตัวเองแล้วดื่มย้อมใจสำหรับการรับฟังคำตอบ เพราะเขานั่นลุ้นขออย่าให้เธอมีแฟน

“หลังจากลาออกจากร้านอาหาร ศรก็ไปหางานทำที่ชลบุรี แต่มีเรื่องนิดหน่อยศรเลยต้องกลับมากรุงเทพฯ แล้วก็มาของานพี่ส้มทำ”

“แล้วไงต่อ”

“พี่ส้มก็รับศรเข้าทำงานไงค่ะ” ฐานิศรมองคนถามตาแป๋ว ด้านพิชญ์ก็อยากจะจับอีกฝ่ายลงโทษให้หนักๆ โทษฐานไม่ตอบคำถามที่เขาอยากรู้

“เรื่องนั้นผมเข้าใจแล้ว แต่ยังมีอีกเรื่อง คุณยังไม่ได้ตอบผม”

“ศรมีแฟนค่ะ แต่เราเลิกกันไปนานแล้ว” เสียงหวานตอบเบาๆ แล้วสาเหตุที่เลิกก็เพราะหนุ่มวิศวกรคนนั้นรู้ว่าเธอเคยทำงานอย่างว่ามาก่อน ก็เลยบอกเลิกแล้วยังพยายามจะปลุกปล้ำเธอ แต่เธอก็เอาตัวรอดมาได้ นับตั้งแต่นั้นเธอก็ไม่คิดจะคบใครอีก

            “หมายความว่าตอนนี้โสดใช่ไหม” ใจของพิชญ์ลิงโลดยิ่งกว่าอะไรเมื่อรู้ว่าคนตัวเล็กยังโสด

            “ค่ะ”

            “ผมดีใจที่คุณโสด” เสียงทุ้มเอ่ยออกมาเบาๆ ก่อนจะยกแก้วไวน์ดื่มจนหมดแก้ว

            “แล้วคุณ เอ่อ...

            “อยากรู้อะไรถามมาได้เลย”

            “คุณ...คุณจะซื้อศรเหรอคะ”

            “ใช่”

            “จะดีเหรอค่ะ แล้วคุณก็รู้ว่าศรไม่รับลูกค้าที่แต่งงานมีครอบครัว” คนไม่อยากสร้างปัญหา เพราะเธอได้ตกลงกับพี่ส้มไว้แล้วว่าจะไม่รับชายที่มีครอบครัวแล้วโดยเด็ดขาด แม้มันจะเลี่ยงได้ยาก แต่เธอก็มั่นใจในตัวพี่ส้มว่าจะคัดกรองผู้ชายมาให้อย่างดี

            “ปกติผมก็มีปัญหากับภรรยาอยู่แล้ว แต่เอาเป็นว่าผมจะจ่ายเงินให้ก่อน คุณจะได้เอาเงินไปจัดการเรื่องของคุณให้เรียบร้อย” พูดจบพิชญ์ก็หันไปหยิบเช็คจากเสื้อสูทออกมาส่งให้ ฐานิศรรับมาแล้วก็ตกใจ เพราะจำนวนเงินเยอะเกินที่ต้องการ

            “หนึ่งล้านเหรอคะ!” ฐานิศรช็อกอีกรอบกับจำนวนเงินที่มากเกินไป

            “รับไปเถอะ”

            “แต่ศรไม่ได้ต้องการเงินมากขนาดนี้นะคะ ศรขอแค่สองแสนก็พอ”

            “ฐานิศร อย่าดื้อได้ไหม”

            “ศรไม่ได้ดื้อนะคะ” เสียงเล็กแย้งกลับไปทันควัน

            “ไม่ดื้อได้ยังไง เถียงฉอดๆ อยู่เนี่ย”

            “ศรไม่ได้เถียงนะคะ ศรแค่บอกบอกคุณเฉยๆ แล้วก็คุณพิชญ์เองนั่นแหละ ที่ให้เงินค่าตัวศรมาเกินไป”

            “โอเค! ไม่ดื้อก็ไม่ดื้อ ว่าแต่ตอนนี้พักอยู่ที่ไหน” พิชญ์ยกมือยอมแพ้ เพราะหากโต้แย้งกันไปมาคืนนี้คงไม่จบแน่ๆ

            “ศรพักอยู่ห้องเช่าค่ะ”

            “แถวไหน แล้วราคาเท่าไหร่”

            “ก็ห่างจากที่เก่าไม่มากค่ะ แต่ศรเลือกพักเป็นรายวันก่อน พอดีศรคิดอยากหางานให้ได้ก่อน แล้วค่อยหาที่อยู่ใหม่” แล้วคงต้องหาดีๆ แล้วก็ปลอดภัยจากพวกนั้นได้ด้วย ไม่งั้นเธอตายแน่ หากโดนจับตัวได้ แต่จะว่าไปก็ไม่เห็นมีข่าวคนตายเลย หรือว่าชายคนนั้นไม่ตาย แต่จะเป็นไปได้ยังไงในเมื่อเธอเห็นกับตาว่าชายคนนั้นโดยยิงไปหลายนัดและล้มลง ภาพวีดีโอก็ยังถ่ายเอาไว้ ที่เธอก็ลังเลว่าจะส่งให้ตำรวจดีหรือเปล่า

            “ไปยกเลิกซะ ผมจะหาที่อยู่ให้”

            “อย่าเลยค่ะ ศรเกรงใจ”

            “ศร! อย่าขัดใจผมได้ไหม”

            เจอเสียงดุเข้าไปฐานิศรก็นิ่งเงียบ อีกคนเลยถือโอกาสนี้หยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาเพื่อนที่เป็นเจ้าของคอนโดหรู พูดคุยกันไม่กี่คำก็วางสาย ก่อนจะโทรหาเจ้าของผับให้ขึ้นมาคุยที่ห้องวีไอพี คุยจบแล้วก็หันมามองคนตัวเล็ก เขาอยากจูบเธอ!

            “คุณพิชญ์ มอง...มองศรทำไมคะ” ฐานิศรรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ กับสายตาคู่คมที่มองมา

            “คิดถึง”

            “คะ?

            “กลายเป็นคนเข้าใจอะไรยากตั้งแต่เมื่อไหร่” พิชญ์บอกเสียงกลั้วหัวเราะ ก่อนจะรั้งร่างเล็กเข้ามากอดให้หายคิดถึง ด้านฐานิศรก็ปล่อยให้เขากอดจนพอใจ ก่อนที่เขาจะปล่อยเธอเป็นอิสระ

            “ไม่ได้เจอกันเกือบสามปี คิดถึงผมบ้างไหม” ชายหนุ่มขยับหน้าเข้าไปใกล้ๆ จนปากแทบจะชนปากอยู่รอมร่อ

            “เอ่อ...

            “ว่าไง คิดถึงกันบ้างหรือเปล่า”

            “คิด...คิดถึงค่ะ”

            “จริงหรือเปล่า” แววตาสีหน้าของพิชญ์ฉายชัดว่าดีใจเมื่ออีกฝ่ายก็คิดถึงเขาเช่นกัน

            “จริงค่ะ”

            “งั้น...ขอจูบได้ไหม” เสียงทุ้มนุ่มทำทีเป็นเอ่ยถามไปงั้น แต่เวลานี้มือของเขาเลื่อนเข้ามาท้ายทอย แล้วรั้งเบาๆ ให้ใบหน้าสวยเข้ามาใกล้ ปากร้อนแนบลงบนริมฝีปากนุ่มสวยแผ่วเบาราวกับผีเสื้อโบยบิน 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่อุดหนุนนะคะ รักคำโตๆ "

วรัมพร,หงสรถ


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha