ปมรักวิวาห์ร้าว ซีรีส์ชุด บ่วงรักบ่วงสวาท [จบแล้ว]

โดย: วรัมพร,หงสรถ



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 11 : ตอนที่ 5[2]


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

            “อย่านะ!” คุณดารินรีบห้ามไม่ให้สาวใช้ส่งภาพให้ เพราะตนยังทำใจดูตอนนี้ไม่ได้

            “ทำไมล่ะคะ”

            “ก็ฉันยังไม่อยากดู แต่หล่อนบอกฉันมาว่าภาพเป็นยังไง แต่อย่ามาให้ฉันดูเชียว ไม่งั้นฉันจะหักเงินเดือนหล่อน” คนเป็นนายขู่

            “ไม่ต้องส่งมาทางนี้ด้วย” ป้าบุญก็ออกตัวไม่อยากดูด้วยเช่นกัน

            “แหมป้า กลัวหัวใจวายเหรอจ๊ะ” พูดจบลิ้นจี่ก็หัวเราะคิกคักชอบใจ

            “นังลิ้นจี่อย่ามัวโอ้เอ้ รีบบอกคุณดารินไปว่าเป็นภาพอะไร แล้วบอกดีๆ ล่ะ”

            ลิ้นจี่ สาวใช้วัยยี่สิบแปดปีอ้ำอึ้งเล็กน้อยก่อนจะตอบ “เป็นภาพคุณแขนอนอยู่กับผู้ชายค่ะ แก้ผ้าทั้งคู่ด้วยนะคะ ลิ้นจี่ก็เลยเห็นหมดเลย แล้วขาคุณแขยังก่ายบนขาผู้ชายด้วยค่ะ” ลิ้นจี่หัวเราะชอบใจ แถมยังชอบหุ่นผู้ชายในภาพซะด้วย เพราะล่ำบึก กล้ามท้องก็แน่น น่ากัด!

            เพี๊ยะ!!

            “นังลิ้นจี่!” ป้าบุญยกมือฟาดไปหนึ่งที พร้อมมองค้อนประหลับประเหลือกที่อีกฝ่ายบอกเล่าซะโจ่งแจ้ง ทั้งที่มันน่าจะอ้อมๆ บ้าง

            “ป้า! ฉันเจ็บนะ”

            “ก็ใครใช้ให้แกพูดออกมาแบบนั้นเล่า”

            “ก็ถ้าฉันไม่บอกแบบนี้ แล้วป้าจะให้ฉันบอกแบบไหนล่ะ ก็ในเมื่อภาพมันเป็นอย่างที่ฉันบอกจริงๆ แล้วฉันก็เลือกภาพที่ดีที่สุดมาบอกแล้วด้วย หรือป้าจะให้ฉันเอาภาพคุณแขขึ้นคร่อมผู้ชายอยู่ดีล่ะ”

            “นังลิ้นจี่!

            “พอทั้งคู่เลย แต่หล่อนแน่ใจว่าภาพพวกนั้นเป็นหนูแขจริงๆ” คุณดารินปราม เพราะไม่อยากให้ลิ้นจี่พูดอะไรออกมาอีก

            “ภาพคุณแขแน่นอนค่ะ”

            “แต่ฉันเคยได้ยินเรื่องภาพตัดต่อ”

            “ขนาดนี้คงไม่ใช่การตัดต่อหรอกค่ะคุณผู้หญิง เพราะมันหลายภาพ แล้วก็หลายท่าด้วย”

            “ลิ้นจี่! พอได้แล้ว แล้วก็ออกไปทั้งคู่นั่นแหละ แต่เก็บภาพลงซองให้เรียบร้อยก่อนล่ะ” ผู้เป็นนายปราม เพราะแค่นี้ก็หัวใจจะวายแล้ว

            “ค่ะ” ลิ้นจี่รับคำแล้วก็จัดการเก็บภาพไว้เช่นเดิม ก่อนจะเดินออกมาพร้อมป้าบุญ ส่วนคุณผู้หญิงก็เอาแต่นั่งหน้าเครียด ใจก็เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง!

******

ฐานิศรตื่นแต่เช้าและหลังจากทำธุระส่วนตัวเรียบร้อยเธอก็เดินจากห้องนอนแล้วตรงไปยังห้องครัวเพื่อทำอาหารเช้า แต่เดินไปไม่ถึงห้องครัวสายตาก็สะดุดกับร่างที่นอนเหยียดยาวบนโซฟาเข้าเสียก่อน

“คุณพิชญ์” เจ้าของเสียงหวานน่าฟังเดินมาหยุดมองเจ้าของห้องพักสุดหรูอย่างสงสัย ว่าเขามาตอนไหน แล้วทำไมมานอนบนโซฟาพร้อมชุดทำงานแบบนี้

“คุณพิชญ์คะ...” ทีแรกเธอตั้งใจจะปลุกให้เขาลุกไปนอนบนเตียงดีๆ แต่ก็เปลี่ยนใจ หันมาถอดถุงเท้า เข็มขัด แล้วต่อด้วยเนคไทให้เขาแทน เธอทำอย่างเบามือจนมาถึงปลดเนคไท คนที่นอนนิ่งก็คว้ามือเธอไว้ แล้วรั้งเธอขึ้นนอนบนกายแกร่ง

“คุณพิชญ์! นี่คุณพิชญ์แกล้งหลับเหรอคะ”

“ผมหลับจริงๆ” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นทั้งๆ ที่ยังหลับตา

“หลับจริงแล้วทำไมถึงจับศรได้” น้ำเสียงเจือความโกรธนิดๆ สาเหตุก็มาจากเขาทำเธอตกใจ

“สัญชาตญาณไง ว่าแต่คุณเถอะ คิดจะลักหลับผมหรือไง”

“ศรเปล่านะคะ” คนพูดแก้มแดงระเรื่อ เพราะรับรู้ว่ามีบางอย่างนูนๆ ออกมาดุนต้นขา อะไรจะไวปานนั้น คิดแล้วก็แก้มร้อนผ่าว เพราะเธอกับเขาใกล้กันไม่ถึงนาที แต่ตรงนั้นของเขากลับแปลงร่างได้เร็วเวอร์

“เปล่าอะไร ก็เห็นๆ กันอยู่ว่าคุณกำลังจะถอดเสื้อผ้าผม”

“ศรแค่จะปลดเนคไทให้ต่างหาก”

“แน่ใจ!

“แน่สิค่ะ แล้วที่ศรทำ ศรก็หวังดีอยากให้คุณนอนสบาย แต่คุณกลับมากล่าวหาศร” หญิงสาวกำมือแล้วทุบไปที่ไหล่กว้างหนึ่งครั้ง โทษฐานที่เขากล่าวหาเธอ ทั้งที่เธอหวังดี

“โอ๊ย! ผมเจ็บ”

“ถ้าเจ็บก็ปล่อยศรสิ ศรเริ่มอึดอัดแล้ว” ร่างเล็กดิ้นขลุกขลักอยู่บนกายแกร่ง แต่เขากลับยิ่งกอดรัดแน่น

“ผมต้องการคุณ...ศร” เสียงที่เปล่งออกมานั่นพร่าสั่น แก่นกายกลางร่างก็เริ่มอึดอัดอยากออกมาเผชิญโลก แต่มันติดตรงที่เขายังไม่ได้หย่ากับแสงแข เขาจึงไม่อยากมีความสัมพันธ์กับหญิงอื่นในตอนนี้

“ศร...ศรก็ไม่ได้ห้ามคุณซะหน่อย” คนพูดแก้มร้อนผ่าว แล้วตอนนี้เธอก็ไปตรวจเช็คร่างกายตามกฎระเบียบของพี่ส้มเรียบร้อยแล้ว หากคนที่ซื้อจะทำอะไรก็ย่อมเป็นสิทธิ์ของเขา ส่วนเธอก็ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธความต้องการของลูกค้า

“ผมรู้ แต่ว่าผม...ผมยังทำตอนนี้ไม่ได้” พูดจบก็ปล่อยร่างเล็ก ก่อนจะขยับลุกตาม ส่วนฐานิศรก็ย้ายตัวเองไปนั่งฝั่งข้าม มองคนตัวโตตาแป๋ว

“อย่ามาจ้องกันแบบนี้ เดี๋ยวผมอดใจไม่ไหว” พิชญ์ขยับตัวไปมาอย่างอึดอัด เพราะความต้องการมันพุ่งพล่าน

“ถ้างั้นศร...ศรไปทำอาหารเช้าก่อนนะคะ” คนตัวเล็กพูดจบก็ลุกขึ้น แต่ไม่ทันก้าวไปไหนก็โดนอีกคนฉุดให้นั่งลงบนตัก อึดใจต่อมามือใหญ่ก็เข้ามาบีบเคล้นเต้างามๆ ทั้งสองข้าง ปากร้อนจูบไซ้ที่ซอกคอสลับขบกัดแรงๆ อย่างหมั่นเขี้ยว

“คุณพิชญ์!

“เจ็บเหรอ ผมขอโทษ” เสียงทุ้มพร่าพึมพำชิดซอกคอหอมกรุ่น จมูกก็สูดดมกลิ่นกายที่หอมเย้ายวนเข้าเต็มปอด กลิ่นกายของเธอหอมหวน เขาไม่เคยลืม แล้วยิ่งใกล้กันมากขนาดนี้ก็ยิ่งถวิลหา

“เปล่าค่ะ แต่ศรตกใจตอนโดนฟันคุณกัด”

“แล้วถ้าโดนอย่างอื่น จะตกใจไหม” พิชญ์เอ่ยถามเสียงแหบพร่า ระหว่างรอคำตอบก็ถกเสื้อผ้าของหญิงสาวขึ้น ปลดสายบราตัวสวยออก นิ้วร้ายสะกิดเบาๆ ที่ยอดถัน เพียงไม่นานก็แข็งชันตอบรับการสัมผัส

“คุณพิชญ์ ทะลึ่ง” เสียงเล็กดังแผ่วๆ กัดริมฝีปากจนแทบห้อเลือดเพื่อสะกดกลั้นเสียงคราง เมื่อเต้างามโดนมือใหญ่เคล้นคลึงอย่างหนัก

“มาว่ากันทำไม”

“ก็หรือไม่จริงล่ะคะ”

“แล้วรู้หรือว่าอย่างอื่นที่ผมพูดคืออะไร” หน้าตาคนพูดสื่อแววหื่นกระหายอย่างไม่ปิดบัง

“ศรรู้ว่าคุณหมายถึงอะไร”

“เอาเถอะๆ ผมยอมรับก็ได้ว่าผมทะลึ่ง แล้วก็หื่นมากด้วย แต่ผมว่าเราหยุดแค่นี้ดีกว่านะ” พิชญ์ที่อยากรักหญิงสาวใจแทบขาดรีบหยุดยั้งตัวเองก่อนที่ทุกอย่างจะเลยเถิด

“คะ?

“ผมยังไม่พร้อม” เสียงทุ้มเอ่ยบอกขณะช่วยติดตะขอบราให้หญิงสาว เสร็จแล้วก็จ้องมองใบหน้าแดงระเรื่อ ใช้มือทัดปอยผมที่ตกปิดใบหน้าออกอย่างทะนุถนอม

เขารักเธอ พิชญ์บอกตัวเองเบาๆ ในใจ

“คุณพิชญ์คะ”

“มีอะไรเหรอ”

“เอ่อ...ศร...ศรอยากออกไปทำงานค่ะ” เสียงเล็กเอ่ย เพราะเบื่อที่จะต้องนั่งๆ นอนๆ อยู่แต่ในห้องพัก แม้มันจะดูสบาย แต่เธอไม่ชอบเลย เธออยากออกไปทำงานมากกว่า

“ทำไมต้องออกไปทำงาน” พิชญ์ย้อนถามเสียงดุๆ เพราะเขานั่นไม่อยากให้หญิงสาวออกไปทำงานที่ไหน

“ก็ศรอยากทำงานค่ะ”

“อย่ายอกย้อน ฐานิศร”

“ศรขอโทษค่ะ แต่คุณพิชญ์จะอนุญาตให้ศรออกไปทำงานหรือเปล่าคะ”

“เรียนจบแล้วเหรอ คราวก่อนคุณบอกดรอปไว้ใช่ไหม แล้วได้กลับไปเรียนหรือยัง”

“ยังค่ะ”

“งั้นไปเรียนให้จบปริญญาก่อน แล้วค่อยมาคุยกัน ส่วนเรื่องเงิน ผมจะเป็นคนจัดการดูแลคุณเอง จบนะ” พิชญ์สรุปเองเสร็จสรรพ ทำเอาอีกคนถึงกับเหวอ “ข้องใจอะไรอีก”

“เปล่าค่ะ”

“งั้นก็ไปทำตามที่ผมบอก เข้าใจไหม” น้ำเสียงของเขาออกแนบขู่บังคับให้ยอมรับ

“ศรเข้าใจแล้วค่ะ” ฐานิศรไม่มีทางเลือกเลยต้องยอมทำตามอย่างว่าง่าย แม้จะขัดกับความคิดในตอนนี้ ที่เธออยากทำงานเก็บเงินแล้วค่อยกลับไปเรียนต่อ โดยใช้เงินที่ตัวเองหามาได้

“งั้นผมไปอาบน้ำก่อน” พูดจบก็ลุกขึ้น แต่นึกได้ว่าเขาหยุดสองวันจึงหันมาชวนอีกคน “ไปพัทยากันไหม ผมหยุดงานสองวัน” 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่อุดหนุนนะคะ รักคำโตๆ "

วรัมพร,หงสรถ


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha