พิศวาสดอกรัก

โดย: ไบคาร์บ/ กรงแก้ว



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 25 : ความจริงที่แสนเจ็บปวด


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 25

ความจริงที่แสนเจ็บปวด

            รกรวีนั่งเงียบพอๆ กับทุกคนที่ต่างก็ทำอะไรไม่ถูกเมื่อวันนี้มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมาร่วมโต๊ะด้วย ท่านประธานมองหน้าลูกชายของท่านด้วยความรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยแต่ก็ไม่ถึงกับสิ้นหวังเพราะที่ท่านบุกมาถึงที่คอนโดของลูกชายก็เพราะต้องการจัดการกับอะไรบางอย่างให้มันจบสิ้นสักที

            อย่าปล่อยให้ความอ่อนแอของหัวใจมาทำร้ายทุกแผนการของเราที่อุสส่าห์วางไว้ ท่านเริ่มสนทนาในเรื่องที่อรัญยาฟังอยู่ไม่เข้าใจ หญิงสาวมองหน้ากรกรวีด้วยความแปลกใจสงสัยในคำพูดของบิดาเขา

            “เรื่องนี้มันไม่จำเป็นที่จะต้องพูดกันตรงนี้ ไม่ทราบว่าท่านมาหาผมเพื่ออะไร กรกรวีใจเต้นรัว เขาไม่อยากให้ใครรู้ถึงแผนการแต่งงานโดยเฉพาะอรัญยาเพราะมันเท่ากับหักหน้าเธอที่พูดต่อหน้า มันโหดร้ายเกินไปที่คนที่เป็นสุภาพบุรุษจะทำกัน

            ไม่เห็นต้องปกปิดเลยนี่นาแดน ที่อยู่ในห้องนี้ก็ไม่ใช่ใครอื่น รายุทธ์ก็เป็นเลขาส่วนตัวของแดน ส่วนหนูแอนนี่ก็เป็นคนรักของรายุทธ์จะเหลือก็แต่แม่หนูคนนี้ที่เป็นอะไรสำหรับแดน อรัญยากลืนน้ำลายลงคออย่างแสนยาก นั่นสิ เธอเป็นอะไรสำหรับเขา แม้จะเป็นคำถามที่ทราบคำตอบอยู่แล้วก็ตาม กรกรวีหน้าเจื่อนไม่ชอบคำพูดที่ออกมาจากปากของท่านประธานเลย ท่านจงใจที่จะทำให้อรัญยาไปจากเขาง่ายขึ้น

            “ผมขอคุยกับท่านเป็นการส่วนตัวนะครับชายหนุ่มพยายามระงับสติอารมณ์ไว้ ลุกจากเก้าอี้แล้วเดินนำท่านเข้าห้องที่เป็นห้องนั่งเล่นโดยมีสายตาหลายคู่จับจ้องอย่างหวาดหวั่น

            “แอนนี่ไม่ชอบบรรยากาศแบบนี้เลย แอนนี่เปรย

            เพราะมันอึดอัดใช่ไหมล่ะคะ คนที่ต่อท้ายคืออรัญยา หญิงสาวพยายามฝืนยิ้มทั้งที่อยากร้องไห้จะแย่ เธอเจ็บมากจนไม่อาจจะทำอะไรได้ แม้แต่จะพูดหรือขยับตัวก็ยังทำไม่ได้ ร่างกายที่ถูกเผาด้วยคำพูดแสนดูถูกเธอของบิดาเขา

            แดน ท่านประธานฮอร์นเรียกชื่อลูกชายหลังจากที่ตอนนี้ได้มาในห้องนั่งเล่นด้วยกันสองต่อสองกับกรกรวีแล้ว

ไหนท่านบอกว่าจะให้ผมเป็นคนจัดการเองยังไงล่ะครับแล้วทำไมถึงต้องมาจัดการด้วยตัวเอง กรกรวีต่อว่าท่านประธานฮอร์นที่ตัดสินใจจัดการเธอด้วยตัวเอง มันไม่ยุติธรรมสำหรับเขาเลย

ท่านโกหกผม ท่านหลอกผม ให้ตายเถอะ ไม่มีครั้งไหนที่เขาจะรู้สึกโกรธท่านประธานฮอร์นได้เท่านี้มาก่อน นอกจากคำพูดของท่านที่ไม่ไว้หน้าเขาแล้ว ท่านพูดเหมือนเขาเป็นคนไม่ดี เห็นแก่ผลประโยชน์ในสายตาของเธอ

พ่อทำเพื่อให้แดนตัดใจจากผู้หญิงคนนั้นได้ง่ายขึ้นต่างหาก

ไม่ เขาตะโกนเสียงดังออกมาข้างนอกห้อง รายุทธ์กับแอนนี่สะดุ้งตื่นมองอรัญยาที่ยังทำหน้านิ่งอยู่

ท่านไม่ได้ทำเพื่อผมแต่ท่านทำเพื่อตัวเองเพื่อผลประโยชน์เพื่อทุกสิ่งที่ท่านต้องการ ท่านประธานฮอร์นนิ่ง ท่านยอมรับว่าบางครั้งก็อาจทำอะไรโดยไม่ได้ถามลูกชายแต่เรื่องนี้ท่านจำเป็นต้องจัดการให้มันสิ้นซาก เพื่ออนาคตในวันข้างหน้าเพื่ออำนาจที่ท่านเฝ้ารอมาโดยตลอด แดนนี่จะต้องได้แต่งงานกับผู้หญิงที่เหมาะสมซึ่งไม่ใช่เธอคนนั้นที่แดนนี่ควงอยู่ตอนนี้

แล้วมันจะมีประโยชน์อะไรที่จะรั้งแม่หนูคนนั้นไว้อีก เธอเองก็รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่พวกเธอสองคนจะรักกัน

แต่ท่านไม่สามารถห้ามให้หัวใจของผมเลิกรักเธอได้แม้ผมจะแต่งงานกับผู้หญิงที่ท่านหามาแต่สุดท้ายผมก็เลิกรักเธอไม่ได้

พันรบยืนพำนักอยู่ที่พื้นผนังของคอนโดหรู ยืนมองต้นทางว่าเมื่อไรจะเห็นคนในห้องนั้นเดินออกมาสักที เขาหวังว่าคนที่เดินออกมาเป็นคนแรกจะเป็นดาวดวงนั้น มันน่าแปลกที่เขาต้องคิดแบบนั้น

ไม่รู้ว่าข้างในเขาคุยอะไรกันนะคะ แอนนี่กระวนกระวายถาม รู้สึกใจไม่ดีและคิดว่าประเด็นหลักที่พวกเขากำลังโต้เถียงกันน่าจะเป็นเรื่องของอรัญยา

ผมว่าผมไปส่งคุณดีกว่านะแอนนี่ รายุทธ์เอ่ย

ได้ยังไงล่ะคะ darling น่าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ต้องอยู่เป็นเพื่อนคุณลันก่อน อรัญยาส่ายหน้า เธออยากอยู่คนเดียวมากกว่าในเมื่ออะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด และเธอก็ไม่อยากประจารตัวเองให้ใครรู้ด้วย

เอาเถอะ หยุดปกป้องแม่หนูคนนั้นได้แล้วและก็ไล่เธอออกไปซะ ต่อไปเราจะได้ทำตามสิ่งที่ควรทำเสียที ท่านประธานฮอร์นเอ่ย หมดความอดทนที่จะประนีประนอมแล้ว ยิ่งได้เห็นหน้าผู้หญิงของลูกชายแล้วไม่อยากเชื่อว่าหน้าตาใสซื่อจะประพฤติตัวแย่แบบนั้นได้ กรกรวีถอนหายใจออกเป็นพักๆ ไม่ว่าจะพูดอะไรออกไปมันก็มีน้ำหนักไม่มากพอ สุดท้ายเขาก็ก็หนีไม่พ้นที่จะต้องปล่อยเธอไปจริงๆ

อรัญยาลุกขึ้นยืนใจเต้นตุบๆ ยิ่งเมื่อเห็นว่าบิดาของเขามองมาก็ยิ่งใจสั่นกลัวเหลือเกินกลัวว่าท่านจะไม่พอใจและขับไล่ไสส่งเธอเหมือนหมูเหมือนหมา

นั่งลงสิหนู หญิงสาวนั่งลงข้างเขา ก้มหน้านิ่งมีเพียงมือของเขาที่จับกุมเธอไว้แน่น เขาอยากปลอบใจเธออยากทำได้มากกว่าการจับมือเธอแต่ก็กลัวว่าเธอจะเสียหายในสายตาของคนอื่น

ฉันต้องขอโทษด้วยที่ฉันมาโดยไม่ได้แจ้งและก็ต้องขอโทษด้วยที่อาจพูดอะไรแรงไปแต่เธอคงจะรู้นะว่าที่ฉันพูดมาทั้งหมด มันเป็นเรื่องจริงที่จะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่เดือน กรกรวีกัดกรามแน่น บีบมือหญิงสาวข้างตัวไว้แน่น

การแต่งงานจะต้องเกิดขึ้นและถ้าเธอเป็นคนดีจริง เธอก็ควรปล่อยลูกชายฉันไป อรัญยากลั้นน้ำตาไว้ ทุกคำพูดมันทำร้ายหัวใจเธอแสนสาหัสเหลือเกิน หญิงสาวคลี่ยิ้มให้บิดาของเขาเล็กน้อยเพื่อยืนยันว่าเธอจะทำตามอย่างที่ท่านต้องการ มือเล็กฉุดมือตัวเองออกจากการจับกุมของเขา ต้องการทำให้เขารู้ว่าเธอเข้มแข็งมากแล้ว

อรัญยา กรกรวีเรียกชื่อหญิงสาวแผ่วเบา อดกลัวกับการตัดสินใจของเธอไม่ได้

ฉันจะไปค่ะ หญิงสาวเอ่ยเสียงสั่นๆ ยิ้มน้อยๆ ลุกขึ้นยืนทำความเคารพบิดาของเขาอีกครั้งก่อนจะวิ่งออกจากห้องไป ท่ามกลางความตกตะลึงของเขา ชายหนุ่มเตรียมจะลุกขึ้นวิ่งตามแต่ออกไปไม่พ้นประตูก็เจอกับคนของท่านประธานที่เข้ามาขวางทางไว้

แดน ปล่อยเธอไปเถอะ รั้งไว้ก็มีแต่จะทำให้เธอเจ็บปวด นี่พ่อพูดในฐานะที่พ่อเป็นพ่อของแดน แดนเจ็บ หนูคนนั้นก็เจ็บเพราะฉะนั้นปล่อยเธอไปซะ

ไม่ ผมยังไม่พร้อม เขาพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นรีบพาตัวเองออกจากการเกาะกุมจากลูกน้องของบิดา ลูกน้องของท่านเตรียมจะวิ่งตามแต่ถูกห้ามไว้ก่อน ถึงยังไงแดนนี่ก็คือลูกของท่านถึงจะเป็นแค่ลูกบุญธรรมก็เถอะ ไม่มีพ่อคนไหนที่จะไม่เสียใจที่ได้เห็นลูกทุกข์ใจ โดยเฉพาะพ่ออย่างเขาก็เช่นกัน

เหมือนพื้นที่แห่งนี้กว้างไปถนัดเมื่อเขาตามหาเธอไม่พบ ไม่เห็นแม้แต่เงาของเธอ กรกวีคุกเข่าลงกลางถนนหน้าคอนโดไม่สนสายตาขี้สงสัยของผู้คนทุกอย่างมันจบลงแล้วจริงๆ ไกลออกไปจากคอนโดหรูมีร่างหนึ่งกำลังนั่งร้องไห้จะเป็นจะตาย เธอเดินเท้าเปล่าไล้ไปตามถนนหนทางจนต้องหาที่นั่งพักเพราะทนต่อแรงเสียดสีของเท้าไม่ไหว

 

คุณเป็นอะไรไหม

อรัญยาเงยหน้าขึ้นมองคนถามก่อนจะส่ายหน้าไปมาราวกับเธอไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดทั้งที่ใบหน้ายังเต็มไปด้วยหยดน้ำตาก่อนจะถามเขากลับ

คุณเป็นใครนะ

พันรบถือโอกาสนั่งลงตรงข้างหญิงสาว ยื่นผ้าเช็ดหน้าให้เธอ อดรู้สึกเศร้ากับเธอไม่ได้เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นมันหนักหนาเหลือเกิน ถ้าหากเขารู้ว่าผู้หญิงที่ลูกชายผู้ว่าจ้างเขาเป็นเธอผู้บอบบางคนนี้ละก็ เขาจะตัดสินใจช่วยเธอและไม่ทำให้เธอเสียใจ

ขอบคุณมากนะคะ แต่ฉันไม่เป็นอะไรมากหรอกค่ะ ว่าแต่คุณจะบอกฉันได้หรือยังว่าคุณเป็นใคร สิ่งที่เขาเห็นไม่ได้เหมือนอย่างที่เธอพูด หญิงสาวคืนผ้าเช็ดหน้าให้เขาและไม่ได้เอ่ยอะไรออกมามากมาย เขารับมาก่อนจะเอ่ยต่อ

อัศวินขี่ม้าขาวมั้ง

เธอทำท่าเหมือนจะหัวเราะก่อนจะทำหน้าเศร้าเหมือนเดิม

เรียกผมว่าซุปเปอร์แมนก็ได้นะ อรัญยาทำหน้าเศร้า ถึงตอนนี้เธอไม่มีแก่จิตแก่ใจจะมาหัวเราะกับคำตลกของเขา

คุณอยากไปที่ไหนไหมเผื่อผมจะสามารถพาคุณไปได้ ในอาชีพการเป็นนักสืบไม่เคยมีครั้งไหนที่พันรบจะรู้สึกว่าตัวเองทำผิดมากขนาดนี้ เขาเคยคิดว่าการจะเป็นนักสืบคนได้จะต้องมีจิตใจที่เข้มแข็งและต้องไม่รู้สึกอ่อนไหวกับอะไรทั้งสิ้นแต่แล้ววันนี้ความคิดได้ถูกเปลี่ยนไปตั้งแต่เขาเจอเธอ

ฉันสามารถทำอย่างนั้นได้จริงๆ หรือคะ

ทำไมล่ะ พันรบถาม สีหน้าดูแปลกใจในคำพูดของเธอ

ก็เพราะฉันยอมรับความช่วยเหลือจากคนแปลกหน้านะสิค่ะ เรื่องราวมันถึงได้วุ่นวายมากขนาดนี้ ฉันจึงถามคุณยังไงล่ะคะว่าฉันสามารถขอความช่วยเหลือจากคุณได้จริงๆ เหรอ พันรบยิ้ม ก่อนจะตอบกลับ

ก็อาจจะจริง บางทีมนุษย์มันก็ไม่ได้เลวไปหมดทุกคน ถึงผมจะไม่ใช่คนที่ดีมากแต่ผมก็ไม่คิดทำร้ายผู้หญิงโดยเฉพาะเธอคนนั้น บอบบางและน่าทะนุถนอม เขามองเธออย่างลึกซึ้ง นึกถึงใครคนหนึ่ง นานมากแล้วที่เขาไม่ได้กลับไปเจอจนกระทั่งวันนี้เหมือนมีแสงดาวดวงน้อยเข้ามาหาตัวเขาอีกครั้ง ถ้าเขาปล่อยไปโดยไม่สนใจก็เท่ากับว่าเขาทรยศหัวใจตัวเอง

แววตาของคุณเหมือนใครคนหนึ่งที่ฉันเคยรู้จักจริงๆ เธอเอ่ยยิ้มๆ พยายามจะไม่คิดเรื่องที่ผ่านมาที่ทำให้หัวใจของเธอเจ็บ ยอมรับว่าตอนนี้เธอยังไม่หายชา ทั้งร่างกายและหัวใจกำลังต้องการยาสมานแผลอย่างด่วนจี๋

ขอบคุณนะคะ ที่ช่วยฉันจัดการเรื่องตั๋วเครื่องบิน ไว้ฉันกลับไปถึงบ้านก่อนแล้วฉันจะโอนเงินค่าตั๋วไปให้ เธอพูด เริ่มรู้สึกดีขึ้นมาบ้างแล้วส่วนเขาก็เอาแต่ยิ้มให้เหมือนต้องการส่งกำลังใจไปให้เธอ แน่ละ เขาคงนึกสมเพชและสงสารเธอ

เล็กน้อยนะครับ ว่าแต่คุณมีที่พักสำหรับคืนนี้แล้วหรือยัง หญิงสาวไม่พูดซึ่งทำให้เขาเข้าใจได้ไม่ยากว่าเธอจะไม่มีที่พักสำหรับค้างแรมคืนนี้

ถ้าไม่รังเกียจ ไปพักที่บ้านผมก่อนก็ได้ หญิงสาวส่ายหน้า

ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันว่าจะพักอยู่ที่นี่เพราะถ้าฉันพักอยู่กับคุณ พรุ่งนี้ฉันก็ต้องรบกวนคุณให้มาส่งฉันที่นี่อีก พันรบยิ้ม มองเห็นความคิดที่เป็นผู้ใหญ่ของเธอสมแล้วที่ลูกชายท่านประธานใหญ่ชอบ เขาเดินมาใกล้ยื่นมือไปข้างหน้าหวังให้เธอรับความหวังดีจากเขา

ไว้ใจผมนะ ผมยินดีอำนวยความสะดวกให้คุณเต็มที่

ทำไมคุณถึงมาทำดีกับฉันล่ะคะ ทั้งที่เราไม่เคยรู้จักเลยด้วยซ้ำ

เพราะเราเป็นคนเหมือนกันมั้ง คนดีเขาต้องมีน้ำใจต่อกันไม่ใช่หรือ เขาให้เหตุผลที่เธอเองก็สามารถโต้แย้งเขาได้อีก ถ้าเธอเจอเขาก่อนจะเจอกับกรกรวีมันก็คงจะดีสินะ เรื่องมันคงไม่วุ่นวายแบบนี้ และสุดท้ายเธอก็คงไม่เจ็บปวดขนาดนี้

คอนโดผมอาจจะไม่ใหญ่เท่าคอนโดที่คุณอยู่แต่รับรองว่าคุณจะมีที่นอนในคืนนี้แน่

อรัญยาฝืนยิ้ม เธอวิ่งออกจากคอนโดของเขาโดยที่ไม่คิดว่าเขาจะตามเธอมาเพราะเขาอยู่กับบิดา และเธอรู้ดีว่าถึงยังไงทุกอย่างก็ต้องจบ

ในสถานการณ์แบบนี้ ต่อให้ที่นอนมีขนาดเท่ากับรังหนูฉันก็นอนได้ค่ะ พันรบยกนิ้วให้เธอ

เอาเถอะครับ ว่าแต่หิวไหมครับ

ก็นิดหน่อยค่ะ หญิงสาวตอบเสียงเบา เกรงใจเขาเหลือเกิน ทั้งค่าตั๋ว ที่พักและนี่ก็อาหารอีก ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงได้ดีกับเธอมากนัก

ผมก็ทำอาหารไม่ค่อยเก่ง แต่ผมต้มบะหมี่ให้คุณกินได้หวังว่าคุณคงจะอิ่มนะ เขาเอ่ยอย่างไม่จริงจังและกำลังทำหน้าที่เป็นพ่อครัวจำเป็นอยู่ อรัญยานึกถึงกรกรวีขึ้นมา เขาเคยทำแบบนี้กับเธอ เขาทำให้เธอตกหลุมรักตั้งแต่วินาทีนั้นเป็นต้นมา

 

จะทำยังไงดีคะ ป่านนี้ไม่รู้ว่าคุณลันจะไปนอนค้างที่ไหน แอนนี่นั่งไม่ติดจำต้องเดินไปเดินมาสวนกับเจ้านายของรายุทธ์ก็นั่งไม่ติดเหมือนกัน ทั้งสองได้กลับเข้ามาที่คอนโดของกรกรวีอีกครั้งหลังจากที่ท่านประธานฮอร์นพร้อมกับคนของเขาเดินทางออกไปแล้ว

นั่นสิ เธอจะไปที่ไหนได้ เสื้อผ้าก็ไม่มีเปลี่ยน เงินก็ไม่มี เขาออกอาการวิตกอย่างมาก เธอไปแต่ตัวจริงๆ

แล้วเราจะทำยังไงกันดีล่ะครับ รายุทธ์เอ่ยต่อและไม่ทันได้รับคำตอบจากคำถามแรกคำถามที่สองก็ตามมาติดๆ

แล้วนั่นเจ้านายจะไปไหนครับ รายุทธ์เอ่ยปากถามเพราะเห็นว่าเจ้านายของเขากำลังจะออกไปข้างนอกแต่เพราะนี่มันดึกมากแล้วและถ้ากรกรวีไม่ใช่เจ้านายป่านนี้เขาคงไม่เป็นห่วงมากขนาดนี้

ฉันต้องไปตามหาอรัญยา ฉันจะให้เธออยู่คนเดียวแบบนั้นได้ยังไง นายก็เห็นว่าข้างนอกอากาศหนาวแค่ไหน

แต่เราไม่รู้ว่าเธออยู่ที่ไหน อย่างที่เจ้านายบอกว่าข้างนอกอากาศหนาวมาก ถ้าเจ้านายออกไปตามหาเธอโดยไม่มีจุดหมายนอกจากจะไม่เจอแล้ว เจ้านายยังจะป่วยอีกด้วย รายุทธ์เตือนสติ ทำให้กรกรวีสวนกลับทันที

แล้วตอนนี้นายคิดว่าฉันไม่ป่วยหรือยังไง รายุทธ์กับแอนนี่ต่างเงียบไม่กล้าพูดอะไรออกไปอีกจนกระทั่งลับร่างของเขาไปแล้ว

ทำไมเรื่องมันถึงวุ่นวายมากขนาดนี้นะ แอนนี่บ่นมองหน้าแฟนหนุ่มสายตาละห้อย อดเป็นห่วงเพื่อนสาวไม่ได้

กรกรวีออกมาข้างนอกอีกครั้ง ในสภาพที่อากาศค่อนข้างหนาวเหน็บเขามีความหวังว่าจะได้พบเธอ แสงไฟที่สว่างข้างทาง ดวงดาวที่ส่องแสงตอนนี้เขาอยากเจอเธอเหลือเกิน อยากเจอจนแทบใจจะขาด สองแขนโอบกอดอกไว้ แข็งใจเดินฝ่าความหนาวจนรู้สึกว่ามันไม่มีหวังที่ได้เจอเธอในเมื่อเธอคือนกที่สามารถโบยบินออกจากกรงทองและเธอคงจะไม่กลับมาอีก กรกรวีเดินไปไม่ไกลกำลังขาของเขาก็เหมือนจะหมดแรงขึ้นมาซะดื้อๆ ไม่เพียงแต่สองขาที่จะหมดแรง ร่างกายของเขาและหัวใจก็เหมือนจะไม่สามารถต้านความเจ็บปวดในครั้งนี้ได้


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่อุดหนุนนะคะ"

ไบคาร์บ/ กรงแก้ว


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha