พิศวาสดอกรัก

โดย: ไบคาร์บ/ กรงแก้ว



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 1 : ฤดูรักที่แปรเปลี่ยน


ตอนต่อไป

ตอนที่ 1

ฤดูรักที่แปรเปลี่ยน

          รรยากาศบริเวณชายหาดยามพระอาทิตย์อ่อนแสงลงเริ่มเย็นสบายด้วยสายลมเย็นๆ พัดพาเข้าหาฝั่ง ลมนั้นจะเรียกว่าลมทะเลหรือเปล่านั้นกรกรวีสุดที่จะรู้ได้ ชายหนุ่มยืนแน่นิ่งมองผืนทะเลกว้าง ในความรู้สึกตอนนี้มันยังคงมีความเหงาอยู่เต็มหัวใจ หลังจากที่ทุกอย่างจบลงที่การจากลา ดวงตาสีน้ำตาลเข้มหลับสนิท ปล่อยให้ความรู้สึกที่มันอัดแน่นภายในจิตใจระบายออกมาตามอารมณ์ปรารถนา ความเจ็บช้ำจากการถูกคนรักหักหลังตอนนี้มันเหลือไว้แค่เพียงความเฉยชาแค่นั้น กรกรวียืนถอนหายใจอยู่สักพัก เขาเดินทางมาติดต่อธุรกิจที่เมืองไทยโดยมีรายุทธ์เลขาของเขาติดตามมาด้วยแต่ตอนนี้เขาใช้ให้เลขาส่วนตัวไปติดต่องานแทนส่วนตัวเขาเองก็ลงมาเดินเล่นรับลมทะเลอยู่ชายหาด การปล่อยให้สมองได้คิดอะไรเรื่อยเปื่อยมันก็สามารถทำให้เขาปลดปล่อยและมันจะมากกว่านั้นหากไม่มีอะไรเข้ามาดึงดูดความสนใจเขาก่อน

            โอ๊ย

            เสียงนั้นเรียกให้ดวงตาสีน้ำตาลเข้มต้องลืมตาขึ้นไปมองยังต้นสายปลายทาง ออกอาการตกใจไม่น้อยกับเสียงตื่นเต้นนั้นและแรงที่มากระแทกถูกตัวชายหนุ่มอย่างจังจนตัวเขาแทบทรงตัวผิดจังหวะและคงจะล้มไปแล้วหากคนที่เดินมาชนไม่ใช่เจ้าของร่างเล็กคนนี้

            มือหนายื่นไปข้างหน้าเพื่อรับมือเล็กของเจ้าของร่างที่ล้มลงกองบนพื้นทรายสืบเนื่องจากการกระแทกร่างกับเขาอย่างแรง ไม่มีเสียงตอบรับจากฝ่ายตรงข้ามมีเพียงมือเล็กที่ยื่นกลับเข้ามารับมือหนาของเขาอย่างนึกกล้าๆ กลัวๆ

            กรกรวีมองหน้าคนที่กำลังก้มลงคางชิดอก ผิวพรรณขาวผ่องใส รูปร่างสูงเพรียวอีกทั้งดูจากลักษณะการแต่งตัวของเธอแล้ว เขาเดาได้ไม่ยาก เธอคงจะเป็นผู้หญิงที่มาหากินกับนักท่องเที่ยวอยู่แถวนี้และเธอก็คงจะกำลังวิ่งหนีใครบางคนที่อาจจะเป็นแม่เหล้าของเธอหรือพวกแขกหื่นที่เธอนึกไม่ถูกใจก็อาจเป็นได้

            ชายหนุ่มรีบปล่อยมือหญิงสาวออกเตรียมจะเดินเลี่ยง ไม่อยากเสาวนาให้มากความด้วยฐานะอย่างเขาไม่ควรที่จะมาข้องแวะกับผู้หญิงที่ขายศักดิ์ศรีของตัวเองเพื่อให้คนอื่นย่ำยีแต่เหมือนว่ากรกรวีจะหนีเธอคนนี้ไม่พ้นเมื่อเธอคนนั้นกำลังก้าวเท้าวิ่งตามหลังเขามาติดๆ ชายหนุ่มหันหลังกลับมามองอีกครั้งก่อนจะเผชิญหน้ากับหญิงสาวอย่างจังรู้สึกขัดใจกับการกระทำของเธอเล็กน้อย

            แต่เพียงได้เห็นหน้าเต็มๆ หัวใจของเขาก็เต้นตุบตับอย่างไม่เป็นจังหวะ ใบหน้าเรียวรูปไข่ ดวงตากลมโตเหมือนกำลังตกใจกับอะไรบางอย่าง จมูกโด่งเด่นและริมฝีปากอิ่มน่าสัมผัสนั่น ช่างโดดเด่นมากในสายตาของกรกรวี เขาไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้หญิงสาวไปเผชิญอะไรมาแต่เขาก็ไม่น่าจะเกี่ยวข้องอะไรกับเธอถึงขนาดที่หญิงสาวจะต้องตามเขามาแบบนี้

            เธอตามฉันมาทำไม

            คำถามนั้นดูแข็งกระด้างจนหญิงสาวที่ได้ฟังนั้นถึงกลับใจเต้นรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ ใบหน้าหวานซีดลงกว่าเดิม ร่างเล็กที่ยังยืนหายใจเหนื่อยหอบรีบตอบเขากลับทันที

            ขอร้องเถอะนะคะ ให้ฉันตามคุณไปด้วยเถอะ ไปไหนก็ได้ขอร้องนะคะ

แม้เป็นเรื่องที่เสี่ยงว่าอาจจะถูกหลอกอีกแต่เธอก็ไม่มีทางเลือก ยังไงซะเธอก็ขอไปตายเอาดาบหน้า หนทางข้างหน้าจะเป็นยังไงเธอก็ขอสู้ ขอเพียงตอนนี้ให้หลุดพ้นออกจากความเลวร้ายที่เธอได้รับมาก็เป็นพอแล้ว

            กรกรวีขมวดคิ้วโค้ง มองผู้หญิงสวยราวกับนางฟ้าตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ ผู้หญิงที่ทั้งสาว สวย และหุ่นเหมือนนางแบบคนนี้ไม่น่าเชื่อว่าเธอจะกล้าเอ่ยปากขอตามผู้ชายได้ ทั้งๆ ที่ผู้ชายคนนั้นก็ไม่ใช่คนที่เธอรู้จักมักคุ้นอะไรเลย หนำซ้ำเป็นผู้ชายที่เพิ่งเจอกันแค่ไม่กี่นาทีที่ผ่านมาและเขาคงจะบ้าถ้าคิดทำตามคำขอของเธอ

            แต่เมื่อได้เห็นสีหน้าท่าทางที่แสดงถึงความเดือดร้อนทำให้เขาถึงกับคิดหนักเพราะไม่คิดว่าจะต้องมาเจอผู้หญิงที่ขี้ตื้อแบบนี้ได้ แม้เขาจะเติบโตที่เมืองนอกแต่ก็ไม่คิดว่าหญิงสาวชาวไทยจะกล้าทำเรื่องที่ผิดประเพณีแบบนี้ แต่นั่นแหละทุกสิ่งมักอยู่เหนือความคาดหมายเสมอ

ท้องฟ้าเริ่มมืดครึ้มคล้ายกับว่าจะมีฝนตกหนัก แต่ในใจของกรกรวีตอนนี้กำลังคิดไม่ตกกับผู้หญิงที่ยืนขอร้องเขาตรงหน้า ในเมื่อพฤติกรรมของเธอมันส่อแววชัดเจนมากแค่ไหนว่าเธอต้องการไปกับเขาจริงๆ ใบหน้าคมเข้มจ้องใบหน้าสวยตรงหน้าที่ยังคงซีดเซียว เธออาจเดือดร้อนจริงๆ หรือไม่เธอก็แค่แสดงละครตบตาเขาและเขาก็อยากลองวัดใจเธอดู

            ถ้าฉันบอกว่าไม่ละ เธอจะยังตามตื้อฉันอยู่อีกไหม

            หญิงสาวทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ เธอไม่อยากถูกกดขี่จากคนที่จับตัวเธอมา ใบหน้าหวานส่ายไปมาพร้อมทั้งยกมือไหว้เขาเพื่อขอความเห็นใจ อย่างน้อยเธอก็เชื่ออยู่อย่างว่าคนไทยมีน้ำใจและเขาจะไม่ทำให้เธอผิดหวัง ในใจของหญิงสาวย้ำเตือนอยู่อย่างนั้นและแน่นอนว่าเธอจะต้องขอร้องเขาให้ถึงที่สุด

            ขอร้องเถอะนะคะ ขอร้องเถอะ ได้โปรดให้ฉันไปกับคุณด้วยนะคะ ฉันเดือดร้อนจริงๆ ขอร้องนะคะ ได้โปรดพาฉันออกไปจากที่นี่ที หญิงสาวพูดขอร้องทั้งน้ำตา ดวงตาบวมแดงช้ำเหมือนผ่านการร้องไห้มาหลายครั้ง น้ำเสียงสะอื้นไห้บอกอารมณ์ของเธอตอนนี้ได้ดี กรกรวีนิ่งงัน พูดไม่ออก ในชีวิตของเขา เคยเจอผู้หญิงมามากมาย ทั้งมาร้าย มาดีหรือมาร้อยเล่ห์แต่สำหรับเธอคนนี้ ผู้หญิงที่ร้องไห้อยู่ตรงหน้าเขา อ้อนวอนเขาจะเป็นจะตายเพื่อให้เขาพาเธอไป ชายหนุ่มมองไม่ออกจริงๆ ว่าเธอจะมาไม้ไหนกันแน่

            ไหนลองบอกเหตุผลมาสิ ว่าทำไมฉันถึงต้องรับคำขอของเธอและเธอหนีอะไรมา

            หญิงสาวส่ายหน้า รู้สึกกลัวเกินกว่าที่จะบอกมันออกไป สายตาอ่อนหวานเต็มเปี่ยมด้วยหยาดหยดน้ำตาส่งผลให้เขาเกิดความเห็นใจ

            “ฉันบอกคุณไม่ได้หรอกค่ะจนกว่าคุณจะเห็นใจฉันและพาฉันออกไปจากที่นี่ เดี๋ยวนี้ นัยน์ตานั้นดูเศร้าแต่น้ำเสียงดูเด็ดขาด หญิงสาวลุ้นใจจดใจจ่อ แค่ขอให้เขาพยักหน้าเท่านั้นเธอก็จะยอมเล่าเรื่องทุกอย่างขอเพียงตอนนี้เขาช่วยพาเธอหนีออกไปจากที่นี่เท่านั้น

            นอกจากคนที่มีบุญคุณล้นเหลือกับฉัน ก็ไม่มีใครสามารถมาออกคำสั่งกับฉันได้ ดังนั้น แม่สาวน้อย เธอมาขอร้องผิดคนแล้วละ ปากหนาเริ่มแผงฤทธิ์ออกมาจนหญิงสาวต้องสะอึกกับคำพูดของเขา จากความหวังอันน้อยนิดตอนนี้แทบไม่มีเหลือ หญิงสาวหันซ้ายหันขวากลัวเหลือเกินว่าจะมีคนตามเธอมา

            ฉันขอร้องเถอะนะคะ ให้ฉันกราบเท้าคุณ ฉันก็ยอม เธอพยายามขอร้องเขาเป็นครั้งสุดท้าย กรกรวียืนนิ่งรู้สึกว่ากำลังถูกผู้หญิงกดดันอย่างรุนแรงแต่หากสิ่งที่เธอกำลังคิดจะทำมันคือความจริงใจเขาก็อยากจะทดสอบ กรกรวีที่มีอคติกับผู้หญิงทุกคนจึงเกิดอาการอยากลองใจเธอ

            เอาสิ ถ้าเธอกล้าทำฉันก็กล้าพาเธอไป เว้นเสียแต่ว่าเธอจะไม่... คำพูดนั้นเหมือนกลืนหายเข้าไปในก้อนเมฆเมื่อเขาเห็นสาวในร่างเล็กคุกเข่าลงตรงหน้า เธอตั้งใจจะกราบเท้าเขาตามคำพูดที่เอ่ยไว้ วาจาที่เขาไม่เคยคิดเลยว่าเธอจะกล้าทำอะไรแบบนี้ อรัญยามองหน้าเขา แม้ไม่เคยทำอะไรแบบนี้มาก่อนแต่ถ้าแลกกับการที่เขาจะยอมพาเธอออกไปจากที่นี่มันก็คุ้มค่าไม่ใช่หรือ ร่างเล็กเตรียมจะลงมือกราบกลับชะงักลงเมื่อได้ยินเสียงคุ้นเคยที่เธอจำขึ้นใจ

            นั่น เจอตัวนังผู้หญิงคนนั้นแล้ว

เสียงของพวกมันส่งถึงกันจนทั้งหมดหันมามองทางร่างของหญิงสาว อรัญยาได้ฟังถึงกับผวารีบลุกขึ้นยืนเข้าไปหลบอยู่ข้างหลังเขา ไม่รู้ทำไมเธอถึงไว้ใจเขามากขนาดนี้ สองแขนเรียวถือวิสาสะกอดเอวชายหนุ่มไว้มั่นรู้สึกกลัวกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น

            เฮ้ย ปล่อยผู้หญิงคนนั้นมาเดี๋ยวนี้นะ

            เสียงของพวกมันดังขึ้นตามหลังท่ามกลางความมึนงงของกรกรวี ชายหนุ่มหันหลังมามองหน้าหวานที่หลบอยู่ข้างหลังเขาก่อนจะหันไปมองชายฉกรรจ์จำนวนห้าถึงหกคนยืนจังงังขวางทางเขา

            แล้วพวกนายล่ะ มีสิทธิ์อะไรมาสั่งให้ฉันปล่อยเธอไป อย่างที่เขาบอกเธอว่าไม่มีใครมาสั่งเขาได้นอกจากผู้มีพระคุณ กรกรวีเกิดมาไม่ได้ให้ต้องทำตามคำสั่งใครนอกจากบิดาบุญธรรมของเขาที่เลี้ยงดูเขามา นอกนั้นเขาไม่จำเป็นต้องทำตามใครทั้งนั้น

            ผู้หญิงคนนี้เป็นสินค้าขายส่ง หากอยากได้สินค้าของเราก็ต้องมีการแลกเปลี่ยน

สินค้า ของแลกเปลี่ยนงั้นหรือ กรกรวีเหมือนจะโมโหเล็กน้อยในคำพูดของพวกมัน คำพูดที่ไม่ให้เกียรติผู้หญิงและดูถูกผู้หญิงว่าเป็นเพียงสินค้าขายส่งแค่นั้น ใบหน้าคมเข้มก้มลงไปมองหญิงสาวที่กำลังหลบอยู่ข้างหลังเขาอย่างน่าเห็นใจ ถึงแม้เธอจะเป็นผู้หญิงอย่างว่าจริงๆ ก็เถอะ

ว่ายังไง ถ้าสนใจนังนี่ก็แค่จ่ายเงินซื้อตัวเธอมาหรือถ้าไม่จ่ายก็ส่งตัวมันมา ไม่อย่างนั้นแกได้กินลูกปืนนี้แทนแน่ ปืนสั้นถูกยื่นออกไปข้างหน้าจ่อไปที่ร่างของกรกรวีพร้อมทั้งเสียงหัวเราะของพวกมันที่กุมเกมเหนือกว่าแต่กรกรวีไม่ได้นึกกลัวลูกปืนของพวกมันเลยสักนิด

            ชายหนุ่มรู้แจ้งในทันทีแล้วว่าการที่หญิงสาวหนีหัวซุกหัวซุนมานั้นเพราะสาเหตุอะไร เธอกำลังจะถูกขายนี่เอง ชายหนุ่มถอนหายใจออกมายืดยาวก่อนจะพูดเสียงแข็งกระด้างออกไป

            ตกลงฉันซื้อผู้หญิงคนนี้ ว่าราคามาได้เลย แม้จะไม่สนับสนุนกับสิ่งเหล่านี้แต่เขาก็ไม่อาจปล่อยให้หญิงสาวที่หน้าตาสวยคนนี้หลุดลอยไปกับพวกมันได้อีกอาจเพราะเขาถูกชะตากับเธอหรือเพราะเขารู้ว่าจุดสุดท้ายของหญิงสาวคนนี้จะต้องพบเจอกับอะไรคงไม่พ้นถูกขายไปอยู่ซ่องใดซ่องหนึ่ง

            เนื่องจากเป็นสินค้าแกะกล่องราคามันก็ต้องสมน้ำสมเนื้อเหมือนสินค้าเพิ่งมาใหม่

หญิงสาวได้ฟังถึงกับกลืนน้ำลายลงคอ รู้สึกชาไปทั้งตัวกับคำพูดของพวกมัน เมื่อเธอถูกตีตราว่าเป็นสินค้าไปเสียแล้ว พวกมันเห็นเธอเป็นเพียงสินค้าขายส่งในขณะที่เธอเองไม่มีทางแย้งคำพูดของพวกมันเลยจำต้องฝืนกลั้นน้ำตาเอาไว้

เท่าไรเหมือนคำพูดนั้นจะดูไร้ชีวิตไร้ความรู้สึกสิ้นดียิ่งตอกย้ำให้อรัญยารู้ว่าเธอเป็นสินค้าขายส่งเท่านั้นจริงๆ

ห้าแสนขาดตัว ต่อไม่ได้

หนึ่งในกลุ่มชายฉกรรจ์พูดขึ้น สีหน้าโหดเหี้ยมอย่างบอกไม่ถูก กรกรวีหันไปมองหน้าคนที่กำลังเอาแขนของเขาเป็นที่ยึดเกาะ สัมผัสนุ่มแสนอบอุ่นให้ความรู้สึกดีกับชายหนุ่มพิลึก กรกรวีตอบรับข้อเสนอนั้นทันที ถึงอย่างไรมันก็น่าเสียดายหากหญิงสาวแสนสวยคนนี้จะถูกปล่อยให้ไปอยู่ในมือของคนที่ไม่เห็นคุณค่า อย่างน้อยเธอก็ไม่ต้องตกไปเป็นของใครมั่วๆ

            ตกลง ฉันจะจ่ายเงินให้พวกแก แม้จะรู้สึกเสียดายเงินเล็กน้อยแต่ดวงตาใสซื่อดูเศร้าสลดที่มองมาทางเขา กรกรวีก็อดที่จะเห็นใจไม่ได้ เธอเหมือนลูกไก่ตัวน้อยๆ ที่กำลังรอคอยให้ผู้ใจบุญพาออกมาจากกรงเหล็กนั่นซึ่งเธอก็เลือกให้เขาเป็นผู้ใจบุญคนนั้น

            ชายหนุ่มโทรไปบอกเลขาของเขาให้ช่วยจัดการเรื่องเงินสดห้าแสนบาทก่อนจะให้ทางเลขาโอนมาตามเลขที่บัญชีที่พวกมันบอกไว้ เสียงเฮฮาโฮร้องอย่างดีใจเมื่อโทรศัพท์ของพวกมันได้รับรายงานว่ามีเงินเข้าบัญชีก่อนที่พวกมันทั้งหมดจะเดินแยกออกจากบริเวณนั้นไปเหลือไว้แค่เพียงสินค้าโบแดงที่ถือเป็นกรรมสิทธิ์ของเขาที่ซื้อมาด้วยจำนวนเงินไม่น้อย

            ต่อไปนี้เธอเป็นสมบัติของฉัน ไม่ว่าเธอจะยอมหรือไม่ยอม สถานะของเธอตอนนี้ก็คงจะดีกว่าเป็นผู้หญิงที่กำลังจะถูกขาย

เขาพูดเสียงเรียบ พอๆ กับสีหน้านิ่งเครียดที่มองมาทางเธอ หญิงสาวยืนนิ่ง รู้สึกเหมือนกำลังอยู่ในความฝัน เธอแค่เป็นลูกที่หนีพ่อเพื่อมาเที่ยวหาประสบการณ์คนเดียวเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมาแต่ไม่นึกเลยว่าจะถูกหลอกจับมาขังไว้ที่ซ่องเพื่อรอจำหน่าย ความกล้าที่มีพอๆ กับความกลัวบังคับให้เธอต้องคิดหนีโดยการร่วมมือจากเพื่อนผู้หญิงที่ถูกจับมาด้วยกันแต่ไม่รู้ว่าตอนนี้ชะตากรรมของพวกเธอจะเป็นเช่นไรบ้าง น่าเศร้าใจ อนิจจา ชีวิตหนอชีวิต มีความสุขกันอยู่แท้ๆ กลับต้องมาผลัดพรากจากคนที่รักเพราะความคิดชั่ววูบของตัวเองแท้ๆ มาถึงตอนนี้จะโทษใครเขาได้อีก

            “ฉันถูกขายแล้วต่างหากน้ำเสียงนั้นเบาหวิวจนผู้ฟังต้องถามกลับมาอีกครั้ง

อะไรนะ อรัญยารีบส่ายหน้า

เปล่าค่ะ แค่อยากขอบคุณคุณที่ยอมเสียเงินตั้งห้าแสนเพื่อแลกกับอิสรภาพของฉัน หญิงสาวพูดขอบคุณจากใจจริง พนมมือไหว้เขาเพราะไม่รู้จะมอบสิ่งใดให้เขาอีก ไว้ให้เธอได้กลับบ้านก่อนเถอะแล้วเงินห้าแสนที่เขาเสียมาหญิงสาวจะรีบให้บิดาชดใช้ให้

            อิสรภาพงั้นหรือ นี่เข้าใจผิดอะไรไปหรือเปล่า ฉันเพิ่งพูดไปหยกๆ ว่าเธอคือสมบัติของฉันที่ฉันจะนึกทำยังไงก็ได้

อะไรนะ

            หญิงสาวอ้าปากค้าง เพราะไม่นึกเลยว่าเธอจะต้องถูกจองจำอีกครั้ง หญิงสาวทำหน้าเศร้ามองหน้าชายหนุ่มอย่างขอความเห็นใจแต่ห้าแสนบาทที่เขาสูญเสียเพื่อซื้อตัวเธอคงไม่ทำให้เขายอมปล่อยเธอไปง่ายๆ หรอกนะ

            “อย่าลืมสิว่าเธอเป็นคนเลือกที่จะไปกับฉันเองนะเขาพูดเพื่อให้หญิงสาวได้คิด เธอเองนี่ที่เป็นคนบอกว่าจะยอมไปกับเขาเพราะฉะนั้นเธอก็ไม่มีสิทธิ์กลืนคำพูดของตัวเอง

            อรัญยาที่เตรียมตัวจะวิ่งหนีเขาเพราะทนไม่ได้กับการที่จะถูกจองจำอีกครั้ง สองเท้าเล็กพร้อมออกวิ่งทันทีที่สามารถหลุดพ้นจากการจับกุมของเขาหากมือหนาของเขากลับจับมือเล็กและตรึงร่างนั้นไว้เพื่อหยุดการเคลื่อนไหวของเธอไว้ทั้งหมด

            “เธอจะหนีไปได้ยังไงในเมื่อฉันจ่ายเงินซื้อตัวเธอมาในราคาที่แพง มันจะไม่เป็นการทำร้ายน้ำใจของฉันมากเกินไปหน่อยหรือที่ยอมอุตส่าห์ช่วยเธอให้หลุดพ้นจากซ่องได้

            แต่ฉันไม่ใช่ผู้หญิงขายตัวนะคะ พวกมันจับฉันมาและฉันคิดว่าถ้าคุณปล่อยให้ฉันกลับบ้าน อย่าว่าแต่ห้าแสนเลยค่ะ ถ้าคุณอยากได้มากว่านั้นฉันจะเอามาให้คุณค่ะ ขอเพียงให้คุณปล่อยฉันกลับบ้านเท่านั้น

กรกรวียิ้มมุมปาก เขาไม่ใช่คนอัพจนในเรื่องการเงิน แค่เพียงเงินห้าแสนบาทมันก็เป็นเพียงแค่เศษเสี้ยวเงินของเขาเท่านั้น เขาไม่ต้องการเงินแต่สิ่งที่ชายหนุ่มต้องการคือ เรือนร่างสาวสวยตรงหน้า ในเมื่อเธอคือสมบัติของเขาแล้ว เขาก็จะใช้สมบัติชิ้นที่ราคาแพงชิ้นนี้บำเรอความสุขให้เขา ให้สมกับที่ชายหนุ่มถูกความรักหักหลังจนแทบจะกระอักเลือด ผู้หญิงที่เข้ามาในชีวิตของเขานอกจากเธอจะสวยแล้วยังมารยาร้อยเล่ห์อีก และผู้หญิงอีกมากที่มาด้วยคำหลอกลวง เขาเจอมาเยอะแล้วเพียงแต่ผู้หญิงคนล่าสุดที่ทำให้เขาแทบล้มทั้งยืน เธอสวยราวกับนางฟ้าสง่างามราวนางพญาแต่สุดท้ายนางฟ้าหรือนางพญามันก็ไม่ต่างไปจากนางผู้หญิงแพศยาคนหนึ่ง นับตั้งแต่นั้นมาเขาก็ตายด้านในเรื่องของความรักและปิดกั้นไม่ให้ผู้หญิงได้เข้ามาใกล้ชิดเขาแม้แต่เอื้อมเดียว แต่ผู้หญิงคนนี้กลับตรงกันข้ามเมื่อในใจของกรกรวีตอนนี้นึกเพียงแค่อยากเอาชนะเธอ ยิ่งเธอร้องขออิสรภาพให้กับตัวเองมากขึ้นเท่าไร เขาก็ยิ่งอยากรั้งเธอไว้มากขึ้นเท่านั้น

ฉันไม่ต้องการเงิน แต่ฉันต้องการอย่างอื่น

สายตาคมเข้มช่างร้ายกาจในสายตาของหญิงสาว ใบหน้าเรียวรูปไข่ซีดเผือด ยิ้มไม่ออกตอนนี้เท่ากับว่าเธอหนีเสือไปปะจระเข้ แถมจระเข้ตัวนี้น่ากลัวกว่าที่เธอคิดเสียอีก อรัญยารู้สึกขนลุกซู่รีบสะบัดมือดึงตัวเองออกจากพันธนาการของเขาโดยด่วน

แต่...แต่ฉัน มันเป็นเรื่องน่าอายสำหรับเธอ หญิงสาวไม่กล้าที่จะเอ่ยคำพูดนั้นออกมาได้จำต้องถอยหลังตั้งหลักเมื่อร่างนั้นเริ่มขยับเดินอีกครั้งแต่เพียงไม่กี่ก้าวมือหน้าก็สามารถเข้ามาคว้าแขนสองข้างของหญิงสาวมาได้ ท่ามกลางความตื่นกลัวของเธอ

เลือกเอาละกัน ว่าจะไปกับฉันดีๆ หรือว่าจะให้ฉันบอกให้พวกมันมาเอาตัวเธอกลับไปใหม่ กรกรวีพูด ยิ้มเหี้ยมให้หญิงสาว แกล้งออกเดิน ไม่สนใจผู้หญิงที่กำลังยืนคิดก่อนจะเห็นเธอวิ่งตามหลังเขามาติดๆ

ฉันไม่ชอบกับสิ่งที่คุณกำลังขู่ฉันแต่ถ้าจะให้ฉันเลือก ฉันยอมไปกับคุณเสียดีกว่าให้ตัวเองต้องกลับไปอยู่ในนั้นอีกครั้ง อรัญยาจำได้ดีว่าเธอโดนอะไรมาบ้าง เธอเกือบจะถูกข่มขืนจากพวกผู้ชายที่คุมตัวเธออยู่ในนั้นและเกือบจะถูกซ้อมที่ไม่ยอมทำตามคำสั่งของพวกมันหนำซ้ำเคราะห์ร้ายกว่านั้นเธอเคยเห็นพวกมันทำร้ายผู้หญิงอีกด้วย ภาพความทรงจำเหล่านั้นเธอไม่อยากกลับไปสัมผัสอีก กรกรวียิ้มอย่างคุมเกม เขาแค่อยากเอาชนะเธอและอยากรู้ด้วยว่าหากสิ่งที่เขากำลังจะทำกับตัวเธอต่อไปนี้หญิงสาวจะคิดหาวิธีหลบหลีกมันยังไง

ดี งั้นคืนนี้เธอเตรียมตัวเป็นเมียของฉันได้เลย

กรกรวีแกล้งพูดให้เธอกลัว สวมมาดเป็นหนุ่มนักล่ายืนมองสาวน้อยที่ยืนตัวสั่นระริกอยู่ด้วยความวิตก นึกอยากเล่นสนุกและอยากลิ้มลองสินค้าใหม่ของเขา บางทีชีวิตที่ตายด้านและน่าเบื่อของเขาอาจมีเรื่องสนุกๆ เกิดขึ้นก็ได้


ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่อุดหนุนนะคะ"

ไบคาร์บ/ กรงแก้ว


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha