พรากผู้เยาว์ NC20+

โดย: เวย์นิส



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 2 : คุณพ่อ(?)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

EP 1

ป๋า? เมริสาคิดตามคำพูดคาเวียร์อย่างไม่เข้าใจนัก ป๋าที่คล้ายกับคำว่าป๊ารึเปล่านะ หรือคุณอาจะเอ็นดูเธอเหมือนลูก?

"คุณพ่อหรอคะ?"

"ฮ่าๆๆๆๆๆๆ" นิคกับจอห์นที่นั่งนิ่งอยู่นานสองนานระเบิดหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง พวกเขาพยายามกลั้นมันแล้วนะ แต่คำพูดของเด็กน้อยในอ้อมกอดของผู้เป็นนายมันไม่สามารถกลั้นขำได้จริงๆ จะมีก็แต่คาเวียร์เนี้ยแหละที่กรอกตาไปมาอย่างเหนื่อยหน่ายใจ เด็กคงไม่รู้ความหมายจริงๆ เขาพยายามปลอบใจตัวเอง

"เธออายุเท่าไร"

"17 ค่ะ" 17ปี!! ให้ตายเถอะ! ถ้าเขาเป็นพ่อเธอเขาคงจะทำผู้หญิงท้องตั้งแต่อายุสิบสองเลยนะ แต่ตอนนี้เขาไม่อยากเป็นพ่อเธอเนี้ยสิ สงสัยมาเฟียผู้ไม่เคยเกรงกลัวอำนาจใดๆอย่างเขาคงต้องมีระแวงกรงขังสี่เหลี่ยมกันบ้างล่ะ

แค่หายใจเข้าออกก็เป็นคุกแล้ว ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้ามาเฟียอย่างเขาโดนจับข้อหาพรากผู้เยาว์มันจะน่าอับอายแค่ไหน

"คุณพ่อปล่อยหนูก่อนได้ไหมคะ อาจารย์กำลังจะกล่าวเปิดงานแล้ว" เมริสาคุยจ้อด้วยน้ำเสียงสดใส เธอไม่ค่อยกลัวเขาแล้วเพราะคิดว่าเขาคงเห็นเธอเป็นลูกสาวคนนึง คาเวียร์กรอกตามองบนแล้วกอดกระชับเมริสาไว้แน่นพรางคิดในใจ เมื่อกี้เป็นอา เพียงไม่กี่นาทีต่อมาได้เลื่อนขั้นเป็นพ่อ =_=

"นั่งตรงนี้แหละ ถ้าใครมีปัญหาเดี๋ยวคุณพ่อเคลียร์เอง" คาเวียร์กัดฟันพูดทั้งที่ในใจไม่ได้คิดแบบนั้น พ่อบ้าพ่อบออะไรเล่า! เขาอยากเป็นผัวเธอต่างหาก! แต่ก็เอาเถอะ เด็กมันน่ารักจะเป็นอะไรก็ยอมหมดนั้นแหละ

สองบอดี้การ์ดพยายามกลั้นขำสุดชีวิตกับคำพูดของนายตัวเอง อยากได้เขาถึงขนาดยอมเล่นบทคุณพ่อแสนดีเนี้ยคงจะเป็นเอาหนัก

อาจารย์หลายคนต่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออกกับภาพที่เห็น มันเป็นภาพที่ไม่สมควรจะเกิดขึ้นเลย พวกเขาไม่คิดที่จะตำหนิเมริสาเพราะรู้ว่าเธอเป็นคนเช่นไร แต่พวกเขาเป็นห่วงชีวิตน้อยๆของเธอต่างหาก ดูจากสายตาที่คาเวียร์ใช้มองเธอมันแตกต่างกันสิ้นเชิงกับตอนที่เขาเดินลงจากรภ

.

.

เป็นเวลาเกือบสองชั่วโมงที่อาจารย์อภิสิทธิ์กล่าวเปิดงานและกล่าวลำลึกความหลังของการการก่อตั้งโรงเรียนลอเรนด์ นักเรียนหลายคนต่างนั่งหาววอดๆบ้างก็สัปหงกคล้ายจะเข้าสู่หวงนิทราได้ทุกเมื่อ หนึ่งในนั้นก็คงจะเป็นคนที่นั่งอยู่ในอ้อมกอดของคาเวียร์เนี้ยแหละ เมริสานั่งเอนไปเอนมาแต่ก็ยังคงไม่หลับ เมื่อคืนเธอดูซี่รีย์เกาเหลีซะดึก พอมาเจอการบรรยายด้วยเสียงของอาจารย์แบบนี้มันยิ่งทำให้เธออยากจะฟุบหน้าลงกับโต๊ะแล้วชิงหลับไปซะเลย

"ง่วงก็นอน" คาเวียร์เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยเมื่อเห็นท่าทางสัปหงกของเด็กน้อยในอ้อมกอด เขาใช้มือดันศีรษะของเธอให้ซบลงมากับบ่าแกร่ง เมริสตกใจเล็กน้อยอย่างทำอะไรไม่ถูก แค่เธอทำตัวแบบนี้ก็กลัวโดนอาจารย์ดุจะแย่ ถ้านอนหลับอีกเธอคงไม่ต้องคิดถึงชีวิตต่อจากนี้เลย ไหนจะสายตาอิจฉาริษยาจากพวกนักเรียนหญิงคนอื่นๆอีก

"ไม่เป็นไรค่ะ" เมริสาเอ่ยออกไปด้วยถ้อยคำระวังแล้วค่อยๆยกศีรษะตัวเองกลับมาตั้งตรง แค่เขาเอ็นดูเธอเหมือนลูกก็ใช่ว่าเธอจะไม่เกรงใจเขาเสียหน่อย อีกอย่างคือเธอพึ่งจะรู้จักกับเขาไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมานี่เอง แต่เขาคงไม่คิดอะไรกับเธอหรอก

ก็เขาเอ็นดูเธอเหมือนลูกนี่นา

"ลำดับต่อไปขอเรียนเชิญคุณคาเวียร์ ลอส เรสเน่ ขึ้นมากล่าวอะไรเล็กๆน้อยๆเพื่อเป็นเกียรติแก่คณะอาจารย์และนักเรียนของลอเรนด์ทุกคน ขอเรียนเชิญครับ"** คาเวียร์ยกตัวเมริสาออกจากหว่างขาแล้วให้เธอนั่งตรงที่ของเขาแทน อาจารย์สาวหลายคนต่างจ้องมองอย่างนึกอิจฉาเช่นเดียวกับนักเรียนหญิงเกือบครึ่งโรงเรียน แค่คาเวียร์ยอมพูดด้วยนั่นก็ถือว่าได้แจ็กพอตใหญ่แล้ว แต่เมริสาได้มากกว่านั้นเลยเท่านัก ไม่แปลกที่ใครต่อใครจะมองเธอด้วยสายตาอิจฉาเช่นนั้น

เมริสานั่งตัวเกร็งอย่างทำอะไรไม่ถูก ได้แต่มองคาเวียร์ตาละห้อยเมื่อเขาเดินออกไป เธออยากออกไปจากตรงนี้จะแย่แต่ก็ไม่กล้าพอที่จะท้าทายอำนาจมือของผู้ชายที่เอ็นดูเธอเหมือนลูก ยิ่งถูกบอดี้การ์ดของเขานั่งประกบข้างยิ่งทำตัวไม่ถูก

"ไงเด็กน้อย พี่ชื่อนิคนะ ส่วนที่อยู่ข้างๆเราชื่อจอห์นมันไม่ค่อยพูดเท่าไร แต่ถ้าจะคุยกับมันมันก็คุยได้" นิคหันมาทักทายเมริสาด้วยท่าทางอ่อนโยนลงผิดปกติ ก็จะไม่ให้อ่อนโยนได้ยังไงล่ะ บอสของเขาทำถึงขนาดนี้แล้วคงหนีไม่พ้นว่าพวกเขาจะได้นายหญิงแน่ เมริสาหันไปยิ้มให้นิคและจอห์นอย่างสดใสแล้วเอ่ยทักทาย

"สวัสดีค่ะพี่นิคพี่จอห์น" พวกเขาเพียงแค่พยักหน้ารับแล้วยิ้มมุมปากกลับมาเท่านั้น เมริสามองเห็นช่องทางเล็กๆตรงขาของจอห์นที่พอจะลอดออกไปได้เพราะขาเธอก็ไม่ได้ใหญ่มากมายนัก เธอยกมือขึ้นเกาท้ายทอยตัวเองอย่างใช้ความคิดแล้วค่อยๆกระแซะตัวไปข้างๆจอห์น

"พี่จอห์นคะ หนูขอทางหน่อยได้ไหมคะ" จอห์นหันกลับมามองเมริสานิ่งๆแต่มุมปากกลับยกยิ้มด้วยนึกขำ ถ้าเธอเดินออกไปเลยเขาคงห้ามไม่ได้แต่ในเมื่อเธอมาขออนุญาตกันแบบนี้เขาก็คงให้เธอไปไม่ได้ ไม่งั้นวันนี้พวกเขาทั้งสองอาจจะได้กินยำตีนของคาเวียร์บ้างล่ะ

"รอบอสก่อนดีกว่าครับ" เมริสายู่หน้าอย่างขัดใจแล้วหันไปมองบนเวทีที่มีคาเวียร์กำลังกล่าวตามขั้นตอน เธอหันกลับมาสนใจจอห์นต่อเมื่อมีเรื่องสงสัย

"คุณพ่อคาเวียร์มีลูกแล้วหรอคะ แล้วทำไมต้องให้หนูเรียกว่าคุณพ่อด้วยคะ" คำถามของเด็กน้อยทำเอาสองบอดี้การ์ดหนุ่มกลั้นขำสุดชีวิตเพื่อไม่ให้หลุดพิรุธ

"บอสยังไม่มีเมียเลยครับ ลูกก็ไม่มี แต่คงจะเอ็นดูเรามากละมั่งเลยอยากได้เป็นลูกสาว" นิคเป็นคนเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง แต่ใครจะรู้ว่าเขากำลังจะระเบิดหัวเราะออกมากับคำพูดของตัวเอง ถ้าบอสรู้ว่าแกพูดอะไรออกไปแกตายแน่ไอ้นิคเอ้ย

"หรอคะ คุณพ่อหล่อมากเลยนะคะ น่าเสียดายจังที่ไม่มีเมีย" เมริสายังคุยจ้อด้วยน้ำเสียงสดใส แต่ประโยคหลังติดจะเห็นใจเล็กน้อย

"เดี๋ยวก็มี"

"พี่นิคพูดแบบนี้แสดงว่าคุณพ่อมีคนที่ชอบอยู่แล้วใช่ไหมคะ"

"น้องเมไปถามบอสเองดีกว่าครับ แต่เรียกบอสว่าพ่อแบบนี้มันฟังดูไม่น่ารักนะครับ"

"แล้วหนูต้องเรียกว่ายังไงหรอคะ" นิคกับจอห์นมองหน้ากันอย่างรู้งาน พวกเขาคิดว่าจะได้กินลูกตะกั่วจากบอสสุดโหดก็คราวนี้แหละ

"เรียกว่า 'แดดดี้' ซิครับถึงจะน่ารัก"


******************************

**เวย์เขียนคำกล่าวเชิญประธานไม่เป็นอะ ไปเปิดหามาก็ไม่ค่อยจะเข้าใจ 😭 ให้อภัยเค้านะ

#นิคมีความอยากโดนยำตีน 5555555


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"นิยายรัก อบอุ่น น่ารัก ลองอ่านดูนะคะ รับรองไม่ผิดหวังคับ^^"

เวย์นิส


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha