ปมรักวิวาห์ร้าว ซีรีส์ชุด บ่วงรักบ่วงสวาท [จบแล้ว]

โดย: วรัมพร,หงสรถ



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 9 : ตอนที่ 4[2]


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

            “ฉันรู้ แต่แกจะให้ฉันทำยังไง ในเมื่อฐานิศรกำลังเดือดร้อน อีกอย่างคอนโดที่ฉันให้ฐานิศรไปอยู่ก็เป็นของไอ้อาม ไม่ใช่ของฉัน!” พิชญ์แก้ตัวน้ำขุ่นๆ

            “แกนี่...อยู่ใกล้ๆ หน่อยไม่ได้ พ่อจะเตะให้คว่ำเลย” ธาดาที่รับหน้าที่ฟ้องหย่าให้เพื่อนถึงกับหัวเสีย ที่เพื่อนหาเรื่องให้ยุ่งยากมากกว่าเดิม

            “ไอ้ธาดา! ถ้าแกอยากเตะก็มาเตะได้เลย แต่แกไม่ต้องมาห้ามฉันเรื่องฐานิศร เพราะยังไงฉันก็จะช่วยฐานิศร” พิชญ์ท้าเพื่อน

            “งั้นแกก็รู้ใช่ไหมว่าเรื่องจะยุ่งยากยิ่งขึ้น”

            “ฉันรู้ แต่จะให้ฉันทำไง ในเมื่อฐานิศรไม่มีใคร”

            “เอ่อๆ ฉันเข้าใจแก แต่แกสัญญาได้ไหมว่าจะไม่ทำอะไรอีก”

            “แกไม่ต้องมาขอคำสัญญากับฉันหรอกไอ้ธาดา ฉันรู้ว่าตัวเองทำอะไรอยู่ แล้วนี่แกเตรียมเอกสารแล้วหรือยัง แล้วจะส่งฟ้องเมื่อไหร่”

            “ยังไม่เสร็จเลยเพื่อน แต่ไม่เกินอาทิตย์หน้า ฉันจะทำเรื่องส่งฟ้อง”

            “ขอบใจมากเพื่อน”

            “ไม่เป็นไร ว่าแต่เรื่องฟ้องหย่าแสงแข แกได้บอกแม่แกหรือยัง”

            “ยังไม่ได้บอก” แต่อีกเดี๋ยวท่านคงรู้แน่ๆ ถ้าหากแสงแขไปที่บ้าน

            “แกน่าจะบอกก่อน เพราะถ้าท่านรู้ทีหลังอาจช็อก”

            “ฉันบอกอยู่แล้ว แกไม่ต้องห่วง แล้วนี่แกมีอะไรอีกหรือเปล่า พอดีฉันต้องทำงานต่อ งานล้นโต๊ะแล้ว”

            “ไม่มีแล้ว แกไปทำงานเถอะ”

            “อืม” พิชญ์ครางรับแล้วตัดสายทิ้ง แล้วก็นั่งถอนใจทิ้งไปหลายครั้งก่อนจะสลัดไล่เรื่องยุ่งๆ ออกไปแล้วหันมาสนใจงาน แต่ทำไปได้ครู่เดียวเลขาสาวก็เข้ามาเตือนเรื่องออกไปรับประทานอาหารกับลูกค้าที่นัดไว้เมื่อสัปดาห์ก่อน

            “ผมเกือบลืมไปเลย” บอกแล้วก็ดูนาฬิกาที่ก็เหลืออีกครึ่งชั่วโมงก็จะเที่ยง

            “คุณพิชญ์น่าจะออกไปเลยนะคะ” เลขาสาวแนะนำ

            “ก็ดีเหมือนกัน ผมเองก็กลัวจะเจอรถติด ส่วนเอกสาร กองนี่ผมผมเซ็นแล้ว คุณเอาออกไปได้เลย ส่วนตรงนี้เดี๋ยวบ่ายๆ ผมกลับมาเซ็นให้”

            “ค่ะ” รับคำแล้วเลขาสาวก็เดินเข้าไปหยิบแฟ้มเอกสารแล้วเดินออกจากห้องทำงาน ด้านผู้เป็นนายก็ลุกขึ้นแล้วหยิบเสื้อสูท จากนั้นเร่งฝีเท้าออกไปจากห้องทำงานเพื่อจะได้ไปทันก่อนเวลานัด

******

            ช่วงเย็นของวัน แสงแขขับรถมาที่บ้านแม่สามีเพื่อแจ้งข่าวให้ท่านทราบว่าลูกชายของท่านคิดจะฟ้องหย่าเธออีกแล้ว หลังจากเขาได้ขอหย่ากับเธอมาแล้วสองครั้ง แต่ติดที่แม่สามีไม่ยอมให้หย่า เธอจึงต้องมาขอให้ท่านช่วยขัดขวางเรื่องนี้อีกครั้ง

            “เสียงรถใครมาเหรอ” เจ้าของบ้านเอ่ยถามสาวใช้ที่เดินผ่านเข้ามาพอดี

            “เสียงรถแบบนี้ น่าจะเป็นรถของคุณแขนะคะ” จบคำบอกเล่าของสาวใช้ เสียงของลูกสะใภ้คนสวยก็ดังเข้ามา คุณดารินจึงโบกมือบอกให้สาวใช้ออกไปทำงาน

            “หนูแข!” คุณดารินตกใจเมื่อเห็นลูกสะใภ้เข้ามาพร้อมน้ำตานองหน้า

            “คุณแม่ดารินขา” แสงแขที่นั่งบีบคั้นน้ำตาจนหลั่งออกมาราวกับสายฝนโผเข้ากอดแม่สามี พร้อมสะอึกสะอื้นน่าสงสาร

            “หนูแข เป็นอะไรไปลูก”

            “คุณแม่ดารินขา ช่วยแขด้วยนะคะ ฮือๆ”

            “มันเกิดอะไรขึ้นเหรอลูกแข”

            “คุณพิชญ์ค่ะ คุณพิชญ์ เขา...เขา...ฮึก...ฮือๆ” แสงแขบีบน้ำหูน้ำตาไหลเป็นสายฝน แม่สามีก็เข้าปลอบ ก่อนจะพาเข้าไปพูดคุยกันในห้องนั่งเล่น

            “คุณแม่ดารินต้องช่วยแขนะคะ”  

            “แม่ต้องช่วยหนูอยู่แล้ว หนูหยุดร้องก่อนนะลูก แล้วบอกแม่มาว่าตาพิชญ์ทำอะไร” คุณดารินถามไปก็ซับน้ำตาให้ลูกสะใภ้ไปด้วย

            “คุณพิชญ์จะฟ้องหย่าแขค่ะคุณแม่”

            “อีกแล้วเหรอ!

            “ค่ะคุณแม่ คราวนี้ดูคุณพิชญ์จะไม่เอาจริงด้วยนะคะ คุณแม่ขา คุณแม่ต้องช่วยแขนะคะ แขรักคุณพิชญ์ แขไม่อยากหย่ากับคุณพิชญ์”

            “แม่ต้องช่วยอยู่แล้ว หนูแขไม่ต้องกลัวนะจ้ะ”

            “จริงๆ นะคะคุณแม่”

            “จริงสิจ้ะ”

            “แขขอกราบคุณแม่นะคะที่ช่วยแข” แสงแขขยับตัวลงไปนั่งที่พื้นแล้วก้มกราบแม่สามีด้วยท่าทางนอบน้อม

            “หนูแข! หนูไม่ต้องทำถึงขนาดนี้ก็ได้จ้ะ เพราะยังไงแม่ก็ต้องช่วยหนูอยู่แล้ว” คุณดารินยิ้มเอ็นดูลูกสะใภ้คนสวย ที่ว่านอนสอนง่ายได้ดั่งใจตนทุกอย่าง

            “ไม่ได้หรอกค่ะ คุณแม่สุมนของแขสอนมาว่าต้องขอบคุณเวลาผู้ใหญ่ช่วยเหลืออะไรเรา”

            “หนูแข นี่น่าเอ็นดูจริงๆ เลย” แม่สามีชมเปราะ แต่ก็ต้องถอนใจแรงๆ เมื่อลูกชายของตนมองไม่เห็นตัวตนที่แท้จริงของลูกสะใภ้ เพราะลูกชายของตนเชื่อข่าวเสียหายที่ประโคมกันออกมาไม่เว้นแต่ละวัน ทั้งบอกว่าลูกสะใภ้ตนปาร์ตี้เก่งบ้าง พาหนุ่มอื่นขึ้นคอนโดบ้าง แต่ตนไม่เชื่อหรอกว่าผู้หญิงเรียบร้อย พูดจาก็อ่อนหวาน มารยาทก็งามพร้อมขนาดนี้จะทำเรื่องแบบนั้นได้

            “คุณแม่อย่าชมแขมากสิค่ะ เดี๋ยวแขลอยนะคะ”

            “ก็หนูน่ารักน่าเอ็นดูจริงๆ แม่ก็ต้องชมสิจ้ะ แต่ต้องชมแม่สุมนของหนูด้วยที่สอนลูกสาวได้ดีไม่มีที่ติแบบนี้”

            “ถ้าคุณแม่สุมนได้ยินคงตัวลอยแน่ๆ เลยค่ะ”

            “แม่พูดจริงๆ นะหนูแข ว่าแต่ใกล้ได้เวลาอาหารเย็นแล้ว หนูแขอยู่ทานข้าวกับแม่ได้ไหมจ๊ะ”

            “แขก็อยากอยู่นะคะ แต่แขมีธุระสำคัญมาก เอาไว้วันหลังได้ไหมคะคุณแม่ขา” แสงแขทำเสียงออดอ้อน

            “ก็ได้จ้ะ แต่แม่ว่าหนูรีบไปเถอะนะ เดี๋ยวจะไปทำธุระไม่ทัน แล้วถ้าหนูว่างก็แวะมาหาแม่บ่อยๆ นะจ้ะ”

            “ค่ะคุณแม่ ว่าแต่คุณพิชญ์กลับมาที่บ้านบ้างไหมคะ”

            “ไม่มาสองวันแล้วจ้ะ เห็นว่างานเยอะ แล้วตาพิชญ์ไม่ได้กลับบ้านเลยเหรอจ๊ะ”

            “ไม่กลับเลยค่ะ”

            “ถ้าแม่เจอตาพิชญ์แม่จะบอกให้ตาพิชญ์กลับไปหาหนูบ้างนะจ้ะ”

            “ขอบคุณค่ะคุณแม่ แต่ถ้าคุณพิชญ์มาเจอหน้าแข ก็คงจะพูดเรื่องหย่าอย่างเดียวแน่ๆ เลย แล้วก็เพราะเรื่องนี้แหละค่ะ แขเลยต้องรีบมาหาคุณแม่ดารินให้ช่วยแข แขรักคุณพิชญ์มาก แขไม่อยากเสียเขาไป” แสงแขเริ่มบีบน้ำตาเรียกร้องความสงสารอีกรอบ

            “ไม่ต้องร้องนะหนูแข”

            “แต่แขเสียใจที่คุณพิชญ์จะฟ้องหย่าแข ทั้งที่แขรักและซื่อสัตย์กับเขาคนเดียว แต่คุณพิชญ์ก็ยัง...ยังจะฟ้องหย่าแข ฮึก...ฮือ...แขเสียใจจริงๆ ค่ะคุณแม่”

            “ตาพิชญ์ไม่มีวันได้หย่ากับหนูแน่ๆ หนูไม่ต้องร้องนะจ้ะ”

            “คุณแม่พูดจริงๆ เหรอคะ”

            “จริงสิจ้ะ”

            “แขขอบคุณคุณแม่มากนะคะ” แสงแขก้มกราบอีกครั้งและซ่อนรอยยิ้มเอาไว้ เพราะเวลานี้เธอถือไพ่เหนือกว่า แล้วต่อให้สามีเอาหลักฐานอะไรมาอ้าง มันก็ฟังไม่ขึ้น!

            “จ้ะ แต่หนูรีบกลับเถอะจ้ะ เดี๋ยวจะไปทำธุระไม่ทัน แล้วฝากบอกคุณแม่ของหนูด้วยว่าแม่คิดถึง แล้วเอาไว้ว่างๆ นัดทานข้าวข้างนอกกัน”

            “แขจะบอกคุณแม่สุมนให้นะคะ”

            “จ้ะ” จบคำคุณดารินก็ลุกเดินออกมาส่งลูกสะใภ้หน้าบ้าน ก่อนจะเดินกลับเข้าบ้านแล้วเรียกให้สาวใช้โทรหาลูกชายแต่ก็ติดต่อไม่ได้


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่อุดหนุนนะคะ รักคำโตๆ "

วรัมพร,หงสรถ


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha