พิศวาสดอกรัก

โดย: ไบคาร์บ/ กรงแก้ว



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 14 : อสูรผู้กระหายรัก


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 14

อสูรผู้กระหายรัก

            ายในห้องนอนแสนกว้างแต่แฝงไว้ด้วยความเงียบงันแทบทุกส่วน เสียงท้องฟ้าร้องคำรามอยู่ทุกค่ำคืน เครื่องปรับอากาศที่เปิดใช้ทุกคืนส่งความหนาวมาให้ แสงไฟที่เปิดสว่างอยู่ทุกคืน ทุกสิ่งอย่างมีหน้าที่และประโยชน์ของมันเอง อรัญยากึ่งหลับกึ่งตื่นรู้สึกเหมือนสิ่งรอบตัวเหล่านั้นกำลังจะหยุดชะงักในการทำหน้าที่ของมันเมื่อความร้อนของอะไรบางอย่างเป่ารดมาถูกแก้มของเธอร้าวลงมาที่ลำคออีกทั้งเสียงที่ได้ยินไม่ใช่เสียงของฟ้าคำรามแต่เหมือนเป็นเสียงลมหายใจอีกลมหายใจหนึ่งที่กำลังทำหน้าที่แทนทุกสิ่ง หากทุกอย่างมันชัดเจนขึ้นด้วยพลังน้ำเสียงที่คุ้นหู

            “นอนแล้วหรือ

เสียงนั้นมีพลังปลุกให้หญิงสาวที่กำลังจะนอนอยู่ต้องตื่นขึ้นมา หากดวงตาหวานยังไม่ยอมออกมาจากเปลือกตาที่ห่อหุ้มทั้งสองคู่

            หลับแล้วจริงๆ นะหรือ

เสียงนั้นกระเซ้ามากขึ้น เหมือนกำลังปลุกอารมณ์ของเธอให้ขนลุกไปด้วย หญิงสาวค่อนข้างแน่ใจแล้วว่าเสียงที่เธอได้ยินไม่ได้มาจากความฝันแต่มันคือความจริง ความจริงที่ว่าเขามาปรากฏอยู่ในห้องนอนนี้แล้ว

            ไม่พูดแสดงว่าหลับแล้วจริงๆ ถ้าอย่างนั้นคงต้องทำให้ตื่นกรกรวีที่แค่โอบกอดเธออยู่เมื่อเปลี่ยนมานอนคร่อมร่างหญิงสาวอย่างหยอกเย้าจนร่างเล็กนั้นสะดุ้งตื่นห้ามแทบไม่ทัน

            อ้าย ออกไปนะเธอโวยวายจนเขาต้องหัวเราะออกมา ความคิดถึงกลายเป็นความโหยหาจนอยากแนบชิดและอยากแสดงความรักกับเธอ

            ยอมตื่นแล้วหรือชายหนุ่มถามแต่ยังไม่ยอมลุกออกจากร่างของเธอ

            ฉันง่วงค่ะ ขอร้องนะคะ อย่ามากวนฉันเลยเธอตอบไม่ตรงคำถามแถมยังบ่ายเบี่ยงแกล้งทำทีว่าจะหลับแต่คนอย่างเขารู้ทันเธอหมด จากน้ำเสียงที่ได้ฟังนั้นเหมือนเธอจะโกรธเขาและเขาก็ยอมรับว่าเขาผิดที่ไม่ทำตามคำพูดที่บอกกับเธอ

            ฉันขอโทษที่กลับมาช้า ว่าแต่เธอกินอะไรมาหรือยังเขาถามเธออย่างเป็นห่วง เหมือนเธอเป็นภรรยาของเขาจริงๆ ไม่ใช่แค่ความใคร่หรือความลุ่มหลงแต่มันคือความรักอันบริสุทธิ์ที่เขามีให้เธอเว้นเสียแต่ว่าเธอจะไม่รู้และแปรความหมายผิดไป

            อรัญยาเมื่อเธอไม่ตอบเขาก็ต้องทำให้เธอยอมตอบกลับมาแต่เสียงถัดไปที่ได้ยินมันทำให้กรกรวีเลิกคาดคั้นเธอ

            กร็อกกก

            สงสัยฉันคงไม่ต้องรอคำตอบจากเธอแล้วกระมังคนพูดมีอารมณ์ขำเล็กน้อยก่อนจะใช้พละกำลังที่มีทั้งหมดฉุดร่างเธอให้ลุกขึ้นมา

            จะพาฉันไปไหนคะนอกจากเขาจะไม่ยอมตอบคำถามเธอแล้ว หญิงสาวยังถูกลากให้ออกไปพร้อมกับเขา ห้องครัวถูกเปิดไฟสว่างขึ้นปรากฏให้เห็นพ่อครัวคนใหม่ที่อยู่ตรงหน้าเธอ เขาหยิบเสื้อกันเปื้อนสวมใส่ให้พร้อมกับยื่นอีกชุดมาให้เธอ

            นี่คุณทำอาหารเป็นด้วยหรือคะหญิงสาวรับมันมาจากมือของเขาก่อนจะสวมใส่บนตัวของเธออย่างเรียบร้อย

            ก็พอทำเป็นบ้าง ตอนสมัยเรียนฉันเคยทำบ่อยๆ ว่าแต่เธอเถอะ ทำไม่เป็นเลยหรือคำถามนั้นเหมือนกำลังลองภูมิเธออยู่ หญิงสาวนึกค้อนเขายิ่งสายตาของเขาที่กำลังจ้องหน้าเธอเหมือนเขากำลังยิ้มเยาะนัยๆ

            ฉันไม่เคยทำหรอกค่ะไม่ว่าจะเป็นที่บ้าน หรือที่เรียนเธอตอบตามความเป็นจริง เขาก็คงอยากให้เธอตอบแบบนั้นเพราะถ้าเธอตอบว่าทำเป็น เขาคงอยากให้หญิงสาวแสดงฝีมือให้

            “แล้วไหนว่าฝึกทำอาหารกับป้าสมใจมาแล้ว อรัญยาจ้องหน้าเขากะพริบตาถี่ๆ นี่ข่าวการฝึกทำอาหารของเธอรู้ไปถึงหูของเขาไวขนาดนี้เลยหรือ

            ไม่ต้องทำหน้าอย่างนั้นหรอก ป้าสมใจโทรมารายงานฉันเอง กรกรวีตอบก่อนจะเริ่มทำอาหารให้หญิงสาว เมนูที่เขาเลือกเป็นเมนูเร่งรัด ข้าวผัดกุ้งเมนูที่เขาถนัด อรัญยายืนนิ่งอึ้งในการกระทำของเขา ไม่น่าเชื่อว่าผู้ชายที่ไร้อารมณ์อย่างเขาจะทำอาหารเป็นด้วย ผิดกับเธอที่ฝึกมาแล้วยังทำไม่ได้ครึ่งหนึ่งของเขาเลย

            เธอชอบกินเผ็ดไหม เขาถามมา

            ไม่ค่ะ ฉันไม่ชอบกินเผ็ด เธอตอบเสียงเบา มองเขาแสดงฝีมืออยู่คนเดียว

            เสร็จแล้ว ข้าวผัดกุ้งหวังว่าเธอคงจะกินมันได้นะเขาพูดก่อนจะส่งอาหารมาให้เธอ อรัญยามองหน้าเขานึกไม่เข้าใจถึงการกระทำของเขา เขาพยายามแสดงว่าตัวเองแคร์เธอและห่วงใยเธอจนบางครั้งหญิงสาวรู้สึกแบบนั้นจริงๆ ใบหน้าหวานยังจ้องอาหารที่อยู่ในจานเพียงจานเดียวไม่กล้าที่จะชิมฝีมือของเขา กลัวว่าเขาจะคิดว่าเป็นบุญคุณและทวงเธอทีหลัง

            หิวไม่ใช่หรือ

            “เออ หญิงสาวเกิดอาการอึกอัก พูดอะไรไม่ออก ถึงแม้จะรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยที่เขาทำอาหารให้เธอทาน ความจริงเขาไม่เห็นต้องลงมือทำเพราะอาหารเมื่อช่วงเย็นก็ยังมีอยู่

            ฉันไม่ทำให้เธอท้องเสียหรอกน่า รับรองได้กรกรวีพูด ยิ้มให้เธอเล็กน้อย มือหนาทำการถอดเสื้อกันเปื้อนออกหยิบอาหารที่วางอยู่บนโต๊ะครัวยื่นไปให้เธอ

            รีบกินซะ จะได้รีบนอน ตอนนี้มันก็ดึกมากแล้ว ฉันไม่อยากให้เธอนอนดึกมากกว่านี้

            “คุณเป็นห่วงฉันด้วยหรือคะ หญิงสาวเผลอถามเขา ก่อนจะหุบเสียงเงียบเมื่อเห็นดวงตาดุๆ ที่ส่งมาให้เธอ เธอไม่น่าพูดแบบนั้นเลยรู้ทั้งรู้ว่าคนอย่างเขาคงห่วงใครไม่เป็น

            งั้นฉันไปกินก่อนนะคะ อรัญยาปรับเปลี่ยนสีหน้า หยิบอาหารจากมือของเขาเตรียมจะเดินออกจากห้องครัวเพื่อไปนั่งกินที่ห้องอาหารแต่ถูกเขาจับตัวเธอไว้ก่อน

            เออ จะทำอะไรคะ ดวงตาหวานจ้องจับผิดเขา ยิ่งเมื่อเขายื่นหน้ามาใกล้แก้มสองข้างก็แดงขึ้นมา หญิงสาวพยายามดิ้นหนีแต่ถูกเขาห้ามไว้ก่อน

            นิ่งสิ ฉันจะช่วยถอดเสื้อกันเปื้อนออกจากตัวเธอก่อน ใจคอจะไปกินทั้งที่ยังอยู่ในชุดนั้นเลยหรือ เขาเอ่ยตำหนิเธอก่อนจะช่วยจัดการถอดเสื้อกันเปื้อนให้หญิงสาว อรัญยามองหน้าเขาอย่างไม่อาจอธิบายได้ ความรู้สึกของเธอตอนนี้กำลังสับสนมาก เขาทำอาหารให้เธอกิน เขาเป็นห่วงเธอและเขาก็ดีกับเธอมาก มากจนหญิงสาวไม่อยากคิดเลยว่าการกระทำทั้งหมดจะเป็นแค่การแสดงหรือแสแสร้งเท่านั้น

            ขอบคุณค่ะ อรัญยาเอ่ยออกมา เขามองเธอยิ้มๆ ก่อนจะถามกลับ

            ขอบคุณเรื่องอะไร

            ก็ เรื่องอาหารนี่ไงคะ เธอชี้ให้เขาดูอาหารในจานที่เธอถืออยู่ แม้จะมีอีกหลายเรื่องที่อยากขอบคุณเขา

            กินก่อนดีกว่าไหมแล้วค่อยมาขอบคุณฉันทีหลังบางทีอาหารอาจจะไม่ถูกปากเธอก็ได้ เขาพูดก่อนจะเดินนำเธอไปนั่งที่เก้าอี้ในห้องอาหารโดยมีหญิงสาวเดินตามหลังมาไวๆ อรัญยาเลือกนั่งเก้าอี้ตรงข้ามกับเขาเพราะมันสะดวกที่จะมองหน้าเขาและเพื่อป้องกันเขาทำรุ่มร่ามกับเธอ

            กินสิ มองหน้าฉันคงจะไม่ทำให้เธออิ่มหรอกนะ อรัญยายิ้มในคำพูดของเขาจู่ๆ เธอก็อยากหัวเราะเขาขึ้นมา ไม่อยากเชื่อว่าผู้ชายคนนี้จะมีมุมขำๆ ให้เห็นด้วย

            เป็นยังไง ข้าวผัดกุ้งฝีมือฉัน คงจะคาดไม่ถึงละสิว่าฉันจะทำอร่อยขนาดนั้นหลังจากที่เขาเห็นเธอชิมข้าวพัดกุ้งไปแล้ว และคิดว่ามันคงจะอร่อยเพราะเขาเห็นเธอชิมแล้วชิมอีก

            หลงตัวเองชะมัดหญิงสาวบ่นพึมพำแต่เขาไม่ถือสาคำพูดของเธอ สิ่งที่เขาอยากรู้มากที่สุดคือ ทำไมเธอถึงปล่อยให้ตัวเองหิวขนาดนี้

            ไหนลองบอกฉันมาสิว่าทำไมเธอถึงไม่กินข้าว ปล่อยให้ตัวเองหิวแบบนี้ทำไมอรัญยาหยุดทาน เงยหน้ามองเขาก่อนจะยิ้มแห้งๆ ไปให้

            ฉันไม่หิวค่ะกรกรวีส่ายหน้าเขารู้ว่าคำตอบนั้นไม่ใช่คำตอบที่แท้จริง

            พูดความจริงเขาบังคับค้านคั้นให้หญิงสาวพูดความจริง

            เออ ฉัน

ฉันอะไร อรัญยาทำหน้าไม่ถูกแต่สุดท้ายก็แพ้ลูกตื้อของเขา จะทำยังไงได้ในเมื่อตอนนี้เธอแพ้เขาทุกทางแม้กระทั่งหัวใจของตัวเองก็ยังยอมสยบให้เขาอย่างไม่มีชิ้นดี

ฉันรอ...อรัญยาทำหน้าเศร้า จะให้เธอยอมรับต่อหน้าเขาได้ยังไงว่าเธอรอทานข้าวกับเขา เขาคงได้หัวเราะเยาะเธอเป็นแน่ เสียงหวานๆ จึงหยุดเพียงเท่านั้น

กรกรวีรอฟังคำพูดของเธออย่างใจจดใจจ่อ เพียงหวังว่าเธอคงจะพูดออกมาว่าเธอรอกินข้าวกับเขาแต่เปล่าเลย เขาคงหวังมากเกินไป ผู้หญิงที่ถูกเขาซื้อมาด้วยความไม่เต็มใจและเป็นของเขาด้วยความเจ็บปวด เธอคงไม่คิดอะไรกับผู้ชายที่ถูกเธอกล่าวหาว่าเป็นอสูรร้ายอย่างเขาหรอก

            ฉันขอโทษนะ อรัญยา ฉันไม่ควรถาม เอาเป็นว่าเธอกินเถอะ จะได้ขึ้นไปพักผ่อน

กรกรวีเอ่ยสีหน้าไม่ราบรื่นเท่าที่ควร เขาควรรู้ตัวเองดีว่าไม่มีสิทธิ์คิดอะไรกับเธอ ต่อให้เธอเป็นสมบัติที่เขาซื้อหามาเพื่อบำเรอความสุขก็ตาม แต่เขากำลังจะแต่งงานกับผู้หญิงที่เพียบพร้อมและเหมาะสมกับเขาทุกอย่าง ร่างหนาลุกขึ้นยืนนิ่งฝืนยิ้มให้หญิงสาวเล็กน้อยก่อนจะเดินจากไปปล่อยให้อรัญยาต้องคิดหนัก เธอไม่ได้อยากทำให้ใครไม่สบายใจแต่คนอย่างเขานะหรือจะมีความรู้สึกกับเธอนอกจากจะเห็นหญิงสาวเป็นเพียงสมบัติพิศวาสที่เขาซื้อมาด้วยเงินและเธอก็คงต้องเจ็บปวดกับฐานะที่เป็นอยู่แบบนี้ตลอดไป

            คุณวีจะอาบน้ำไหมคะ ฉันจะได้เตรียมชุดให้คุณวี อรัญยาพยายามทำหน้าที่นางบำเรอให้ดีที่สุด เขามองเธอด้วยแววตาที่แปลกไปจากเดิม นั่นสิ เขาคงแปลกใจที่เธอเอาใจเขา หญิงสาวเดินเข้ามาใกล้ชายหนุ่ม ช่วยจัดการปลดกระดุมให้เขาอย่างน้อยเธอควรตอบแทนเขาที่อุตส่าห์ทำอาหารให้เธอทาน ปลายมือหยุดนิ่งที่คอเสื้อเชิ้ตไม่อาจขยับไปไหนได้เพราะถูกเจ้าของร่างหนาจับไว้ ดวงตาหวานจ้องใบหน้าคมเข้มยิ่งเมื่อใบหน้าคมนั้นโน้มลงใกล้ยิ่งทำให้ไหวหวั่น หัวใจมันสั่นอย่างบอกไม่ถูกร่างเล็กเตรียมถอยหนีอีกก้าวแต่รู้ว่ามันคงไร้ความหมาย

            อรัญยา ฉันมีเรื่องอยากถามเธอ

            คะ

            ตลอดเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน เธอเคยรู้สึกดีกับฉันบ้างไหม อรัญยานิ่ง ตอบไม่ได้เหมือนกันว่าตัวเองรู้สึกดีกับเขาหรือเปล่า ผู้หญิงที่ถูกผู้ชายซื้อมาบำเรอความสุขนั้นควรจะรู้สึกอย่างไรดีแต่ทำไมทุกครั้งที่เธอไม่เจอหน้าเขาหัวใจของเธอถึงได้เหงาถนัด

            ถ้าเธอยังตอบไม่ได้ ฉันก็ขอข้ามไปถามอีกคำถามหนึ่ง กรกรวีเงียบเสียงสักครู่ก่อนจะเอ่ยออกไป

            ถ้าฉันปล่อยเธอไป แล้วเราจะได้เจอกันอีกไหม

อรัญยาอ้าปากค้าง นี่หรือคือคำถามที่เขาอยากรู้ หรือเพราะตอนนี้เขาเบื่อเธอแล้วและกำลังจะตัดสินใจปล่อยตัวหญิงสาวไป ใบหน้าหวานซึมลงรู้สึกเศร้าไม่อยากที่จะเอ่ยตอบแต่ถ้าเธอไม่ตอบเชื่อว่าเขาจะต้องคาดคั้นเธอให้ตอบจงได้ อรัญยาเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าคมเข้มคลี่ยิ้มเล็กน้อย เธอไม่ต้องการให้เขามารู้สึกสงสารหรือเห็นใจเธอเมื่อไม่ต้องการเธอก็ยินดีจะไป

            ฉันคงดีใจ รีบเตรียมตัวกลับแต่โดยเร็ว

            ออกจะรู้สึกโมโหที่ได้ฟังคำตอบของเธอ เขาดูเลวร้ายไม่น่าให้ความรู้สึกจดจำเลยสักนิดหรือ ร่างหนาเตรียมจะอาบน้ำหากสองเท้าหนาที่เดินอยู่นั้นหยุดชะงักในคำถามกลับของเธอ

            แล้วคุณล่ะคะ อยากไล่ฉันไปแล้วหรือ

            เขาหันมาเผชิญหน้ากับเธออีกครั้ง และครั้งนี้หัวใจของกรกรวีก็ห่อเหี่ยวถนัดเมื่อได้เห็นสีหน้าเศร้าหมองของผู้หญิงที่เขาแคร์มากที่สุดในตอนนี้ ชายหนุ่มเม้มปากกัดกรามแน่นแล้วกัดฟันพูดต่อไป

            เธอเองก็อยากกลับไปไม่ใช่หรืออรัญยาเงียบ รู้ว่าเผลอพูดอะไรออกไปโดยไม่คิด เขาจะรู้หรือเปล่าว่าเธอเผลอคิดอะไรกับเขาเข้าให้แล้ว นั่นสิ ต่อไปเธอต้องระวังคำพูดและระงับอารมณ์เพื่อไม่ให้เขาสงสัยเธอ

            ค่ะ ฉันอยากกลับ อยากกลับมากด้วยเพราะฉันจะได้ไม่ต้องมาทำอะไรแบบนั้น มันดูตกต่ำ ไร้ค่าและไร้ศักดิ์ศรี

            “ตกต่ำ ไร้ค่า ไร้ศักดิ์ศรีอย่างนั้นหรือ

คราวนี้ฝีเท้าหนาเดินเข้ามาหาเธออีกครั้งก่อนจะรวบข้อมือของเธอขึ้นมา ดวงตาคมจ้องมองดวงตาหวาน อยากมองให้ทะลุไปถึงข้างใน คำพูดที่เธอปล่อยออกมามันท้าทายเขา เธอคิดว่าการกระทำทั้งหมดที่เขาทำกับเธอเป็นเพียงแค่เครื่องบำเรอทางอารมณ์เท่านั้นหรือ ศักดิ์ศรี ความมีคุณค่าหรือตกต่ำ พอเอาเข้าจริงๆ เวลาความสุขแบบนั้นไม่มีใครนึกถึงสิ่งเหล่านั้นและเขาก็กำลังจะสาธิตให้เธอดู

ร่างเล็กถูกผลักให้ล้มไปนอนบนที่นอนก่อนที่ตัวเขาจะล้มลงไปทับร่างเล็ก เธอดิ้นอยู่ใต้ร่างเขาพยายามจะให้พ้นพันธนาการเร่งรัดจากเขาแต่ทวายิ่งดิ้นร่างของเธอก็ยิ่งเจ็บ หญิงสาวรู้ในทันทีว่าไม่มีทางพ้นมือของเขาแน่โดยเฉพาะตอนนี้ ตอนที่อารมณ์ของเขากำลังเกิด

ฉันจะสาธิตให้เธอดูว่า เวลาเขาทำแบบนั้นเขาไม่นึกถึงศักดิ์ศรี คุณค่าหรือความตกต่ำอย่างที่เธอบอกหรอกนะ ตอนนี้ นาทีนี้ทุกคนหวังเพียงเรื่องเดียวคือ การปลดปล่อย

งั้นคุณวีก็ปล่อยฉันสิคะ มาทำแบบนี้กับฉันอีกทำไม

เธอเหมือนจะน้อยใจเขาแต่คนอย่างเขาคงจะไม่เข้าใจความรู้สึกของผู้หญิงที่เป็นได้แค่ของบำเรออารมณ์ปรารถนาเท่านั้น เธอไม่ใช่ตัวจริงเป็นเพียงได้แค่นางบำเรอพิศวาสเท่านั้น เรียวปากหวานถูกครอบครองโดยปากหนา สัมผัสรสจูบที่เร้าร้อนและดูดดื่มที่ไม่เคยทำให้เธอผิดหวัง หญิงสาวร้องเสียงครางในลำคอไม่สามารถเล็ดลอดออกมาได้เมื่อครั้งนี้เขาจูบปากเธอนานเหลือเกิน ร่างเล็กที่ไม่ได้ดิ้นรนที่จะหนีเขาอย่างเมื่อครู่ สองร่างผสานเป็นหนึ่งเดียวเดินทางทำในสิ่งที่ต่างก็ต้องการและเรียกร้อง เสื้อผ้าของอรัญยาถูกถอดออกทีละชิ้นจนชิ้นสุดท้ายถูกถอดหมด ร่างเปล่าเปลือยอวดสายตาแก่เขาอีกครั้ง ชายหนุ่มกลืนน้ำลายลงคอด้วยความรู้สึกกระหายในตัวเธอ เขาลุกขึ้นมาถอดเสื้อผ้าตัวเองออกก่อนจะลงมานอนข้างหญิงสาว มือหนาเริ่มทำหน้าที่ของมันโดยการสำรวจความสวยในทุกสัดส่วน อรัญยานอนหงายปล่อยให้เขาได้ครอบครองและสำรวจความเป็นเธอได้อย่างสะดวก

อื้อ

อรัญยาร้องครวญครางพยายามหายใจเข้าออกลึกๆ เมื่อลิ้นอุ่นๆ ของเขาที่เมื่อถอดถอนจากริมฝีปากหวานของหญิงสาวแล้วได้เคลื่อนลงต่ำขึ้นเรื่อยๆ จนตอนนี้กำลังเตะต้องปทุมถันของเธอ เม็ดสีทับทิมถูกกลืนกินหายเข้าไปในปากของชายหนุ่มส่วนอีกข้างก็ถูกมือหนาจับขยี้อย่างเมามันก่อนมือจะเปลี่ยนตำแหน่งจากทรวงอกไปเป็นบ่อน้ำหวานที่น้ำกำลังขึ้นเออล้น

โอย คุณวี ฉันไม่ไหวแล้ว

เรียวขาขาวถูกแยกออกก่อนที่ใบหน้าคมจะฝั่งไว้ระหว่างกลางหญิงสาวส่ายสะโพกไปมาๆ รู้สึกเสียวมากในสิ่งที่เขาทำให้ จริงที่เขาว่ามาถึงตอนนี้คงไม่มีใครนึกถึงเกียรติยศศักดิ์ศรี คุณค่าหรือความตกต่ำอะไร ทุกคนจะคิดเรื่องเดียวคือเมื่อไรจะได้รับการปลดปล่อยจากบ่วงเสน่หานี้เสียที กรกรวีเองก็แทบจะสำลักความสุขเมื่อเขาค้นพบกับความสุขที่แท้จริง อรัญยาคือผู้หญิงที่ทำให้เขามีความสุขมากเธอไม่เพียงแต่บริสุทธิ์ผุดผ่องแต่เพราะเธอคือคนที่ทำให้เขาได้ค้นพบกับความรักที่แท้จริง

อีกนิดเดียวเราก็จะพบกับความสุขสุดยอดแล้ว อดทนอีกนิดนะอรัญยา

ชายหนุ่มฝั่งความเป็นชายเข้าหากายอุ่น โยกย้ายส่ายสะโพกด้วยความเร็วถี่อย่างเป็นจังหวะ ส่วนสาวในร่างเล็กที่อยู่ใต้ร่างของเขาก็ตอบสนองการกระทำของเขาได้เป็นอย่างดี สองร่างผสานเป็นหนึ่งต่างมอบความสุขให้กันและกันจนถึงวินาทีสุดท้าย

ทีนี้เธอยังจะคิดถึงศักดิ์ศรี คุณค่าหรือความตกต่ำนั่นอีกไหม อรัญยา

เขากระซิบถามหญิงสาวข้างกาย ร่างเล็กเคลื่อนไหวเล็กน้อยเมื่อถูกสัมผัสหรือกระตุ้นต่อมพิศวาส หญิงสาวนอนหันหลังให้เขารับรู้ถึงความสุขที่เขามอบให้ เธอไม่ได้ตอบเขาแต่กลับไปให้ความสำคัญกับเรียวแขนแข็งแรงที่กำลังกอดร่างเธอแน่น มือเล็กรีบดึงมือของเขาออกเหมือนเช่นทุกครั้งทั้งที่เธอก็รู้ว่าจะไม่มีทางปล่อยร่างของเธอแน่

หยุดดิ้นสักทีนะ นอนได้แล้วหรือถ้าไม่อยากนอนอยากให้ฉันทำอีกก็บอกมาได้เพราะฉันยังมีไฟอยู่ เขากระซิบบอกข้างหูพร้อมกับหอมแก้มหญิงสาว อรัญยาหูตาร้อนรู้สึกร้อนไปทั้งตัวก่อนจะรีบคัดค้านเมื่อเขาพลิกร่างเล็กให้ไปนอนใต้ร่างของเขาใหม่

เออ ไม่นะคะ คือ ฉัน

ฉันอะไร ฮึ ตอบมาดีๆ นะเพราะถ้าตอบไม่ถูกใจละก็น่าดูเขาพูดไม่จริงจังมากเห็นได้จากดวงตาที่กำลังเจ้าเล่ห์ใส่หญิงสาวอยู่ และเขาก็ไม่ได้ต้องการคำตอบจากเธอเพราะถึงเธอจะตอบยังไงก็ไม่ทำให้อารมณ์พิศวาสที่ยังเหลือไฟอยู่สงบลงไปได้ ร่างหนาเริ่มขยับอีกครั้งท่ามกลางความตกใจของหญิงสาว

เออ คุณวี ไม่นะคะ พอเถอะค่ะ ฉันเหนื่อยแล้ว หญิงสาวค้านแต่เขาหรือจะยอมให้เธอค้านเขาได้ ปลายนิ้วเรียวแข็งแรงลูบไล้ไปตามแก้มนวลเนียน สัมผัสบางเบาจนร่างเล็กเสียว

เธอก็อยู่เฉยๆ สิ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉัน

เท่านั้นแหละ ร่างกายของเธอก็เหมือนถูกชโลมด้วยเปลวไฟพิศวาสอีกครั้ง เปลวไฟที่เขาเจตนาเผาเธอให้มอดไหม้ไปกับอารมณ์พิศวาสที่ยังค้างอยู่ในตัวของเขา หญิงสาวร้องครางอีกครั้งเมื่อเขาเข้าสัมผัสกับจุดอ่อนไหวของเธอ สัมผัสบางเบาที่ทำให้ร่างกายของหญิงสาวอ่อนระทวยอีกครั้ง เธอไม่เคยเอาชนะอารมณ์พิศวาสของเขาได้เลยสักครั้ง ครั้งนี้ก็เช่นกันและไม่อาจเดาได้ว่าพายุรักในครั้งนี้จะสงบลงเมื่อไร สุดที่จะคิดสุดที่จะทำนาย


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่อุดหนุนนะคะ"

ไบคาร์บ/ กรงแก้ว


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha