พิศวาสดอกรัก

โดย: ไบคาร์บ/ กรงแก้ว



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 6 : ดอกไม้ริมทาง


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 6

ดอกไม้ริมทาง

ตูดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

อรัญยาอ้าปากค้างนึกโมโหที่มีคนโทรเข้าเบอร์บ้านของเธอได้จังหวะประจวบเหมาะพอดี หญิงสาววางสายอย่างนึกขัดใจ ทำไมกันนะ ทำไมถึงได้ยุ่งยากขนาดนี้ด้วย อรัญยาหยุดชะงักนึกถึงเบอร์บ้านของพี่ชายเธอ

พี่ชัย พี่ชัยช่วยรับหน่อยนะคะ หญิงสาวรีบกดเบอร์ไปหาแต่แล้วกลับมีมือของใครคนหนึ่งเข้ามาแย่งโทรศัพท์จากหญิงสาวก่อนจะวางมันลงโครม อรัญยาหันกลับไปมองทันทีก่อนจะตกใจตื่นกับบุรุษที่เธอกำลังเผชิญหน้าอยู่

เออ กลับมาตั้งแต่เมื่อไรคะ อรัญยายิ้มแห้งๆ กลัวว่าเขาจะถามว่าหญิงสาวโทรไปหาใครและถ้ารู้ว่าเธอโทรหาที่บ้านเพื่อมารับตัวเธอกลับไปเขาจะว่ายังไงก็คงไม่ยอมให้ไปเพราะยังถือว่าเธอต้องชดใช้ให้เขาก่อน ใบหน้าหวานหลบสายตาคู่คมของอีกฝ่ายสองเท้าก็เร่งถอยหลังออกอย่างช้าๆ ก่อนจะถูกผลักลงบนเตียงด้วยฝ่ามือหนานั้น

หญิงสาวใจหายวาบเมื่อร่างหนาล้มตัวลงนอนคร่อมร่างของเธอโดยไม่ได้พูดอะไรหนำซ้ำเขายังหยิบฉวยโอกาสจุมพิตเธออีกด้วย ดวงตาหวานมองหน้าเขาอย่างแปลกใจหลังจากที่เขาถอนจุมพิตจากเรียวปากอิ่มแล้ว ชายหนุ่มกลับล้มตัวลงมานอนกอดหญิงสาวข้างๆ ท่ามกลางความสงสัยของเธอ

เออ คุณวีจะไม่ถามหน่อยหรือคะว่าฉันโทรไปหาใคร หญิงสาวลองเสี่ยงถามเขาดู เหมือนเขาจะดูเหนื่อยๆ ชอบกล

แล้วอยากบอกไหมล่ะ เขาถามเสียงเรียบ ดวงตาปิดสนิทจนหญิงสาวเดาอารมณ์เขาไม่ถูกจริงๆ ว่าตอนนี้กรกรวีอยู่ในช่วงอารมณ์ไหนกันแน่ ใบหน้าหวานนึกฉงนงงเป็นไปได้ยังไงที่เขาจะไม่เดือดร้อนหรือกระวนกระวายในเมื่อเธอกำลังจะหนีเขาไป

ฉันโทรไปหาคนที่บ้าน อยากให้เขามารับฉันกลับบ้านเสียทีส่วนเรื่องเงินที่คุณเสียไปนั้นฉันสัญญาค่ะ ว่าจะให้คุณพ่อของฉันจัดการโอนให้คุณกลับไปใหม่ รับรองว่าจะไม่ผิดสัญญา หญิงสาวตอบเสียงอึกอักก็ร่างกายของเธอตอนนี้กำลังถูกโอบกอดโดยลำแขนแข็งแรงของเขาแต่เมื่อเห็นว่าเขายังเงียบหญิงสาวก็รู้สึกไม่ค่อยสบายใจอย่างบอกไม่ถูก

คุณไม่โกรธฉันหรือคะที่ฉันโทรไปหาคนที่บ้านโดยไม่ขออนุญาตคุณ กรกรวียิ้มมุมปาก

โกรธแต่ตอนนี้หายแล้ว

ทำไมคะ อรัญยาออกจะแปลกใจ ใช่ วันนี้เขามาแปลก

ก็เพราะยังไงเธอก็โทรหาใครไม่ติดไม่ใช่หรือ อรัญยาทำหน้าสงสัยมองหน้าเขาราวกับจะให้ชายหนุ่มอธิบายเพิ่ม

คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันโทรหาคนที่บ้านไม่ติด กรกรวีลืมตาขึ้นมามองเห็นดวงตาใสกำลังจ้องหน้าเขาอย่างจับผิด หากเขาไม่ใช่คนรอบคอบป่านนี้เธอคงโทรไปหาใครต่อใครให้มารับเธอกลับบ้านแล้ว

ก็สัญญาณโทรศัพท์ถูกรบกวน เธอจะโทรไปหาใครได้ ฮึเสียงนั้นดูเรียบเฉยและไม่ได้รู้สึกผิดเลยสักนิดที่ทำแบบนั้นลงไป หญิงสาวจ้องหน้ากรกรวีอย่างไม่พอใจเมื่อรู้ว่าตัวเองถูกหลอกให้จนได้

อะไรนะคะ นี่แสดงว่าที่ฉันโทรไม่ติดก็เป็นเพราะฝีมือคุณหรอกหรือเนี่ยความโกรธถูกระบายออกมากับคำพูด น้ำเสียงของเธอดูไม่พอใจเขาอย่างแรง หญิงสาวพยายามดิ้นรนเพื่อให้หลุดพ้นจากพันธนาการแข็งแรงของเขาที่ทำเอาเธออึดอัดมาหลายครั้ง เขาช่างร้ายกาจกว่าที่เธอคิดเสียอีก หญิงสาวเม้มปากรู้สึกขัดใจที่ไม่อาจหลุดออกจากตัวเขาได้

รู้ไปตอนนี้ก็สายไปแล้วเขาพลิกร่างเล็กนั้นให้ลงมานอนอยู่ใต้ร่างของเขา ปลายนิ้วมือที่ว่างลูบไล้ไปตามแก้มนวลเนียนเลยลงมาถึงต้นคอขาวของเธออย่างเบามือ

อะไรนะคะ จะทำอะไรนะ ปล่อยนะเธอร้องโวยวายทั้งที่รู้ว่าไม่มีทางหลุดพ้นจากการเกาะกุมของเขาได้ ร่างเล็กถูกตราตรึงโดยร่างกายหนาและแข็งแรงกว่า สองมือเล็กพยายามตบตีเขาพัลวันแต่เขาไม่สะทกสะท้านกับความเจ็บนั้นเลย กรกรวีขำกับคำถามใสซื่อของเธอก่อนจะตอบอย่างยียวนกลับไป

อยู่บนเตียงสองต่อสองแบบนี้คิดว่าฉันจะทำอะไรล่ะกรกรวีตอบกลับไปทั้งที่ใบหน้ายังแสดงถึงความเจ้าเล่ห์ไม่เลิก เขาเป็นผู้ชายที่ชอบเอาชนะด้วยสิ ยิ่งเธอพยายามจะดิ้นมากเท่าไรเขาก็ยิ่งจะเร่งรัดเธอให้มากขึ้นเท่านั้น

ปล่อยฉันเถอะนะคะปากหวานเริ่มอ่อนเสียงลงบ้างแต่ยังไม่ยอมหยุดดิ้น

แล้วจะดิ้นทำไมล่ะหรือว่าชอบมีอะไรกันในอ่างอาบน้ำอรัญยาเบิกกว้าง หน้าแดงขึ้นทันทีที่เขาพูดถึงเรื่องนั้นอีก เธอไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนั้นแต่มันเป็นเหตุสุวิสัยซึ่งเธอไม่อาจห้ามใจตัวเองได้ทั้งนี้ทั้งนั้นมันก็เป็นความผิดของเขาทั้งหมดที่เป็นคนกระตุ้นเธอ หญิงสาวหลับตานิ่งพยายามไม่มองหน้าคนลามกอย่างเขา

บ้า ฉันไม่ชอบอะไรทั้งนั้นกรกรวียิ้มอย่างคนอารมณ์ดี ก่อนจะเริ่มใช้จมูกซุกไว้ตรงซอกคอหอมกรุ่นของหญิงสาวจนร่างนั้นนิ่งสักพักแล้วก็กลับมาดิ้นใหม่

 “อ้ายยย ปล่อยนะคะ

อรัญยาดิ้นไปมาอยู่ใต้ร่างของเขา ยิ่งดิ้นมากร่างกายของเธอก็ยิ่งสัมผัสกับทุกส่วนของเขาจนกระทั่งร่างที่อยู่เหนือกว่าเป็นฝ่ายยุติการเคลื่อนไหวของเธอ ชายหนุ่มใช้ร่างกายที่แข็งแรงตรึงให้เธอหยุดดิ้น ก่อนจะระดมจูบทั้งปากและใบหน้าของหญิงสาวจนร่างนั้นเกร็งไปทั้งตัว สองมือเล็กที่ตบตีเมื่อครู่ร่วงลงมาวางไว้บนเตียงนอนอย่างหมดแรง กรกรวียิ้มอย่างผู้ชนะก่อนจะถอนจุมพิตแสนหวานนั้นออกแล้วจ้องมองหน้าหวานที่กำลังแดงมากขึ้นอย่างน่าหลงใหล

ทำไม หรือว่าครั้งแรกที่มีอะไรกันฉันยังให้ความสุขเธอได้ไม่ถึงใจ ฮึ

ริมฝากหนากระซิบข้างหูเธอเบาๆ จนหญิงสาวสัมผัสถึงลมหายใจร้อนๆ ที่เขาพยายามเป่ามาถูกประสาทสัมผัสหูของเธอจนทำให้ร่างเล็กนั้นขนลุกไปทั้งตัว ตั้งแต่เกิดมาเธอไม่เคยรู้สึกอ่อนไหวกับสิ่งใดเท่ากับสิ่งนี้เลย เธอยอมรับว่าแพ้เขาทุกทีและเธอก็คงจะเป็นแบบนี้ไปตลอด

ตอบฉันมาสิ ว่าฉันยังให้ความสุขเธอไม่พออีกหรือยังไง คำถามนั้นวกกลับเข้ามารบกวนสมองของเธออีกครั้ง หญิงสาวใจเต้นแรงจนคนที่นอนทับร่างนั้นต้องหัวเราะออกมา

ใจเต้นเร็วแบบนี้ ตื่นเต้นหรือที่เราจะมีความสุขด้วยกันอีกครั้ง

กรกรวีถามกวน ทั้งที่ตอนนี้หัวใจของเขาก็เต้นแรงพอกัน แค่ได้สัมผัสได้อยู่ใกล้ชิดมากขนาดนี้มันก็แทบทำให้เขาไม่อยากคิดเรื่องอื่นนอกจากเรื่องนั้นเรื่องเดียว เธอเหมือนไฟดวงเล็กๆ ที่พอมาถูกเชื้อเพลิงอย่างเขาก็ทำให้ลุกไหม้ได้อย่างง่ายดาย เขามอดไหม้และหลอมละลายไปกับเธอ ไม่ใช่แค่เธอที่จะถูกหลอมละลายโดยเขาแต่เป็นเขาต่างหากที่ต้องแพ้พ่ายต่อไฟพิศวาสของเธอ

ปล่อยนะคะ อย่าทำแบบนี้อีกเลยนะคะ ขอร้องเถอะ คุณก็รู้แล้วนี่คะว่าฉันไม่ใช่ผู้หญิงอย่างว่าเธอกำลังหมายถึงตัวเองว่าไม่ใช่ผู้หญิงขายตัว เธอเป็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่งที่ยังบริสุทธิ์แต่ถูกเขาผู้นี้ทำลายไปจนหมดแล้ว

รู้แล้วยังไงคนพูดทำหน้าตายจนหญิงสาวนึกอยากเอาหัวไปโขกสัพเขาสักครั้งสองครั้ง นอกจากเขาจะไม่แยแสแล้วเขายังทำเหมือนกับว่าเธอเป็นสมบัติของเขา ใช่สิ ในเมื่อเขาซื้อเธอมาด้วยจำนวนเงินหลายแสน อีกทั้งแค่ความบริสุทธิ์ของผู้หญิงคนหนึ่งมันคงไม่มีค่าสูงทรงพอที่จะให้เขายอมปล่อยเธอไปตามทางของเธอง่ายๆ

เธอคิดว่าถ้าฉันรู้ว่าเธอยังบริสุทธิ์แล้วฉันจะปล่อยเธอไปอย่างนั้นหรือ อรัญยา

อ้าวก็ใช่นะสิค่ะ คุณก็ต้องปล่อยฉันกลับไปหาครอบครัวของฉันสิมันถึงจะถูก ส่วนเรื่องเงิน

ริมฝีปากอิ่มไม่ทันที่จะเอ่ยจบประโยค ริมฝีปากของฝ่ายชายก็โน้มลงมาจู่โจมเสียก่อน หญิงสาวร้องอู้อี้ในลำคอรู้สึกถึงความร้อนกำลังแผดเผาบนเรียวปากอิ่มหวานจนปากนั้นต้องเผยอออกจากนั้นยังไม่หนำใจพอลิ้นของเขายังสามารถแหวกว่ายเข้าไปทักทายลิ้นอุ่นๆ ในปากของเธออีก หญิงสาวเหมือนคนหายใจไม่เต็มอิ่มพยายามต่อต้านการกระทำของเขาแต่ไม่อาจทำเช่นนั้นได้เมื่อเกมนี้เขาคือผู้คุมและเธอคือผู้ตาม ชายหนุ่มถอนจุมพิตเชยคางมนขึ้นมองริมฝีปากหวานเยิ้มที่เขาเพิ่งสัมผัสมาหมาดๆ เขาจูบส่งท้ายก่อนจะร่างกฎหมายประกาศิตให้เธอ

จะไม่มีการปล่อยให้เธอไปไหนได้ทั้งนั้น พรุ่งนี้เช้าเราจะเดินทางกลับฝรั่งเศสกัน

หา ว่าอะไรนะคะ ฝรั่งเศสหญิงสาวร้องเสียงหลง อ้าปากค้างแต่ก็ต้องรีบเอามือมาปิดปากตัวเองเมื่อเห็นใบหน้าคมเข้มกำลังจะโน้มหน้าลงทำปากยื่นออกมาเหมือนจะจุมพิตเธออีก

ใช่

กรกรวีตอบ อมยิ้มให้กับความน่ารักและความไร้เดียงสาของเธอ เขาควรภูมิใจที่ได้เป็นเจ้าของร่างกายเธอแถมยังเป็นคนแรกที่ได้ครอบครองตัวเธอ หากเทียบกับจำนวนเงินห้าแสนบาทที่เขาเสียไปถือว่าคุ้มค่าแล้วเมื่อแลกกับความสุขที่เขาจะได้รับตอบแทนกลับมา กรกรวีสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ เมื่อตอนนี้เขากำลังต้องการเธอ ปรารถนาที่อยากมีความสุขกับเธออีก ชายหนุ่มจับร่างเล็กให้ลุกมานอนบนตัวของเขาท่ามกลางความตกใจตื่นของอรัญยา เธอรู้โดยสัญชาตญาณของเธอเองว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้น หญิงสาวรีบพูดขึ้นเพื่อห้ามไม่ให้เขาได้กระทำอยากที่ใจต้องการ

เอ คุณวีค่ะ ฉันว่าคุณปล่อยฉันไปเถอะนะคะ อย่าทำแบบนี้เลยนะคะเธอบ่ายเบี่ยงแฉกเช่นทุกครั้งที่ผ่านมาและเขาก็รู้ด้วยว่าต่อให้เธอคัดค้านมากเท่าไรก็ยิ่งเป็นการเติมเชื้อไฟให้เขามากขึ้นเท่านั้น

เลิกพูดเถอะเพราะถึงยังไง ฉันก็ไม่ให้เธอไปไหนทั้งนั้นโดยเฉพาะตอนนี้ซึ่งเป็นเวลาแห่งความสุขของเราของเขาคนเดียวมากกว่า อรัญยาคิดในใจ สองมือเล็กพยายามดันตัวให้ออกจากอกของเขาแต่เพราะสองมือแข็งแรงที่โอบกอดร่างเธอแน่นไปอีก กดให้อกงามสัมผัสเข้ากับอกหนาอย่างห้ามไม่ได้ ชุดนอนของหญิงสาวถูกถอดออกอย่างง่ายดายด้วยความชำนาญของเขาเพียงแค่ใช้มือเดียวทุกอย่างที่ขัดขวางการเดินทางรักของเขาก็ถูกจัดการไว้หมด ตอนนี้ร่างกายของหญิงสาวกำลังอวดความขาวและความงามอยู่บนเนื้อตัวเปล่าเปลือยของเขาเช่นกัน

เธอคือสมบัติของฉัน จำไว้

เขาตอบเสียงสั่นพร่าหลังจากที่เพิ่งถอนจุมพิตหวานออกจากเรียวปากอุ่นของหญิงสาว ตอนนี้สมองของอรัญยาแทบไม่สามารถคิดอะไรที่จะขัดขวางการกระทำของเขาได้เลย แม้แต่สติก็แทบจะขาดหายไปกับรสรักที่เขาปรนเปรอให้ หญิงสาวปล่อยเสียงครางออกมาอย่างไม่อาจกลั้นเมื่อทรวงอกอิ่มทั้งสองข้างของเธอตอนนี้กำลังถูกบุกรุกทั้งมือและปากของเขากำลังทดสอบความเต่งตึง ใบหน้าหวานเงยหน้าไปจนสุดเพื่อให้ใบหน้าของเขาสามารถฝั่งร่องรอยไว้บนหน้าอกหน้าใจของเธอ ไม่มีอีกแล้วสติที่จะสั่งห้ามการกระทำของเขา ตอนนี้เหลือเพียงอารมณ์ความปรารถนาที่อยากจะปลดปล่อยออกมาให้ถึงที่สุด

โอ๊ย อื้อ....

เรียวขาขาวถูกแยกออกพร้อมกับปลายนิ้วแข็งแรงที่พยายามเข้าหา หยดน้ำเกสรจากกุหลาบหวานเริ่มหลั่งออกมาท่ามกลางเสียงร้องของเจ้าของ ใบหน้าหวานเปี่ยมล้นด้วยความสุขพยายามตอบสนองเขาให้มากที่สุด กรกรวีก็เช่นกันเขาคิดอยู่เรื่องเดียวคือการทำให้หญิงสาวผู้นี้มีความสุขมากที่สุด เขาหลงใหลเธอและอยากมอบความสุขนี้ให้เธอได้สำลักเหมือนอย่างที่เขาเป็น ปลายนิ้วแข็งแรงพบกับความชื่นฉ่ำในเวลาถัดมาและเขาก็อยากให้เธอรู้ว่าเขาไม่ได้รังเกียจเธอเลยสักนิด ชายหนุ่มใช้หมอนสอดใต้สะโพกกลมกลึงนั้นให้อยู่บนหมอนนุ่มเพื่อให้อรัญยาได้มองเห็นในสิ่งที่เขากำลังจะทำต่อไปนี้

กรกรวีโน้มใบหน้าตัวเองลงไปควานหาน้ำหวานและพบกับความชุ่มฉ่ำที่ทำให้เขาต้องรีบกลืนกินมันเข้าไปหญิงสาวร้องครวญครางอย่างไม่เป็นศัพท์ช่วงสะโพกที่ถูกเขายึดตรึงไว้ไม่ให้ขยับมันช่างทรมานสำหรับอรัญยามาก หญิงสาวน้ำตาไหลแทบอยากจะหยุดหายใจกับสิ่งที่เขาทำให้ เธอไม่คิดว่าตัวเองจะต้องพบเจอกับเรื่องแบบนี้และไม่คิดด้วยว่าหญิงสาวจะมีความสุขได้มากขนาดนี้

ฉันไม่ไหวแล้ว คุณวี พอเถอะคะ พอเถอะ ฉันไม่ไหวแล้ว

กรกรวีเงยขึ้นมามองใบหน้าหวานที่กำลังรู้สึกทรมานอย่างแรง เขาเองก็เช่นกัน ชายหนุ่มลุกมาคุกเข่าก่อนจะใช้สองมือหนายกเรียวขาของเธอให้ขึ้นมาทาบเอวเขา สองร่างแนบชิดสัมผัสกับความเป็นตัวเองของกันและกันและพยายามเร่งรัดให้พบเจอกับความสุขสุดยอดโดยเร็ว

หญิงสาวหลับใหลในอ้อมกอดของเขาด้วยความเพลีย กรกรวีไม่ได้หลับตามเธอไปด้วย ตอนนี้เขากำลังนอนกอดเรือนร่างงดงามที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อแห่งความสุข ความกังวลมีมากกว่าการจะปล่อยให้ตัวเองหลับตาลงไปได้แค่คิดว่าตื่นขึ้นมาในอีกวันจะไม่เจอเธออีก หัวใจของเขาก็สั่นไหวเต้นอย่างไม่เป็นจังหวะ หรือเพราะเขาตกหลุมรักเธอคนนี้เข้าให้แล้ว ใบหน้าคมเข้มส่ายไปมาอย่างไม่อยากเชื่อตัวเอง เขาคงไม่ได้รักเธอในเมื่อเธอก็เป็นแค่เครื่องบำเรอความสุขของเขาเท่านั้น

 

ผมนึกว่าคุณกลับไปแล้วเสียอีก แอนนี่ รายุทธ์ออกมาพบแอนนี่ที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งตามคำขอของหญิงสาว เขานึกว่าแอนนี่จะบินกลับไปพร้อมกับลูกทัวร์ของเธอไปแล้ว หญิงสาวในชุดเดรสสีแดงยิ้มให้แฟนหนุ่ม เธอดูสดใสและมั่นใจในตัวเองสูง

พอดีตั๋วเครื่องบินของลูกทัวร์เกิดมีปัญหานะคะ แอนนี่เลยต้องอยู่ที่นี่ต่ออีกวัน เธอพูดพร้อมกับยกเครื่องดื่มที่สั่งตอนรอเขามาขึ้นดื่มก่อนจะเรียกพนักงานของร้านมาสั่งอาหาร

วันนี้ดู darling เหนื่อยๆ นะคะ แอนนี่ถามด้วยความเป็นห่วงหลังจากที่เธอสั่งเมนูอาหารเรียบร้อยแล้ว สายตาของเขาที่มองมาทางหญิงสาวให้ความรู้สึกเป็นห่วงอย่างบอกไม่ถูก

ไม่มีอะไรหรอก ปัญหามันอยู่ที่ว่าคนก่อเรื่องจะยอมตัดปัญหามันออกไหม แอนนี่เข้าใจในสิ่งที่เขาพูดดี เมื่อคืนรายุทธ์เล่าให้เธอฟังว่าเจ้านายของเขาซื้อตัวผู้หญิงคนหนึ่งด้วยจำนวนเงินตั้งห้าแสนแต่ปัญหามันไม่ได้อยู่ที่เงิน ปัญหามันอยู่ที่ว่าเจ้านายหนุ่มไม่ยอมปล่อยผู้หญิงคนนี้ให้ไปตามทางของเธอ

นี่แสดงว่า คุณแดนนี่ยอมเก็บเธอไว้หรือคะ รายุทธ์ส่ายหน้า

ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกัน บอกตามตรงว่าครั้งนี้ผมเดาใจเจ้านายของผมไม่ถูกจริงๆ อาจเพราะเรื่องนี้มันไม่เคยเกิดขึ้น เขาเลยไม่รู้ว่าควรจะแก้ไขมันยังไงอีกทั้งเจ้านายของเขาก็ดูเหมือนจะไม่ยอมเลิก เธอเป็นเพียงแค่ผู้หญิงคนหนึ่งที่ซื้อมาในราคาหลายแสน ถ้าเจ้านายเขาจะนึกเสียดายตัวเธอมันก็คงไม่แปลกแต่เขากลัว กลัวว่าความเสียดายจะนำไปสู่ความรู้สึกบางอย่างที่เขาไม่อยากให้เกิด

เอาเถอะค่ะ อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด และ darling เองก็ไม่ควรจะเป็นคนแก้ปัญหาให้เจ้านายของ darling อีก แอนนี่ว่าถึงเวลาแล้วที่คนอย่างคุณแดนนี่จะต้องแก้ปัญหาด้วยตัวของเขาเอง เราเป็นคนนอกอย่าเข้าไปยุ่งวุ่นวายให้มากเลยค่ะ เหมือนเธอจะพูดเตือนสติเขา รายุทธ์เองก็เคยคิดที่จะทำเหมือนอย่างคำพูดของแอนนี่แต่จนแล้วจนรอดเขาก็ทำแบบนั้นไม่ได้ เขาทนเห็นเจ้านายหนุ่มอยู่แก้ปัญหาชีวิตตามลำพังไม่ได้


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่อุดหนุนนะคะ"

ไบคาร์บ/ กรงแก้ว


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha