พิศวาสเถื่อน

โดย: อักษรามณี



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 4 : บทที่ 4 ทาสคนใจเถื่อน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เข้าร่วมกลุ่ม อักษรามณี นิยาย ได้ที่นี่ค่ะ

https://www.facebook.com/groups/731945123609177/ 

 พบกับ เรื่องราวน่าอ่านได้ที่นี่นะคะ

https://www.pageqq.com/…/co…/view/page/cntth1/0-2588146.html

อัพเดทเรื่องน่าสนใจ ฝากรีดเดอร์ที่น่ารักเข้าไปโวตและแชร์ได้เลยค่ะ   -

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

บทที่ 4 ทาสคนใจเถื่อน

 

พลอยพิชญาครางอย่างหวั่นหวามในจังหวะสุดท้ายที่เขาแยกขาเธอออกกว้างเพื่อรับความอลังการที่เสียดกระแทกราวจะให้เธอแหลกเป็นจุณ

ร่างสูงใหญ่แหงนเงยใบหน้าขึ้น กล้ามเนื้อหน้าท้องเป็นลอนขมวดแน่นจนเกร็ง เบนเป็นผู้ชายที่หล่อเหลาและสมบูรณ์แบบ หญิงสาวอยากจะคิดเช่นนั้นหากเขาไม่ใช่ผู้ลงทัณฑ์เธอด้วยพิศวาสดิบเถื่อน

“โอว...อา....พระเจ้า!...อา”

            เรือนร่างที่เคร่งเครียดไปด้วยมัดกล้ามของไวกิ้งหนุ่มทิ้งตัวลงนอนข้าง ๆ หญิงสาวเมื่อทุกอย่างสิ้นสุด เขาปลดปล่อยบางอย่างที่ยังอุ่นซ่านในกายอรชร ทุกอย่างสงบแล้วหรือ?...เบนคงแตะถึงขอบสวรรค์แต่เธอเองที่ยังอยู่กับความทรมานยากเกินจะรับ

น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นลงทางหางตา ผ่านขมับบางและซึมลงไปบนเรือนผมดำขลับเปียกชื้น พลอยพิชญามีเวลาเศร้าได้เพียงไม่นานก็รู้สึกว่าคนข้าง ๆ ผุดลุกขึ้น

“ใส่เสื้อผ้าของคุณซะ!

เบนออกคำสั่ง เสียงของเขาดังซะจนหญิงสาวไม่อาจทนนอนอยู่ไหว ถึงจะทรมานแต่ก็ต้องฝืนขยับตัวลุกขึ้นแม้เจ็บปวดแทบตายเพื่อหยิบเสื้อผ้าที่ขาดวิ่นและถูกทิ้งกระจายข้างเตียงขึ้นมาสวมใส่

ในขณะที่ร่างเล็กบอบบางเลื่อนตัวลงจากเตียงนั่นเองจึงทำให้เบนได้เห็นอะไรบางอย่าง รอยเลือดสีแดงเข้มเป็นจุดบนผ้าคลุมเตียงเป็นประจักษ์พยานว่าพลอยพิชญาไม่เคยผ่านมือใครมาก่อนเลย

“เบนคะ...ฉัน...”

หญิงสาวไม่ทันพูดอะไรต่อหลังจากสวมชุดให้เสร็จอย่างลวก ๆ ก็ถูกเขากระชากแขนให้เดินตามออกไปจากห้องนั้น

“เบน...นี่คุณจะพาฉันไปไหน...ปล่อยนะ!

พลอยพิชญาร้องออกมาอย่างตื่นกลัวเมื่อร่างสูงใหญ่ฉุดกระชากลากเธอออกจากบ้านสีขาวแสนสวยตรงไปที่ชายหาด

“เบน...”

“ผมยังไม่ฆ่าคุณหรอก..พลอยพิชญา!

แบนดึงร่างแน่งน้อยเข้ามาไว้ในอ้อมแขนพร้อมทั้งแผดเสียงอย่างเกรี้ยวกราด หญิงสาวสะอื้นไห้น้ำตาไม่ยอมเหือดแห้ง เธอไม่เคยกลัวอะไรในชีวิตมากเท่าครั้งนี้

“แล้วก็หยุดร้องไห้ซะที! ถ้าอยากมีชีวิตอยู่รอดที่นี่ต้องเข้มแข็งอดทน”

“เบน คุณมันบ้า! คุณบังคับฉันมาที่เกาะนี้ ขืนใจฉันยังไม่พอคุณยังจะทรมานอะไรฉันอีก”

“นี่มันยังน้อยไปด้วยซ้ำ! ฆาตกรอย่างคุณต้องถูกทรมานให้ตายอย่างช้า ๆ ผมจะใช้งานคุณ จะข่มขืนคุณทุกคืน จนวันหนึ่งคุณทนไม่ไหวอาจจะคิดฆ่าตัวตายไปเสียก่อนก็ได้!

“ไม่มีวัน...เบน คุณบังคับฉันไม่ได้!

“ก็เลือกเอา!

ชายหนุ่มเหวี่ยงร่างบอบบางลงไปนั่งทรุดอยู่กับพื้นหญ้าก่อนตะโกนเสียงดัง

“ว่าจะว่ายน้ำจากสกรูวากลับไปแผ่นดินใหญ่ หรือจะมีชีวิตอยู่บนเกาะนี้อย่างทาสเพื่อที่วันหนึ่งถ้าผมสงสารก็อาจจะปล่อยคุณกลับบ้านเร็วขึ้นก็ได้ แต่ย้ำนะ ว่าอาจจะ!

ทางเลือกของเบนทำให้หญิงสาวตาวาวโรจน์ เธอหันออกไปยังเวิ้งน้ำมืดทะมึนเบื้องหน้าทว่าก็ได้ยินเสียงของเขาข้างหลัง

“ถ้าคุณรู้จักพวกวาฬที่มีชุกชุมในน่านน้ำแถบนี้ แค่คุณว่ายเร็วก็จะไปถึงฝั่ง แต่ถ้าว่ายช้าอาจจะโดนมันทั้งฝูงไล่ล่าและกลืนเข้าไปแทนคริลล์เล็ก ๆ “

“อย่ามาโกหกกันหน่อยเลย!

พลอยพิชญาหันมาแหวใส่ เธอแทบกลั้นสะอื้นไห้ไม่ได้เลย

“วาฬที่ไหนจะกินคน คุณน่าจะเอาเรื่องแบบนี้ไปหลอกเด็ก อย่าคิดว่าฉันจะรู้ไม่ทันคนบ้าอย่างคุณ”

“เก่งนักก็ว่ายไปสิ! ถ้าพวกวาฬไม่ทึ้งคุณหลุดเป็นชิ้น ๆ ก็คงเป็นพวกปลาตัวใหญ่ที่มันหากินแถวนี้”

“เบน!

ร่างบอบบางตวาดกลับเมื่อชายหนุ่มเข้ามาดึงคอเสื้อด้านหลังแล้วผลักเธอจนซวนเซลงไปคลุกฝุ่น เธอไม่เคยเห็นใครกักขฬะและป่าเถื่อนแบบนี้มาก่อน เขามองเธออย่างจะกินเลือดกินเนื้อในขณะที่หญิงสาวทรงตัวลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล

“ทำไมไม่ว่ายไปล่ะ เก่งนักไม่ใช่หรือ ไปซี้!

“โอ๊ย! คนบ้า!

พลอยพิชญาร้องเสียหลงเมื่อคนใจหินเข้าไปจับมือเธอแล้วบิดมันเต็มแรง หญิงสาวถึงกับทรุดลงแต่เขากลับรั้งร่างนั้นให้ลุกขึ้นยืนเผชิญหน้า

“ฆาตกร!” เขาโพล่งใส่หน้าหญิงสาวที่น้ำตาไหลพราก

“คุณมันฆาตกร พลอยพิชญา ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็นว่าคุณคือคนที่ฆ่าน้องชายผมให้ตายไปแล้วจริง ๆ “

พูดจบเขาก็ลากมือให้เธอตามไปอีกด้านที่มีเนินเขาเต็มไปด้วยโขดหินขรุขระ กระทั่งถึงบริเวณซึ่งเป็นลานกว้างแต่หญ้าบนพื้นถูกตัดแต่งอย่างดี

ร่างแน่งน้อยทรุดลงนั่งและเมื่อเธอเงยขึ้นก็พบป้ายหินอยู่ตรงหน้า พลอยพิชญามองช่อดอกไม้แห้งกรังหลายช่อถูกนำมาวางเอาไว้ด้วยความสะเทือนใจยิ่งนัก ชื่อที่ปรากฏอยู่บนป้ายคือเขา

มาเรียส คริสเตียนเซน

เบนไม่ได้โกหกเธอ มาเรียสจากโลกนี้ไปแล้วจริง

“มาเรียส” หญิงสาวรำพึงชื่อนั้นกับตัวเอง เธอตื้อตันไปหมดจนไม่สามารถพูดอะไรได้มากกว่านี้ ถ้าคืนนั้นทุกคนไม่กินเหล้าจนรั้งสติไม่อยู่ ก็คงจะ...

“ทีนี้รู้รึยังว่าคุณทำอะไรลงไป! คุณฆ่าคนคนหนึ่งให้ตายโดยที่ไม่ยอมมารับรู้หรือรับผิดชอบอะไรเลย เราฝังเขาไว้ที่นี่เพราะมาเรียสรักสกรูวา เขายังเคยบอกพวกเราว่าอยากมาอยู่ที่นี่ในบั้นปลายชีวิต ใช่...เขาได้กลับมาอยู่ที่นี่จริง ๆ แต่ก็คงจะเร็วจนตัวเขาเองก็คาดไม่ถึง”

“ฉัน...เสียใจด้วยจริง ๆ นะคะเบน” เธอหันมาบอกเขา

“เสียใจอย่างนั้นหรือ?”

เบนทวนประโยคนั้นก่อนทรุดตัวลงนั่งด้านหลังหญิงสาวแล้วบีบไหล่บางจนแน่น

“คำว่าเสียใจของคุณทดแทนชีวิตที่เสียไปของมาเรียสไม่ได้ เพราะผมจะไม่ยอมรับมันและไม่มีวันให้อภัย!

“อุ๊ย! เบน ฉันเจ็บนะคะ คุณจะพาฉันไปไหนอีก”

พลอยพิชญาหน้าตื่นเมื่อถูกร่างสูงใหญ่ฉุดกระชากลงจากเนินเขาและมุ่งหน้าไปยังอีกฟกหนึ่งของเกาะที่เต็มไปด้วยหุบผาชันข้ามไปถึงหาดทรายซึ่งมีกระท่อมหลังหนึ่งวางตัวอยู่เดียวดายก่อนที่เขาจะพาเธอเข้าไปในนั้น

“คุณต้องอยู่ที่นี่!

เบนเหวี่ยงหญิงสาวลงไปนั่งทรุดอยู่ข้างเตียงไม้เก่า ๆ เธอขยับลุกขึ้นนั่งและจับข้อมือไว้เพื่อยับยั้งความเจ็บปวด พลอยพิชญามองไปรอบ ๆ กระท่อมซึ่งถูกกั้นฝาและมุงหลังคาด้วยไม้อย่างหยาบ ๆ ไม่มีตู้เสื้อผ้า มีแต่เตาเหล็กไว้ก่อไฟ มันดูเหมือนที่พักชั่วคราวของคนจรมากกว่าจะเป็นที่อยู่อย่างถาวรบนเกาะ

“กระท่อมนี้เคยเป็นที่พักของคนเลี้ยงแกะ อาจจะดูแย่หน่อย แต่มันก็เหมาะดีแล้วกับคนอย่างคุณ!

เจ้าของเสียงห้าวดุดันย่อตัวลงนั่งตรงหน้าเจ้าของดวงหน้างาม พลอยพิชญาดูซูบซีด ความหวั่นกลัวฉายชัดในแววตาคู่นั้น เบนยกยิ้มมุมปาก เขาเยาะหยันเธออย่างผู้กำชัยชนะ

“ผมจะให้คุณพักผ่อนคืนนี้ แต่อย่านึกว่าผมจะเห็นใจฆาตกรอย่างคุณ พรุ่งนี้ผมจะให้ออรูร่ามารับคุณที่นี่”

“ไปไหนคะ?”

“แล้วเธอจะบอกคุณเอง...คืนนี้หลับให้สบายล่ะ เก็บแรงเอาไว้เพราะหลังจากนี้คุณต้องเจองานหนักอีกมาก!

“เบนคะ” พลอยพิชญารีบเกาะแขนแกร่งไว้ด้วยท่าทีอย่างจะร้องขอ

“เรื่องของมาเรียสฉันอยากจะบอกว่า...ฉันเสียใจจริง ๆ นะคะ หรือถ้าคุณคิดว่าจะไม่ให้อภัย ฉันก็ยินดีที่จะขอชดใช้ความผิดที่ผ่านมาทั้งหมด”

“คุณจะได้ชดใช้อย่างสาสมแน่ พลอยพิชญา...ผมรู้ว่าคุณกำลังคิดอะไรอยู่ อยากจะให้ผมยกโทษให้งั้นหรือ สำหรับผมแล้ว ความตายก็ควรชดใช้ด้วยความตายมันถึงจะสมน้ำสมเนื้อกัน!

เบนสะบัดแขนจากการเกาะกุม เขาทำหน้าเหมือนขยะแขยงหญิงสาวเต็มทนทั้งที่ในส่วนลึกเริ่มเกิดความรู้สึกแปลก ๆ ขึ้นมา เขาอยากกอดอยากจูบเธออีกครั้งเหมือนก่อนหน้านี้ที่เขาทำยังไม่เพียงพอ

แต่แล้วชายหนุ่มกลับเลือกที่จะหันหลังและเดินไปหยุดตรงประตูซึ่งดูไม่แข็งแรงเท่าไรนัก

“รู้ตัวไว้ด้วยว่าคุณมาอยู่ที่นี่ในฐานะ ทาส ของผม เพราะฉะนั้นคุณไม่มีสิทธิ์ที่จะมาต่อรองอะไรกับผมทั้งสิ้น”

เขาหันกลับมามองหญิงสาวซึ่งนั่งหมดแรงและจ้องเขาตอบด้วยแววตาอันเจ็บปวด ชุดกระโปรงบนตัวเธอมอมแมมด้วยเศษฝุ่นทรายและแขนเสื้อเป็นรอยฉีกขาดยับย่น เบนแค่นยิ้มเยาะ

“คุณต้องอยู่ที่นี่อย่างตายทั้งเป็น ลมหายใจของคุณเป็นของผม แม้แต่วิญญาณก็จะถูกจองจำเอาไว้ที่นี่ คุณไม่มีทางเลือกหรือหนีไปไหนได้อีก!

ชายหนุ่มทิ้งคำคาดโทษก่อนเดินออกไปและปิดประตู พลอยพิชญาหลั่งน้ำตาในความเงียบงัน เวลาค่ำที่แสงตะวันยังคงส่องสว่างกำลังคืบคลานเข้ามา เธอเห็นแสงมลังมะเลืองลอดผ่านตามรอยแยกของฝาไม้

นี่คือดินแดนแห่งพระอาทิตย์เที่ยงคืน จะไม่เห็นเงาจันทร์ในราตรี จะไม่มีความมืดใต้ดวงอาทิตย์ฉายแสง หญิงสาวรู้สึกโดดเดี่ยวเป็นที่สุด รอบตัวมีเพียงความอ้างว้าง

ใบหน้างามหันไปมองเตียงเก่า ๆ ที่มีฟูกสาก ๆ สีมอ ๆ ปูไว้พอได้เอนกายนอน ก่อนค่อย ๆ ขยับร่างอันบอบช้ำลุกขึ้นแหงนหน้ามองหลังคาของกระท่อมไม้ทรงสูง

เธอจะติดต่อใครได้บ้างไหม พ่อแม่ที่อยู่เมืองไทยคงไม่ต้องพูดถึง ดารินล่ะ...เพื่อนสนิทคนเดียวของเธอ พลอยพิชญาทรุดตัวลงนั่งบนเตียงอย่างหมดกำลังใจเมื่อนึกได้ว่าโทรศัพท์ของเธออยู่ที่บ้านของเบน แต่แล้วก็เกิดกำลังใจขึ้นมาอีกหนเมื่อตรึกตรองว่าหากเธอได้กลับไปที่บ้านของเขาก็อาจมีวิธีติดต่อกับเพื่อนของเธอได้

“ตอนนี้ดี้อยู่ประเทศสวีเดน”

เสียงของเพื่อนรักดังชัดในหู สวีเดนกับนอร์เวย์อยู่ติดกัน ดารินอยู่ใกล้แค่เอื้อม พลอยพิชญาตั้งความหวังไว้ลึกสุดลึก

 

“คุณพลอยคะ... คุณพลอย”

เสียงเรียกที่ดังขึ้นพร้อมเสียงเคาะประตูด้านนอกทำให้ร่างเล็กบอบบางที่นอนคุดคู้อยู่บนเตียงลืมตาขึ้น พลอยพิชญาค่อย ๆ ขยับตัวเมื่อรู้สึกถึงความอบอุ่นจากแสงแดดที่ลอดเข้ามาทางผนังของกระท่อม

เช้าแล้วหรือนี่...เธอแทบจะไม่รู้ตัวเลยว่าหลับไปตอนไหน เมื่อคืนนี้ช่างทุกข์ทรมานจากความหนาวเหน็บ คนใจหินพาเธอมาปล่อยทิ้งไว้ในกระท่อมริมหาด ซ้ำร้ายไม่มีเสื้อผ้าหรือแม้แต่ผ้าห่มสักผืน ลมทะเลกลางคืนเหน็บหนาวเข้ากระดูก แล้วยังจะความหวาดกลัวที่ต้องอยู่คนเดียวคุกคามความรู้สึก

พลอยพิชญาแข็งใจลุกขึ้นทั้งที่ปวดเมื่อยไปหมดตามแขนขาก่อนเดินตรงไปยังประตูและพบว่า ออรูร่า ยืนคอยอยู่เบื้องนอก หญิงสาววัยสามสิบกว่าในชุดเสื้อเชิ้ตสวมทับด้วยแจ็คเก็ตหนังและสวมกางเกงสีเขียวคล้ายทหารในมือถือถุงพลาสติกยิ้มให้เธอ

“อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณพลอย เพิ่งตื่นหรือคะ?”


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

" เบน คริสเตียนเซน จะไม่ยอมสูญเสียน้องชายฝาแฝดของเขาไปโดยไม่ได้ลากตัวคนผิดมาลงโทษ "

อักษรามณี


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha