พิศวาสดอกรัก

โดย: ไบคาร์บ/ กรงแก้ว



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 8 : อิสรภาพในมือมาร


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 8

อิสรภาพในมือมาร

ช่วงเย็นหลังเลิกงานอรชชัยกำลังนั่งคิดเรื่องที่เขาได้คุยกับบิดาเมื่อหลายวันก่อน บิดาของเขายังไม่เลิกที่จะเอาตัวอรัญยามาแต่งงานกับลูกชายของเพื่อนท่าน และท่านกำลังเครียดเรื่องที่เขายังตามหาอรัญยาไม่พบ อรชชัยถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยล้านึกเป็นห่วงน้องสาวที่ไม่รู้เป็นตายร้ายดียังไง อรชชัยขอความช่วยเหลือจากนายตำรวจที่เป็นเพื่อนของเขาเองให้ออกตามหาอรัญยาอีกแรงแต่จนป่านนี้ก็ยังไม่ได้รับความคืบหน้าใดๆ

วิยาภาเดินเข้ามาหาหลังจากที่ตัวเธอเริ่มรู้ตัวว่าทำเกินเหตุ เพราะช่วงหลังๆ อรชชัยไม่ยอมเอาใจและดูแลเธอเหมือนเมื่อก่อนเนื่องจากมัวแต่ไปวุ่นอยู่กับเรื่องของน้องสาวทำให้วิยาภาเกิดอาการน้อยใจจนถึงขั้นทะเลาะกับสามีของเธอด้วยเรื่องเล็กน้อยแต่ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าเธอผิดและไม่ควรตีโพยตีพาย อย่างน้อยๆ เขาก็คือบ่อเงินบ่อทองของเธอ สองมือเล็กเดินเข้ามาโอบกอดสามีจากด้านหลัง อรชชัยสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะยิ้มให้ภรรยาของเขา

หายโกรธผมแล้วหรือ วิยา อรชชัยพูดขึ้นเป็นเพราะเขาเองก็มีส่วนผิดที่ละเลยหน้าที่ของสามี เขาวุ่นอยู่กับเรื่องของอรัญยามากจนไม่มีเวลาให้วิยาภา ฉะนั้นมันก็ไม่ใช่ความผิดของเธอที่คิดน้อยใจในตัวเขา

วิยาไม่ได้โกรธชัยนะคะ แค่น้อยใจเฉยๆ หญิงสาวเปลี่ยนมานั่งลงบนตักชายหนุ่ม ตอนนี้เธอขอแค่อย่างเดียวขอให้เขามีเวลาให้เธอบ้างไม่ใช่เอาเวลาทั้งหมดไปอยู่กับเรื่องของอรัญยา

ผมขอโทษนะวิยา

แล้วตามหาน้องลันไปถึงไหนแล้วคะ อรชชัยหน้าเจื่อน

ยังไม่เจอตัวเลย ผมกำลังเครียดว่าถ้าไม่เจอลัน เรื่องแต่งงานก็คง... เขาพูดค้างไว้ ไม่อยากที่จะคิดว่าหากไม่มีงานแต่งงานเกิดขึ้นแล้วตระกูลของเขาจะเป็นยังไงต่อไป

หาไม่เจอหรือว่าน้องลันไม่ยอมกลับมากันแน่คะ เราถึงหาตัวน้องลันไม่เจอซะที วิยาภาออกความคิดเห็น

ถ้าเป็นอย่างที่วิยาว่ามันก็ต้องมีปัญหาแน่

ก็ไม่เห็นจะมีปัญหาอะไรนี่ค่ะ ในเมื่อน้องลันไม่ยอมกลับมาเอง นั่นก็หมายความว่าน้องลันไม่ยอมแต่งงานกับคนที่คุณพ่อหามาให้ ความจริงเรื่องแค่นี้คุณพ่อก็ไม่น่าโกรธ

วิยา มันมีอีกหลายเรื่องที่วิยาไม่รู้อรชชัยตอบวิยาภา เขาไม่แน่ใจว่าควรจะเล่าเรื่องนี้ให้ภรรยาของเขาฟังดีไหม

วิยาไม่อยากรับรู้อะไรหรอกนะคะ ลองคิดดูสิค่ะชัยถ้าน้องลันไม่ยอมแต่งงาน คุณพ่ออาจจะโกรธเธอและตัดเธอออกจากกองมรดก ซึ่งมันจะเป็นผลดีกับเราสองคนนะคะ

 “ไม่ดี ไม่ดีแน่ๆ ถ้าเกิดยังหาตัวลันไม่เจอแบบนี้อรชชัยตอบภรรยาสาว มาถึงขั้นนี้แล้วเขาคงต้องเล่าเรื่องทุกอย่างให้วิยาภาทราบเผื่อบางทีความเก็บกดที่มันฝั่งอยู่ในใจของเขาจะมลายลงได้บ้าง

ทำไมคะ น้องลันสำคัญขนาดนั้นเชียวหรือคะวิยาภาเริ่มสงสัยในท่าทีแปลกไปของสามีเมื่อเอ่ยถึงอรัญยา หล่อนสำคัญอะไรนักหนาทำไมทุกคนถึงต้องเอาอกเอาใจและตามหาจนแทบจะพลิกแผ่นดิน

ใช่ เพราะลันจะเป็นคนเดียวที่จะทำให้ตระกูลของเราอยู่รอด

อยู่รอด หมายความว่ายังไงคะ วิยาภารีบถามกลับ ร้อนเนื้อร้อนตัวอย่างบอกไม่ถูก

ถ้าลันไม่ได้แต่งงานกับลูกชายเพื่อนคุณพ่อ ตระกูลของเราก็จะต้องล้มละลาย

ว่าไงนะคะ ล้มละลายวิยาภาอึ้งในสิ่งที่หญิงสาวได้ยิน มันหมายความว่ายังไงกัน เรื่องล้มละลายมาเกี่ยวข้องกับตระกูลเก่าแก่แบบนี้ได้ยังไงกัน ใบหน้าที่ฉายรอยยิ้มเมื่อครู่หายไปจนหมดเหลือเพียงดวงตาวาวโรจน์ที่กำลังแสดงอาการไม่พอใจออกมา

หลายปีที่ผ่านมาบริษัทของเราประสบกับปัญหาเงินขาดจนคุณพ่อต้องไปขอกู้กับบริษัทยักษ์ใหญ่ที่เป็นเพื่อนของคุณพ่อเขาพูดค้างไว้เมื่อกำลังนึกถึงเรื่องราวในครั้งก่อนซึ่งเขาก็อยู่ในเหตุการณ์ตอนที่บิดาของเขาไปขอกู้ยืมเงินจากเพื่อนของท่านที่ค่อนข้างรวยมหาศาล เรื่องนี้เขาก็ไม่รู้ข้อมูลที่แน่ชัดแต่ทั้งหมดออกมาจากปากของบิดาซึ่งเขาคิดว่ามันเป็นเรื่องจริงที่ครอบครัวของเขาจะต้องพบกับความล้มละลาย

แล้วยังไงต่อคะหญิงสาวใจร้อนรีบถามกลับมาทันที

ฝ่ายโน้นคือผมหมายถึงเพื่อนของคุณพ่อนะ ท่านอยากมีทายาทสืบสกุลเลยอยากได้ลันมาเป็นลูกสะใภ้โดยมีเงื่อนไขสองสามข้อซึ่งในเงื่อนไขนั้นผมไม่รู้ว่ามันมีอะไรบ้างแต่ที่แน่ๆ ถ้าไม่มีลันมาแต่งงานด้วยเห็นทีคราวนี้ตระกูลเก่าแก่ของเราคงไม่เหลือความยิ่งใหญ่ไว้อีกหญิงสาวที่นั่งฟังได้แต่อึ้ง ทำอะไรไม่ถูกเมื่อความจริงสิ่งที่เธอคิดมาตลอดกลับไม่ใช่อย่างที่คิด ตระกูลที่ยิ่งใหญ่ มั่นคงและมีชื่อเสียงกำลังจะถูกฟ้องล้มละลาย ร่างที่เล็กกว่าพลันลุกขึ้นยืนทันที จ้องมองหน้าสามีหนุ่มที่ตอนนี้กำลังทำหน้าตาเศร้าจับจิต

ทำไมถึงไม่บอกวิยาตั้งแต่แรกคะ วิยาจะได้ไม่ต้องมาแต่งงานกับชัย

อรชชัยสะอึกกับคำถามกลับของวิยาภาด้วยไม่คิดว่าเขาจะมาได้ยินคำพูดนี้จากปากของเธอ ซึ่งเป็นผู้หญิงที่เขารักมากที่สุดรองจากมารดาและอรัญยาแต่ผู้หญิงคนที่เขารักคนนี้กำลังจะทำให้เขาชอกช้ำเสียใจ

วิยาเขาพยายามเรียกชื่อเธอเพื่อเตือนสติ เผื่อบางทีเธออาจกำลังสับสนจนเผลอพูดอะไรออกไป เขาเพียงคิดว่าเธออาจจะไม่ได้ตั้งใจพูดแบบนั้น

วิยาคิดมาตลอดว่าวิยาจะต้องได้ครอบครองทรัพย์สมบัติของอรุณไพศาลแม้จะได้ส่วนแบ่งแค่ครึ่งเดียวก็ตามแต่วิยาไม่เคยคิดว่าตระกูลที่ยิ่งใหญ่อย่างอรุณไพศาลจะถึงคราวล้มสลายคนพูดใส่อารมณ์โกรธเต็มที เธอไม่อยากเชื่อว่าตัวเองจะถูกหลอกได้ เธอแค่คิดว่าการที่ได้แต่งงานกับอรชชัย ลูกชายของตระกูลผู้ดีจะทำให้ชีวิตของเธอดีขึ้น เพื่อนๆ ของเธอต่างก็อิจฉาในความโชคดีนี้แต่แล้วทุกอย่างก็จบสิ้นลง

มันยังไม่ถึงขั้นล้มละลายหรอกนะ วิยา คุณอย่าวิตกเกินเหตุเลยนะ

วิตกหรือคะ ให้ตายสิถ้าฉันรู้ว่าตระกูลผู้ดี ตระกูลที่ใครๆ ต่างยกย่องแท้ที่จริงมันก็ดีแต่เปลือกนอก ส่วนเนื้อในนั้นแทบไม่มีดีอะไรเลย ถ้าวิยารู้อย่างนี้จ้างให้วิยาก็ไม่แต่งงานกับชัยหรอกนะคะ

ช่างเป็นเรื่องที่น่าเสียใจมากที่สุดอรชชัยนิ่งเงียบไม่อาจพูดอะไรออกมาได้ตอนนี้เขาก็เหมือนกับคนที่ไม่รู้จะเดินไปทางไหนดี ทุกทางที่เขาเดินถูกแขวนไว้อยู่บนเส้นด้ายและเขาก็ไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงกับชีวิตที่ยุ่งเหยิงนี้ดี

 

นี่คุณวี

เธอเริ่มส่งเสียงทักเขาหลังจากที่เงียบสักพัก ตอนนี้เครื่องบินสายที่นั่งกำลังโลดแล่นไปในอากาศ เธอนั่งข้างๆ เขาส่วนรายุทธ์ก็นั่งกับใครอีกคน ที่นั่งของเขาและเธอเป็นที่นั่งเฉพาะแขกวีไอพีเท่านั้น หญิงสาวหันมามองหน้ากรกรวีอย่างอ้อนวอนเป็นครั้งสุดท้ายและดูเหมือนเขาเองจะรู้ว่าเธอกำลังจะเอ่ยอะไรออกมา

หยุด ถ้าพูดเรื่องเดิมอีกอย่าหาว่าฉันไม่เตือน

กรกรวีรีบเตือน เพราะเขาไม่อยากได้ยินหญิงสาวเอ่ยขอไปจากเขาอีก ได้ฟังมันกี่ครั้งก็ไม่ทำให้เขารู้สึกดีขึ้นตรงกันข้ามประโยคนี้มันทำให้เขารู้สึกใจสั่นอย่างบอกไม่ถูกซึ่งมันอาจเป็นความต้องการของเขาที่อยากให้เธออยู่หรืออาจเพราะเขาอยากเอาชนะเธอ

ก็ฉันอยากกลับบ้าน....ไม่ทันที่ประโยคนั้นจะจบลง เรียวปากอิ่มก็ถูกลงโทษโดยผู้ออกคำสั่งเตือนมาก่อนหน้า หญิงสาวร้องอู้อี้ในลำคอพยายามดิ้นรนเพื่อให้พ้นจากการจุมพิตเร้าร้อนของเขา

เป็นไง ทีนี้ยังอยากจะพูดอยู่อีกไหมเสียงเย้ยหยันจากคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ส่งผลให้ใบหน้าหวานแดงซ่านขึ้นมา อรัญยาไม่อยากเชื่อว่าเขาจะกล้าทำแบบนี้กับเธอในสถานที่ที่มันไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไรนัก นี่ดีนะที่ตอนนี้ไม่มีใครสนใจเพราะที่นั่งวีไอพี่ของเธอกับเขาอยู่ข้างหลังสุด

แต่ฉัน

ฮึเหมือนเธอจะยังไม่ยอมจบจนเขาต้องรีบส่งเสียงดักขึ้นมาก่อน ถ้าคราวนี้ยังพูดเรื่องเดิมอีก เห็นทีเขาคงจะต้องสั่งสอนเธออย่างจริงๆ จังๆ เสียทีโทษฐานที่มาทำให้เขาหงุดหงิดและพลอยอารมณ์เสียไปด้วย

ไม่พูดแล้วก็ได้หญิงสาวทำหน้าหงุดหงิด กลัวว่าเขาจะทำอะไรบ้าๆ อีกและคนที่จะอายก็คงหนีไม่พ้นเธอ ต่อให้พยายามแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์ หัวใจของเขาถูกปิดตายปิดรับทุกอย่างและเธอเองก็คงหมดทางหนีแล้วจริงๆ

 

            “วิยา วิยา นั่นคุณจะไปไหน

อรชชัยวิ่งเข้ามาขวางรถที่กำลังจะออกไปข้างนอก เขาเห็นเธอเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าก่อนจะเดินหน้าบึ้งตึงขึ้นรถส่วนตัวของเธอไป

            หลีกไปค่ะชัย หญิงสาวเอ่ยเสียงแข็งกร้าวเปิดกระจกรถเอาแทบไม่อยากคุยกับเขาอีก เสียงนั้นดูเย็นชาจนอรชชัยรู้สึกเจ็บอย่างบอกไม่ถูกเมื่อคนที่เขารักมาตลอดกำลังจะตีตัวออกห่างจากเขา เพียงเพราะรู้ว่าเขากำลังจะหมดตัว นี่หรือความรัก อรชชัยคิดในใจยืนมองรถของภรรยาสาวที่กำลังจะขับออกไป

            ผมไม่หลีก วิยา คุณอย่าไปเลยนะ อยู่กับผมเถอะ ตอนนี้ผมต้องการกำลังใจที่สุด เขาเอ่ยนัยน์ตาเศร้าแต่ดูเหมือนคนที่เขาขอร้องนั้นไม่ได้แคร์ความรู้สึกของเขาเลย

            ชัยค่ะ ชัยจะให้วิยาอยู่รอจนวันนั้นมาถึงจริงๆ นะหรือคะ ไม่ค่ะ วิยาไม่มีทางรอให้วันนั้นมาถึงตัววิยาแน่นอนค่ะ เธอตะโกนกลับมาพร้อมทั้งเหยียบคันเร่งเตรียมพร้อมจะขับออกไปต่อให้เขาขวางเธอหญิงสาวก็จะไปให้ได้ เพราะเธอรับไม่ได้ที่จะต้องรอให้วันนั้นมาถึง

            วิยา ขอร้องเถอะ ผมไม่มีใครอย่าทิ้งผมไปเลย

            “ไม่ เรื่องของเรามันจบแล้ว ปล่อยวิยาให้ไปตามทางของวิยาเถอะนะคะ เธอไม่อยากคุยอีกแล้ว รถคันงามวิ่งสู่เบื้องหน้าก่อนจะขับเฉียดร่างของอรชชัยแค่นิดเดียว อรชชัยล้มลงตรงนั้นโดยที่ภรรยาสาวของเขาไม่ได้สนใจเลย เธอยังขับรถออกไปจนเลยลับ เขาปล่อยน้ำตาออกมาด้วยความเศร้าน้ำตาของลูกผู้ชายที่ถูกภรรยาทิ้ง เธอเห็นเงินของเขาสำคัญกว่าตัวเขา เธอยอมทิ้งความเป็นครอบครัวเพียงเพราะเขากำลังจะล้มละลายและต่อไปนี้เธอก็คงไม่คิดหันหลังกลับมาหาเขาอีก ใบหน้าของอรชชัยที่เต็มไปน้ำตาบอกอารมณ์ของเขาได้ดี ถ้าอรัญยาไม่หายตัวไปเรื่องทุกอย่างคงไม่ต้องจบลงแบบนี้

 

อรัญยายืนตะลึงกับความยิ่งใหญ่ของบ้านไม้ทรงไทยบนพื้นที่กว่าร้อยไร่ ด้วยไม่คิดว่าใจกลางเมืองปารีสประเทศฝรั่งเศสจะมีบ้านทรงไทยแบบนี้ปลูกไว้ แม้จะมีแนวผสมผสานเอาสไตล์การสร้างของฝรั่งเศสมารวมด้วยแต่ทั้งหมดมันก็ทำให้หญิงสาวคิดถึงบ้านหลังงามของเธอที่ไม่รู้จะมีโอกาสได้กลับไปไหม หญิงสาวหัวใจอ่อนแรงเดินตามหลังกรกรวีและรายุทธ์เข้าไปในรั้วเหล็กสีทองที่ทำหน้าที่เป็นกรอบสี่เหลี่ยมปิดกั้นพื้นที่กว่าร้อยไร่ แม้ไม่คิดว่าเขาจะมีบ้านหลังใหญ่โตขนาดนี้แต่เธอก็ไม่ได้คิดว่าเขาจะเป็นคนจน เพราะถ้าลองมีเงินห้าแสนมาไถ่ตัวเธออย่างไม่ลังเลมันก็หมายความว่าเขาไม่ใช่คนธรรมดาและคงไม่ใช่คนจนแน่ๆ

ใบหน้าหวานทำหน้าเศร้า สองเท้าเดินเข้ามาถึงในบ้านหลังใหญ่ ภายในตกแต่งอย่างสวยหรูสมกับเป็นบ้านหลังราคาแพง ของตกแต่งทุกอย่างล้วนดูดีและทรงสง่า ร่างเล็กหย่อนก้นลงนั่งเก้าอี้โซฟานุ่มที่วางอยู่ในส่วนที่เป็นห้องโถงใหญ่ซึ่งเป็นจุดแรกที่เธอมาถึง สายตามองกวาดไปรอบๆ บ้านอย่างว่างเปล่า แม้จะเป็นบ้านหลังใหญ่โต หรูหราแค่ไหนแต่ถ้าไม่มีคนที่เธออยากเจอมันก็ไม่มีความหมาย เสียงโทรศัพท์ของรายุทธ์ขัดความคิดของหญิงสาวที่กำลังคิดไปเรื่อยจนต้องวกกลับเข้ามาสู่ในโลกปัจจุบัน

 “เออ เจ้านายครับ ท่านประธานจะขอสายด้วยครับรายุทธ์พูดขึ้นหลังจากที่การเดินทางได้สิ้นสุดลงแล้วพร้อมกับการกลับมาถึงบ้านอย่างปลอดภัย

กรกรวีรับสายต่อจากรายุทธ์ก่อนจะพูดเสียงเรียบแต่สีหน้ากลับดูน่าสงสัยในสายตาของอรัญยา เธอรู้สึกได้ว่าหน้าของเขาเครียดและขรึมลงอย่างน่าแปลกใจ

ครับ

ได้ครับแล้วผมจะไปเดี๋ยวนี้

กรกรวีวางสายลงก่อนจะโยนมือถือไปให้ลูกน้องคนสนิท ตอนนี้เขายังไม่อยากไปพบหน้าบิดาบุญธรรมของเขาเลยแต่เขาก็รู้ว่าไม่สามารถขัดคำสั่งของท่านได้

รายุทธ์ ฉันฝากนายจัดการทางนี้แทนด้วยร่างหนาลุกขึ้นยืน ยกข้อมือขึ้นมองนาฬิกาก่อนจะหันมามองหน้าผู้หญิงของเขา

อรัญยา เธอเองก็ควรขึ้นไปพักผ่อนได้แล้ว คิดเสียว่าที่นี่คือบ้านของเธอเองเขาออกคำสั่งกับเธอ รู้ดีว่าเธอคงไม่อยากคุยกับเขามากเท่าไรก็ในเมื่อเขาขัดใจเธอแต่มันช่วยไม่ได้ในเมื่อเรื่องที่เธอขอเป็นเรื่องที่เขาไม่สามารถให้ได้

แต่ว่า...อรัญยาทำท่าจะค้านแต่ถูกขัดอารมณ์โดยเลขาของเขาเอง รายุทธ์คงจะกลัวว่าถ้าเธอค้านคำสั่งของเจ้านายเขาอีก เธออาจจะโดนดี หญิงสาวจึงได้แต่ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายมองตามร่างกรกรวีที่เดินออกจากบ้านไปด้วยแววตาเศร้าๆ

เชิญครับคุณอรัญยารายุทธ์เอ่ยเชิญชวน เวลานี้มันก็มืดค่ำมากแล้วเขาเองก็มีงานที่ต้องสะสางและรวบรวมเข้าในที่ประชุมวันพรุ่งนี้

เออ คุณรายุทธ์ เจ้านายของคุณจะไปไหนหรือคะแม้ไม่ได้ตั้งใจที่จะถามถึงแต่มันก็อดถามไม่ได้ ก็นี่มันดึกมากแล้วแถมเขาก็เพิ่งเดินทางมาถึงบ้านและยังขับรถออกไปคนเดียวอีกเกิดไปหลับในเข้ามันจะไม่เกิดอุบัติเหตุหรือ ใบหน้าหวานดูเจื่อนลงเมื่อรู้สึกว่าตัวเองจะเป็นห่วงเขามากจนเกินไป

ไปพบท่านประธานครับ

รายุทธ์ตอบสั้นๆ ถือโอกาสยกกระเป๋าเดินทางของหญิงสาวเข้าไปไว้ข้างบนห้องโดยมีร่างของอรัญยาเดินตามมาด้วย หญิงสาวรอให้รายุทธ์ออกจากห้องนอนที่ถือเป็นห้องนอนของเธอไปแล้วเมื่อเจ้าของบ้านตอนนี้ออกไปข้างนอก ออกไปหาคนที่เป็นท่านประธาน เธอไม่รู้ว่าท่านประธานคนที่รายุทธ์เอ่ยถึงเป็นใครมาจากไหนแต่มันคงสำคัญมากถึงขนาดที่ว่ากรกรวีไม่กล้าขัดคำสั่งและออกไปทันทีที่วางสาย

ขณะที่กรกรวีนั่งหน้าขรึม สีหน้าไม่ได้ดีอกดีใจเลยแม้แต่น้อยที่ได้มาเจอหน้าผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นบิดา หลายวันที่ไม่ได้เจอหน้ากันไม่ได้ทำให้เขานึกคิดถึงหรืออยากเจอหน้าท่านแต่อย่างใดและเขาอาจจะกลายเป็นคนอกตัญญูไปแล้วถ้าคิดจะปฏิเสธคำสั่งของท่าน

เรื่องงานที่เมืองไทยเป็นยังไงบ้างราบรื่นดีใช่ไหมคำถามแรกที่ถามออกมามันทำให้เขารู้ในทันทีว่าการที่ท่านเรียกพบเขาในเวลากลางคืนแบบนี้ไม่ได้เรียกมาเพราะความคิดถึงแต่อย่างใดแต่เพราะเรื่องงานที่เขาเพิ่งไปจัดการมา กรกรวีถอนหายใจออกมาก่อนจะตอบท่านประธาน

ครับท่านประธานฮอร์น ยิ้มออกมาอย่างพอใจก่อนจะเริ่มเข้าเรื่องที่จะคุยกันเสียที ท่านไม่ได้เรียกลูกชายบุญธรรมเพื่อมาถามเรื่องงานอย่างเดียวแต่เพราะท่านมีเรื่องที่จะคุยกับลูกชายอย่างเป็นจริงเป็นจังหลังจากที่ยืดยาวกันมาเนินนาน

ถ้าอย่างนั้นเดือนหน้าทำตัวให้ว่างนะ เรามีนัดกันไปเยี่ยมเพื่อนของฉันและถือโอกาสดูตัวเจ้าสาวไปเลยซะทีเดียว

ครับอารมณ์ของคนตอบเรียบเฉยจนประธานฮอร์นไม่แน่ใจว่าคำขานรับที่ออกมาจากปากของแดนนี่มันมาจากใจจริงๆ หรือเปล่า

ฉันคงไม่ได้ขอเธอมากใช่ไหม แดนนี่ ท่านประธานฮอร์นถือโอกาสถาม เห็นสีหน้าของลูกชายแล้วท่านรู้สึกเหนื่อยใจแต่ต่อให้จะสงสารและเห็นใจแดนนี่มากแค่ไหนแต่ท่านก็ไม่อาจยกเลิกงานแต่งงานนี้ได้เพราะถึงยังไงทายาทผู้สืบทอดกิจการย่อมสำคัญกว่า

ว่าแต่ฉันได้รับรายงานจากคนของฉันว่าเธอให้เลขาของเธอโอนเงินจำนวนห้าแสนบาทโดยไม่มีที่มาที่ไป ตกลงโอนไปให้ใครเมื่อไม่ได้รับคำตอบกลับมาท่านประธานฮอร์นจึงถามคำถามอื่น สองสามวันที่ผ่านมาท่านได้รับรายงานจากคนของท่านว่าเลขาของแดนนี่โอนเงินจำนวนห้าแสนบาทเข้าบัญชีหนึ่งและไม่ได้บอกรายละเอียดในการโอนเงินครั้งนั้นให้คนของท่าน ท่านจึงอยากฟังคำอธิบายจากปากของแดนนี่เอง

ผมเอาไปลงทุนบางอย่างนะครับเขาพูดถูก มันคือการลงทุนที่ค่อนข้างสูงและแพงแต่มันก็ถือว่าคุ้มกับการที่จะได้ครอบครองหญิงสาวที่เขาพึงพอใจ แม้ตอนแรกจะซื้อเธอมาด้วยความสงสารแต่เขาก็ไม่คิดที่จะปล่อยเธอไปตั้งแต่แรก เขายอมรับว่าตกหลุมรักความสวยของเธอและต้องการที่จะครอบครองหญิงสาว เขาคิดว่าความสุขเล็กๆ น้อยๆ แค่นี้คงไม่ทำให้ท่านประธานฮอร์นต้องถึงกับออกคำสั่งห้าม

อะไรที่ว่าลงทุน

ความสุขครับเขาตอบ มันคือความจริงเพราะเขายอมรับว่าอรัญยาคือความสุขของเขา เธอทำให้เขาลืมทุกอย่างแม้กระทั่งความเจ็บปวดจากการถูกผู้หญิงทิ้ง เธอทำให้เขาปลดปล่อยและทำให้เขาอยากเดินหน้าต่อไปโดยมีเธออยู่ข้างๆ แม้เขาจะต้องแต่งงานกับผู้หญิงอีกคนก็ตาม

ความสุขงั้นหรือ ท่านประธานฮอร์นเหมือนจะแปลกใจในคำพูดของลูกชาย ท่านคิดว่าการที่แดนนี่ได้เป็นลูกของท่านมันจะเป็นความสุขที่เขาต้องการแต่ตลอดเวลาท่านคิดไปเองหรอกหรือ ลูกชายของท่านถึงต้องหาซื้อความสุขด้วยเงินจำนวนมากมายขนาดนั้น

ท่านประธานคงไม่ว่าอะไรถ้าผมจะหาซื้อความสุขด้วยเงินที่เป็นเงินในส่วนที่ผมควรจะได้มันเป็นเงินปันผลในส่วนของเขาแม้ว่ามันยังไม่ถึงเวลาที่ควรจะได้แต่มันก็ไม่ถือว่าผิดเพราะถึงยังไงเงินจำนวนนั้นก็ต้องตกเป็นของเขาอยู่ดี

แต่มันมากเกินไปท่านประธานฮอร์นเอ่ย ท่านไม่เคยเห็นลูกชายคนนี้จะทุ่มเทซื้อความสุขด้วยจำนวนเงินมากมายขนาดนี้จนบางครั้งถึงกับอยากรู้ว่าแดนนี่แลกเงินกับความสุขอะไร

มันไม่มากหรอกครับ ถ้าสิ่งนั้นทำให้ผมมีความสุข

เอาเถอะ เธอคงจะเหนื่อยไว้มาคุยกันวันหลังก็แล้วกัน เธอเองจะได้พักผ่อนด้วยท่านหมายถึงอย่างนั้นจริงๆ และดูเหมือนว่าแดนนี่ก็อยากทำอย่างนั้นเหมือนกัน

ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวนะครับท่านประธานเขาลุกขึ้นยืนทำความเคารพท่านประธานฮอร์นเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเดินออกจากบ้านหลังใหญ่โตสไตล์ยุโรปแล้วขับรถกลับมาหาคนที่เขาอยากเจอ สำหรับอรัญยาเธอคงจะดีใจที่ไม่เห็นหน้าเขาแต่สำหรับผู้ชายที่ไม่เคยได้รับความสุขอย่างเขานั้นไม่ได้คิดเช่นนั้น ถ้าเป็นไปได้เขาอยากเจอหน้าเธอทุกวินาทีก็ว่าได้ กรกรวีส่ายหน้าไปมา เขาคงจะบ้าไปแล้วที่ไปคิดอะไรกับเธอแบบนั้น ชายหนุ่มเอามือมาตบศีรษะตัวเองสักครั้งสองครั้งก่อนจะขับรถออกไปหลังจากที่สัญญาณไฟเขียวปรากฏขึ้น


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่อุดหนุนนะคะ"

ไบคาร์บ/ กรงแก้ว


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha