พิศวาสดอกรัก

โดย: ไบคาร์บ/ กรงแก้ว



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 11 : ทางเลือกของชีวิต


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 11

ทางเลือกของชีวิต

          รชชัยมารอรับภรรยาสาวที่บ้านของเธอ เขายอมลงทุนหยุดงานเพื่อมาตามงอนง้อเธอถึงหน้าบ้านของหญิงสาว วิยาภาเดินออกมาหาเขาที่สนามหญ้าหน้าบ้านตามคำรายงานสาวใช้ของเธอ

วิยา นี่คุณยังโกรธผมอีกหรือ

เขาลงทุนซื้อกุหลาบแดงช่อโตเอาใจภรรยาสาวที่ไม่ยอมให้อภัยเขา อรชชัยยอมรับว่าเขาไม่อยากให้เธอรู้ว่าตระกูลของเขากำลังจะล้มละลาย เขารักเธอและอยากแต่งงานกับเธอ เพียงแค่คิดว่าอรัญยาน้องสาวของเขาจะเป็นคนกู้วิกฤตและทำให้ทุกอย่างดีขึ้นกลับมาเป็นเหมือนเดิมซึ่งเขาเชื่อว่าอรัญยาต้องกลับมาทำหน้าที่นี้อย่างแน่นอน

คิดว่าวิยาควรโกรธไหมล่ะคะ

วิยาภาหน้าบึ้งตึง ตอนนี้เธอไม่อยากเจอหน้าสามีของเธอเลยเพราะเขาปกปิดเธอเรื่องล้มละลาย แน่นอนถ้าเธอทราบเรื่องก่อนหน้านี้ หญิงสาวจะไม่คิดแต่งงานกับอรชชัยที่รวยแต่เปลือกนอกเท่านั้นเด็ดขาด อรชชัยเดินเข้ามาหาคว้าข้อมือของวิยาภามากุมไว้ ถือโอกาสจูบมือเธอเบาๆ ราวกับอยากให้เธออภัยแต่วิยาภาเป็นผู้หญิงที่ใจร้อน เธอไม่ยอมฟังเขาแน่ถ้าไม่มีเหตุผลที่ดีพอ

ผมขอโทษแต่ถ้ายัยลันแต่งงานกับลูกชายของเพื่อนคุณพ่อ ทุกอย่างก็จะกลับไปเป็นเหมือนเดิม เราจะไม่ถูกฟ้องล้มละลายวิยาภาสะบัดมือของตัวเองออกจากมือสามี

พูดมันง่ายค่ะ ตอนนี้ปัญหามันไม่ได้อยู่ที่เรื่องแต่งงานแต่มันอยู่ที่ว่าน้องลันของชัยหายตัวไป เมื่อไม่มีเจ้าสาวงานแต่งงานก็ย่อมไม่เกิดขึ้นแล้วชัยคิดหรือคะว่าเพื่อนของคุณพ่อคุณจะไม่ฟ้องล้มละลาย ถึงจะเป็นเพื่อนกันก็เถอะ เรื่องเงินๆ ทองๆ มันเข้าออกใครซะที่ไหน

ที่วิยาภาพูดมันก็มีเหตุผล ตอนนี้สำคัญที่สุดคืออรัญยาน้องสาวของเขาที่ไม่รู้หายตัวไปไหน จะว่าเธอหนีงานแต่งงานมันก็ไม่น่าจะใช่เพราะอรชชัยรู้จักนิสัยของอรัญยาดี เธอไม่ใช่คนสิ้นคิดถึงขนาดให้วงศ์ตระกูลต้องเดือดร้อน เธอยอมทำทุกอย่างเพื่อรักษาคงไว้ซึ่งชาติตระกูลเก่าแก่ของเธอและเพื่อคนที่เธอรักอย่างบิดา เขาเชื่อว่าอรัญยาไม่ได้หนีแต่มันมีบางอย่างที่ทำให้เธอไม่สามารถกลับมาตอนนี้ได้

 

แสงไฟจากข้างนอกถูกทดแทนด้วยแสงอาทิตย์ที่กำลังสาดส่องเข้ามาถึงด้านในห้องนอน ตามช่องว่างเล็กๆ ทำให้แสงสว่างในห้องเริ่มชัดเจนมากขึ้น เสียงนาฬิกาปลุกให้หญิงสาวต้องลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงียก่อนจะหาตำแหน่งที่อยู่ของนาฬิกาเพื่อปิดมัน ผลของการนอนดึกทำให้เธอนอนไม่อิ่มและทำท่าจะล้มตัวนอนใหม่หากมีบางสิ่งบางอย่างกำลังทำให้เธอนึกแปลกใจ

เฮ้ย

ดวงตาหวานเบิกกว้างอย่างนึกไม่ถึงเมื่อตรงหน้าเธอคือโซฟาที่คุ้นตามากก่อนที่ใบหน้าหวานจะก้มลงมามองตัวเอง ตอนนี้เธออยู่บนที่นอนแสนนุ่มและคนที่นอนอยู่บนเตียงนี้เมื่อคืนไม่รู้หายไปไหน อรัญยาครุ่นคิดถึงเหตุการณ์เมื่อคืน เธอจำได้ว่าตัวเองนอนอยู่บนโซฟานั่นหรือว่าเธอละเมอแล้วลุกจากโซฟาเดินมานอนบนเตียงนี่ หญิงสาวส่ายหน้าไปมา เป็นไปไม่ได้ที่เธอจะนอนละเมอเพราะในประวัติ อรัญยาไม่เคยนอนละเมอเลยสักครั้งและคิดว่าเรื่องนี้คนที่รู้ดีที่สุดก็คือคนที่ถือสิทธิ์ครอบครองที่นอนนี้เมื่อคืน

ฉันมานอนอยู่บนเตียงนี้ได้ยังไงเธอบ่นพึมพำก่อนจะมีเสียงตอบกลับมา เสียงนั้นมาจากห้องน้ำและร่างเปล่าเปลือยท่อนบนก็ปรากฏแก่สายตาของหญิงสาว อรัญยาหน้าแดงรีบหันไปมองทางอื่นหลบสายตาคมคู่นั้น มันช่วยไม่ได้ในเมื่อเขาแต่งตัวไม่มิดชิดแถมเธอก็ไม่อยากอ่อนไหวกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้านั้นอีก

ขอบคุณที่มอบความสุขให้ผมนะ อรัญยาเขากระซิบข้างหูเธอ เสียงนั้นฟังดูขนลุกอย่างบอกไม่ถูก ใบหน้าหวานรีบหันมามองทางเขาทันควันก่อนที่แก้มนวลจะถูกประทับจุมพิตจากเรียวปากหนาของเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว

ว้าย คุณวี เธอรีบดันร่างของเขาออกห่าง หน้าแดงขึ้นเป็นทวีเมื่อถูกเขาหอมแก้ม เธอไม่รู้ว่าเมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้นระหว่างเธอกับเขาแต่เธอเชื่อว่าเขาต้องมีเล่ห์เหลี่ยมกับเธอแน่ อรัญยาทำจิตใจให้เป็นปกติพยายามระงับอารมณ์ของตัวเองให้คงที่ ไม่ให้สับสนและอ่อนไหวไปกับเขา

คุณอุ้มฉันมานอนบนนี้ใช่ไหมเป็นคำถามแรกที่ทำให้เขาผิดหวัง กรกรวีมองหญิงสาวด้วยประกายตาที่ทำให้เธอรู้สึกอ่อนไหว เธอไม่รู้หรือยังไงว่าคำถามแรกที่ควรถามมันคือคำถามไหน ร่างหนาลุกขึ้นยืนอยู่ตรงหน้ากระจกใช้สายตามองเธอผ่านกระจกเงาตรงหน้า

ไม่อุ้มแล้วจะให้ฉันแบกเธอมาหรือยังไง

ไม่ขำ นี่เมื่อคืนคุณทำอะไรฉันกรกรวียิ้มเมื่อคำถามที่สองเริ่มเข้าสู่ประเด็นสำคัญ เขาหันหน้ามาเผชิญกับเธออีกครั้งก่อนตอบเธอด้วยความสัตย์จริงทุกประการ

จำไม่ได้เลยหรือว่าเกิดอะไรขึ้น สงสัยเมื่อคืนฉันคงปฏิบัติกับเธอนุ่มนวลไปหน่อย เธอถึงไม่รู้สึกอะไรเลย

บ้าอรัญยาสวนกลับทันที ด้วยความลืมตัว

คำก็บ้าสองคำก็บ้า ผู้หญิงนี่ไม่มีคำอื่นจะด่ากันแล้วหรือยังไง

ก็...ว้ายร่างเล็กที่ลุกขึ้นยืนเตรียมจะค้านในคำพูดกล่าวหาของเขากลับต้องรีบล้มลงไปคลุมผ้าห่มเสียใหม่เมื่อร่างกายของเธอกำลังโชว์ความเป็นตัวของตัวเองให้เขาเห็น กรกรวีหัวเราะในอาการตกใจของเธอก่อนจะถามเสียงสดใสยั่วอารมณ์เธอ

เริ่มจำอะไรได้ขึ้นมาบ้างแล้วใช่ไหมเขาเอ่ยและกำลังแต่งตัวอยู่

คุณกรกรวี

อรัญยาอยากจะร้องไห้เสียให้รู้แล้วรู้รอดเมื่อเธอตกหลุมพรางเขาให้อีกแล้ว เธอหลงกลและปล่อยให้เขาทำตามอำเภอใจปรารถนาของตัวเขาเอง เพราะเธอแค่คิดว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนั้นเป็นเพียงความฝัน ฝันหวานที่ผู้หญิงทุกอย่างอยากได้ทำกับเจ้าชายในฝันของเธอแต่ไม่นึกเลยว่าเจ้าชายในฝันที่เธอฝันเมื่อคืนจะเป็นซาตานเจ้าเล่ห์อย่างเขา

หรือถ้ายังนึกไม่ออกจะให้ฉันทวนอีกรอบก็ได้นะ เอาไหมเขาพูดและเตรียมจะก้าวเดินมาหา

ไม่ค่ะ ไม่ต้อง อย่าก้าวเข้ามานะคะ เออ ฉัน...

เธอพูดไม่ออกเพราะยิ่งพูดก็เหมือนยิ่งยั่วเขาให้เดินมาหาตัวเธอและแทนที่เขาจะยอมสงบแต่โดยดี สองแขนแข็งแรงก็ยังเข้ามาวางอำนาจกอดเธออย่างถือสิทธิ์ หญิงสาวดิ้นไม่หลุดจำต้องยอมให้เขากอดเพราะไม่อย่างนั้นเธออาจจะถูกกระทำที่มากกว่านั้น ผู้ชายอย่างเขามักทำอะไรเหนือความคาดหมายเสมอและคราวนี้เธอก็กลัวเหลือเกินกลัวว่าเขาจะทำแบบนั้นอีก

ฉันทำไม ฮึกรกรวีถามแกล้งเอาหน้าเข้าหาเธอจนใบหน้าหวานนั้นต้องหันไปทางอื่นเพื่อหลบเขา ชายหนุ่มแค่อยากแกล้งเพราะถ้าจะคิดทำเช่นเมื่อคืนก็คงจะทำไม่ได้เพราะวันนี้เขามีประชุมใหญ่และคงเสียเวลามากไม่ได้แม้ในใจจะนึกอยากทำมากเพียงใดก็ตาม

เออ อุ้ย ฉันว่าคุณวีออกไปดีกว่านะคะ ฉันอยากอาบน้ำนะคะเธอพูดสับสนไปหมด สมองของเธอตอนนี้กำลังถูกเขากัดกินไปทีละนิดจนดูวุ่นวายไปหมด

ก็อาบสิ ใครว่าอะไรล่ะ

คุณวีก็ปล่อยฉันสิค่ะ มากอดแบบนี้ฉันจะอาบได้ยังไงล่ะ เธอเหมือนจะต่อว่าเขาจนกรกรวีต้องอมยิ้มและก่อนที่เขาจะยอมปล่อยเธอไปแต่โดยดีเขาต้องได้ทำอะไรก่อน

ใบหน้าคมยื่นหน้าเข้ามาใกล้เธอก่อนจะเอ่ยประโยคแสนวาบหวิวจนใบหน้าสาวในอ้อมกอดที่หายแดงไปแล้วเริ่มแดงขึ้นมาใหม่เพราะคำพูดคำจาของเขา

จูบฉันสิ

เออ ทำไมต้องจูบด้วยล่ะ เธอค้านเขาเหมือนเคยและเขาก็เตรียมประโยคต่อกลอนกับเธอแล้ว

เธอเป็นเมียฉันแล้ว เมียก็ควรทำหน้าที่ของเมียด้วยการจูบสามีก่อนไปทำงานและเธอก็ต้องทำทุกวันด้วย เขาออกคำสั่งพร้อมกับหาเหตุผลมาอธิบายเพื่อไม่ให้เธอปฏิเสธได้

แต่...ฉันไม่ใช่เมียของคุณนะคะ แทนที่เขาจะยอมปล่อยเธอ หญิงสาวกลับถูกโอบกอดแน่นมากขึ้นจนร่างเล็กเริ่มดิ้นเพราะรู้สึกหายใจไม่ออก

เธอจะปฏิเสธว่าไม่ใช่เมียของฉันได้ยังไง ทำกันมาหลายหนแล้วยังจะบอกฉันอีกหรือว่าไม่ใช่เมีย คำพูดของเขากระทบจิตใจของอรัญยามาก เหมือนเธอเป็นผู้หญิงใจง่ายที่ปล่อยตัวเอง กรกวีเห็นใบหน้าหวานเริ่มซึมลงจนน่าสงสาร อาจเพราะคำพูดของเขามันฟังดูแรงเกินไปแต่เขาก็พูดความจริง

เอาเถอะ ฉันไปก็ได้ และอาจจะกลับมาเย็นๆ ถ้าเธอหิวหรืออยากได้อะไรก็บอกคนที่ฉันหามาละกันและฉันก็หวังว่าเธอคงไม่คิดโทรไปหาครอบครัวเธอเพื่อให้พวกเขามารับเธอถึงที่นี่หรอกนะ เพราะถ้าเธอทำอย่างนั้นฉันจะลงโทษเธอให้สาสมกับที่เธอทำแบบนั้น

เขาพูดเชิงออกคำสั่งซึ่งคิดว่าเธอจะไม่คิดสั้นขัดใจเขาเพราะถ้าเธอทำอย่างนั้นจริงๆ กรกรวีจะกลับมาคิดบัญชีกับเธอเอาให้ครบทั้งต้นทั้งดอกไปเลย ชายหนุ่มคลายอ้อมกอดจากหญิงสาวและสุดท้ายเขาก็เป็นฝ่ายหอมแก้มเธอเอง มันช่วยไม่ได้ที่เธอจะทำให้เขาหลงใหลได้มากขนาดนี้ กรกรวีไม่คิดว่าเขาจะหลงใหลเธอได้มากขนาดนี้และกลัวเหลือเกินว่าจะเผลอใจไปชอบเธอเข้าสักวัน

ฉันรู้แล้วน่าคนตอบไม่ค่อยอยากตอบมากนักซึ่งเขาก็เข้าใจดี ร่างหนาลุกมาแต่งตัวจนเสร็จก่อนจะหยิบสูทสีน้ำตาลเข้มมาสวมใส่เป็นสิ่งสุดท้าย

ทราบแล้วก็ทำอย่างที่พูดด้วยล่ะ เธอรู้ใช่ไหมว่าฉันพูดจริง ทำจริงยังไม่วายจะขู่เธออีก

ค่ะอรัญยาตอบสั้นๆ ก่อนจะพยายามลุกขึ้นพร้อมกับผ้าห่มฟูมใหญ่ที่พันตัวเองสาวเท้าเดินเข้าไปในห้องน้ำโดยมีกรกรวียืนมองอย่างยิ้มๆ เธอจะรู้ไหมนะว่าทุกอิริยาบถของเธอมันช่างน่าเอ็นดูและน่ามองมากแค่ไหน หรืออาจเพราะเขากำลังสนใจเธออยู่

 

วันนี้ดูเจ้านายหน้าตาสดชื่นดีนะครับ

รายุทธ์ที่มายืนรอรับเจ้านายของเขาเอ่ยขึ้น เห็นรอยยิ้มของเจ้านายก็ทำให้เขาอดยิ้มไม่ได้ด้วยมีเรื่องหนึ่งที่เขายังไม่ได้รายงานให้ทราบมันคือเรื่องที่ท่านประธานเรียกเข้าพบเพราะไม่อยากให้เจ้านายหนุ่มไม่สบายใจแค่ตอนนี้เขาเห็นเจ้านายมีความสุขมันก็พอแล้ว อย่าให้ต้องมีเรื่องใดมาทำให้เจ็บปวดอีกเลย

 

อรัญยาเพิ่งอาบน้ำเสร็จและพบว่าเขาออกไปทำงานแล้ว หญิงสาวเดินลงมาจากห้องนอนที่อยู่ชั้นสองของบ้านก่อนจะพบว่าตอนนี้ที่บ้านหลังนี้ไม่ได้มีเธอเพียงคนเดียวอีกแล้ว

สวัสดีค่ะ คุณผู้หญิงอรัญยายิ้มแหยงๆ กับคำว่าคุณผู้หญิงและเธอก็รู้สึกแปลกใจที่มีคนมาอยู่ด้วย

คุณผู้หญิงหิวไหมคะเดี๋ยวดิฉันจะทำอาหารมาให้กินค่ะ ไม่ทราบว่าคุณผู้หญิงอยากกินอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่าคะ อาหารไทย อาหารฝรั่งหรืออาหารญี่ปุ่น ดิฉันก็ทำได้นะคะเสียงของนางเอ่ยขึ้น การพูดการจาของนางฟังดูราบรื่นดีราวกับถูกฝึกฝนในเรื่องการพูดมาเป็นอย่างดี

เอ คุณป้าไม่ต้องเรียกฉันว่าคุณผู้หญิงก็ได้ค่ะ เรียกฉันว่าลันเฉยๆ ก็ได้

ไม่ได้หรอกค่ะ นี่เป็นคำสั่งของคุณกรกรวี ดิฉันต้องทำตามค่ะอรัญยาพยักหน้ารับทราบ แม้แต่นางก็ยังถูกเขาสั่ง

หรือคะเธอรับทราบก่อนจะทำความรู้จักกับแม่บ้านคนใหม่

ว่าแต่ ป้าชื่ออะไรหรือคะ แล้วเกี่ยวข้องอะไรกับบ้านหลังนี้

ดิฉันชื่อสมใจค่ะ ทำงานเป็นแม่บ้านให้กับคุณกรกรวี ดูแลเรื่องทุกอย่างภายในบ้าน ดิฉันพูดภาษาอังกฤษได้นะคะเพราะเคยทำงานให้กับนายจ้างฝรั่งมาก่อนแต่เพราะคุณเป็นคนไทยดิฉันจึงขอพูดภาษาพ่อภาษาแม่มันน่าจะดีกว่าสมใจพูดอย่างเป็นมิตร ตอนแรกนางคิดว่าคุณผู้หญิงที่ว่าจะเป็นแบบคนรักเก่าของคุณกรกรวีที่อารมณ์ร้อน ขี้วีนและจู้จี้แต่สำหรับคุณผู้หญิงคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าสมใจคนนี้มันช่างแตกต่างและตรงกันข้ามมาก เธอทั้งน่ารัก อ่อนหวานและถูกใจนางตั้งแต่แรกเห็น

จริงหรือป้าสมใจ ไม่ใช่ว่าขี้วีนเหมือนคุณคนก่อนหรอกหรือ เดือนดาวที่เป็นหลานสาวเพียงคนเดียวของป้าสมใจพูดหลังจากที่เพิ่งทำงานบ้านเสร็จ

จริงสิ คุณผู้หญิงคนนี้ทั้งสวยทั้งน่ารักเหมาะสมกับคุณกรกรวีทุกอย่าง สมใจบอกหลานสาวก่อนจะยกแกงที่เพิ่งตัดเสร็จใส่สำรับ

เออ แม่เดือน อยู่จัดการทำความสะอาดในห้องครัวนี่แทนป้าที เดี๋ยวป้าจะเอาอาหารไปให้คุณผู้หญิงก่อนส่วนแก ไอ้ทอง แกก็ไปจัดการล้างรถให้เรียบร้อยเผื่อคุณผู้หญิงต้องการใช้ออกไปทำอะไรแกจะได้พร้อมสมใจสั่งเสร็จสรรพเห็นทองใบกับเดือนดาวหัวเราะกันก็อดแปลกใจที่จะถามไถ่ไม่ได้

หัวเราะอะไรกัน แม่เดือน ไอ้ทองใบ

ก็ดูป้าสิ ท่าจะชอบคุณผู้หญิงคนนี้มาก ไม่เหมือนกับคนก่อนที่ป้าเอาแต่เขม็งตาจ้องเธอราวกับเป็นคู่กัดกันมาตั้งแต่ปางไหน เดือนดาวอธิบายเห็นสมใจพยักหน้ายอมรับ

พูดมากนะแม่เดือนรีบทำตามที่ป้าบอกซะ เดี๋ยวป้าจะมาช่วยหลังจากที่ยกสำรับอาหารไปให้คุณผู้หญิงเรียบร้อยแล้วป้าสมใจเอ่ยส่งท้ายก่อนจะทำอย่างที่พูดคือการเอาสำรับที่ทำเสร็จเรียบร้อยแล้วยกไปให้คุณผู้หญิงคนใหม่ที่กำลังนั่งหน้านิ่งอยู่ที่สวนดอกไม้หลังบ้าน

ที่นี่สวยจังเลยนะคะ

อรัญยาเอ่ยกับป้าสมใจ แม่บ้านผู้ดูแลเธอที่เพิ่งยกสำรับอาหารมาให้เธอ นึกถึงเรื่องที่ได้ยินเมื่อสักพักใหญ่ เธอไม่ใช่คนแรกที่เขาพามาและเธอก็ไม่ได้ตั้งใจที่จะมาแอบฟังพวกคนใช้คุยกันแต่ทำไมนะ ทำไมหญิงสาวถึงรู้สึกเจ็บจี๊ดขนาดนี้ ความจริงเขาจะพาใครมาอยู่ก่อนหรือหลังจากเธอมันก็ไม่สำคัญอะไรในเมื่อเธอไม่ใช่เจ้าของของเขา เธอไม่ใช่ภรรยาหรือคนสำคัญที่เขาจะต้องแคร์ ใบหน้าหวานซึมลงอย่างถนัดจนเป็นที่สงสัยของแม่บ้านวัยกลางคน

คุณผู้หญิง เป็นอะไรหรือเปล่าคะ หรือว่าอาหารไม่ถูกปากคะ อรัญยารีบส่ายหน้า ยิ้มให้ป้าสมใจอย่างเป็นมิตร

เปล่าค่ะ อาหารน่ากินมาก ลันต้องขอบคุณป้ามากนะคะที่ทำอาหารให้ลันกิน หญิงสาวยกมือไหว้อย่างขอบคุณก่อนจะถูกปฏิเสธจากสมใจ

อุ้ย อย่าไหว้ดิฉันเลยค่ะ ดิฉันเป็นเพียงแม่บ้านเป็นแค่คนใช้ ทำอาหารแค่นี้ถือว่าเล็กน้อยมากค่ะ อรัญยาซาบซึ้งในน้ำใจของแม่บ้านคนนี้มาก ทั้งที่เพิ่งรู้จักกันแต่เธอก็รับรู้ถึงความมีน้ำใจของนางได้ดี หญิงสาวกอดร่างกึ่งอ้วนของสมใจ อยู่ๆ เธอก็คิดถึงมารดาของเธอจับจิต คิดถึงฝีมือการทำอาหารของท่าน ถ้าป่านนี้ท่านยังอยู่หญิงสาวคงไม่ต้องเป็นแบบนี้ เธอคงมีความสุขที่ได้อยู่กับท่าน อรัญยากอดร่างสมใจนิ่งปล่อยให้น้ำตาไหลลงมาอาบแก้มสองข้าง สมใจที่ได้เห็นอาการแสดงของอรัญยาก็ชักเป็นห่วงไม่รู้ว่าคุณผู้หญิงกำลังเสียใจเรื่องอะไรแต่ที่แน่ๆ ตอนนี้สิ่งที่นางจะต้องทำนั่นก็คือการปลอบใจเธอ

กรกรวีเพิ่งวางสายจากสมใจ แม่บ้านที่เขาจ้างให้ดูแลอรัญยา จากคำรายงานของนางทางโทรศัพท์ทำให้เขาอดเป็นห่วงในความรู้สึกของหญิงสาวไม่ได้ บางทีเขาอาจจะบังคับเธอมากเกินไป เธอมีคนที่รอเธออยู่บางทีหญิงสาวอาจจะอยากกลับไปหาพวกเขาก็ได้และอาจกำลังคิดถึงพวกเขาจนต้องร้องไห้ออกมา กรกรวีซึมลงสุดท้ายเขาก็ไม่ต่างจากอสูรร้ายที่กักขังหน่วงเหนี่ยวทั้งร่างกายและจิตใจเธอเพราะไม่อาจตัดใจปล่อยเธอไปได้

ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากปล่อยแต่เพราะเขากลัวว่าถ้าปล่อยไปแล้วเขาอาจจะไม่ได้เจอเธออีก

เจ้านายครับ

รายุทธ์เดินเข้ามาหาเจ้านายของเขาหลังจากที่เลยเวลาเที่ยงไปนานแล้วแต่เจ้านายของเขายังไม่ยอมออกจากห้องทำงานสักทีจนเขาอดเป็นห่วงไม่ได้ต้องเป็นฝ่ายมาตามเสียเอง

มีอะไรงั้นหรือ กรกรวีถามสีหน้าไม่สู้ดี

เจ้านายต่างหากล่ะครับ มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า ผมสังเกตตั้งแต่ตอนอยู่ในที่ประชุมแล้ว เจ้านายดูใจลอย อาจจะจริงอย่างที่เลขาของเขาบอก กรกรวีไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนแต่แล้ววันหนึ่งหลังจากที่เขาได้เจอกับอรัญยา ผู้หญิงที่เขาเห็นเป็นเพียงผ้าขี้ริ้วเท่านั้น เธอทำให้เขาเปลี่ยนไปจากความเฉยชาเป็นความใคร่ จากผู้ชายคนหนึ่งที่ชีวิตนี้อุทิศให้กับงานจะต้องมาพ่ายแพ้ต่อความรู้สึกของตัวเอง

ผมมาชวนเจ้านายไปกินข้าวนะครับ มันเลยเที่ยงมานานมากแล้ว

ฉันกำลังจะไป ขอบใจนายมากนะที่เป็นห่วง

กรกรวีลุกขึ้นจากเก้าอี้ทำงานถือโอกาสเหยียดแขนออกข้างๆ เพราะมัวแต่คิดถึงเรื่องของอรัญยาจนลืมเวลากินข้าวและต้องขอบคุณเลขาของเขาที่มาช่วยเตือนเขาและจะให้เขาทำยังไงในเมื่อทั้งหัวใจและสมองของเขาตอนนี้คิดถึงแต่อรัญยาเพียงคนเดียว ต่อไปในภายภาคหน้าเขาจะทำยังไงกับอรัญยาดีในเมื่อตอนนี้เธอได้เข้ามาอยู่ในใจของเขาไปแล้ว ถ้าหากวันหนึ่งเธอต้องจากเขาไปจริงๆ เขาคงบ้าตายและทุกข์ทรมานใจเป็นที่สุด


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่อุดหนุนนะคะ"

ไบคาร์บ/ กรงแก้ว


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha