ปมรักวิวาห์ร้าว ซีรีส์ชุด บ่วงรักบ่วงสวาท [จบแล้ว]

โดย: วรัมพร,หงสรถ



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 12 : ตอนที่ 6[1]


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 6

“คุณพิชญ์จะไปพัทยาเหรอคะ” ฐานิศรหน้าซีดตกใจอย่างเห็นได้ชัด เพราะเธอไม่คิดจะไปที่นั่นอีกแล้ว

“ถ้าท่าทางคุณดูตกใจ เป็นอะไรหรือเปล่า” เสียงทุ้มเอ่ยถามอย่างสงสัย ก่อนคิดไปถึงได้เจอหญิงสาวครั้งแรกหลังหายหน้าไปเกือบสามี แต่มีเรื่องนิดหน่อย ศรเลยต้องกลับมากรุงเทพฯคิ้วหนาขมวดยุ่งเพราะวันนั้นเขาก็ไม่ได้สอบถามว่ามีเรื่องอะไรถึงได้ย้ายกลับมาอยู่กรุงเทพฯ

“ว่าไง ฐานิศร” พิชญ์ทักท้วงจะเอาคำตอบ แต่ไม่คิดจะซักไซ้หญิงสาวมากไปกว่านี้ เพราะเชื่อว่าเมื่อพร้อม หญิงสาวคงจะพูดเอง

“เอ่อ...

“ถ้าเบื่อพัทยา งั้นเราไปพักผ่อนที่หัวหินแทน ดีไหม”

“ไปหัวหินดีกว่าค่ะ” ฐานิศรรีบตอบรับทันทีก่อนที่เขาจะเปลี่ยนใจ

“งั้นผมไปอาบน้ำก่อน ส่วนคุณก็จัดเสื้อผ้าซักสองสามชุด”

“ได้ค่ะ” เสียงหวานขานรับแล้วลุกขึ้นยืน เป็นจังหวะที่พิชญ์โน้มหน้าเข้ามาแล้วหอมแก้มนุ่มไปหนึ่งฟอด ก่อนจะเดินผิวปากเข้าห้องไปอย่างอารมณ์ดี แต่อารมณ์ดีๆ ก็สะดุดเมื่อโทรศัพท์ส่งเสียงร้อง ดูเบอร์ก็รู้ทันทีว่าคงจะมีเรื่องอีกแน่ๆ

“สวัสดีครับคุณแม่”

“เสียงแกดูมีความสุขเหลือเกินนะตาพิชญ์” คุณดารินที่เพิ่งจะทำใจดูภาพของลูกสะใภ้ได้แล้วก็หัวใจเกือบวายเอ่ยเหน็บอย่างหมั่นไส้

“ผมก็ปกตินะครับ”

“เหรอย่ะ!” คนเป็นแม่เสียงประชดกลับ

“คุณแม่อย่าประชดประชันผมเลยครับ มีอะไรก็พูดมาตรงๆ เลยดีกว่า ผมพร้อมจะฟังทุกเรื่อง”

“แกไปเอาภาพพวกนี้มาจากไหน”

“ผมก็หามาด้วยตัวของผมเองครับ”

“มันเป็นภาพตัดต่อหรือเปล่า”

“แล้วคุณแม่ดูคลิปหรือยังครับ”

“แค่ดูภาพฉันก็จะหัวใจวายตายอยู่แล้ว แกยังจะไล่ให้ฉันไปดูคลิปอะไรของแกอีก”

“ก็คลิปลูกสะใภ้คนดีของคุณแม่ไงครับ แล้วผมก็เคยบอกคุณแม่ไปหลายครั้งว่าแสงแขไม่ได้เป็นอย่างที่คุณแม่เห็น”

“เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน แต่แกตอบฉันมาว่าเป็นภาพตัดต่อหรือเปล่า”

“ไม่ใช่แน่นอนครับคุณแม่ แต่คุณแม่ถามผมทำไมครับ”

“ก็ถ้าหนูแขคบชู้อย่างที่แกบอกจริง ฉันก็คงต้องยอมให้แกฟ้องหย่ายังไงล่ะ แต่ฉันกับคุณสุมนคงมองหน้ากันไม่ติดแน่ๆ” พูดแล้วคุณดารินก็ถอนใจแรงๆ เพราะตนกับแม่ของแสงแขเป็นเพื่อนรักกันมานาน แต่เห็นทีจะมาผิดใจกันก็เรื่องนี้ แต่ตนก็ทำใจยอมรับไม่ได้จริงๆ ที่ลูกสะใภ้ทำตัวแบบนี้ แล้วเกิดพลาดพลั้งท้องขึ้นมา ตนจะแน่ใจได้อย่างไรว่าเป็นลูกที่เกิดจากลูกชายของตน

“เรื่องนั้นคงเลี่ยงไม่ได้ครับ คุณแม่”

“นี่ฉันต้องผิดใจกับเพื่อนหรือไง”

“อย่าคิดมากเลยครับคุณแม่”

“ฉันจะไม่คิดมากได้ยังไงตาพิชญ์ ฉันกับสุมนเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่สมัยเรียน มีอะไรก็ปรึกษาหารือกันตลอด แต่จะมาพังเพราะเรื่องแกกับหนูแข”

“ผมไม่ได้เป็นคนเริ่มเรื่องนี้นะครับ” แต่ถ้าหากเขายืนยันจะไม่ทำตามความต้องการของมารดาด้วยการแต่งงานกับแสงแข มารดาของเขาก็คงไม่ต้องผิดใจกับเพื่อนรัก แต่เรื่องมันเกิดไปแล้ว คงกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้ นอกเสียจากต้องยอมรับความจริง

“ตาพิชญ์! นี่แกโทษฉันหรือไง ที่บังคับให้แกแต่งงานกับหนูแข”

“ผมพูดตามความจริงครับ คุณแม่”

“แต่อันที่จริงฉันก็ผิดที่ไปบังคับแก แต่ก็ช่างเถอะ ถ้าแกทำใจรักหนูแขไม่ได้จริงๆ แกจะทำอะไรก็ทำเถอะ แต่อย่าทำให้เรื่องมันใหญ่โตล่ะ แล้วก็ให้เห็นแกหน้าคุณสุมนบ้าง”

“ถ้าแสงแขยอมหย่าดีๆ เรื่องก็จบง่ายครับ แล้วผมก็อยากให้คุณแม่อยู่เฉยๆ”

“ฉันรับปากหนูแขไปว่าจะช่วยพูดไม่แกไปฟ้องหย่า แล้วแกจะให้ฉันอยู่เฉยๆ ได้ยังไง หนูแขคงไม่ยอมหรอก”

“ผมขอร้องนะครับคุณแม่”

“ฉันจะพยายามอยู่เฉยๆ แล้วกัน”

“ขอบคุณมากครับ ผมรักคุณแม่นะครับ” กล่าวทิ้งท้ายแล้วก็รอจนมารดาวางสาย เขาจึงหันมารับสายซ้อนอีกสาย

“ธาดามีอะไรแต่เช้า”

“ฉันเตรียมเรื่องฟ้องหย่าเรียบร้อยแล้ว แกจะให้ฉันส่งฟ้องเลยหรือเปล่า หรือแกจะให้ฉันเข้าไปคุยกับแสงแขก่อน”

“แล้วแกคิดว่าไง”

“ลองคุยกับแสงแขก่อนดีไหม เผื่อแสงแขจะยอมเซ็นใบหย่าให้แก” ทนายหนุ่มแนะ เพราะเขาเองถึงจะเป็นทนายแต่ก็ไม่ได้อยากให้เพื่อนและภรรยาขึ้นโรงขึ้นศาลฟ้องหย่ากันให้วุ่นวาย


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่อุดหนุนนะคะ รักคำโตๆ "

วรัมพร,หงสรถ


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha