พิศวาสดอกรัก

โดย: ไบคาร์บ/ กรงแก้ว



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 20 : เพลงรักแห่งความเศร้า


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 20

เพลงรักแห่งความเศร้า

          สียงเพลงบรรเลงไปตามจังหวะดนตรี สองร่างประสานกันเต้นรำตามจังหวะของท่วงทำนองที่ฟังแล้วสบายใจอย่างบอกไม่ถูก  มือหนาคอยทำหน้าที่โอบรอบเอวของหญิงสาวส่ายไปส่ายมาอย่างพลิ้วไหวเปรียบดั่งเจ้าชายกับเจ้าหญิง ราตรีที่มีแต่สองเรา ค่ำคืนที่เต็มไปด้วยหมู่ดาวบนฟากฟ้าเป็นผู้ชม เขาอยากมีเธอเก็บไว้อยู่อย่างนี้ตลอดไป

อุ้ย ฉันขอโทษค่ะ

น้ำเสียงนั้นขัดความคิดของเขานัก ชายหนุ่มกลับสู่ห้วงแห่งความจริงที่แสนเจ็บปวด ความจริงที่ว่าเขาจะต้องเสียเธอไป อรัญยามองหน้าเขาอย่างรู้สึกผิดที่เผลอเต้นไปเหยียบเท้ากรกรวีโดยส่วนตัวแล้วเธอไม่ค่อยชอบเต้นรำมากมายนักและเธอก็เคยถูกบิดาของเธอหาครูมาช่วยสอนเต้นให้เพียงเพราะเหตุผลสั้นๆ ว่ามันสำคัญกับเรา ทั้งที่เธอเองก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันสำคัญยังไง

คุณโกรธฉันหรือคะ เพราะเห็นอีกฝ่ายไม่พูดหญิงสาวเลยเดาเอาเอง มันก็น่าโกรธอยู่หรอกก็เธอทำให้เขาเจ็บตัว

ไม่โกรธเลยสักนิด สบายใจได้

คนพูดเอ่ยอย่างสบายใจ ไม่มีน้ำเสียงก้าวร้าวหรือโมโหเธอเลย อาจเพราะบรรยากาศสุดแสนโรแมนติก ของแม่น้ำใจกลางเมืองปารีสกันแน่ที่ทำให้อารมณ์ของเขาเย็นลง และแทนที่เขาจะเต้นต่อชายหนุ่มกลับเปลี่ยนท่าทีมาเป็นโอบกอดร่างงาม แนบชิดราวกับคนขาดความอบอุ่น ใช่ เขาขาดความอบอุ่นขาดมาตั้งแต่เด็ก มีพ่อบุญธรรมท่านก็ไม่ได้มีเวลาให้เขามากนัก เขาเติบโตมากับความอ้างว้างและเงียบเหงาคอยเป็นเพื่อนแต่ทั้งหมดมันก็เป็นเกราะกำบังให้เขาเข้มแข็งได้อย่างไม่น่าเชื่อ

คุณวี

ฮื้อ เขาขานรับก่อนจะแกล้งกอดเธอแน่นมากขึ้นหญิงสาวเตรียมจะโวยแต่ถูกกรกรวีขัดขึ้นได้ก่อน

ฉันขอกอดเธอแบบนี้สักสิบนาทีจะได้ไหม เหมือนเขากำลังจะแพ้ให้กับความอ่อนแอ ภายนอกที่ดูแข็งกระด้างหากหัวใจที่อยู่ภายในกลับอ่อนแออย่างถนัดถี่ ถ้าวันนี้ท่านประธานฮอร์นไม่บุกไปที่บ้านและท่านไม่ได้พูดถึงเรื่องแต่งงาน เขาคงรู้สึกเข้มแข็งมากกว่านี้และถ้าวันนี้เธออยู่ที่บ้านของเขาทุกอย่างคงต้องพัง

ฉันไม่รู้นะคะ ว่าคุณเครียดเรื่องอะไรแต่ถ้ามันเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับฉัน คุณบอกฉันมาได้เลย ฉันพร้อมที่จะรับฟังมันเสมอเพียงแค่เห็นลักษณะอาการของเขา หญิงสาวก็ค่อนข้างแน่ใจว่ากรกรวีกำลังอยู่ในภาวะเครียดและเธอก็รู้ดีว่าคนที่อยู่ในภาวะนี้เป็นกลุ่มคนที่น่าเป็นห่วงมากที่สุด

ฉันรู้ว่าเธอพร้อมเสมอ เพราะเธอเตรียมตัวที่จะไปจากเขาอยู่ทุกเมื่อชั่ววันและการที่เธอไม่ได้ไปก็อาจเพราะถูกเขารั้งไว้อย่างหมดหนทางดิ้นรน

แต่สำหรับเรื่องนี้ฉันยังไม่พร้อมที่จะเอ่ยมันออกมา เขากอดเธอแน่นมากขึ้นอยากกับจะบอกเป็นนัยๆ ว่าเขาจะยังไม่ปล่อยเธอไป แม้เธอจะว่าเขาเห็นแก่ตัวชายหนุ่มก็ยอม ความรักมันเจ็บปวดแค่ไหนเขารับรู้มาแล้วแต่การที่จะต้องปล่อยคนที่รักไปมันแย่ยิ่งกว่าถูกคนที่รักทิ้งเสียอีก

 “เพราะอะไรล่ะคะ มันเป็นเรื่องที่ร้ายแรงมากนักหรือยังไง คุณวีถึงบอกฉันตอนนี้ไม่ได้ เธอเอ่ยถามอย่างเคืองๆ ไม่รู้ว่าทำไมถึงต้องโกรธเขามากมายกะอีแค่เขาไม่ได้บอกเรื่องที่ปิดบังอยู่

เธอไม่เข้าใจหรอกอรัญยา เขาปล่อยตัวเธออย่างเป็นอิสระแล้วเดินกลับเข้าห้องพักเพื่อเลี่ยงที่จะตอบคำถามเธอ หญิงสาวเดินตามไม่ได้ตั้งใจจะหาเรื่องเขาแต่เพราะน้ำเสียงของหญิงสาวที่ดูจะเอาเรื่อง

ใช่สิ ฉันไม่เข้าใจคุณถ้าเป็นนางแบบสาวสวยที่ชื่อฮันนี่ เธอคงเข้าใจคุณสินะคะ หญิงสาวพาลเอ่ยเสียงประชดประชัน ทำหน้าบึ้งใส่จนกรกรวีต้องถอนหายใจยืดยาว

อรัญยา นี่เธอไปเอาความคิดนี้มาจากที่ไหนกัน

ไม่ต้องเอามาจากไหนหรอกค่ะ ฉันคิดเองได้ ในเมื่อคุณมีเธออยู่แล้วยังมากักขังฉันไว้อีกทำไม ทำไมถึงไม่ปล่อยฉันไปล่ะคะ กรกรวีกัดกรามแน่นทั้งหมดที่เธอพยายามพูดใส่อารมณ์เขาเป็นเพราะเธออยากไปจากชีวิตของเขานี่เอง

ไม่ ยังไงฉันก็ไม่ปล่อยเธอไป เขาดึงร่างเล็กเข้ามากอดอีกครั้งเบื้องหลังของความแข็งแรงคือความอ่อนแอ อรัญยาปล่อยน้ำตาซึมออกมาอย่างไม่อาจกลั้น คำพูดที่เธอพูดมันไม่ได้ทำร้ายเขาเลยแม้แต่น้อยแต่มันกลับมาทิ่มแทงหัวใจของเธอเองปากบอกว่าอยากไปและหัวใจกลับรั้งที่จะอยู่ต่อ แม้จะเป็นในฐานะนางบำเรอหรืออะไรก็ได้ที่เขาให้เป็น ทำไมชีวิตของเธอถึงรันทดได้ถึงขนาดนี้ก็ไม่รู้

ปล่อยฉันเถอะนะคะเธอเอ่ยเสียงอ่อน ร่างเล็กสะอื้นไห้สั่นไปทั้งร่างจนเขานึกสงสารจับจิต

ไม่ ฉันทำไม่ได้ ฉันปล่อยเธอไปไม่ได้จริงๆ กรกรวีตอบเสียงสั่นพร่าเพราะเขาเองก็กำลังร้องไห้ น้ำตาของผู้ชายร่วงไหลออกจากเบ้าตาแต่เขาจะให้เธอเห็นมันไม่ได้

เอาเถอะ วันนี้วันเกิดของฉัน ฉันไม่อยากทะเลาะกับเธอ จะเป็นไปได้ไหมที่เราจะญาติดีกันสักวัน พูดจาดีๆ กันสักครั้ง ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเรียบหลังจากที่เขากลั้นน้ำตาไว้และเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาให้จนหมด

เธอจะทำให้ฉันได้ไหมอรัญยา หญิงสาวนิ่งงัน คิดสักพักก่อนจะพยักหน้าให้เขา

ก็ได้ค่ะ ฉันจะญาติดีกับคุณเว้นเสียแต่ว่าคุณจะเป็นคนเริ่มก่อน

ขอบคุณ เขาเอ่ยสั้นๆ ก่อนจะทำท่าเหยียดตัวเหมือนคนขี้เกียจจนหญิงสาวต้องทักขึ้นอย่างเหลือดอด

ไหนว่าจะญาติกันไง ฉันก็แค่เหยียดแขนไล่ความเมื่อยล้าออกไปก็เท่านั้นเอง

งั้นฉันคิดว่าคุณน่าจะไปอาบน้ำสักหน่อย อาบให้สดชื่นจะได้นอนหลับสบายยังไงล่ะคะ กรกรวีพยักหน้า

ดีเหมือนกัน ว่าแต่สนใจจะอาบด้วยกันไหม อรัญยา อรัญยาหน้าแดงก่ำเธอส่ายหน้าไปมาก่อนจะถูกเขาหอมแก้ม

งั้นหอมแก้มแทนละกันนะเดี๋ยวหลังอาบน้ำเสร็จค่อยมาว่ากัน เขาพูดทิ้งท้ายก่อนจะถือผ้าขนหนูเข้าห้องน้ำแต่ไม่วายยังเปิดประตูออกมาพูดอีก หญิงสาวมองเขาอย่างนึกสงสัย

อรัญยาฉันยังไม่ได้บอกเธอเลยว่าเธอใส่ชุดนี้แล้วสวยมาก ชุดนี้มันเหมาะกับเธอจริงๆ อรัญยายิ้มเขินรู้สึกอายกับคำพูดของเขา มันน่าแปลกที่เราทะเลาะกันอยู่แท้ๆ พอเขามาพูดดีเข้าหน่อยมันก็อดทำให้หญิงสาวแปลกใจไม่ได้ ถ้าเขาจะรั้งเธอไว้แบบนี้อีกต่อไปมันก็คงดี

 

รายุทธ์ขับรถตามรถแอนนี่มาถึงคอนโดของเธอ เขาลงจากรถตรงไปเปิดประตูให้แฟนสาวอย่างเป็นสุภาพบุรุษ แอนนี่ยิ้มก่อนจะเอ่ยขอบคุณพร้อมทั้งแซวเขาเล่น

“Darling เป็นสุภาพบุรุษแบบนี้แอนนี่รักตายเลยละค่ะหญิงสาวสอดแขนชายหนุ่ม มีความสุขกับการมีเขาอยู่เคียงข้างแต่ไม่รู้ว่าตอนนี้อีกคู่จะเป็นยังไงบ้าง

ป่านนี้เจ้านายของผมคงไปถึงที่นั่นแล้ว

ถ้าเป็นอย่างนั้น พวกเขาคงจะมีความสุขใช่ไหมคะ แอนนี่ถาม พาร่างของแฟนหนุ่มเข้ามานั่งดื่มอะไรร้อนๆ เพราะเขาต้องขับรถไกลเนื่องจากวนมาส่งเธอแทนที่จะกลับบ้านของเขาที่อยู่อีกทางหนึ่ง

ผมเองก็ไม่รู้นะ แอนนี่ ว่าความสุขจะอยู่กับพวกเขาอีกนานแค่ไหน แอนนี่พยักหน้าคิดเหมือนกับรายุทธ์ว่าความสุขของคนทั้งสองจะอยู่ยืนยาวไปนานแค่ไหน หญิงสาวเดินมานั่งลงข้างๆ เขาจับกุมมือไว้อย่างอบอุ่นโดยมีรายุทธ์มองหน้าอย่างไม่ละ

แต่ความสุขของเราจะต้องอยู่นานๆ นะคะ แอนนี่รัก Darling และ Darling ก็ต้องรักแอนนี่คนนี้ตลอดไป หญิงสาวอยากได้ความมั่นใจจากเขาและรายุทธ์ก็มีให้เต็มเปี่ยม ชายหนุ่มให้คำมั่นเธอด้วยการจุมพิตแสนหวานหญิงสาวได้กลิ่นของกาแฟที่ปากของเขาแต่มันก็ไม่ทำให้จุมพิตนี้มีปัญหาแต่อย่างใด หนำซ้ำมันกลับเพิ่มพลังแห่งพิศวาสจนยากจะหักห้ามใจ รายุทธ์ถอนจุมพิตจากหญิงสาวทอดมองใบหน้าของเธอด้วยความรัก

ผมรักคุณนะแอนนี่และจะรักตลอดไป

แอนนี่รัก Darling ที่สุดเลยค่ะ สองร่างกอดกันเป็นเกลียว ต่างซึมซับความรักและความอบอุ่นที่ส่งถึงกัน ไม่มีเคยมีสักครั้งที่ความรู้สึกนั้นจะลดน้อยไปยิ่งนานวันความรักของพวกเขาก็เพิ่มพูนมากขึ้น แอนนี่เป็นสาวมั่นเพราะเธอกำพร้าพ่อแม่มาตั้งแต่เกิด เธอเป็นเพียงเด็กสาวที่มาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า เธอต้องสู้เพียงลำพังจนกระทั่งได้มาเจอหนุ่มชาวไทยนิสัยดีคนนี้ เขาไม่เคยทำให้หญิงสาวผิดหวังเลยสักครั้ง  

กรกรวีเดินออกมาจากห้องน้ำให้ความรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยเมื่อแสงที่สว่างอยู่ทั่วบนเรือสำราญตอนนี้เป็นแสงไฟจากเทียนหอม ถึงตอนนี้เขามองไม่เห็นอรัญยาอีกแล้วชายหนุ่มเดินไปตามแสงเทียนหอมที่วางเรียงเป็นทางยาวเหมือนมันกำลังบอกทาง สายตาก็พลันมองหาร่างงามอยู่เรื่อยๆ จนกระทั่งเสียงเพลงดังออกมาจากด่านฟ้า ชายหนุ่มรีบขึ้นไปหาตามเสียงเพลงนั้น

สุขสันต์วันเกิดนะคะ คุณวี

เธอเอ่ยเสียงหวานในมือมีกล่องเค้กขนาดพอดีมือถืออยู่บนหน้าเค้กเขียนตัวอักษรภาษาอังกฤษที่แปลว่าสุขสันต์วันเกิดและมีเทียนไขปักไว้หนึ่งแท่ง กรกรวีเดินเข้ามาหาก่อนจะรับเค้กจากมือเธอมาเป่าและถามเธอด้วยความสงสัย

เอาเค้กนี่มาจากไหนหรือ อรัญยายิ้มก่อนจะยืดเค้กของเขามาวางไว้บนโต๊ะจัดแจงตัดเค้กไว้เป็นสัดส่วนเพื่อสะดวกต่อการหยิบขึ้นมากิน

ก็เหมือนกับที่คุณวีสั่งอาหารมานั่นละค่ะเขาเดินมานั่ง

มันไม่ทำให้เธออึดอัดใจหรือที่ต้องมาทำอะไรแบบนี้ ใบหน้าหวานเงยขึ้นมามอง

ไหนว่าจะพูดกันดีๆ ยังไงล่ะคะ ฉันก็ไม่เห็นว่าจะลำบากอะไรเลยอยากได้อะไรก็บอกผู้ดูแลเรือสำราญนี่ เธอตอบก่อนจะส่งเค้กที่ตัดใส่จานเรียบร้อยแล้วไปวางบนโต๊ะตรงหน้าเขา

ทำไมถึงไม่หนีไป

ค่ะ

เขายกแก้วไวน์ขึ้นถือไว้ในมือ ก่อนจะซดเข้าไปหมดแก้วโดยมีอรัญยาทำหน้างง

ในเมื่อเธอมีโอกาสหนีแล้ว ทำไมถึงไม่คิดหนีล่ะ เธอมีโอกาสอยู่หลายครั้ง โทรศัพท์ในเรือก็มี ทำไมถึงไม่โทรไปหาคนที่บ้านให้มารับเธอล่ะ หญิงสาวเม้มปาก เอามือขึ้นกอดอกตัวเองทั้งที่เขาเป็นคนบอกเธอเองว่าไม่อยากทะเลาะด้วยแต่ดูคำพูดของเขาสิ

ถ้าฉันรู้ว่าคุณเปิดโอกาสให้ฉันมากขนาดนี้ ฉันคงหนีไปตั้งแต่แยกจากคุณรายุทธ์ไปแล้วละค่ะ เธอพูดประชด

อรัญยา

ก็อยากให้ฉันพูดแบบนั้นไม่ใช่หรือคะ หญิงสาวทำหน้าบึ้งใส่ ไม่อยากอยู่ต่อปากต่อคำกับเขามากนักและตอนนี้มันก็ดึกมากแล้วถึงเวลานอนของเธอแล้วด้วยซ้ำ

กรกรวีลุกขึ้นตามมาจับข้อมือหญิงสาวไว้ จริงหรือที่เธอต้องการแบบนั้นและถ้าเขาไม่มาเธอจะหนีเขาไปจริงๆ นะหรือ

ฉันขอโทษ เขาข่มอารมณ์ความรู้สึกเอาไว้ อรัญยาหันมาเผชิญหน้าคืนนี้เขาพูดคำว่าขอโทษเยอะมากจนเธอเองอดสงสัยไม่ได้ว่าเขากำลังรู้สึกผิดอะไร

คุณเป็นอะไรของคุณกันแน่ บอกฉันมาตรงๆ ได้ไหมคะ ทำไมคุณต้องพูดขอโทษ ทำไมคุณถึงชอบพูดเรื่องที่จะปล่อยตัวฉันไป กรกรวีนิ่ง รินไวน์ใส่แก้วอีกครั้งเตรียมจะยกขึ้นดื่มแต่หญิงสาวกลับคว้าแก้วไวน์มาจากเขาแล้วดื่มเข้าไปเอง

ถ้าคุณวีไม่ยอมพูด ฉันก็จะดื่มอยู่อย่างนี้ อรัญยาไม่ยอมแพ้ เธอไม่อยากกลายเป็นคนโง่ที่จะไม่รู้อะไรเลย ไม่รู้ว่าอนาคตของตัวเองจะเป็นยังไง เธอเหมือนลูกไก่ที่อยู่ในกำมือของเขาที่เขานึกจะชี้เป็นชี้ตายยังไงก็ได้ กรกรวีกลืนน้ำลายลงคอมองใบหน้าสวยที่ตอนนี้เริ่มแดงขึ้นจะเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์หรือโกรธกันแน่สุดที่เขาจะรู้ได้ แก้วที่มีไวน์กำลังจะยกขึ้นดื่มก่อนที่มือหนาของกรกรวีจะแย่งมาได้

เอามานะคะ ปล่อยให้ฉันเมาอย่างนี้ยังจะดีซะกว่าจะมาเห็นคุณทำหน้าแบบนี้

อรัญยา อย่าทำแบบนี้เลย ขอร้องเถอะนะ เขาขอร้องแต่หญิงสาวไม่ฟัง

ขอร้อง งั้นคุณก็พูดมาสิว่าคุณปิดบังอะไรฉัน หญิงสาวสะอึกรู้สึกปวดศีรษะและอยากอาเจียนแม้จะรู้ว่าต่อไปเธอจะเป็นยังไงแต่เธอก็พยายามฝืนเพื่อรอฟังคำตอบจากเขา กรกรวีจ้องหน้าแดงก่ำของอรัญยาเธอเมาเต็มที่และคนเมาก็มักไม่ยอมฟังใครด้วย

พูดมาสิ อึก เสียงเธอสะอึกและพยายามกลั้นตัวเองเพื่อไม่ให้อาเจียนจนเขาเองก็อดเป็นห่วงเธอไม่ได้และในที่สุดเขาก็ต้องบอก

ฉันกำลังจะแต่งงาน

เขายุติทุกความข้องใจ มองหน้าหญิงสาวอย่างอยากร้องไห้แต่ถ้าเขาไม่บอกความจริงหญิงสาวก็คงไม่เลิกทำตัวแย่ๆ แบบนั้น

อรัญยานิ่งเงียบ พูดอะไรไม่ออกเมื่อสิ่งที่เธอได้ยินมานั้นมันเกินกว่าคนอย่างเธอจะรับได้แม้จะเมาแต่สมองก็ยังมีสติพอเหลืออยู่บ้าง เขากำลังจะแต่งงานกับผู้หญิงที่แน่นอนว่าไม่ใช่เธอ เพียงแค่คิดว่าเธอจะไม่ได้อยู่เคียงข้างเขาอีก หัวใจของอรัญยาก็อ่อนยวบลง

ที่ฉันไม่อยากบอกเรื่องนี้กับเธอเพราะฉันกลัว กลัวว่าถ้าเธอรู้ เธอจะไปจากฉัน

ทำไมคุณวีถึงไม่อยากให้ฉันไปล่ะคะ หรือเพราะฉันยังชดใช้ให้คุณไม่หมดเสียที

ไม่ใช่ เขาตอบเสียงห้วนจัดก่อนจะปรับอารมณ์มาอ่อนโยนกับเธอ

เพราะฉันไม่อยากให้เธอไป เขาสูดอากาศเข้าปอดลึกๆ พร้อมกับซดไวน์ที่ยังอยู่ในแก้วไปจนหมดก่อนเพื่อจะพูดประโยคถัดไป

ฉันอยากให้เธออยู่กับฉันเพราะฉัน...ฉันรักเธอ อรัญยาน้ำตาไหล เธอหันไปมองทางอื่นรู้สึกว่าหัวใจของเธอตอนนี้ได้รับบาดเจ็บสาหัสเหลือเกิน จากคำพูดของเขาที่ทิ่มแทงให้ร่างกายของเธออ่อนล้าเกินทน ความรักที่ได้ยินจากปากของเขาจะใช่ความรักที่เธออยากได้หรือเปล่า

มิน่า คุณวีถึงอยากขับไสไล่ส่งนางบำเรอคนนี้นัก เอาเถอะค่ะ ฉันจะไปตามคำพูดของคุณ ร่างเล็กไม่อาจทรงตัวอยู่ตรงนั้นได้อีก หญิงสาวสะอื้นรีบทำท่าจะเดินออกจากเขาจริงจนกรกรวีต้องวิ่งเข้ามากอดร่างนั้นไว้ก่อน

อรัญยา อย่าไปเลยนะ ฉันบอกแล้วยังไงว่าฉันจะไม่มีวันปล่อยเธอไป ฉันรักเธอ เธอไม่เข้าใจฉันอีกหรือ อรัญยา

เขากอดแน่นราวกับกลัวว่าหญิงสาวจะไปจากเขาจริงๆ มาถึงตอนนี้เขายอมสู้เพื่อที่จะไม่ต้องสูญเสียเธอไป ไม่ว่าจะต้องผิดใจกับท่านประธานฮอร์นก็ตาม เขาไม่อยากรับสภาพความทุกข์ทรมานนั้นอีกแล้ว อรัญยาน้ำตาร่วงเจ็บปวดเหลือเกิน ใช่ว่าเขาจะทุกข์เพียงฝ่ายเดียวเธอเองก็ทุกข์ทรมานเหมือนกันแต่ความจริงก็คือความจริง เธอกับเขาไม่อาจจะรักกันได้ หญิงสาวคลายอ้อมกอดจากกรกรวี การที่ได้เห็นน้ำตาของเขาก็สร้างรอยร้าวให้กับหัวใจของเธอได้เป็นอย่างดี

คุณวีค่ะ เราจะรักกันได้อย่างไรในเมื่อความเป็นจริง เราทำแบบนั้นไม่ได้หญิงสาวหายใจเข้าก่อนเอ่ยต่อ

คุณควรจะแต่งงานกับคนที่เหมาะสมกับคุณ

แต่ฉันไม่ได้รักเธอคนนั้น ผู้หญิงคนนั้น พ่อของฉันเป็นคนหามาให้ทั้งที่ฉันเองก็ไม่ได้ต้องการเลยเขาโมโหเล็กน้อยแต่ยังไม่ยอมปล่อยหญิงสาวให้เป็นอิสระ

คนที่ผู้ใหญ่หามาให้มักเป็นคนที่ดีและคนที่ท่านคิดว่าเหมาะสมที่สุด คุณวีก็ไม่ต่างจากฉัน คุณพ่อหาคนที่ดีที่สุดให้มาแต่งงานกับฉัน เราสองคนก็ไม่อาจขัดคำสั่งของพวกท่านได้ ดังนั้นเพื่อที่จะไม่ต้องให้ใครเจ็บมากไปกว่านี้ ขอให้เราจากกันด้วยดีเถอะนะคะ อรัญยาเอ่ยเสียงเศร้ามองหน้าคนที่เธอรักด้วยความอาลัย สุดท้ายเขาก็มีคนที่เหมาะสมที่จะเป็นคู่ชีวิตและมันก็ถึงเวลาที่เธอจะต้องไปเสียที

แต่ฉัน....

ได้โปรดเถอะค่ะ ได้โปรดอย่าให้ฉันต้องกลายเป็นคนไม่ดีที่ทำให้พ่อลูกผิดใจกันเลยนะคะ แค่นี้ศักดิ์ศรีของฉันก็แย่มากพอแล้ว เธอคิดว่าการตัดใจเป็นการกระทำที่ถูกต้องแล้ว ไม่ว่าวันข้างหน้าจะเป็นยังไงตอนนี้เวลานี้สิ่งที่เธอควรทำมากที่สุดนั่นก็คือการตัดใจจากเขาซึ่งแม้มันจะยากมากแค่ไหนก็ตาม

กรกรวีหน้าเศร้า จากคำพูดของหญิงสาวมันบอกทางเลือกชัดเจนคือเขาต้องปล่อยเธอไป แม้เขาจะรั้งเธอไว้อย่างไรแต่สุดท้ายเธอก็ต้องไปอยู่ดี ไม่มีผู้หญิงคนไหนที่จะยอมเป็นนางบำเรอได้ตลอดและเธอก็คือผู้หญิงที่ดีมากคนหนึ่งที่จะไม่ยอมทำให้ชีวิตใครต้องพังเพราะเธอ ตลอดเวลาเขาประเมินเธอผิดมาตลอด เพราะความเข้าใจผิดและอยากเอาชนะทำให้เขาเผลอพลั้งตัดสินใจทำอะไรโดยไม่ใช้สมอง เอาเธอมาเป็นเครื่องบำเรอทางอารมณ์โดยไม่นึกถึงสภาพจิตใจของคนที่กำลังหมดอิสรภาพ กักขังเธอไม่ให้ติดต่อกับครอบครัวมาถึงตอนนี้เขารู้ตัวเองแล้วว่าผิดมหันต์ ผิดจนไม่อาจจะให้อภัยได้

ในห้องพักที่ตอนนี้มีร่างของอรัญยานอนร้องไห้อยู่บนเตียงนอนสีขาว บนหมอนที่เปียกด้วยหยดน้ำตาแห่งความเสียใจ จะทำยังไงได้ในเมื่อเธอผิดตั้งแต่ต้นแล้ว ผิดที่เผลอใจไปรักเขาทั้งที่เธอควรจะคิดหาทางหนีเสียแต่แรก

คุณพ่อค่ะ พี่ชัยค่ะ ลันกำลังจะได้อิสรภาพกลับคืนมา ลันควรจะดีใจใช่ไหมคะ แต่ทำไมลันถึงเจ็บปวดใจขนาดนี้ มือเล็กกำผ้าปูที่นอนไม่อาจขมความรู้สึกเจ็บในครั้งนี้ได้ เธอเองก็ไม่ต่างไปจากทาสที่ถลำตัวเผลอใจรักเจ้าชายอสูรอย่างเขาได้ทั้งที่รู้ว่าสุดท้ายจะต้องพบเจอกับความเจ็บปวดแต่ทำไมถึงไม่หักห้ามใจตัวเองก็ไม่รู้ กรกรวียืนทำหน้าเศร้าหลังพิงประตูห้องพักที่ด้านในมีคนที่เขารักอยู่เต็มหัวใจ ไม่น่าเชื่อว่าวันที่เขากลัวมากที่สุดจะมาถึง วันที่ทุกอย่างจะจบลงด้วยเพียงเขาจะต้องปล่อยเธอไปและเขาก็ต้องเข้าพิธีแต่งงาน มือหนายกขึ้นมาปาดน้ำตา เขาไม่เคยเจ็บปวดมากมายถึงขนาดนี้ ร่างกายเหมือนถูกกรีดด้วยอาวุธที่คมที่สุดเจ็บเจียนจะขาดใจ และหัวใจที่เหมือนโดนน้ำกรดสาดให้เจ็บแสบทรมานแสนสาหัส

ไม่มีครั้งไหนเลยที่เขาจะไม่เจ็บปวดกับการได้รู้จักความรัก ไม่มีเลย


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่อุดหนุนนะคะ"

ไบคาร์บ/ กรงแก้ว


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha