ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D
เข้าร่วมกลุ่ม อักษรามณี นิยาย ได้ที่นี่ค่ะ
https://www.facebook.com/groups/731945123609177/
พบกับ เรื่องราวน่าอ่านได้ที่นี่นะคะ
https://www.pageqq.com/…/co…/view/page/cntth1/0-2588146.html
อัพเดทเรื่องน่าสนใจ ฝากรีดเดอร์ที่น่ารักเข้าไปโวตและแชร์ได้เลยค่ะ -
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
บทที่ 3 ลงทัณฑ์คนผิด
พลอยพิชญาร้องไห้
เธอจ้องมองดวงตาสีน้ำเงินเข้มคลั่กด้วยโทสะที่ผลาญเผา
“เบน...อ๊ะ!”
หญิงสาวร้องเสียงดังเมื่อร่างสูงใหญ่โถมตัวลงมาและจับไหล่เธอไว้แน่น
สันกรามของเขานูนขึ้นมาจนเห็นได้ชัด
เสียงที่กังวานออกจากปากเขาราวกลั่นมาจากความเจ็บปวด
“เขาบาดเจ็บสาหัสและถูกส่งตัวกลับมาเพื่อรับการรักษาที่นี่
แต่ก็สายไป ไม่มีใครช่วยน้องชายของผมได้แม้แต่แพทย์มือหนึ่งที่บินตรงมาจากอเมริกา
ผมเกือบเป็นบ้าในวันที่ต้องมาร่วมพิธีศพและมองดูบาทหลวงฝังเขาบนเกาะนี้เมื่อหนึ่งปีที่แล้ว”
ปีที่แล้ว...พลอยพิชญานิ่งอึ้ง
ที่เธอสงสัยว่ามาเรียสหายไปและเธอก็ไม่ได้รับข่าวคราวใด ๆ
จากเขาอีกเลยนับจากวันนั้น ทุกอย่างได้กระจ่างชัดแล้วในตอนนี้
“และสำหรับคุณ...พลอยพิชญา”
ชายหนุ่มบีบไหล่บางจนเธอกระตุก
“คุณไปกับมาเรียสคืนนั้น
รถคันนั้นที่เขานั่งไปเสียหลักพุ่งชนต้นไม้และคนขับ ก็คือคุณ!”
“โอ๊ย! เบน ฉันเจ็บนะคะ”
ดูเหมือนเสียงครางของหญิงสาวจะยิ่งยุให้ไฟแค้นในใจของเบนโหมไหม้มากขึ้น
นัยน์ตาคู่นั้นดุดันน่ากลัวก่อนจะกดร่างเล็กบอบบางลงไปอยู่ใต้ร่างสูงใหญ่ของเขาบนเตียงหนา
“เบน...ฟังฉันก่อนค่ะ”
“ผมจะฟังตัวเองที่ได้ยินเสียงเจ็บปวดของมาเรียส
เสียงนั้นที่คุณไม่เคยได้ยินตอนที่คุณกำลังมีความสุขโดยไม่รับรู้ความทุกข์ของคนอื่น
ฆาตกรอย่างคุณไม่ควรมาลอยนวลอยู่อย่างนี้ ถ้าศาลไม่พิพากษาคนผิด
ผมนี่แหละที่จะตัดสินชีวิตคุณเอง!”
“ไม่! ปล่อยฉันนะ!”
พลอยพิชญาบิดตัวสุดแรงและส่ายหน้าหลบแต่ไม่พ้นใบหน้าคร้ามคมที่ก้มลงมาและฉกลิ้นเข้าไปในกลีบปากสีชมพูเข้ม
เขาไม่เพียงจาบจ้วงเธอด้วยปากแต่ยังกดร่างหนาลงมาจนหญิงสาวหายใจแทบไม่ออก
เธอจะทำอย่างไรดี...พลอยพิชญา
หญิงสาวถามตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าในขณะที่เขาบดขยี้ริมฝีปากบางหนักขึ้นเรื่อย ๆ
แต่ความกลัวทำให้เธอตีบตันไปหมด
ดวงตาคู่สวยเหลือกขึ้นด้านบนเมื่อรู้สึกถึงความปวดแปลบวาบขึ้นบนริมฝีปาก
“อื้อ!”
เสียงในลำคอนั้นไม่ดังพอให้เขาหยุดการกระทำดิบห่ามลงได้ เธอไม่ควรมาที่นี่
ไม่ควรหลงเชื่อใจเพียงเพราะเห็นว่าเขาเป็นคนใกล้ชิดกับมาเรียส
“อย่า...เบน...อย่าค่ะ!”
พลอยพิชญารีบเอามือป้องบนใบหน้าเมื่อเขาถอนริมฝีปาก
ร่างเล็กสั่นเทาทว่าเขาก็ยังแสดงความหยาบร้ายด้วยการกระชากข้อมือข้างนั้นออก
“คุณกลัวด้วยรึ
พลอยพิชญา...ผมยังสงสัยว่าทำไมคนที่ต้องตายถึงไม่ใช่คุณ!”
“ได้โปรดเถอะค่ะ
เบน...ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าคุณต้องสูญเสียมาเรียส
ฉันไม่ได้ข่าวเขาเลยหลังจากวันที่เกิดอุบัติเหตุ ฉันรู้ก็แต่ว่าเขาถูกส่งตัวกลับมารักษาที่นี่
แล้วหลังจากนั้น...”
“หลังจากนั้นคุณก็กลับบ้าน
มีข้อหาติดตัวเล็กน้อยแค่ขับรถโดยประมาท แล้วก็กลับไปใช้ชีวิตอย่างปกติ
โดยไม่คิดสนใจว่าคนที่ไปด้วยจะเป็นตายยัง ใช่มั้ย พลอยพิชญา!”
“ฉันไม่เคยไม่สนใจมาเรียส!” เธอเถียงทั้งน้ำตาและลืมไปว่าชายด้านล่างของชุดกระโปรงถลกขึ้นมาถึงโคนขาจามแรงดิ้น
“ฉันคิดเรื่องของเขาตลอดเวลา
ถ้าฉันรู้...”
“มันสายไปแล้วที่คุณจะรู้ว่ามาเรียสไม่ได้อยู่ที่นี่! เขาเคยเป็นน้องชาย ที่ดีของผม
เราออกล่าวาฬด้วยกันในน่านน้ำของทะเลนอร์วีเจียน
แต่ตอนนี้จะไม่มีเวลาแบบนั้นอีกแล้ว คุณเป็นคนทำลายมันและผมจะให้คุณชดใช้สิ่งท่าคุณทำลายนับตั้งแต่วันนี้!”
ชดใช้หรือ! พลอยพิชญาตื่นตระหนกต่อคำพูดที่ลั่นออกมาจากความโกรธแค้น
เธอไม่ใช่คนผิดแต่กลับต้องมชดใช้สิ่งที่ไม่ได้ก่อแทนเพื่อนสนิทอย่างไม่อาจเลี่ยง
ทุกอย่างสายไปแล้ว
ที่นี่ไม่มีมาเรียสที่จะช่วยยืนยันความจริงและปราศจากดารินที่จะช่วยแก้ต่างแทนเธอ
หญิงสาวรู้ว่าเขาโกรธจัดและไม่มีวันรับฟังคำแก้ตัว
ซึ่งท้ายที่สุดเธอก็จะกลายเป็นคนสับปลับในสายตาของเขา
แต่ตอนนี้เธอกำลังหาทางออกทว่าก็ดูเหมือนความหวังนั้นริบหรี่เต็มที
“คุณจะให้ฉันชดใช้อะไร”
“คุณต้องอยู่ที่นี่! อยู่อย่างข้ารับใช้ ทำงานเหมือนทาส
มีชีวิตทุกข์ทรมานอยู่บนเกาะที่มีคนแค่ร้อยกว่าคน แล้วอย่าคิดว่าจะหนีไปจากสกรูวา
ไม่มีใครช่วยคุณได้ คุณต้องเป็นทาสผมไปจนวันตาย!”
”ฉันไม่...”
คำปฏิเสธนั้นช้าเกินกว่าปากหยักที่บดขยี้ลงมาอีกหน
คราวนี้เบนไม่ใช่รุกล้ำแต่บนใบหน้าเพียงอย่าง เดียว
แต่เขายังถอดทึ้งชุดสวยบนร่างงามจนฉีกขาดก่อนขว้างลงไปข้างเตียง
“เบน...อย่านะ!”
พลอยพิชญาตะโกนเสียงดังแต่ไม่มีใครได้ยิน
ถ้าเกาะนี้มีคนอยู่แค่ร้อยกว่าคนจริงดังเขาว่าเธอก็พบกับเรื่องยุ่งยากเสียแล้ว
หญิงสาวไม่นึกไม่ฝันว่าต้องมาพบกับคนบ้าคลั่งอย่างพี่ชายของมาเรียส
เบนเหมือนเขาแทบทุกอย่างยกเว้นความป่าเถื่อนที่เขากำลังทำกับเธอ
ตาคู่สวยเบิกกว้างเมื่อรู้ตัวอีกทีก็ไม่หลงเหลือเสื้อผ้าไว้บนตัวสักชิ้น
ผิวเนียนขาวเสียดสีกับเนื้อผ้าหยาบของเสื้อเชิ้ตยีนส์บนร่างหนา พลอยพิชญาแทบไม่มีแรงทุบถองเพราะข้อมือถูกเขาตรึงไว้ขณะลิ้นหนาจ้วงเข้าไปเลียดไล้ในอุ้งปากเล็ก
กระทั่งหญิงสาวหมดแรงต้านเมื่อใจหนึ่งประหวัดไปถึงน้องชายฝาแฝดของเขา
ใช่...เธอแอบหลงรักมาเรียสและแม้เบนจะมีอารมณ์แตกต่างแต่ใบหน้าและร่างกายหรือแม้กระทั่งน้ำเสียงนั้นไม่ได้ผิดเพี้ยนจากกันเลย
“เบน...ปล่อยฉัน...ปล่อยฉัน”
น้ำเสียงจากลำคอแห้งผากเบาลงทุกขณะ
ร่างสูงใหญ่ยันกายขึ้นและถอดเสื้อผ้าออกจากตัวจนหมดเช่นกัน
ชายหนุ่มหอบหายใจเมื่อเห็นร่างกลมกลึงที่อยู่เบื้องล่างนอนระทดระทวยเหมือนขี้ผึ้งถูกไฟลน
เขาจะลงโทษเธอให้สาสม
ให้เธอเป็นข้ารับใช้และหาความสุขจากความเป็นสาวก่อนจะเฉดหัวส่งเมื่อเขาสุขสมและทิ้งเธอให้เดียวดาย
“นี่มันแค่การเริ่มต้น
ผมไม่ได้พิศวาสคุณสักนิด แต่ชีวิตคุณเป็นของผมนับจากนี้”
“เบน...ฉันไม่มีวันอยู่ที่นี่กับคุณ!”
“ยังจะปากดีกับผมอีกรึ
พลอยพิชญา!”
เบนคำรามก่อนเลื่อนมือแกร่งขึ้นมาบีบคางมน
ร่างกายอันสมบูรณ์แบบนั้นเครียดเกร็งไปหมด
โดยเฉพาะส่วนกลางลำตัวที่ผงาดขึ้นมาจนน่าหวาดหวั่น เขาจะข่มขืนเธอจริง ๆ พลอยพิชญาคิดแล้วสั่นไปหมด
“นี่ยังนับว่าเป็นการปราณี
ถ้าหนักกว่านี้คุณคงถูกผมฆ่าตั้งแต่ตอนอยู่เมืองไทยแล้ว
ไงล่ะ...คุณอยากมาที่นี่นักไม่ใช่หรือ หมู่เกาะโลโฟเตน สรวงสวรรค์ของชาวไวกิ้ง
แต่จะเป็นนรกขุมที่ลึกที่สุดสำหรับคุณ!”
“ไม่!”
พลอยพิชญาแหงนหน้าและสะดุ้งสุดตัวเมื่อเขาเสือกไสความใหญ่โตเข้าไปในตัวเธอโดยไม่ทันได้ตั้งรับ
มันเป็นความเจ็บปวดที่ใช่แต่หญิงสาวเท่านั้นที่รู้สึก
แต่ความตระหนกก็ฉาบวาบขึ้นมาในดวงตาสีน้ำเงินเข้มคลั่กเมื่อเขาทะลวงผ่านเยื่อบาง ๆ
ซึ่งไม่คิดว่ามันจะหลงเหลืออยู่แล้วสำหรับผู้หญิงอย่างพลอยพิชญา
สำนึกที่ผุดขึ้นมาบอกเขาว่าเธอยังบริสุทธิ์
และหากนี่เป็นครั้งแรกของสาวไทยที่เขาอุตส่าห์ล่อหลอกมาทำลายให้หนำใจก็ควรบรรลุแก่ความต้องการแล้ว
ทว่าอะไร ๆ กลับไม่เป็นเช่นนั้นเมื่อเขารู้สึกเครียดมากกว่าเดิม
“เบน...ฉันเจ็บ...เจ็บมากเหลือเกิน”
พลอยพิชญาโอดครวญอย่างน่าสงสาร
เธอไม่ยอมขยับตัวเพราะกลัวจะปวดร้าวมากกว่าเก่า
ความทุกข์ทรมานแผ่ซ่านไปทุกทิศทางจนเธอแทบทนไม่ไหว
ชั่วแวบหนึ่งเสียงร้องไห้กระซิกก็หลอมละลายความแข็งกระด้างในหัวใจชายหนุ่มได้ชั่วขณะ
เบนโน้มใบหน้าลงไปหาอกอวบนุ่มทั้งสองที่กระเพื่อมไหวขึ้นลงและเลียดไล้ปลายลิ้นลงบนยอดถันสีชมพู
เขาดูดดุนมันด้วยความรู้สึกที่แล่นปราดขึ้นมาในวินาทีนั้นว่าเขาคือเจ้าของทุกสิ่งทุกอย่างในกายของผู้หญิงคนนี้
“อา...อืม”
เขาเผลอครางออกมาเมื่อปลายนิ้วหนาแตะไต่ไปทั่วทับทิมเม็ดใหญ่ใจกลางเนินเนื้ออวบอิ่ม
มือทั้งสองข้างเลื่อนมาบีบคลึงและลูบไล้ราวกับเขาไม่เคยเห็นอะไรเช่นนี้มาก่อน
“เบน..ปล่อยฉันเถอะนะคะ...ปล่อยฉัน”
ร่างเล็กบอบบางยังร้องไห้
เธอเกือบเคลิบเคลิ้มตามเขาไปแต่ก็เจ็บแปลบขึ้นมาอีก
“โอว...พระเจ้า”
ชายหนุ่มแหงนหน้าขึ้นและสบนัยน์ตาสีน้ำตาลเป็นประกายที่ยังรื้นน้ำของหญิงสาวก่อนเริ่มขยับสะโพกสอบหนาเมื่อความแข็งแกร่งขยายใหญ่และเขาทำราวกับหื่นกระหายในการครอบครองนั้น
“เบน...อื้อ...อย่าค่ะ”
พลอยพิชญาหาทางเขยื้อนตัวแต่ทำได้ลำบาก
ยิ่งเธอบิดตัวก็ยิ่งทำให้ความมโหฬารของเขาเคลื่อนเข้าไปลึก
เบนบอกตัวเองว่าเขาหยุดไม่ได้แม้เธอจะคับแคบเกินไปและช่องทางนั้นบีบรัดเขาในทุกจังหวะแต่ก็เต็มไปด้วยความเร้าใจในแบบที่เขาไม่เคยได้สัมผัส
เขาไม่เคยพานพบกับความบริสุทธิ์ดังเช่นพลอยพิชญา
แต่ทำไมต้องเป็นเธอ หญิงสาวที่เขาตราหน้าว่าเป็นฆาตกรพรากเอาชีวิตน้องชายของเขาไป
“เบนคะ...ฉันเจ็บค่ะ...ฉันเจ็บ”
“หลังจากนี้คุณจะไม่เจ็บ...พลอยพิชญา
คุณจะชินกับมัน ชินกับสิ่งที่ผมจะทำกับคุณแบบนี้...ทุกคืน”
“ไม่นะคะ
เบน...ไม่”
ร่างอรชรหายใจหอบเมื่อได้รู้ความคิดของเขา
เหงื่อเม็ดเล็กซึมออกมาบนผิวตามรองอกและแผ่นหลังจนรู้สึกถึงความเปียกชื้น
ทุกคืนอย่างนั้นหรือ?
แค่ครั้งแรกเธอก็แทบทนไม่ไหว ยิ่งคิดก็ยิ่งหวาดหวั่น แต่เธอกลับเผลอเกาะไหล่กว้างไว้แน่นเมื่อร่างสูงขยับสะโพกก่อนเสือกไสความใหญ่โตผ่านกลีบดอกไมที่รัดรึง
“อ๊า...อ๊า” พลอยพิชญาหลุดเสียงครางแหบเบา
เสียงนั้นยิ่งทำให้เขาย่ามใจและเบียดแทรกเข้าไปจนลึกก่อนขยับออกมาและสอดกลับเข้าไปใหม่
ทุกอย่างเริ่มเร็วขึ้นจนหญิงสาวซึ่งนึกว่าตัวเองใกล้ตายพบกับความรู้สึกใหม่นั่นคือความเสียวซ่านที่แผ่ออกมาแทนที่ความเจ็บปวด
“โอว...อูว”
เบนห่อปากเมื่อรู้สึกว่าส่วนปลายของเขาถูกดูดเข้าไปถึงส่วนที่ลึกที่สุดในร่างสาว
มันบีบรัดเขาตลอดเวลาจนไม่รู้ว่าจะทานทนได้อีกนานแค่ไหน
ความคับแคบของเธอกำลังรัดรึงความแข็งแกร่งที่ขยายใหญ่ซึ่งอีกไม่นานเขาอาจหมดความอดทน
“เบน...อ๊า...พอเถอะค่ะ...พอแล้ว”
“คุณต้องทนได้”
เบนโน้มใบหน้าลงกระซิบข้างแก้มร้อนผ่าวสีชมพูเรื่อ
คนพูดพยายามรักษาน้ำเสียงให้เยียบเย็นดุดันขณะดันสะโพกเข้าหาเนินเนื้อสามเหลี่ยมกลางแกนกายสาว
“เพื่อให้ชินเวลาที่ผมเกิดความต้องการคุณขึ้นมา...ทุกเวลาและจะไม่มีคำว่าปฏิเสธ”
เธอจะปฏิเสธเขาได้อย่างไร
เมื่อเวลานี้ทุกอย่างไปไกลเกินขอบเขตจนไม่สามารถถอยกลับ เธอมาที่นี่เพื่ออะไรกัน
เธอคิดว่ามันเป็นทะเลในฝันแต่สุดท้ายกลับกลายเป็นที่กักกันจิตวิญญาณของผู้หญิงคนหนึ่งที่ต้องรับโทษทัณฑ์ในสิ่งที่ไม่ได้ก่อ
ร่างเล็กบอบบางต้องคอยตั้งรับความใหญ่โตโอฬารที่โจนจ้วงเข้าหาอย่างไม่บันยะบันยัง
เบนเหมือนคนบ้าคลั่งและพร้อมทำลายทุกอย่างไม่ต่างจากพายุคลื่นในทะเลนอร์วีเจียน
ชายหนุ่มเฟ้นฟอนใบหน้าคร้ามเข้มไปบนทรวงอกอวบสล้างทั้งสองและจับขาเรียวงามแยกออกเพื่อจะได้รุกล้ำความเป็นชายเข้าไปในแก่นกายร้อนระอุ
พลอยพิชญาน้ำตาซึมเพราะยังไม่ชินชากับสิ่งแปลกใหม่ที่ถูกบีบบังคับให้มาพานพบ
หญิงสาวจ้องนัยน์ตาสีน้ำเงินข้นคลั่กไม่ต่างจากพายุโหมที่กำลังทำลายตัวเธอ
“อา...คุณคับมาก...คุณยังคับมาก”
เสียงครางนั้นดังขึ้นเรื่อย
ๆ มันจี้เข้าไปในหัวใจอันเจ็บปวดของร่างเล็ก
ภายในกลีบเนื้อสีแดงเข้มจากการเสียดสีเหมือนจะปริแยกออกจากกัน
เธอกำลังจะแตกออกเป็นเสี่ยงเมื่อเขาเสือกไสแก่นกายชายเข้ามาครั้งแล้วครั้งเล่า
“อ๊ะ...อ๊า...อุ๊ย...เบนคะ”