พิศวาสดอกรัก

โดย: ไบคาร์บ/ กรงแก้ว



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 10 : สถานที่โรแมนติก


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 10

สถานที่โรแมนติก

ถยนต์คันหรูขับมาเรื่อยๆ ตามถนนของเมืองปารีส ยิ่งตกดึกเช่นนี้ปารีสก็เปรียบดั่งสวรรค์บนดิน แสงไฟระยิบระยับส่องสว่างไปทั่วเมือง ผู้คนมากมายใช้สถานที่แห่งนี้เป็นสถานที่บอกรักและหากตอนนี้เขามีคนที่รักอยู่เคียงข้างกรกรวีก็แน่ใจว่าเขาจะต้องพาเธอมาสารภาพรักที่นี่อย่างแน่นอน ผู้คนมากมายสัญจรไปมาอย่างหนาตายิ่งดึกมากเท่าไร ผู้คนก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นดูเหมือนที่นี่จะเป็นจุดหนึ่งที่ทุกคนสนใจมาเที่ยว กรกรวีขับรถมาจอดข้างทางก่อนจะออกมายืนรับลมอยู่ในจุดที่สามารถมองเห็นทิวทัศน์ของปารีสได้อย่างสวยงามอีกจุดหนึ่ง อรัญยาลงจากรถ พยายามทำตัวเองให้เป็นปรกติมากที่สุด เธอไม่อยากให้เขาสงสัยว่าเธอร้องไห้ในคำพูดของเขา หญิงสาวเดินมาหาเขาหลังจากที่กรกรวีพาหญิงสาวมากินข้าวมื้อค่ำและตอนนี้เขาก็ยังพาหญิงสาวมาเที่ยวเปิดหูเปิดตาชมเมืองปารีสในยามค่ำคืนอีก

ถ้าที่นี่ไม่มีดวงดาวบนท้องฟ้าเลยสักดวงมันก็คงไม่มีปัญหาสินะ

เขาเอ่ยขึ้นหลังจากที่ปล่อยใจไปกับบรรยากาศในค่ำคืนของปารีส ปล่อยให้อารมณ์บรรเลงของมันเอง ในความรู้สึกของกรกรวี แสงจากดวงดาวคงไม่จำเป็นสำหรับที่นี่

 “พาฉันมาที่นี่ทำไมคะเพราะเวลานี้ไม่ใช่เวลาที่ต้องมาพูดอะไรแบบนี้ เขาเองก็กลับมาเสียดึก แถมยังเพิ่งเดินทางมาถึงคงจะรู้สึกเหนื่อยเพลียบ้างละ หญิงสาวเพียงคิดแค่ว่าเขาควรจะต้องพักผ่อนมากกว่ามานั่งชมอะไรเรื่อยเปื่อยแบบนี้และเธอเองก็จะได้พักเหมือนกัน

เธอไม่ชอบที่นี่หรือ

มันไม่ใช่อย่างนั้นหรอกค่ะ สถานที่โรแมนติกแบบนี้ ใครบ้างละค่ะที่จะไม่ชอบและฉันก็เป็นอีกคนที่ชอบมัน อรัญยาพูด เธอเคยเรียนอยู่ที่ฝรั่งเศสมาหลายปีและทุกวันหยุดเธอก็มักจะมาที่นี่กับเพื่อนๆ ของเธอ สถานที่ที่แสนโรแมนติกและทุกครั้งที่มาที่นี่เธอจะพบกับความรักในทุกรูปแบบจากทุกคู่ที่ขยันสร้างความหวานใส่กัน

เธอจบอะไรมาหรืออยู่ๆ เขาก็ถามขึ้นมา สายตาคมเข้มจ้องมองใบหน้าสวยหวานอย่างนึกอยากรู้ หญิงสาวตอบเขาเพราะมันคงไม่ทำให้เขารู้จักเธอมากกว่านี้หรอก

ฉันจบบริหารมาค่ะ หลังจากที่จบกลับมาก็ต้องมารับรู้เรื่องที่น่าตกใจมากที่สุดดวงตาคมแสดงออกถึงความสงสัย เรื่องที่น่าตกใจอย่างนั้นหรือ

เรื่องอะไรอรัญยานิ่งงัน มองหน้าคนถาม ถึงตอนนี้เธอสามารถเล่าเรื่องของเธอทั้งหมดให้เขาฟังได้แล้วหรือ หญิงสาวถอนหายใจก่อนพูดต่อ

ก็เรื่องที่ฉันต้องแต่งงานกับนักธุรกิจหนุ่มคนหนึ่งตามคำสั่งของคุณพ่อนะสิค่ะ

เธอก็เลยหนีมาอย่างนั้นหรือถ้าก่อนหน้านี้เธอไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องแต่งงานเขาก็คงจะตกใจเล็กน้อยแต่เพราะกรกรวีพอรู้อะไรมาบ้าง จะว่าไปชีวิตของเธอก็ไม่ต่างจากเขา ชีวิตที่ใครๆ ฝันว่าอยากโชคดีเหมือนเขาแต่คงไม่มีใครรู้ว่าเบื้องหลังในความโชคดีของเขานั้นมีอะไรแอบซ่อนอยู่

ไม่ค่ะ ฉันไม่ได้หนีมานะคะ ฉันก็แค่มาเที่ยวทำใจสักพักก่อนจะกลับไปทำตามคำสั่งของคุณพ่อ คุณพ่อมีฉันเป็นลูกสาวเพียงคนเดียวฉะนั้นฉันไม่อาจทำให้ท่านต้องผิดหวังแม้เธอจะต้องทนอยู่กับคนที่เธอไม่ได้รักตลอดชีวิตแต่หญิงสาวก็เลือกที่จะตอบแทนบุญคุณบิดาของเธอด้วยวิธีนี้ เพราะมันเป็นวิธีเดียวที่จะทำให้ตระกูลของเธอหลุดพ้นจากสถานภาพของคำว่าล้มละลาย

แสดงว่าเธอยอมแต่งงานกับผู้ชายคนนั้นคงเพราะเห็นเธอเงียบเขาเลยกระตุ้นเธอโดยการเอ่ยประโยคถัดไปและก็ยังสงสัยว่าเธอจะต้องแต่งงานกับคนที่บิดาเธอหามาให้จริงๆ นะหรือ

ค่ะ ฉันยอมแต่งงานแต่ ไม่คิดเลยว่าฉันจะถูกจับตัวมาและก็ถูกซื้อเหมือนสินค้าชิ้นหนึ่งอรัญยาพูดเสียงเศร้า กอดอกตัวเองเมื่อเริ่มรู้สึกถึงอากาศที่กำลังหนาวขึ้นเรื่อยๆ กรกรวีเห็นอาการแสดงออกของหญิงสาวทำให้เขาต้องถอดสูทด้านนอกแล้วเอามาคลุมให้เธอพร้อมกับสองแขนแข็งแรงที่กอดเธอไว้แน่น

ถ้าฉันไม่ปล่อยเธอไปล่ะ อรัญยา เธอก็ไม่มีสิทธิ์ไปแต่งงานกับใครใช่ไหมเสียงนั้นดูเศร้าพิลึก หญิงสาวนิ่งเงียบรู้สึกอึ้งกับคำถามของเขา เธอควรจะตอบเขาว่ายังไงดีในเมื่อตอนนี้เธอเองก็ไม่แน่ใจเอาซะเลยว่าถ้าเกิดวันหนึ่งเขายอมปล่อยเธอให้เป็นอิสระ หญิงสาวจะมีหน้ากลับไปแต่งงานกับเขาคนนั้นได้อีก

ถึงตอนนั้นฉันคงไม่มีสิทธิ์แต่งงานกับเขาแล้วก็ได้ค่ะ เธอตอบเสียงเรียบเฉยก่อนจะต่อด้วยประโยคที่ทำให้เขาถึงกับสะอึก

จะมีผู้ชายที่ไหนละค่ะที่จะแต่งงานกับผู้หญิงที่มีราคีอย่างฉันผู้ชายทุกคนก็ต้องอยากได้ภรรยาที่ไร้มลทิน ไร้ราคีและเป็นคนที่ดีที่สุดสำหรับเขา

นี่เธอจะโทษว่าเป็นความผิดของฉันอย่างนั้นหรือกรกรวีคลายกอดแสนอบอุ่นปล่อยให้หญิงสาวได้เป็นอิสระ ใบหน้าคมจ้องมองเธออย่างนึกเคืองที่เธอมาหาว่าเขาเป็นคนผิดที่ทำให้หญิงสาวมีมลทิน อรัญยาอ้าปากค้างนึกไม่เข้าใจอารมณ์ที่ขึ้นๆ ลงๆ ของเขา ก่อนหน้ายังดีๆ อยู่เลย

ฉันว่าเราอย่าพูดเรื่องนี้กันเลยดีกว่าค่ะ ถึงพูดไปมันก็ไม่มีประโยชน์ มีแต่จะโทษกันไปกันมาไม่จบไม่สิ้น ถึงยังไงสิ่งที่ฉันเสียไปมันก็ไม่สามารถเรียกกลับคืนมาได้อีกกรกรวีแสยะยิ้ม

ความจริงเธอควรจะดีใจนะที่เสียตัวให้ฉันดีกว่าเสียไปให้พวกมันที่เห็นเธอเป็นเพียงโสเภณีข้างแรมคนหนึ่ง เธอควรจะภูมิใจนะ อรัญยา ที่เธอได้นอนกับฉันมากกว่าพวกผู้ชายที่ไม่เห็นคุณค่าของเธอเลยคำพูดยืดยาวไม่ทำให้เขาดูดีในสายตาของเธอได้ อรัญยาเบ้ปากนึกอยากต่อว่าเขาให้สาสมกับที่คิดด่าเขาในใจแต่ถ้าพูดอะไรออกไปตอนนี้คนที่เสียเปรียบก็คงหนีไม่พ้นเธอ

พูดอย่างกับว่าคุณเห็นคุณค่าของฉันนักนี่เธอพูดเสียงเบา ไม่ได้ตั้งใจจะให้เขามาได้ยินในคำตัดพ้อของเธอ

ว่าอะไรนะ

เออ ปะ เปล่าค่ะ เธอหลบหน้าทำท่าจะเดินหนีเขาไปซะดื้อๆ กรกรวีมองร่างเล็กที่มายืนรอเขาอยู่ที่รถก่อนจะได้ยินเธอเอ่ยเสียงเรียบ

กลับกันเถอะค่ะ ฉันง่วงแล้วหญิงสาวตอบและกำลังจะเปิดประตูรถหากมือหนากลับเข้ามาขวางการกระทำของเธอไว้ทัน อรัญยามองหน้าเขาเหมือนกรกรวีกำลังจะบอกอะไรเธอ สายตาของเขาที่มองมาทางหญิงสาวกำลังให้ความรู้สึกหวั่นไหวแก่หญิงสาวชอบกล

ฉันไม่รู้ว่าเธอมีค่ากับฉันหรือเปล่า แต่ฉันรู้แค่เพียงว่าฉันไม่อยากให้เธอจากฉันไปไหนแม้แต่วินาทีเดียวอรัญยาอึ้งกับคำพูดของเขา สองแขนแข็งแรงที่กำลังโอบกอดเธอมันช่างอบอุ่นเหลือเกิน หากก่อนหน้านี้เธอไม่คิดว่าเขาคือซาตานร้าย ป่านนี้ในใจของเธอคงคิดว่าเขาเป็นเทพบุตรไปแล้ว

คุณวี ความจริง คุณวีไม่ควรพูดแบบนี้กับฉันเลยนะคะ เพราะคุณกำลังจะทำให้ฉันหลงตัวเอง เธออธิบายส่วนคนที่นิ่งฟังอยู่นั้นกลับถามเธอกลับ

หลงตัวเองอย่างนั้นหรือ

ใช่ค่ะ การกระทำของคุณกำลังจะบอกฉันว่าคุณมีความรู้สึกพิเศษกับฉันอยู่

เธอไม่รู้ว่าคำพูดของเธอมันจะเป็นจริงมากน้อยแค่ไหน แต่เพราะการกระทำของเขา ทั้งคำพูดและน้ำเสียงมันทำให้เธอรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ แม้อรัญยาจะถูกซื้อมาแต่เธอก็หวังว่าเขาจะเห็นคุณค่าของเธอไม่คิดว่าเธอเป็นเพียงโสเภณีหรือนางบำเรอคนหนึ่งเท่านั้น

อยากให้ฉันตอบงั้นหรือ

ค่ะ อรัญยาขานรับ มองหน้ากรกรวีอย่างแน่วแน่เพื่อรอคำตอบจากเขา อาจเพราะเธอไม่เคยเข้าใจความรู้สึกของชายหนุ่มว่าตอนนี้กรกรวีอยู่ในอารมณ์ไหนและผู้ชายอย่างเขาก็เป็นผู้ชายที่เข้าใจยากซะด้วย

เออ ฉันไม่อยากรู้แล้ว ฉันว่าเราควรกลับเสียที อย่ามัวเสียเวลาคุยกันต่อเลยค่ะและสุดท้ายคนที่ต้องยุติการสนทนาก่อนก็ต้องเป็นเธอ อรัญยารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะใจอ่อน หากเธอไม่รีบยุติการสนทนาก่อนเกรงว่าเธอจะเสียเปรียบเขาเข้าให้ ผู้ชายอย่างกรกรวีน่ากลัวกว่าผู้ชายทุกคนที่หญิงสาวเคยพบเจอและเขาก็ไม่มีทางให้ตัวเองต้องเสียเปรียบ

แทนที่คำพูดของหญิงสาวจะทำให้เขาคิดได้และยอมขับรถพาเธอกลับบ้าน ร่างหนากลับรั้งร่างเล็กด้วยสองแขนที่แข็งแรง อรัญยาหายใจไม่ออกเมื่อถูกเขากอดแน่นมากขนาดนี้ เขาไม่เพียงทำให้เธอรู้สึกสับสนในความรู้สึกของเขาที่มีต่อเธอแต่เขากำลังจะทำให้เธอเป็นบ้า หญิงสาวดิ้นเพื่อให้หลุดจากการกอดรัดของกรกรวีแต่ไม่เป็นผลทุกอย่างเหมือนต้องมีกุญแจไขออก กรกรวีเองก็เช่นกัน เขาไม่รู้ตัวว่าเผลอทำอะไรลงไปและการกระทำของเขาก็กำลังอธิบายในตัวของมันเองว่าเขารู้สึกเช่นไรกับเธอ เกลียด ขยะแขยง หลงใหลหรือตกหลุมรักกันแน่ แม้จะบอกตัวเองเสมอว่าเธอเป็นเพียงผ้าขี้ริ้วชิ้นหนึ่งที่เมื่อเขาเบื่อ ก็จะต้องถูกสลัดออกไปแต่จนถึงตอนนี้สมองของเขาไม่ได้คิดเรื่องสลัดเธอทิ้งเลยหนำซ้ำหัวใจและสมองคอยย้ำเตือนอยู่เสมอว่าเขาจะไม่มีวันปล่อยเธอไป

 

ต้องขอโทษเธอด้วยนะที่ฉันเรียกมาคุยเสียดึก

ท่านประธานฮอร์นเอ่ยกับรายุทธ์ที่เพิ่งนั่งลงตรงข้ามท่านเพราะมีเรื่องกลุ้มใจจนไม่อาจจะนอนหลับได้ลง ท่านประธานฮอร์นจึงโทรเรียกเลขาส่วนตัวของกรกรวีมาพูดคุยให้รู้เรื่องบางทีคนที่ทำหน้าที่เป็นเลขาส่วนตัวอาจจะรู้เรื่องอะไรดีๆ เกี่ยวกับเจ้านายบ้างก็ได้

ไม่เป็นไรครับ ว่าแต่ท่านประธานมีอะไรจะพูดกับผมหรือครับ ร้อยวันพันปีรายุทธ์ก็เพิ่งเห็นว่าท่านประธานฮอร์นจะมีเรื่องต้องพูดคุยกับเขาและถ้าเขาเดาไม่ผิดเรื่องที่ท่านประธานฮอร์นจะคุยมานั้นต้องเป็นเรื่องเกี่ยวกับเจ้านายของเขาแน่

กินน้ำชาก่อนไหม เพิ่งมาถึงน่าจะเหนื่อย รายุทธ์เอ่ยขอบคุณก่อนจะส่ายหน้า เขาไม่ชอบกินอะไรตอนดึกๆ

ไม่ครับ ผมคงกินไม่ลงเพราะกำลังอยากรู้เรื่องที่ท่านประธานจะถามผม ท่านประธานฮอร์นหัวเราะออกมาก่อนจะปรบมือให้รายุทธ์

สมกับเป็นเลขาของเจ้าแดนนี่จริงๆ เอาละหากไม่อยากเสียเวลาฉันก็จะไม่อ้อมค้อม ในฐานะที่เธอเป็นเลขาของลูกชายฉัน ฉันอยากรู้ว่าจริงหรือเปล่าที่แดนนี่เอาเงินห้าแสนบาทไปซื้อหาความสุข รายุทธ์ขมวดคิ้วโค้งเข้าหากันจนสามารถเอามาผูกมัดกันได้ คำถามของท่านประธานฮอร์นทำให้เขาหนักใจที่จะตอบ ความจริงเรื่องแบบนี้ท่านประธานน่าจะถามลูกชายของท่านมากกว่ามาถามคนนอกอย่างเขา

ครับ คำตอบนั้นสั้นเกินไปแต่ท่านประธานฮอร์นก็พยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนจะถามคำถามใหม่อีก

บอกฉันได้ไหมว่าความสุขที่ว่ามันเกิดมาจากผู้หญิงคนไหน

เอ คือ รายุทธ์อึ้งเมื่อถูกเจาะจงถามอะไรออกมาเช่นนี้ จะให้เขาตอบได้ยังไงว่าเจ้านายเอาเงินซื้อผู้หญิงและยิ่งแย่กว่านั้นผู้หญิงคนนั้นก็ยังอยู่กับเจ้านายของเขา รายุทธ์ทำหน้าหนักใจ เพราะไม่รู้เขาควรจะอธิบายยังไงดีเพื่อไม่ให้เจ้านายของเขาถูกตำหนิ

ยังไงล่ะ แสดงว่าแดนนี่เอาเงินซื้อผู้หญิงมาจริงๆ

แม้ท่านจะรับแดนนี่มาเลี้ยงตั้งแต่เด็กแต่เรื่องบางเรื่อง ความรู้สึกบางอย่างก็ทำให้ท่านสับสน ไม่รู้ว่าแดนนี่รู้สึกยังไงและบางเรื่องท่านก็มองไม่ออกว่าลูกชายบุญธรรมคนนี้เต็มใจที่จะทำหรือเปล่า ท่านประธานฮอร์นนึกถึงความสุขที่แดนนี่บอกท่านเมื่อช่วงค่ำแล้วให้ใจหาย หากแดนนี่มีผู้หญิงไว้จริงๆ เรื่องมันคงไม่ง่ายอย่างที่คิด สิ่งที่วางแผนก็ต้องหยุดชะงักเพื่อรอการสะสางปัญหาส่วนตัวของแดนนี่ให้จบก่อน

ผมว่าเรื่องนี้ท่านประธานน่าจะถามเจ้านายเองนะครับ ผมเป็นเพียงแค่เลขาไม่ขอยุ่งเกี่ยวกับเรื่องส่วนตัวของเจ้านาย เขาตอบเสียงชัดเจน ไม่อยากมีปัญหาทีหลังกับเจ้านายตัวเอง อีกอย่างเรื่องที่ท่านประธานถามมานั้นมันก็เป็นเรื่องที่ตอบยากเพราะรายุทธ์ไม่แน่ใจว่าเจ้านายของเขาจะให้เขาบอกเรื่องนี้กับท่านประธานหรือเปล่า

 

เออ คุณวีค่ะ คุณจะนอนที่นี่นะหรือ

อรัญยาอ้าปากค้างหลังจากที่ออกมาจากห้องน้ำแล้วเจอเขาอยู่ในห้องนอนเพราะความไม่ประมาททำให้หญิงสาวเอาชุดนอนเข้าไปเปลี่ยนในห้องน้ำด้วยแต่ไม่นึกเลยว่าความไม่ประมาทของเธอยังสามารถเปิดช่องทางให้เขาได้อีก

ฉันถามคุณไม่ได้ยินหรือคะ

เพราะยังเห็นคนที่นอนอยู่บนเตียงทำท่าไม่รู้ไม่ชี้แถมยังนอนแน่นิ่งราวกับว่าคำพูดของเธอเป็นเพียงบทสวดลอยไปในอากาศเท่านั้น เธอจำได้ว่าตอนที่แยกออกจากเขาหญิงสาวปิดประตูใส่กลอนเรียบร้อยแล้วแต่ทำไมเขาถึงเข้ามาในห้องของเธอได้อีก ใบหน้าหวานที่เริ่มซีดลงทีละน้อยทีละน้อยเมื่อเขาชี้ให้ดูลูกกุญแจที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง นั่นหมายความว่ากรกรวีไขกุญแจเข้ามาโดยที่ไม่ขออนุญาตจากคนข้างในห้องก่อน อรัญยาเม้มปากอย่างเหลืออด ใช่สิ เธอไม่มีสิทธิ์ห้ามการกระทำของเขาได้ในเมื่อห้องนี้ก็เป็นห้องของเขาทุกอย่างที่นี่ก็คือทุกอย่างของเขา ใบหน้าหวานเป็นกังวลกับเหตุการณ์ในภายภาคหน้าจะทำยังไงดีที่จะไม่ให้เธอตกเป็นเหยื่ออารมณ์ของเขาอีก

แล้วคุณวีเข้ามาในห้องนี้ทำไมคะ

การที่ฉันเดินเข้ามาในห้องนี้ คิดว่าฉันมาทำอะไรล่ะคนตอบก็ตอบตรงไปตรงมา แถมเขายังมานอนเล่นบนเตียงแสนนุ่มนั้นอย่างไม่กระดิกไปที่อื่น อรัญยารู้สึกหายใจไม่โล่งท้องเพราะเห็นเขาไม่น่าไว้วางใจ

แต่มันจะไม่ดีนะคะแม้จะรู้ว่าคำตอบของเธอคงไม่ทำให้เขาลุกออกไปง่ายๆ คนอย่างเขาถ้าอยากได้มันก็ต้องได้และเธอก็ระลึกดีเสมอว่าเธอไม่มีสิทธิ์มาสั่งเขา เพราะคนที่จะสั่งเธอได้นั้นมีแค่คนเดียวนั่นก็คือบิดาของเขาเอง เรื่องนี้เธอรู้ดีและจำขึ้นใจไปแล้ว ร่างเล็กยืนจังงังไม่กล้าเข้าไปนอนบนเตียงกับเขาด้วยทั้งที่ง่วงแสนง่วงในเมื่อเวลานี้มันเลยจากคำว่าดึกมากแล้วและเขาก็ไม่ควรจะแกล้งเธอด้วยวิธีนี้

ดีหรือไม่ดีฉันเท่านั้นที่เป็นคนตัดสินใจ อย่าเรื่องมาก มามะ มานอนตรงนี้เร็วมือหนาตบเตียงนอนเบาๆ เพื่อรอให้หญิงสาวมานอนเทียบข้าง อรัญยาหวาดเสียว ขนลุกอย่างบอกไม่ถูก ตั้งแต่วันที่เธอถูกเขากระทำ หญิงสาวก็สัญญากับตัวเองว่าจะไม่หลงกลเขาอีก เมื่อคิดได้เช่นนั้นหญิงสาวก็ทำท่าทีบ่ายเบี่ยงรีบหาลู่ทางเพื่อหลีกหนีจากเขา

เออ ฉันว่าฉันนอนตรงนี้ดีกว่าค่ะ เชิญคุณนอนบนเตียงนได้ตามสบายเลยค่ะเธอเห็นโซฟายังว่างเลยตอบเขาไป กรกรวีมองโซฟาที่เธอชี้ว่าจะนอน ถ้าเป็นเขาคงนอนไม่ได้แน่ก็มันออกจะเล็กและคงนอนไม่สบายตัวแต่เพราะเขาอยากแก้เผ็ดเธอโทษฐานที่ชอบปฏิเสธเขาดีนักชายหนุ่มจึงแกล้งถามเธออีกครั้ง อยากรู้เหมือนกันว่าผู้หญิงอย่างเธอจะนอนบนโซฟานั้นจริงๆ

แน่ใจนะ

ค่ะ แน่ใจ

อรัญยาตอบน้ำเสียงหนักแน่น แค่โซฟาทำไมเธอจะนอนไม่ได้และถ้าต้องเลือกระหว่างนอนบนเตียงแสนนุ่มแต่มีเขานอนอยู่ข้างๆ สู้ให้เธอนอนตัวงอบนโซฟายังจะดีซะกว่า ร่างเล็กไม่พูดเปล่ายังเดินไปนั่งจับจองพื้นที่นอนให้เขาดูซะเลย

เห็นไหมค่ะว่าฉันนอนบนโซฟานี้ได้จริงๆ

กรกรวีไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองว่าเธอจะทำอย่างที่พูดจริง ทำไมหรือผู้ชายอย่างเขามันไม่น่านอนด้วยหรือยังไง เธอถึงเลือกโซฟามากกว่าจะเป็นเตียงนอนแสนนุ่ม เพียงแค่เธอขอให้เขานอนที่อื่น ขออย่างสุภาพและอ่อนหวาน แค่นี้เขาก็ทำให้เธอได้ กรกรวีทำหน้าบึ้งตึงก่อนจะกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่บนเตียงนอนแสนนุ่มเพื่อยั่วอารมณ์เธอ

ขอถามอีกสักครั้งว่าแน่ใจจริงๆ แล้วหรือ ถามออกไปแต่เธอก็ยังเงียบ

ตามใจ ถ้าอยากนอนตรงนั้นก็แล้วแต่เธอละกัน

เขาพูดจบประโยคก่อนจะอำลาเธอด้วยรอยยิ้มมุมปาก อรัญยายังไม่ยอมหลับจนกว่าจะแน่ใจว่าเขาหลับไปแล้วจริงๆ ร่างเล็กนั่งตัวตรงบนโซฟาเมื่อไม่เห็นว่าร่างบนเตียงนั้นขยับแล้วเธอจึงค่อยโล่งอกและมั่นใจว่าเขาน่าจะหลับแล้วจริงๆ อรัญยายิ้มกับคนที่นอนอยู่เขาคงจะเหนื่อยมากถึงได้นอนหลับไปทั้งที่ตัวเองยังไม่อาบน้ำแต่มันก็ดีเพราะถ้าเขาอาบน้ำเธอก็ไม่ได้นอนเสียที อรัญยาพูดกับตัวเองก่อนจะทดสอบเขาด้วยการเรียกชื่อเขา

คุณวี คุณกรกรวี แอบหัวเราะเมื่อเขาหลับไปแล้วจริงๆ

คุณจะไม่มีทางได้แอ้มฉันอีกแน่ หญิงสาวพูดเบาๆ แม้จะเป็นที่นอนแคบๆ ไม่นุ่มนวลเหมือนเตียงนอนขนาดใหญ่นั่นแต่มันก็คงจะปลอดภัยกว่า หญิงสาวมองคนในร่างใหญ่เป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่ตัวเองจะหลับไปในห้วงแห่งนิทารา

เสียงกุกกักเงียบไปแล้ว ชายหนุ่มตื่นขึ้นมามองหญิงสาวที่นอนตัวงออยู่บนโซฟา แม้จะเป็นโซฟานุ่มแต่มันก็คงไม่นุ่มเท่ากับเตียงนอนที่เขาครอบครอง ใบหน้าคมมองพร้อมกับยิ้มออกมา เธอเหมือนคุณหนูเอาแต่ใจที่ไม่ยอมอ่อนข้อให้ใคร เธอเข้มแข็งและพร้อมจะเป็นนางเสืออารมณ์ร้ายทุกเวลาหากเขาคิดจะกระโจมเข้าหาเธอ ชายหนุ่มหัวเราะคิกๆ ในความคิดของเขาเธอก็เป็นได้แค่เสือสาวที่พอได้เจอกับราชสีห์อย่างเขา เสือร้ายอย่างเธอก็ต้องสยบแทบเท้า จะมีผู้หญิงคนไหนที่ทานทนกับบทรักบทพิศวาสของผู้ชายได้

อรัญยา ถ้าฉันต้องการเธอ มีหรือที่ฉันจะไม่ได้

เขาพูดส่งท้ายก่อนจะเริ่มทำอะไรบางอย่าง แน่นอนว่าเขาจะทำอย่างนุ่มนวลและไม่ให้เธอได้ทันตั้งตัว ผู้หญิงอย่างอรัญยาต้องทำในตอนที่เธอเผลอเพราะถ้าอย่างนั้นเธอจะดิ้นรนและต่อสู้กับเขาให้ถึงที่สุด เรื่องนี้เขาพิสูจน์มาแล้ว


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่อุดหนุนนะคะ"

ไบคาร์บ/ กรงแก้ว


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha