พิศวาสดอกรัก

โดย: ไบคาร์บ/ กรงแก้ว



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 7 : อุปสรรคหัวใจ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 7

อุปสรรคหัวใจ

ทำหน้าให้มันดีๆ หน่อยสิ ฉันไม่ได้จะพาเธอไปขายต่อที่ไหน

อรัญยารู้สึกฉุนเฉียวกับคำพูดของเขา เธอบอกเขาหลายครั้งแล้วว่าเธอไม่ใช่สินค้าขายส่งหรือโสเภณีอะไรทั้งนั้นแต่ก็หลายครั้งที่เขาทำเหมือนกับว่าเธอเป็นแบบนั้นจริงๆ ใบหน้าหวานที่ยังไม่ยอมยิ้มให้ใครทั้งเขาและเลขาของเขาเมื่อถูกให้มารวมตัวกับพวกเขา วันนี้เธออยู่ในชุดเดรสสีขาวข้างนอกมีเสื้อคลุมขนสัตว์คลุมอยู่ หญิงสาวปล่อยผมยาวเลยบ่าเพราะขี้เกียจมัดผมไว้ ปล่อยให้มันรุงรังไว้อย่างนั้นแหละเขาจะได้นึกรำคาญลูกตาแล้วปล่อยเธอไปซะ หญิงสาวคิดในใจแต่ตรงกันข้าม กรกรวีกำลังยิ้มในใจ ขำกับอาการหน้าบึ้งหน้าบูดที่เธอแสดงอยู่ตอนนี้แต่เพราะวันนี้เธอแต่งตัวได้น่ารักถูกใจเขามาก เขาเลยไม่อยากเสียอารมณ์เพราะเรื่องไม่เป็นเรื่องแบบนี้ รายุทธ์เอากระเป๋าของคนทั้งสองพาขึ้นรถไปก่อนปล่อยให้ทั้งสองคนต้องเผชิญหน้ากันตามลำพัง

ฉันอยากกลับบ้าน คุณไม่คิดบ้างหรือว่าคนที่บ้านฉันจะเป็นห่วงฉันมากแค่ไหน พวกเขาจะต้องออกตามหาฉันให้วุ่นแน่หญิงสาวถือโอกาสพูดตอนที่เขาเงียบ เธออยากกลับบ้านแต่ทำไมนะทำไมเขาถึงไม่ยอมปล่อยเธอไปเสียที ร่างเล็กยืนนิ่งไม่ยอมขึ้นรถเพราะอยากให้เขาตอบเธอก่อน

คุณวี ตอบฉันมาสิ ว่าคุณจะเอายังไงกับฉันกันแน่ หญิงสาวโวยวายเหมือนเด็กๆ ราวกับเด็กที่ถูกแย่งขนมกินแถมยังทำหน้าบูดบึ้งจนเขายังนึกขำไม่เลิก

คุณวี เธอลากเสียงยาวเหยียด กรกรวีหันมามองหน้าหญิงสาวก่อนจะตอบกลับไปสีหน้าท่าทางเรียบเฉย ไร้ความรู้สึก

ไม่คิด ไม่สนใจและไม่เอายังไงด้วยในเมื่อตอนนี้เธอคือสมบัติของฉันหญิงสาวเดินเข้ามาใกล้ ไม่อยากให้รายุทธ์มาได้ยินประโยคถัดไปที่เธอกำลังจะพูดต่อไปนี้

สมบัติงั้นหรือ ฉันไม่ใช่สมบัติของใครแค่คุณได้ตัวฉันไม่กี่ครั้งจะมาหาว่าฉันเป็นสมบัติของคุณได้ยังไง กรกรวียิ้มรีบตอบโต้หญิงสาวทันควัน

แค่ครั้งเดียวมันก็เกินพอแล้ว หรือยังอยากให้ฉันพิสูจน์ตรงนี้เลยละว่าเธอเป็นสมบัติของฉัน เขาขยับเท้าเข้ามาใกล้แต่หญิงสาวไหวตัวทันรีบถอยหลังออกมาก่อน

ใจร้ายอรัญยาต่อว่าเขาแต่เขากลับไม่รู้สึกอะไรเลยนอกจากบอกปัดเธอ

รถมาแล้ว รีบเดินทางกันเถอะเดี๋ยวจะไม่ทันเครื่องเท้าหนาเดินก้าวขึ้นรถที่จอดรอไว้โดยรายุทธ์เป็นคนขับรถให้ หญิงสาวยืนนิ่งไม่ยอมขึ้นรถง่ายๆ

นี่อรัญยา ฉันไม่มีเวลามาเล่นสนุกกับเด็กอย่างเธอหรอกนะ ขึ้นรถเร็วก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนแล้วทำอะไรเธออีกนะ เขาออกคำสั่ง ใช้สายตาคมมองเธอมาอย่างดุๆ อรัญยาถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วงเธอไม่ได้กลัวเขาแต่เพราะเธอไม่อยากถูกกดขี่จากเขาอีก เท่าที่หญิงสาวโดนมามันก็มากมายเกินพอแล้วถ้าจะให้เธอโดนกดขี่อีกหญิงสาวก็ไม่รู้ว่าเธอจะอดทนอยู่ในสภาพนี้ไปอีกนานแค่ไหน

แล้วอย่าทำตัวเรื่องมากอีกละ เขาติเธอก่อนจะสงบสติลง หญิงสาวหันมามองเห็นเขาหลับตานิ่งไปแล้ว เขาคงจะหลับไปแล้ว รถคันหรูเคลื่อนตัวออกไปแล้วพร้อมกับร่างของเจ้านายหนุ่มที่หลับแน่นิ่งบนที่นั่งรถด้านหลัง รายุทธ์ที่เป็นคนขับรถแอบมองเจ้านายหนุ่มผ่านกระจกด้านหน้าก่อนจะมาสะดุดกับดวงตาของหญิงสาวที่มาด้วย

เออ คุณช่วยพูดกับคุณกรกรวีให้ฉันทีได้ไหมคะ ฉันไม่อยากไปเลย ฉันอยากกลับบ้านหญิงสาวเอ่ยขึ้นในขณะที่คนที่นอนอยู่ข้างๆ เธอนั้นไม่ได้ตื่นขึ้นมาอาละวาดอะไรสงสัยคงจะหลับจริงๆ

เออ ผมคงทำแบบที่คุณขอไม่ได้หรอกครับ อีกอย่างเขาคนที่คุณว่าก็คือเจ้านายของผมรายุทธ์ตอบ สายตามองไปยังถนนเบื้องหน้าที่เต็มไปด้วยรถรามากมายที่พากันติดหนึบตรงสัญญาณไฟแดง

งั้นคุณก็ช่วยพูดกับเจ้านายของคุณให้เขาช่วยปล่อยตัวฉันไปก็ได้ นะคะอรัญยาขอร้องก่อนที่มันจะสายไปมากกว่านี้ นี่ถ้าไปถึงฝรั่งเศสแล้วอะไรๆ มันคงจะยากมากขึ้นและเธอก็คงลำบากให้คนที่บ้านมารับ

เรื่องปล่อยตัวหรือไม่ปล่อยตัว มันคงต้องแล้วแต่เจ้านายของผม เลขาอย่างผมได้แต่ทำตามคำสั่งของเจ้านายเท่านั้นอรัญยาขัดใจ ถอยตัวเองมานั่งพิงที่เบาะด้านหลังอย่างแรงโดยไม่กลัวว่าคนที่นอนอยู่นั้นจะตื่นขึ้นมาอาละวาด นึกไม่อยากเชื่อว่ารายุทธ์คนนี้จะยอมทำตามคำสั่งของเจ้านายอย่างเคร่งครัด ตั้งแต่ตอนที่รื้อกระเป๋าของเธอจนเจอพาสปอร์ตและยังเป็นธุระจัดการโน่นนี่นั่นจนวุ่นวายไปหมด หญิงสาวนั่งหน้านิ่งนึกอะไรไม่ออกว่าตอนนี้เธอควรจะทำยังไงดี คิดสิ อรัญยาเธอต้องคิดและต้องคิดให้ออกด้วย มือเล็กยกขึ้นมากุมขมับก่อนจะหันไปมองข้างๆ เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะ ริมฝีปากหวานเม้มเข้าหากันเมื่อรู้ว่าต้นเสียงหัวเราะนั้นมาจากไหนร่างเล็กทำท่าจะถอยตัวเองให้ชิดประตูรถทันทีแต่มันไม่ง่ายขนาดนั้น ข้อมือเล็กถูกมือหนารวบไว้ก่อนจะดึงให้ขยับเข้ามาใกล้ๆ

ปล่อยนะ ไอ้คนเจ้าเล่ห์ ที่แท้คุณก็ไม่ได้หลับแถมยังมาหัวเราะเยาะฉันอีกอรัญยาพูดอย่างเอาเรื่องพยายามดันตัวเขาให้ออกห่างตัวเองให้มากที่สุดเพราะเมื่อใดที่ตัวเขามาถูกตัวเธอ หญิงสาวก็เหมือนกำลังถูกไฟลนทั้งตัวและมันก็ร้อนแรงพอจะทำให้ละลายอยู่ตรงหน้าเขา

ทำไมต้องไปนั่งชิดประตูขนาดนั้น รังเกียจฉันมากหรือยังไงกรกรวีพูดโต้ ความจริงเขาไม่ได้หลับและได้ยินทุกอย่างในสิ่งที่เธอพูดแต่เพราะอยากรู้ว่าอรัญยาจะคิดหาวิธีใดต่อที่จะทำให้เธอได้กลับบ้าน

ปล่อยดวงตาหวานจ้องมาอย่างนึกเคืองๆ ที่ถูกเขาหลอกอีกแล้ว

ไม่ปล่อย อย่าลืมนะว่าเธอเป็นเมียฉัน

เมีย ไม่ ฉันไม่ใช่เมียคุณสักหน่อย ใบหน้าหวานหันไปมองทางอื่น รู้สึกกระดากกับคำพูดที่เขาพูดออกมา เธอไม่ได้เป็นเมียของเขาสักหน่อยและเขาก็ไม่ใช่สามีของเธอด้วย

ไม่ใช่แล้วไอ้ที่ทำกันทุกคืนนะมันหมายความว่ายังไงหรือเธอคิดอยากจะเป็นโสเภณีจริงๆ ฮึหากมือของเธอยังว่างหญิงสาวคงจะตบหน้าเขาเพื่อลงโทษในคำพูดแสนหยาบคายนั่นแต่เพราะเธอทำแบบนั้นไม่ได้จึงพยายามดิ้นเพื่อให้หลุดพ้นจากตัวเขา

ดิ้นทำไม ไม่พอใจงั้นหรือ ช่วยไม่ได้นะเธอผิดตั้งแต่ต้นที่มาขอความช่วยเหลือจากฉันเองกรกรวีตอบ หัวเราะกับอาการดิ้นรนของเธอ

รายุทธ์ที่ทำหน้าที่เป็นผู้พิการทางด้านสายตาและหูส่ายหน้าไปมาอย่างนึกเหนื่อยใจ ชายหนุ่มยอมรับว่าตั้งแต่ที่เจ้านายหนุ่มเจอผู้หญิงคนนี้ เจ้านายก็เปลี่ยนไป จากชายหนุ่มที่เงียบขรึม เก็บกดกลับกลายเป็นผู้ชายปากจัด และอารมณ์แรง เขาตอบสนองเธอในทุกๆ การกระทำของหญิงสาว ช่างน่าแปลกที่เลขาอย่างรายุทธ์ไม่เคยได้เห็น

 

อรชชัยขับรถมาหาบิดาของเขาที่บ้านเพราะท่านไม่ได้ไปทำงานที่บริษัทส่วนวิยาภาภรรยาของเขาก็ออกไปข้างนอกตั้งแต่เช้าตรู่ เขายอมรับว่ากำลังมีปัญหากับภรรยาด้วยเรื่องที่ยังไม่ได้เกิดขึ้นมา เธอตีโพยตีพายจนเป็นเรื่องใหญ่จนบางครั้งอรชชัยก็รู้สึกเหมือนว่าวิยาภาแต่งงานกับเขาเพียงเพราะความมีชื่อเสียงของนามสกุลและเป็นเพราะเงินของเขา เธออาจจะมีเหตุผลตั้งมากมายที่คิดแต่งงานกับเขาแต่ผิดกับเขาที่แต่งงานกับเธอเพียงเหตุผลเดียวนั่นก็คือรัก อรชชัยสลัดความคิดเศร้าเหล่านั้นไว้ก่อนจะเดินเข้ามาหาบิดาที่กำลังเดินชมกล้วยไม้ในสวนหลังบ้านอยู่

สวัสดีครับ คุณพ่อ อรชชัยทำใจสู้แม้จะรู้ว่าบิดาของเขาไม่อยากเห็นหน้าเขาตอนนี้เท่าไรนัก

มาทำไม หรือหาตัวยัยลันเจอแล้ว

เปล่าครับ อรชชัยก้มหน้าพูดพยายามที่จะไม่มองหน้าบิดา เขาพยายามตามหาอรัญยาทุกที่ที่คิดว่าอรัญยาจะไปจนตอนนี้ชายหนุ่มไม่รู้จะไปตามหาน้องสาวคนนี้ได้จากที่ไหนอีกแล้วและเขาก็อยากให้บิดาของเขาเข้าใจด้วย

ผมพยายามแล้วนะครับคุณพ่อ ผมพยายามตามหาน้องลันแล้วแต่ก็ไม่พบ

ใบหน้าของคนฟังไม่ได้ราบรื่นแต่อย่างใดกลับแสดงถึงความผิดหวังที่ได้รับคำตอบเช่นนั้น พัชระวางฝักบัวลงที่เก็บของมันก่อนจะเดินเข้าไปนั่งเก้าอี้อย่างเงียบงันพลางยกถ้วยชาขึ้นดื่มด้วยสีหน้านิ่งเฉยราวกับคำพูดของลูกชายเป็นเพียงแค่สายลม บิดาของอรชชัยมักเป็นแบบนี้ ทุกครั้งที่ท่านเป็นแบบนี้เขารู้สึกไม่สบายใจเลยห่วงสุขภาพของท่านกลัวว่าท่านจะเครียดมากจนถึงขั้นต้องเข้าโรงพยาบาล

แกมาถามพ่อทำไม พ่อบอกแล้วยังไงว่าถ้าภายในเดือนนี้แกยังตามหายัยลันไม่เจอ แกก็ไม่ต้องมาเรียกฉันว่าพ่ออีก

โธ่คุณพ่อครับอรชชัยเดินตามมานั่งลงตรงข้ามบิดาของเขา มองหน้าท่านด้วยความวิงวอน เขาไม่อยากให้ต้องถึงขั้นตัดพ่อตัดลูก เขาแค่อยากให้ท่านเข้าใจบ้างว่าบางทีเรื่องบางเรื่องมันก็ไม่เป็นดั่งที่คิดฝันไว้ การที่อรัญยาหายตัวไปก็อาจเป็นเพราะเธออยากหนีการแต่งงานที่ดูเหมือนเป็นการคุมถุงชนก็ได้

แกก็รู้ว่าพ่อมีแผนที่จะให้ยัยลันแต่งงานกับลูกชายของเพื่อนพ่อ เรากำหนดว่าจะให้พวกเขาเจอตัวกันในเร็วๆ นี้แต่แกทำทุกอย่างพังหมดพัชระเอ่ยกับลูกชาย หากไม่ติดว่าต้นเดือนหน้าจะถึงวันกำหนดที่ทั้งสองจะต้องเจอกัน พัชระคงไม่อารมณ์เสียมากขนาดนี้

ผมทราบดีครับว่าผมใจอ่อนให้ลันมาโดยตลอด ผมทราบดีครับว่าผมผิดและยัยลันเธอก็ทราบดีว่าจะต้องแต่งงานกับลูกชายของเพื่อนพ่อ เธอจึงอยากจะไปเที่ยวเพื่อปลดปล่อยอารมณ์ก่อนจะกลับมาทำตามคำสั่งของคุณพ่อ ถ้าผมไม่อนุญาตให้ลันไป ลันก็จะไม่สบายใจแต่ผมไม่คิดว่าลันจะหายตัวไปแบบนี้เขาพูดจากใจจริงเพราะเขาสงสารน้องสาวที่ต้องแต่งงานกับคนที่เธอไม่ได้รักและไม่คิดว่าอรัญยาจะคิดหนีไปแบบนั้นเพราะเขารู้จักนิสัยของน้องสาวคนนี้ดีว่าเธอจะไม่ทำแบบนั้นนอกจากมันจะมีเรื่องร้ายๆ เกิดขึ้นกับตัวเธอจริงๆ

นั่นสิ หากแกมีสมองคิดสักนิดก็คงคิดได้นะว่ายัยลันอาจจะหนีไปแล้วก็ได้พัชระได้ทีต่อว่าลูกชายของท่านอย่างเหลืออดก่อนจะนึกโมโหที่จนป่านนี้ยังหาตัวอรัญยาไม่เจอเสียที เห็นทีทุกอย่างคงจะพังก็คราวนี้กระมั่ง

 

ฉันจะทำยังไงดีนะ

อรัญยาบ่นกับตัวเอง หญิงสาวเดินไปเดินมาอยู่ทางเข้าห้องสุขาในสนามบิน ตอนนี้รายุทธ์และกรกรวีกำลังนั่งคอยเธออยู่ที่เก้าอี้ด้านหน้าจุดซื้อตั๋วเครื่องบิน ร่างเล็กเดินสาวเท้าถึงมุมชะเง้อหน้ามองหาร่างของพวกเขาอย่างนึกหาช่องทาง จะเป็นไปได้ไหมที่เธอจะรีบชิ่งหนีออกไปเสียตอนนี้เลย

ใบหน้าหวานคลี่ยิ้มออกมาอย่างมีเลศนัย แต่เธอจะออกไปจากที่ตรงนี้ยังไงนะสิ หญิงสาวหันกลับไปมองยังต้นทางแต่แล้วกลับเห็นแต่รายุทธ์ กรกรวีไปไหนแล้วล่ะสายตาหวานมองกวาดไปทั่วบริเวณกว้างอย่างจับจ้องเพื่อให้เจอร่างของกรกรวีแต่จนแล้วจนรอดเธอก็ยังไม่เห็น ใบหน้าหวานยิ้มออกมาในที่สุดเมื่อในใจกำลังคิดหาทางหนีจากเขาได้แล้ว ฝีเท้าเล็กเตรียมตัวจะเดินออกจากมุมทางเข้าห้องน้ำของสนามบิน ลำพังแค่รายุทธ์คนเดียวเธอสู้ไหวอยู่แล้ว สองก้าวแรกผ่านพ้นอย่างราบรื่นแต่ดันมาสะดุดตรงก้าวที่สามเมื่อร่างของหญิงสาวถูกจับกุมจากมือของใครบางคน อรัญยาสะดุ้งตกใจรีบหันไปมอง

คุณ

อรัญยาหน้าซีดเผือดเมื่อได้เห็นหน้าตาของเจ้าของมือคู่นี้ ทำไมกันนะ ทำไมเวลาที่เธอคิดจะทำอะไรจะต้องถูกขัดขวางอยู่เรื่อย กรกรวีมองใบหน้าสวยของหญิงสาวอย่างเย้ยหยัน ถ้าเขาไม่คิดสงสัยที่หญิงสาวหายตัวไปนานขนาดนี้ เขาคงนั่งรอหญิงสาวเก้อเพราะกว่าจะรู้อีกทีอรัญยาก็คงหนีไปแล้ว

นี่คุณวี ปล่อยฉันนะ ฉันบอกให้ปล่อยไง หญิงสาวตะโกนใส่หน้าเขาสองเท้าพยายามจะวิ่งให้ทันฝีเท้าหนาที่กำลังลากให้เธอเดินตาม

นี่คุณวี ไม่ได้ยินที่ฉันพูดหรือยังไง ฉันตามคุณไม่ทันแล้วนะ ถ้าคุณอยากเดินเร็วไปแบบนั้นคุณก็ปล่อยมือฉันสิจะมาลากฉันให้ไปกับคุณด้วยทำไม ปากหวานยังคงดังต่อว่าเขาเรื่อย ชายหนุ่มนึกอยากลงโทษเธอกับความปากดีของเธอโดยการจูบสั่งสอนสักทีสองทีแต่เขาทำแบบนั้นไม่ได้เมื่อสถานที่นี้ไม่ใช่ที่ที่เขาจะทำแบบนั้นได้

รายุทธ์ลุกขึ้นยืนทำหน้างงเมื่อเห็นเจ้านายของเขากำลังลากตัวอรัญยาให้เดินมาก่อนจะเข้าใจในเวลาต่อมา

ฉันไม่มีทางปล่อยให้เธอหนีฉันไปได้หรอกนะ อรัญยา

ถ้าอย่างนั้นคุณก็คงต้องเอาโซ่มาล่ามฉันไว้แล้วละค่ะ หญิงสาวพูดอย่างคนโมโห

ก็เป็นความคิดที่ดีนะ เขาพูดขึ้นก่อนจะปล่อยเธอไว้กับรายุทธ์ อรัญยาอ้าปากค้างพาลใส่แม้กระทั่งรายุทธ์ที่อยู่เฉยๆ

คุณรายุทธ์ เจ้านายของคุณแย่มากๆ หญิงสาวต่อว่าเขาทางอ้อม ถือโอกาสนั่งเก้าอี้ด้วยความรู้สึกเซ็ง ตอนนี้เธออยากกลับบ้านมากที่สุด คิดถึงบิดาเธอ คิดถึงพี่ชายของเธอแต่ทำไมเขาถึงไม่เข้าใจเธอบ้าง กรกรวีนั่งลงข้างๆ ทำตัวราวกับผู้คุมขังเธอ

ฉันว่าเรื่องนี้เราคุยกันรู้เรื่องแล้วนะ อรัญยา เธอควรสำนึกในบุญคุณที่ฉันช่วยเธอให้รอดพ้นจากพวกแมงดาพวกนั้นบ้างสิ อ้อหรือเธอเป็นประเภทไม่รู้จักบุญคุณคน อรัญยาเม้มปากตัวเองแน่น อยากตอบเขาเหลือเกินว่าที่เธอถูกเขากระทำมาตลอดนั้นก็ถือว่าหญิงสาวชดใช้ให้หมดแล้ว ทันใดนั้นความคิดเรื่องแต่งงานมันก็แล่นเข้ามาสั่งการให้เธอต้องพูดออกไป

คุณวีค่ะ อันที่จริงที่ฉันต้องรีบกลับบ้านนั้นเป็นเพราะฉันต้องกลับไปทำภารกิจบางอย่าง

อะไร คนถามเหมือนไม่ได้ใส่ใจเท่าไรมากนัก

กลับไปแต่งงานค่ะ สมองของเธอสั่งให้พูดออกไปแบบนั้นทั้งที่หญิงสาวไม่คิดว่าเธอจะต้องยกเอาเรื่องแต่งงานมาเป็นข้ออ้างในการปล่อยตัวของเขาแต่เธอก็ไม่เห็นทางอื่นที่มันดีกว่านี้ ใบหน้าหวานมองหน้าชายหนุ่มด้วยใจลุ้น ได้ฟังแบบนี้เขาคงจะยอมปล่อยเธอกลับไป

แต่งงาน

เหมือนเขาจะอึ้งในคำตอบนั้นเล็กน้อย กรกรวีจ้องหน้าสาวสวยตรงหน้าด้วยไม่คิดว่าหญิงสาวจะกล้ากุเรื่องแบบนี้มาหลอกให้เขายอมตายใจแต่อรัญยาคงประเมินเขาผิดเพราะคนอย่างกรกรวีไม่มีทางปล่อยเธอไปไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตาม

เออ ใช่ค่ะ ความจริงฉันกำลังจะแต่งงานเธอเอ่ยติดๆ ขัดๆ ไม่เคยคิดเลยว่าจะต้องเอาเรื่องแต่งงานมาเป็นข้ออ้างทั้งที่ก่อนหน้านั้นหญิงสาวหดหู่ใจมากแค่ไหนกับการที่ต้องแต่งงานและถ้าไม่ใช่เพราะเธออยากมาทำใจถึงพัทยาหญิงสาวก็คงไม่พบกับเรื่องเลวร้ายแบบนี้

แล้วยังไง กรกรวีหน้าตายถามกลับด้วยใบหน้าแสนเรียบเฉย อรัญยาอ้าปากค้างนึกไม่ถึงว่าเขาจะเป็นคนไร้ความรู้สึกแบบนี้ได้ ในเมื่อเขารู้ว่าเธอกำลังจะเป็นเจ้าสาวของคนอื่น อย่างน้อยๆ เขาก็น่าจะให้อิสระและยอมปล่อยให้หญิงสาวได้กลับไปแต่งงานแต่สิ่งที่เธอคิดและหวังมันไม่ได้เป็นอย่างนั้นเลย

คุณวี

เลิกคิดได้เลยว่าฉันจะปล่อยเธอไปง่ายๆ ตราบใดที่ฉันยังไม่เบื่อเธอ เธอก็ไม่สามารถไปไหนได้ทั้งนั้น อ้อ แล้วอย่าคิดทำอะไรบ้าๆ ด้วยการตะโกนขอความช่วยเหลือจากคนอื่น ไม่อย่างนั้นเธอจะได้เห็นว่าฉันก็ชั่วกับเธอได้เหมือนกัน เขาย้ำเสียงหนักแน่น เรื่องอะไรเขาจะยอมปล่อยเธอไปง่ายๆ กรกรวีลุกขึ้นยืนทำหน้านิ่ง ยิ้มมุมปากให้หญิงสาวได้ขนลุกก่อนจะเดินตัวตรงเข้าจุดตรวจ อรัญยาเม้มปาก กำมือสองข้างแน่นมองคนที่ไร้ความรู้สึกเดินจากไป

ใจร้าย รายุทธ์ที่นิ่งอยู่ฟังการสนทนาของพวกเขาอยู่นานถึงกลับหัวเราะคิกออกมาทั้งที่บรรยากาศก่อนหน้านี้ดูตึงเครียดมากแค่ไหน อีกคนอยากไปแต่อีกคนกลับไม่ยอมให้ไป เขาดูเจ้านายกับอรัญยาเหมือนละครพ่อแง่แม่งอนยังไงยังงั้น

คุณรายุทธ์ นี่คุณหัวเราะฉันหรือคะ รายุทธ์หุบปากเงียบส่ายหน้าไปมา

ผมแค่แปลกใจที่นานๆ จะมีคนพูดว่าเจ้านายผมใจร้าย

ก็เจ้านายของคุณใจร้ายจริงๆ ฉันไม่เข้าใจเลยว่าเขาจะรั้งตัวฉันไว้ทำไม ถ้าเขาอยากได้เงิน ฉันก็จะให้แต่ต้องหลังจากที่ฉันกลับไปหาคุณพ่อก่อน อรัญยาพูด เธอโมโหที่เรื่องมันไม่จบลงด้วยดีนอกจากเขาไม่ยอมปล่อยไปแล้วหญิงสาวยังต้องเดินทางไปฝรั่งเศสกับเขาอีก

แต่ผมว่าตอนนี้เรารีบไปกันดีกว่าครับก่อนที่เจ้านายของผมจะใจร้ายมากกว่านี้ รายุทธ์อารมณ์ขันยกเอาคำพูดของอรัญยามาใช้ประโยชน์ หญิงสาวนึกค้อนเขาในใจยอมตามรายุทธ์ไปหากรกรวีแต่โดยดี อรัญยายืนนิ่งคิดอะไรไม่ออก ตอนนี้สิ่งที่เธอหวังเลือนรางเต็มที พ้นจากที่นี่ไปแล้วทุกอย่างก็คงยากขึ้นป่านนี้พี่ชายของเธอคงถูกบิดาเล่นงานอย่างหนักโทษฐานที่ปล่อยให้หญิงสาวออกมาเที่ยวคนเดียวแบบนี้และไหนจะเรื่องแต่งงานอีก หากเธอไม่ได้แต่งงานครอบครัวของเธอคงพบจุดจบแน่

เฮ้อ หญิงสาวปล่อยเสียงออกมา รู้สึกเหนื่อยใจกับปัญหาชีวิตที่ถาโถม เธอเหนื่อย เธอล้าจนไม่รู้ว่าจะแก้ไขยังไงดี เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะหลุดพ้นจากกรงเหล็กนี้เมื่อไร

คุณอรัญยาครับ เชิญครับ รายุทธ์เดินมาตามเธอเมื่อไม่เห็นว่าหญิงสาวจะตามเขาเข้าไป

คุณรายุทธ์ คุณจะไม่ช่วยฉันจริงๆ หรือคะ

อย่าพูดอีกเลยครับ ผมช่วยคุณไม่ได้จริงๆ

แต่ว่า... หญิงสาวเตรียมจะพูดอีกแต่ถูกรายุทธ์ห้ามก่อน

ต่อให้คุณคุกเข่าอ้อนวอนผมมันก็ไม่มีประโยชน์ ถึงยังไงผมก็ช่วยคุณไม่ได้

อรัญยาโมโห ทำหน้าบึ้งใส่รายุทธ์ก่อนจะเดินจ้ำๆ นำชายหนุ่มเข้าไปยังจุดตรวจผู้โดยสาร รายุทธ์ส่ายหน้า เห็นทีศึกนี้คงจะสงบยากและเขาก็ไม่อยากรู้ด้วยว่าใครจะเป็นผู้ชนะเพราะเขาไม่อยากเห็นใครคนใดคนหนึ่งต้องเสียใจ มันคงเจ็บมากโดยเฉพาะถ้าคนที่แพ้คือเจ้านายของเขาเอง


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่อุดหนุนนะคะ"

ไบคาร์บ/ กรงแก้ว


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha