ปมรักวิวาห์ร้าว ซีรีส์ชุด บ่วงรักบ่วงสวาท [จบแล้ว]

โดย: วรัมพร,หงสรถ



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 10 : ตอนที่ 5[1]


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 5

            “คุณผู้หญิงคะ คุณพิชญ์มาแล้วค่ะ” เกือบสองทุ่มสาวใช้ก็เดินเข้ามารายงานผู้เป็นนายว่าตอนนี้เจ้านายหนุ่มกลับมาที่บ้านแล้ว

            “งั้นไปเรียกให้มาพบฉันที่ห้องนั่งเล่น เร็วๆ ด้วยล่ะ เดี๋ยวตาพิชญ์จะขึ้นห้องไปซะก่อน” คุณดารินวางหนังสือลงแล้วก็นั่งรอลูกชาย สักพักลูกชายก็เดินเข้ามา พิชญ์ทิ้งตัวนั่งลงฝั่งตรงข้ามกับมารดา ที่เวลานี้ท่านมองเขาด้วยสายตาไม่พอใจ

            “คุณแม่ครับ อย่ามองผมแบบนั้นสิครับ” พิชญ์เอ่ยเสียงอ้อนๆ

            “แกไม่ต้องมาทำเสียงแบบนี้กับฉันเลยตาพิชญ์ แล้วนี่แกมัวทำอะไรอยู่ แม่โทรหาหลายครั้ง ก็ไม่รับสาย” คนเป็นแม่ถามไปก็จับผิดลูกชายไปด้วย

            “ผมทำงานครับ”

            “แกแน่ใจว่าทำงาน”

            “โทรไปเช็คกับเลขาผมได้เลยครับ ถ้าคุณแม่ไม่เชื่อ”

            “เลขาของแกก็พวกเดียวกับแก ฉันจะโทรไปถามทำไมให้เสียเวลาล่ะ”

            “ผมไม่ได้ไปเหลวไหลที่ไหนจริงๆ ครับคุณแม่”

            “ไม่เหลวไหล แล้วทำไมหนูแขถึงได้มาร้องห่มร้องไห้กับแม่ล่ะ”

            “แสดงว่าคุณแม่รู้เรื่องแล้ว ใช่ไหมครับ”

            “เรื่องอะไรย่ะ!” คนเป็นแม่ย้อนถามอย่างหมั่นไส้

            “คุณแม่อย่าทำเสียงประชดผมเลยครับ”

            “แล้วทีแกล่ะ เอะอะก็จะฟ้องหย่าหนูแขอย่างเดียว หนูแขผิดอะไรนักหนา ทำไมแกต้องฟ้องหย่าหนูแขด้วย หนูแขออกจะดีแสนดี แถมยังรักแกมากด้วย แต่แกมันตาต่ำ มองไม่เห็นความรักของเมียตัวเอง”

            “เหตุผลก็อย่างที่ผมบอกเคยคุณแม่ไปแล้วไงครับ”

            “ฉันไม่เชื่อข่าวพวกนั่นหรอก แล้วหนูแขก็ออกจะเรียบร้อยป่านนั้น ไม่มีทางทำเรื่องเสื่อมเสียได้หรอก แกอย่ามาหาเรื่องใส่ความหนูแขเลยตาพิชญ์”

            “ผมไม่ได้ใส่ความแสงแขนะครับ คุณแม่”

            “ก็เห็นๆ กันอยู่ว่าแกหาเรื่องใส่ความ หวังจะฟ้องหย่าเมีย แล้วแกยังจะมาปฏิเสธอีกเหรอตาพิชญ์!

            “คุณแม่!” พิชญ์ถึงกับถอนใจอย่างเหนื่อยหน่าย ไม่รู้ว่ามารดาเป็นอะไรไป ทำไมถึงได้เชื่อคำพูดสวยหรูและภาพที่แสงแขสร้างขึ้นขนาดนี้

            “ฉันถามจริงๆ เถอะ แกมีคนอื่นใช่ไหม ถึงอยากหย่ากับหนูแขจนตัวสั่น”

            “แล้วถ้าผมบอกว่ามีล่ะครับ”

            “ฉันก็ไม่ยอมรับผู้หญิงคนนั้นไง!

            “คุณแม่อย่าน้ำเน่าเหมือนในละครได้ไหมครับ”

            “ตาพิชญ์!!

            “ผมขอโทษครับ แต่เรื่องหย่ากับแสงแข ยังไงผมก็จะหย่าให้ได้ครับ คุณแม่อย่าคัดค้านผมอีกเลย” ลูกชายยื่นคำขาด เพราะเขาทนมามากพอแล้ว

            “แต่ฉันไม่ให้แกหย่ากับหนูแข!” คนเป็นแม่ก็ยื่นคำขาดกลับไปเช่นกัน

            “ก็แล้วแต่คุณแม่เถอะครับ”

            “ตาพิชญ์! นี่แกไม่เชื่อฟังฉันแล้วหรือไง” เมื่อลูกชายไม่ยอมอ่อนให้คุณดารินถึงหน้าถอดสี

            “สาเหตุที่ผมจะฟ้องหย่าแขอยู่ในนี้ครับ มีทั้งภาพนิ่งและภาพเคลื่อนไหว แต่ผมขอเตือนคุณแม่ว่าให้ทำใจดีๆ ก่อนจะดู” พูดจบก็วางซองเอกสารและแท็ปเลตลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้ามารดา แล้วเดินออกมา สวนกับป้าบุญที่ได้ยินเสียงเอะอะจึงรีบเข้ามาดู

            “เกิดอะไรขึ้นคะคุณดาริน ป้าได้ยินเอะอะไปถึงในครัว” ป้าบุญรีบเข้ามาถามไถ่ ส่วนเจ้านายหนุ่มหลังจากเดินออกจากห้องนั่งเล่นได้แล้วก็ตรงไปขึ้นรถแล้วขับออกไป ด้านคนเป็นแม่ก็นั่งนิ่ง คิดไม่ตกว่าจะทำอย่างไรกับของที่ลูกชายวางเอาไว้ให้

            “คุณดาริน เป็นอะไรไปคะ อย่านิ่งเงียบแบบนี้สิค่ะ ป้าใจคอไม่ดีเลย”

            “ฉันไม่เป็นอะไรหรอก แต่แม่บุญเปิดซองดูสิ ว่าข้างในมีอะไร แต่ก่อนเปิดทำใจดีๆ ล่ะ” คุณดารินยืมคำลูกชายมาเตือนแม่บ้านคนเก่าคนแก่

            “ทำไมต้องทำใจล่ะคุณดาริน” ป้าบุญก็ชักกลัวเข้าแล้วเหมือนกัน

            “ก็ตาพิชญ์บอกแบบนั้น ฉันก็ว่าตามน่ะสิ”

            “ป้าชักกลัวแล้วนะคะ”

            “งั้นแม่บุญไปเรียกแม่ลิ้นจี่มาเปิดดูแล้วกัน”

            “เอางั้นก็ได้ค่ะ” พูดจบป้าบุญก็เดินออกไปตามสาวใช้ชื่อลิ้นจี่เข้ามาในห้องนั่งเล่น และทันทีที่มาถึงแล้วลิ้นจี่ก็เปิดซองดูทันทีเมื่อผู้เป็นนายสั่ง

            “คุณแข!!” เปิดดูแล้วลิ้นจี่ก็อุทานออกมาเสียงดัง

            “อะไรของหล่อน แม่ลิ้นจี่ ร้องซะดัง” คุณดารินต่อว่า ใจก็ชักจะหวั่นๆ กลัวจะเป็นภาพไม่ดีของลูกสะใภ้แสนดีของตน

            “ภาพคุณแขค่ะ”


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่อุดหนุนนะคะ รักคำโตๆ "

วรัมพร,หงสรถ


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha