พิศวาสข้ามคืน

โดย: รัชริล



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 1 : แผนการร้าย


ตอนต่อไป

“เธอตกลง?”

            ใช่...มันชวนพิศวงงงงวยอย่างไม่น่าเชื่อ ... จนเขาต้องเอ่ยคำนี้ออกมาด้วยคำถาม

            ผู้หญิงหน้าสวย คุ้นหน้าว่าเคยเห็นเดินอยู่บนแคทวอร์กเดียวกัน และอาจจะเป็นเพื่อนสนิทของหญิงสาวตามที่เจ้าหล่อนกล่าวอ้างแย้มยิ้ม ... ไม่บ่อยหรอกนะที่เขาจะยอมรับนัดคนไม่รู้จักและไม่ได้มาด้วยเรื่องของผลประโยชน์ทางธุรกิจ แต่สำหรับผู้หญิงตรงหน้าเป็นข้อยกเว้น

“ใช่...ถ้าคุณยังสนใจเธออยู่”

แน่นอนสิ...เขายังไม่เปลี่ยนใจ

ดวงตาคมกล้าสีฟ้าอมเขียวหรี่ลงมองผู้หญิงที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ตรงกันข้าม

“ทำไมเธอถึงยอมตกลง” ทั้งๆ ที่เคยปฏิเสธหนักแน่นมาตลอด

“ไม่รู้สิ...บางทีเธออาจะร้อนเงินกระมัง” คนสวยตรงหน้ายักไหล่

ร้อนเงิน...นางแบบสาวที่ติดอันดับท็อปไฟฟ์ของเมืองไทยนี่นะหรือ? จะร้อนเงิน...เขาไม่อยากเชื่อ

แม้ไม่เคยรู้ตัวเลขรายได้ที่แน่นอนของหญิงสาว แต่ก็คาดเดาว่าต้องไม่น้อยแน่ๆ รายได้แต่ละเดือนของเธอไม่น่าต่ำกว่าหลักแสนบาทและบางเดือนอาจจะเฉียดล้านเลยด้วยซ้ำ แถมตอนนี้ยังมีเอเจนซี่ต่างชาติหลายแห่งให้ความสนใจ ด้วยลุคซ์ที่สวยในแบบฉบับผู้หญิงเอเชีย รูปร่างสูงเพรียวเรียวขายาวสลักเสลา และบุคคลิกอันมาดมั่นราวกับนางพญา จนไม่น่าเชื่อว่าเธอเพิ่งอายุเพียงยี่สิบเอ็ดปีเท่านั้นเอง

โมลิดา ปรีชามาศ คือชื่อของเธอ

นางแบบสาวที่เพิ่งโลดแล่นเข้าสู่วงการนางแบบเมื่อสามปีก่อน หลังจากคว้ารางวัลรองชนะเลิศจากการประกวดเวทีซุปเปอร์โมเดลของเอเชีย...และเวทีนี้เองที่ทำให้ชื่อของเธอกลายเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวาง

ภาพของเธอผ่านสายตาของเขามาบ้าง...สะดุดตาอยู่นิดหน่อย ก็ตามประสาผู้ชายชอบผู้หญิงสวย แต่ก็ไม่ได้ถึงขนาดคลั่งไคล้ใหลหลง จนกระทั่งเมื่อหกเดือนก่อน ที่เขาได้รับเชิญในฐานะแขกระดับซุปเปอร์วีไอพีให้เข้าร่วมชมงานเดินแบบการกุศลที่จัดขึ้นบนเรือลำหรูกลางแม่น้ำเจ้าพระยาหลังจากที่จ่ายค่าสปอนเซอร์ไปเป็นเงินถึงแปดหลัก

และในนาทีที่นางแบบสาวเดินผ่านหน้าของเขาไป บุคคลิกอันโดดเด่น ท่วงท่าที่งามสง่ามาดมั่น และความสวยของเธอถึงกับทำให้อะดรีนาลีนในกายของเขาพลุ่งพล่านจนไม่อยากปล่อยให้เธอเพียงแค่ผ่านไป

หลังงานเดินแบบแฟชั่นโชว์การกุศลในครั้งนั้น เขาให้เลขาเสนอเงินจำนวนหนึ่งผ่านผู้จัดการส่วนตัวของเธอ เพื่อจะเชิญตัวนางแบบสาวมาร่วมรับประทานอาหารมื้อค่ำด้วยกัน ซึ่งนัยยะที่แฝงลึกไปกว่านั้น...คนในวงการต่างก็รู้ดีว่ามันหมายถึงอะไร...แต่กลับถูกปฏิเสธ

“คุณเสนอตัวเลขที่เท่าไหร่ละคะ? เธอตกลงที่ราคานั้น”

“สิบล้านบาทน่ะหรือ?”

“สิบล้าน” คนที่นั่งฟัง อุทานตัวเลขที่เขาเอ่ยออกมาอย่างตกใจ แววริษยาในดวงตาสีน้ำตาลเข้มฉายชัดอย่างรุนแรงเสียยิ่งกว่าที่เคยรู้สึกอีกนับร้อยนับพันเท่าทีเดียว

ผู้หญิงเน่าๆ อย่างยัยโมลิดา มีค่าเสนอให้เจ้าหล่อนนอนถ่างขาบนเตียงให้หนุ่มรูปหล่อตรงหน้าถึงสิบล้านเชียวหรือ?

หากไม่พอจะรู้ประวัติของนิโคไล ชิเชนนิคอฟมาก่อนหน้านี้บ้าง หล่อนคงคิดว่าผู้ชายคนนี้คงโง่เสียเต็มประดา ที่เสนอค่านอนให้กับผู้หญิงสำส่อนร้อนสวาทอย่างนั้นถึงสิบล้านบาท

แต่สำหรับนักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ที่ได้ยินมาว่า ติดทำเนียบหนึ่งในร้อยของมหาเศรษฐีรัสเซีย มีทรัพย์สินเป็นหมื่นล้าน โดยการต่อยอดธุรกิจของครอบครัวจนประสบความสำเร็จในวัย 32 ปี เขาจึงไม่มีทางเป็นคนโง่เด็ดขาด และนี่อาจจะเป็นแค่ค่าใช้จ่ายเล็กๆ น้อยๆ เพื่อซื้อความพอใจเท่านั้น แต่จำนวนเงินที่ได้ยินเขาพูดถึงเหมือนมันเป็นแค่เศษเงินก็ชวนให้หล่อนนึกอยากถีบหัวส่งไอ้ผู้ชายหน้าโง่ไม่รักดีที่กำลังคั่วอยู่ทิ้งเสีย แล้วหันมาจับผู้ชายตรงหน้านี้แทน

“ผมดีใจที่เธอตอบตกลงรับข้อเสนอ” น้ำเสียงกังวานทรงอำนาจอยู่ในทีทอดทุ้มนุ่มหูคนได้ยิน บอกให้รู้ว่าปลาบปลื้มผู้หญิงที่เอ่ยถึงขนาดไหนกัน

ท่าทางอกผายไหล่ผึ่งหลังเหยียดตรงทรงสง่ามาตลอดการสนทนาผ่อนคลายลง เมื่อเขาเอนแผ่นหลังลงพิงพนักกว้าง พร้อมยกขาขึ้นมานั่งไขว่ห้างอิริยาบถแสนสบาย ไม่ได้ระวังตัวเหมือนตอนแรกพร้อมหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาเลื่อนหน้าจอดูอยู่ครู่หนึ่ง

“โชคดีจริง ผมมีวันพักร้อนสุดสัปดาห์หน้าที่ภูเก็ต เป็นที่นั่นก็แล้วกัน”

“คะ” เสียงถามอย่างตกใจ เมื่อการนัดหมายอย่างปัจจุบันทันด่วนกระชากหล่อนให้หลุดจากภวังค์ความคิด

ใบหน้าคร้ามเข้มมองเธออย่างประหลาดใจนิดๆ ชลิตาจึงรีบปรับเปลี่ยนน้ำเสียงและสีหน้าไม่ให้มีพิรุธ

“เอ่อ...แล้วถ้าเกิดเธอไม่ว่างละคะ?”

“สิบล้านอาจจะเป็นเงินเล็กน้อยสำหรับผม...แต่เป็นจำนวนไม่น้อยแน่ๆ สำหรับการซื้อเวลาจากผู้หญิงสักคน ผมมีเวลาอยู่ประเทศไทยไม่นานนัก แต่หากเธอไม่สะดวกก็ไม่เป็นไร”

“สะดวกค่ะ...เธอสะดวก” เจ้าหล่อนรีบตะครุบข้อเสนอนั่นไว้โดยไว...ไม่ใช่ด้วยตัวเลขจำนวนเงิน แต่เป็นโอกาสที่จะกำจัดเสี้ยนหนามหัวใจออกไปให้พ้นทางต่างหากเล่า

“โอเค...งั้นบอกเธอเจอกันสุดสัปดาห์หน้า”

เขาบอกง่ายๆ ก่อนจะวางเท้าลงบนพื้นแล้วหยัดยืนเต็มความสูง ที่กะด้วยสายตาไม่น่าต่ำกว่าร้อยเก้าสิบเซ็นติเมตร

“รายละเอียดอื่นๆ ติดต่อผ่านเลขาของผมอีกทีก็แล้วกัน”

“ทำไมต้องผ่านเลขาคะ?” เพราะเรื่องนี้ ให้คนรู้น้อยเท่าไหร่ยิ่งดี...ดีที่ว่าจะได้ไม่โยงใยไล่เลียงมาถึงหล่อน แค่เขาคนเดียว กว่าจะขอนัดพบได้ก็ต้องรอเวลาเกือบเดือน และหล่อนก็ไม่อยากให้เรื่องมันยุ่งยากไปกว่านี้

“ยูไลรู้ทุกเรื่องและจัดการทุกอย่างให้กับผม” คำตอบไม่เยิ่นเย้อให้มากความ เมื่อร่างสูงสง่าหมุนตัวกลับ แล้วเดินฉับๆ จากไป บอดี้การ์ดสองคนที่ยืนรอเจ้านายห่างออกไปในระยะที่ไม่ได้ยินบทสนทนาแต่สามารถระวังความปลอดภัยให้เขาได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่องเดินตามประกบหน้าหลัง ยืนยันว่าการเข้าถึงตัวผู้ชายคนนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย นอกจากบอดี้การ์ดสองคนที่ตามติดเหมือนเงา ข้างนอกห้องอาหารแห่งนี้ยังไม่รู้มีอีกกี่คน

ชลิตากลืนน้ำลายเพื่อเคลือบลำคอที่แห้งผากให้ชุ่มชื้นขึ้นมาบ้าง หลังจากพ้นเงาของนิโคไลจากห้องนี้ นานทีเดียวกว่าที่หล่อนจะกลับมาตั้งสติได้อีกครั้ง

“ฉันอยากทำอย่างนี้จริงๆ หรือ?” หล่อนกลับมาถามตัวเองอีกครั้ง

โมลิดาเคยเป็นเพื่อนรักของหล่อน...แต่ตอนนี้เพื่อนรักกำลังจะแย่งคนรักไป...และหล่อนก็ทั้งชิงชังและริษยาผู้หญิงคนนั้นเข้ากระดูกดำเสียแล้ว

โมลิดาแย่งผู้จัดการส่วนตัวของหล่อนไป...แย่งงานที่หล่อนควรได้...และแย่งผู้ชายหลายคนที่หล่อนเคยคั่วไปครอง แต่ครั้งนี้หล่อนไม่มีวันจะยอมสูญเสียเตชินไปอีกคนเป็นอันขาด ถึงแม้ต่อหน้าคนอื่นชายหนุ่มจะทำเป็นว่าไม่แยแส แต่เมื่อได้อยู่บนเตียงด้วยกันตามลำพังแล้ว เตชินมีสายตาและความปรารถนาทุกอย่างทุ่มเทลงมาที่หล่อนเพียงคนเดียว และหล่อนก็จะไม่ยอมแบ่งปันเขาให้ใครหน้าไหนทั้งนั้น แม้ทุกอย่างจะเริ่มต้นจากข้อตกลงที่ว่าต่างคนต่างก็พอใจและจะไม่มีการผูกมัดใดๆ ทั้งนั้น แต่ในตอนนี้หล่อนทำใจให้คิดแบบนั้นไม่ได้เสียแล้ว

เมื่อเจ้าสิ่งที่ตาเปล่ามองไม่เห็น ที่เรียกว่าความรัก...กำลังผูกมัดรัดรึงหล่อนไว้กับชายคนนั้นอย่างดิ้นไม่หลุด

แม้หล่อนจะต้องสูญเสียมิตรภาพ หรือเพื่อนคนนี้ไป หรือต่อให้ต้องสูญเสียอะไรไปทั้งหมด แต่หล่อนจะไม่มีวันยอมสูญเสียเตชินไปเด็ดขาด

ทางเดียวเท่านั้น ที่เขาจะกลับมาหาหล่อนอีกครั้ง ก็คือกำจัดศัตรูหัวใจออกไปให้พ้นทาง

แต่จะหาวิธีใดมาหลอกล่อโมลิดาให้ยอมตกหลุมพรางไปเป็นเหยื่อให้เสือร้ายอย่างนิโคไลขย้ำไกลถึงภูเก็ตในสุดสัปดาห์หน้าได้เล่า...ชลิตาคิดหาวิธีจนหัวแทบแตก

และหล่อนจะพลาดโอกาสงามๆ ครั้งนี้ไม่ได้เลย...เพราะโอกาสที่ว่าอาจจะไม่หวนคืนมาเป็นครั้งที่สอง

+++++++++

 

ธอตกลง

ในใจของเขาตะโกนอย่างลิงโลด...รู้สึกตื่นเต้นจนเนื้อหนุ่มเต้นระริก นึกอยากจะหมุนเข็มนาฬิกาให้ถึงสุดสัปดาห์หน้าเสียเดี๋ยวนี้

ในหกเดือนที่ผ่านมา...กับข้อเสนอเดิมแต่จำนวนเงินที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จากหนึ่งล้าน...ห้าล้าน...และสิบล้าน ได้รับคำปฏิเสธกลับมาทั้งสามครั้ง เขาไม่รู้หรอกว่าตัวเองจะบ้าดีเดือดขนาดไหน ที่ยื่นข้อเสนอเพื่อซื้อเซ็กส์จากผู้หญิงคนหนึ่งด้วยจำนวนเงินสูงขนาดนี้ได้...และมันอาจจะเพิ่มขึ้นมากกว่านี้อีก หากเธอยังไม่ยอมตกลง

เพราะอะไรนะหรือ?

ก็เพราะนิโคไล ชิเชนนิคอฟชอบเป็นผู้ชนะยังไงล่ะ

หกเดือนก่อน บนเรือสำราญล่องแม่น้ำเจ้าพระยา ในงานเดินแบบการกุศลงานหนึ่ง คือจุดเริ่มต้นให้เขาสนใจในตัวโมลิดาอย่างรุนแรง

ท่ามกลางนางแบบห้าสิบคน ซึ่งล้วนสวยไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน ทุกคนมีรูปร่างที่สุดแสนจะเพอเฟ็คเพราะพวกเธอคือนางแบบ เป็นค่ำคืนที่นัยน์ตาสองสีของเขาทำงานอย่างหนัก เมื่อละลานตาไปด้วยผู้หญิงสวย แต่โมลิดากลับโดดเด่นออกมาจากคนอื่นๆ

ใบหน้าเรียวมีสันกรามนิดๆ ไม่ดูหวานจนเกินไป ส่งให้เธอดูเปรี้ยว น่าค้นหา น่าหลงใหล ดวงตาคมสวยเฉี่ยวเหมือนเนื้อทรายมีแววท้าทายที่ทำให้เลือดในกายของเขาเต้นริกๆ ริมฝีปากอวบอิ่มที่เมื่อเวลาแย้มยิ้ม ทำให้โลกใบนี้น่าอยู่ขึ้นมาอย่างเหลือเกิน รูปร่างสะโอดสะองโปร่งเพรียวของเธอ ไม่ได้แบบบางเสียทีเดียว แต่มีทุกอย่างที่บ่งบอกถึงเสน่ห์ของความเป็นเพศหญิงที่ดึงดูดสายตาผู้ชาย ไม่ว่าจะทรวงอกอวบอิ่มขนาดพอดี ไม่เล็กจนเกินไป และไม่ใหญ่โตอลังการเหมือนพวกนางแบบนิตยสารปลุกใจเสือป่า สะโพกงามงอนรับกับท่อนขาเรียวยาวสลักเสลาที่ก้าวฉับๆ อย่างมาดมั่น ส่งให้เธอยิ่งงดงามสง่าชวนให้เขานึกถึงเทพีอะโฟร์ไดต์ในเทพนิยายกรีก

อะโฟร์ไดต์...เทพธิดาแห่งความงาม...ความลุ่มหลง...และความรัก...ความปรารถนาอย่างแรงกล้าบังเกิด ณ นาทีนั้น ที่เขาบอกตัวเองว่า จะต้องพาเธอไปสนุกด้วยกันบนเตียงให้ได้

เขาให้ยูไลติดต่อผู้จัดการส่วนตัวของเธอในทันที เพื่อยื่นข้อเสนองามๆ นั้นไปให้ ทั้งๆ ที่ในความจริงแล้ว รูปร่างหน้าตา คุณสมบัติ ทรัพย์สมบัติที่เขามี หาผู้หญิงที่พอใจมาควงได้ไม่ยาก

แต่เขาไม่ต้องการเช่นนั้น

ไม่ต้องการการผูกมัด...ไม่ต้องการความสัมพันธ์ที่ยืดเยื้อยาวนาน...และก็ไม่มีเวลาว่างพอที่จะไปจีบใครด้วย

เวลาของเขาเป็นเงินเป็นทอง...หนึ่งนาทีของเขาสามารถผันเป็นเงินได้เป็นสิบล้านหรือร้อยล้านก็เคยมาแล้ว...และการเจียดเศษเงินนิดๆ หน่อยๆ ซื้อความพอใจ สำหรับคนที่ไม่ได้หลงเสน่ห์หรือสนใจในตัวเขาพอที่จะสานสัมพันธ์กันชั่วข้ามคืนก็ดูจะสมน้ำสมเนื้อดี

เขาไม่เคยถูกใครปฏิเสธ...ผู้หญิงทุกคนที่เคยขึ้นเตียงกับเขาล้วนพออกพอใจ และอยากสานต่อ

แต่เขาไม่

เซ็กส์สำหรับเขาก็คือความพึงพอใจที่จะมีอะไรกัน...เป็นไปตามสัญชาตญาณ ฮอร์โมน หรือธรรมชาติของเพศผู้ก็สุดแล้วแต่จะว่าไป แต่เขาไม่เคยมีใจให้สำหรับเรื่องพวกนั้น...ความผูกพัน หรือความรัก เป็นสิ่งที่ไกลตัวเกินไป และเขาก็ไม่ต้องการมันในตอนนี้

เสร็จสิ้นสุขสมอารมณ์ปรารถนา ทุกอย่างเป็นอันจบ

เงินจึงคือค่าตอบแทนความพึงพอใจที่สมน้ำสมเนื้อ และเขาก็ยินดีจะจ่าย...ซึ่งก็ไม่เคยมีปัญหา

แล้วอะไรหนอที่ทำให้จู่ๆ โมลิดาเปลี่ยนใจยอมรับข้อเสนอนี้ทั้งที่ปฏิเสธมันมาตลอดหกเดือน

เธออาจจะร้อนเงินจริง อย่างที่เพื่อนของเธอว่า...มันชวนให้นึกสงสัย แล้วเธอจะเอาเงินจำนวนมากขนาดนี้ไปทำอะไร

ช่างเถอะ...นั่นเป็นเรื่องส่วนตัวของเธอ สำหรับเขาก็แค่เตรียมตัวให้พร้อมเพื่อจะใช้เวลาสุดสัปดาห์หน้า ตักตวงความสุขที่จ่ายเงินสิบล้านบาทแลกมาให้คุ้มก็เท่านั้น

ยูไลเหลือบสายตามองผู้เป็นนายที่ก้าวขึ้นมานั่งที่เบาะหลัง สีหน้าของนิโคไลเหมือนกำลังครุ่นคิด ก่อนจะยิ้มกระหยิ่มอย่างพึงพอใจ

นานแล้วสินะ ที่เขาไม่ได้เห็นนักธุรกิจใหญ่มีสีหน้าที่แช่มชื่นอย่างนี้ ขนาดว่าหุ้นที่ถือไว้ดีดตัวเลขทำกำไรนับร้อยล้าน เจ้านายของเขายังเฉยๆ

“เธอตอบตกลงแล้วหรือครับ?”

ธุระ...ที่ฝ่ายติดต่อแจ้งว่ามาจากนางแบบสาวที่ชื่อโมลิดา ทำให้เขาพอจะเดาได้...เพราะนิโคไลเคยยื่นข้อเสนอไปยังผู้จัดการของหญิงสาวคนนั้นถึงสามครั้ง และได้รับการปฏิเสธกลับมาทั้งสามครั้ง

ในตอนแรกเขานึกชื่นชมเธออยู่เงียบๆ ไม่ใช่ว่าเขาไม่เห็นด้วยกับเซ็กส์แลกเงินหรอกนะ...แต่น้อยนัก เรียกว่าไม่เคยมีเลยดีกว่าที่จะมีผู้หญิงคนไหนกล้าปฏิเสธนิโคไล

“ใช่ สุดสัปดาห์หน้า” คนเป็นนายผงกหน้ารับ “เดี๋ยวเพื่อนของเธอคงจะติดต่อนายมา ช่วยจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยด้วยแล้วกัน”

“เพื่อนเธองั้นหรือครับ?” ยูไลถามอย่างนึกประหลาดใจเพราะไม่คิดว่ามีคนอื่นนอกจากผู้จัดการส่วนตัวของนางแบบสาวที่รู้เรื่องนี้ด้วย

“ทำไมหรือ?”

“เพื่อนเธอทราบเรื่องนี้ได้ยังไงกัน เพราะผมติดต่อผ่านผู้จัดการส่วนตัวของเธอคนเดียวมาตลอด” และเรื่องน่าอายอย่างการตอบตกลงจะเอาตัวแลกเงิน ก็ไม่ใช่เรื่องที่จะบอกเล่าสู่กันฟังอย่างภาคภูมิใจหรอก โดยเฉพาะในสังคมไทย ที่ถือว่าผิดประเพณี จารีตและวัฒนธรรม ทั้งยังผิดกฏหมาย

“ไม่รู้สิ” เขาไม่เคยคิดถึงเรื่องอื่นที่มันยิบย่อยเกินไป สิ่งเดียวที่เขาต้องการ คือได้ผู้หญิงคนนั้นมาให้ความสุขเขาบนเตียง ตามวันและเวลานัด ด้วยตัวเลขจำนวนเงินที่เขายินดีจะจ่ายก็เท่านั้น

“ยังไงนายก็ช่วยจัดการให้เรียบร้อยด้วยก็แล้วกัน” สำทับอีกครั้ง

ยูไลผงกหน้ารับ

“ที่บ้านพักตากอากาศของเจ้านายนะหรือครับ?”

“ใช่...นายก็รู้ว่าฉันชอบความเป็นส่วนตัว และสุดสัปดาห์หน้า ฉันอนุญาตให้นาย อลันและก็เซอเก้หยุดพักร้อนได้”

“แต่ว่า...”

“ห้ามมีคำว่าแต่...ไม่มีใครกล้าทำอะไรฉันหรอก” บอกอย่างสบายอารมณ์

“แต่...”

“นี่เป็นคำสั่ง” น้ำเสียงเฉียบขาดทำริมฝีปากที่กำลังจะเอ่ยแย้งหุบฉับลง แม้ไม่พูดต่อ แต่สายตาของยูไลก็ไม่ละไปจากคนเบาะหลังที่นั่งเอนตัวพิงในอิริยาบถแสนสบาย แถมยังฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี

สาบานสิ ตั้งแต่รู้จักนิโคไล ชิเชนนิคอฟมา เขาเพิ่งเคยได้ยินเจ้านายฮัมเพลงเป็นครั้งที่สาม ราวกับว่าเรื่องนางแบบสาวที่ชื่อโมลิดา เป็นเรื่องที่น่ายินดี และทำให้ผู้เป็นนายมีความสุขเสียจริง

+++++++++

 

“ขอบใจมากนะจ๊ะเตที่มาส่ง”

โมลิดายิ้มหวาน หันไปผลักประตูปอร์เช่คันงามที่หนุ่มรูปหล่อพ่อรวยขับมาส่งถึงคอนโดมิเนียม และเธอกำลังจะก้าวลงจากรถ

“เดี๋ยวสิรัน” มือหนาคว้าหมับจับที่ท่อนแขนเรียวสลักเสลาของหญิงสาวรั้งไว้ ไม่อยากให้เวลาแห่งความสุขในค่ำคืนนี้จบเร็วจนเกินไป

ใบหน้าเก๋ไก๋ผ่านการเมกอัพสวยไม่มีที่ติเพราะเพิ่งเสร็จจากงานถ่ายโฆษณาภาพนิ่งมาหมาดๆ เมื่อชั่วโมงก่อนหันมามอง เลิกคิ้วสูงแทนคำถาม

“ไม่คิดจะชวนเตไปดื่มกาแฟหน่อยหรือไง? ถือว่าจ่ายแทนค่าแท็กซี่ก็ได้” ถามพร้อมทำตาละห้อยออดอ้อน

“จะดีหรือคะน้องเต” รอยยิ้มหวานเจี๊ยบพร้อมใบหน้าของหญิงไม่ใช่ชายไม่เชิงที่ติดกิ๊บอันโตบนศีรษะยื่นมาจากเบาะหลัง กั้นขวางระหว่างใบหน้าหล่อเหลาของลูกชายนักการเมืองคนดังและใบหน้างามๆ ของนางแบบสาวในความดูแล

“ณ บัดนาวปาเข้าไปเฉียดห้าทุ่มแล้วนะคะ ขืนดื่มกาแฟตอนนี้ พี่เชอเบธว่าน้องเตได้นอนตาค้างไปทั้งคืนแน่ๆ” ถ้อยคำปฏิเสธกรายๆ ทำให้เตชินยิ้มแหย แต่แอบเข่นเขี้ยวให้ก้างขวางคอชิ้นโต

“รีบลงไปสิจ๊ะน้องรัน คืนนี้ดึกมากแล้วนะ ถ้าไม่รีบเข้านอนเดี๋ยวจะเป็นสิวเกิดริ้วรอยได้นะจ๊ะ อย่าลืมสิว่า เราใช้หน้าตาหากิน เป็นสิวเม็ดหนึ่งก็อาจจะโดนแคนเซิลงานได้...เงินค่ะ เงินทั้งนั้น เสียหายหลายแสนทีเดียวเชียว” เชอเบธจีบปากจีบคอว่า พร้อมกับรุนหลังนางแบบสาวที่อยู่เบาะหน้าให้ก้าวขาลงจากรถไปก่อน เพื่อหล่อนจะได้ลงไปจากไอ้รถราคาแพง แต่มีที่นั่งเบาะหลังมาให้แค่กระจี๊ดหนึ่ง ช่างไม่สมดุลกับหุ่นกระทิงป่าอัฟริกันของหล่อนเอาเสียเลย

ช่วงขาเพรียวยาวก้าวลงมาจากรถคนงาม พร้อมก้มตัวมาช่วยพับเบาะเลื่อนให้ผู้จัดการส่วนตัวได้ก้าวตามลงมา เชอเบธยื่นกระเป๋าใบโตทรงถุงปุ๋ยยี่ห้อดังราคาหลายแสนให้นางแบบสาวช่วยถือ ก่อนจะยักแย่ยักยันพาตัวเองลงมาจากปอร์เช่สีแดงเพลิงอย่างทุลักทุเล

“ขอบใจมากนะจ๊ะน้องเตที่อุตส่าห์มาส่ง”

“ไม่เป็นไรครับ ผมยินดีให้บริการ” ตอบไปตามมารยาท แม้จะรู้สึกรำคาญนังกระเทยยักษ์ผู้จัดการของโมลิดาเหลือเกิน เพราะหล่อนไม่เคยเปิดโอกาสให้เขาได้ใกล้ชิดกับหญิงสาวตามลำพังเลยสักครั้ง ตามติดกันราวกับเป็นเหาฉลามก็ไม่ปาน

แต่เตชินก็ไม่มีทางเลือก หากรักผู้หญิงต้องอิงผู้ใหญ่...เพราะเชอเบธก็เป็นคนที่โมลิดาไว้ใจ และให้ความเคารพรัก เขาจึงจำเป็นต้องกล้ำกลืนฝืนทนที่จะมองใบหน้าอืดอ้วนเหมือนผีเสื้อสมุทรที่ชอบจิกตาหวานใส่เขาอย่างไม่อาจเลี่ยง

ผู้จัดการนางแบบร่างยักษ์รีบเบียดร่างเพรียวระหงของคนในความดูแลที่ถูกจับจ้องมองตาเป็นมันให้พ้นไปจากลานสายตาของสารถีจำเป็น แล้วชะโงกหน้าเข้าไปในรถคันหรู ฉีกยิ้มหวานเจี๊ยบอีกครั้ง

“จ้า...แล้วโอกาสหน้าพี่จะเรียกใช้บริการใหม่นะจ๊ะ...บาย...บาย...จุ๊บ...จุ๊บ...” ห่อริมฝีปากจูบลงที่กลางฝ่ามืออวบหนาแล้วส่งให้หนุ่มหล่อที่รีบเลื่อนกระจกไฟฟ้าขึ้นแทบไม่ทัน เพราะไม่อยากฝันร้าย ก่อนปอร์เช่คันงามจะขับรถออกไปจากหน้าคอนโดอย่างรวดเร็ว ด้วยไม่อยากเสียวสยองลูกตาไปกว่านี้

เมื่อกำจัดเตชินไปได้ เชอเบธก็หันมาไล่โมลิดาที่ยืนส่งยิ้มให้ชายหนุ่ม

“หยุดส่งยิ้มหวานเลยค่า ยิ้มเยอะๆ เดี๋ยวร่องแก้มก็ขึ้นหรอก ไปๆ รีบขึ้นไปล้างหน้าล้างตาเข้านอนค่าน้องรัน คืนนี้ดึกมากแล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้ตื่นมาตาดำโหลเป็นหมีแพนด้ากันพอดี” ว่าพร้อมกับคว้าหมับจับข้อแขนเล็กเรียวกว่าของตัวเองกว่าครึ่ง เดินก้าวฉับๆ เข้าไปในล็อบบี้ของคอนโดมิเนียมหรูกลางกรุง

“รันนึกว่าพี่เชอเบธอยากอยู่คุยกับหนุ่มหล่อนานๆ เสียอีก”

“แหมๆ ก็อยากหรอกนะคะ ถ้าเขามีจิตพิศวาสพี่...แต่นี่ดูท่าอยากจะกดปุ่มอีเจ็คดีดพี่ออกจากรถไปเสียให้ไกลๆ จะได้อยู่กับน้องรันสองต่อสอง”

“พี่เชอเบธไม่ชอบเตชินหรอกหรือคะ?” พวกเธอมาหยุดตรงหน้าลิฟต์ โมลิดายื่นนิ้วเรียวยาวเหมือนลำเทียนกดลงบนแป้นตัวเลขสิบสอง ซึ่งเป็นชั้นที่อยู่ห้องพักของเธอกับเชอเบธ

“อัธยาศรัยใจคอก็โอเคหรอกค่ะ แต่ว่านิสัยส่วนตัวนี่พี่คงต้องขอโบกมือบ๊ายบาย...คบเป็นเพื่อนเป็นคนรู้จักได้ แต่ถ้าจะคบเป็นแฟนแล้ว” ชำเลืองหางตามาทางเธอ “พี่ขอแนะนำให้จัส เซย์ โนค่ะ”

โมลิดาหัวเราะเบาๆ ก้าวเข้ามาในลิฟต์ เพราะรู้ว่ากิติศัพย์ความเจ้าเสน่ห์ของชายหนุ่มที่พยายามจะสานสัมพันธ์ด้วยนั้น คงจะชวนให้เชอเบธคิดมากอยู่ไม่น้อย

“เตชินเป็นเพื่อน รันไม่คิดเป็นอย่างอื่นหรอกค่ะ”

“ว่าได้หรือคะ...พี่ว่าคุณน้องคิดอยู่ฝ่ายเดียว แต่ฝ่ายโน้นเขาคงไม่ได้คิดแบบนั้นด้วยแน่ๆ ไม่งั้นช่วงนี้คงไม่โผล่หน้ามาถี่ๆ หรอก นี่ถ้าไม่ติดว่ารถพี่ไม่เสียล่ะก็ พี่ไม่ยอมให้น้องรันขึ้นรถกลับมาด้วยหรอก ขืนนักข่าวรู้ได้เม้าธ์มอยหอยสังข์กันสนุกปากแน่ๆ ค่ะ ข่าวของพระเอกละครกับนายแบบสิงคโปร์ก็ยังไม่สร่างซา ฉายาคาสโนวี่แคทวอร์กของคุณน้องนี่ พี่ไม่ปลื้มเลยสักนิด ทั้งที่รู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องจริงก็เหอะ แต่แหม! ปากคนเรามันยื่นมันยาวกว่าปากกา รู้เห็นอะไรจริงไม่จริงก็ไม่รู้เดากันไปเรื่อย แล้วเอาไปเม้าธ์ต่อๆ กัน เราเป็นผู้หญิงยิงเรือมีแต่จะเสียหาย”

โมลิดาหัวเราะเบาๆ เพราะเธอไม่ได้คิดว่ามันจะเป็นเรื่องใหญ่เรื่องโตถึงขนาดนั้น แต่สำหรับผู้จัดการอย่างเชอเบธแล้วมักจะรอบคอบและคอยระมัดระวังทุกอย่างที่จะมีผลกระทบต่อหน้าที่การงานและชื่อเสียงของเธอด้วย เรียกว่าดูแลกันมาประหนึ่งพี่สาวแท้ๆ ตัดสายสะดือเส้นเดียวกันมาเลยทีเดียว

“เตก็เป็นคนดีนี่คะ เมื่อก่อนพี่เชอเบธก็ดูจะชอบเขาออก แล้วทำไมจู่ๆ ถึงไม่ชอบเตขึ้นมา”

เชอเบธถอนใจพรวด ไม่อยากเอ่ยถึงเรื่องที่เคืองใจกัน เพราะหล่อนไปรู้อะไรบางอย่างมา ถึงไม่ชอบหน้าเตชินอย่างแรง มันเป็นเรื่องที่โมลิดาไม่เคยรู้ และก็ไม่ควรรู้ด้วย

“นายเตชินไม่ใช่ตัวเปล่าเล่าเปลือยนี่คะ เขามีคู่ขาอยู่แล้ว”

“คู่ขาหรือคะ” โมลิดาถามอย่างประหลาดใจ เรื่องลับๆ วงในพรรคนี้ เชอเบธรู้ดีนักเชียว และก็ไม่เคยผิดพลาดเสียด้วย แต่สำหรับเธอถือว่าเป็นเรื่องส่วนตัว ที่ไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยว แต่ครั้งนี้อดที่จะอยากรู้ไม่ได้

“แล้วใครกันคะแฟนเต ทำไมรันไม่เคยเห็น รันรู้จักด้วยหรือเปล่า?...แล้วถ้ามีแฟนจริง ทำไมเตถึงไม่อยู่กับแฟน แต่โผล่หน้ามาหาพวกเราได้บ่อยๆ”

เชอเบธถอนใจ ไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดนัก

“คู่ขาค่ะ ไม่ใช่แฟน เขาถึงไม่ควงกันออกหน้าออกตา และตอนนี้ก็คงคิดจะเปลี่ยนเป้าหมายมาที่คุณน้องนั่นแหละคะ” ว่าพร้อมกับค้อน แม่สาวลุกซ์เปรี้ยวปรี๊ดมาดมั่นดูทันคน แต่ในความเป็นจริงแล้ว โมลิดาเป็นคนมองโลกในแง่ดีมาก...ออกจะมากเกินไปเสียด้วยซ้ำ จนหล่อนนึกห่วงกลัวพวกเสือสิงห์กระทิงแรดเขี้ยวลากดินในวงการมายา จะมาพานางแบบสาวในความดูแลให้เสียคน วงการนี้มันน่ากลัวนัก ก็เหมือนกับวงการอื่นๆ ที่มีทั้งปาร์ตี้ยาเสพติด ทั้งมั่วสวาท เธอถึงต้องคอยตามติดแจนางแบบในสังกัดเหมือนกับเป็นแม่ก็ไม่ปาน จนทำให้ใครบางคนไม่ชอบใจ และเฟดตัวออกไปเสีย

“พี่เชอเบธยังไม่ได้ตอบรันเลยนะคะ ว่าคู่ขาเตเป็นใคร?” นางแบบสาวทวงคำตอบที่ยังไม่ได้รับ และจะได้คอยระวังตัวเอาไว้ด้วย จะได้ไม่ถูกตบด้วยหนามทุเรียนเอา

เชอเบธอ้ำอึ้ง เพราะเรื่องนี้เธอก็บังเอิญไปรู้มาและเชื่อว่านายเตชินก็คงยังไม่รู้ตัวว่าเธอรู้แล้วว่าเขาคั่วกับอดีตนางแบบที่เธอเคยดูแล อีกอย่างชลิตากับโมลิดาก็เพื่อนรักกันเสียด้วย

พอเงยหน้าดวงตาคมเฉี่ยวก็กำลังมองมาอย่างรอคอยคำตอบ ที่หล่อนเองก็น้ำท่วมปากพูดไม่ได้ จึงรู้สึกอึดอัดเสียจนอกแทบระเบิด

ปิ๊ง...

แต่แล้วเสียงสวรรค์ก็มาช่วยชีวิตไว้ได้เสียก่อน

“เร็วๆ เข้าเถอะค่ะน้องรัน เลยเวลานอนมานานแล้ว ไปๆ รีบไปล้างหน้าเตรียมตัวเข้านอนเถอะค่ะ ปล่อยหัวให้โล่งๆ อย่าไปสนใจเรื่องคนอื่น หรือเรื่องไม่เป็นเรื่องเลย...มันไม่เกี่ยวกับเราสักนิด” เจ้าตัวเฉไฉ แอบถอนใจอย่างโล่งอก แล้วรีบเดินนำหน้าโมลิดาไปยังห้องพัก

ข้างนางแบบสาวได้แต่มองเชอเบธที่ไปยืนควานหาคีย์การ์ดในกระเป๋าใบโตที่หน้าประตูห้องอย่างค้างคาใจว่าทำไมต้องทำเหมือนมันเป็นความลับสำคัญที่ให้เธอรู้ไม่ได้ แต่ก็ไม่ทักท้วงอะไร เดินตามเข้าไปในห้องก็จะไปเอาคำตอบ แต่เชอเบธเดินไปรินน้ำแก้วโตมายื่นให้เธอ

“ดื่มน้ำเสร็จแล้วรีบไปอาบน้ำนอน พี่ขอตัวก่อนนะคะ ปวดเมื่อยเนื้อตัวเหลือเกิน ซุกร่างมาในรถนายเตชินตั้งนานสองนาน แหมๆ รถราคาตั้งหลายล้าน มีที่นั่งกระจึ๋งหนึ่ง รู้งี้กลับแท็กซี่ดีกว่า” บ่นแล้วก็รีบเดินรี่เข้าไปยังห้องพักส่วนตัว ปล่อยให้นางแบบสาวมองตามหลังไป แล้วได้แต่ส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะปัดเรื่องราวกวนใจทิ้งไปเสีย เมื่อดื่มน้ำแก้วโตเสร็จแล้วเอาแก้วไปเก็บในครัว ก่อนจะเข้าไปในห้องนอนของตัวเองเพื่อที่จะพักผ่อนเช่นกัน

เมื่อวางข้าวของประดามีจัดเก็บเป็นที่เป็นทางเรียบร้อย ร่างสูงเพรียวนั่งลงหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง บรรจงเช็ดเครื่องสำอางบนใบหน้าออกอย่างเบามือจนสะอาดหมดจด ก่อนจะถอดชุดแซกที่สวมใส่ทิ้งลงในตะกร้าผ้าเพื่อแม่บ้านจะได้สะดวกที่จะเก็บไปส่งซัก ตั้งใจว่าอาบน้ำล้างหน้าสะอาดเอี่ยมอ่องแล้วจะสวดมนต์ไหว้พระนั่งสมาธิสักสิบนาที แล้วก็จะเข้านอนก่อนเที่ยงคืน เพื่อจะนอนให้ครบแปดชั่วโมง ตื่นขึ้นมาสดชื่นเมื่อร่างกายได้พักผ่อนเต็มที่

แต่ก่อนที่ร่างเพรียวจะเดินเข้าไปในห้องน้ำ เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังแผดจ้าเรียกเธอขึ้นเสียก่อน

ใบหน้างามหันกลับไปมองที่มาของต้นเสียง คิ้วเรียวขมวดนิดๆ เมื่อคิดว่า ใครหนอที่มีธุระกับเธอในเวลานี้

 

 

 


ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"เธอ....คือซุปเปอร์โมเดลสาวที่มีชีวิตสุดแสนจะเพอเฟ็ค แต่เวลาเพียงชั่วข้ามคืนกับผู้ชายแปลกหน้า กลับเปลี่ยนแปลงชีวิตของเธอไปตลอดกาล"

รัชริล


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha


นางเอก ช่างน่าสงสารเจอเพื่อนแบบนี้ อย่าคบเลย กระเทยยังน่าคบกว่าอ่ะ
โดย Anonymous | 1 year, 8 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha