พรากผู้เยาว์ NC20+

โดย: เวย์นิส



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 9 : ไร้(ร้าย)เดียงสา


ตอนที่แล้ว

EP 8


1 อาทิตย์ต่อมา...

เมริสาไม่รู้ว่าคาเวียร์ไปพูดกับป๊ากับม๊าเธอยังไงพวกท่านถึงยอมให้เธอมาอยู่กับคาเวียร์ได้โดยไม่มีข้อโต้แย้ง แต่พวกท่านก็โทรหาเธอประจำหากไม่ได้เดินทางไปดูงานที่สาขาต่างประเทศหรือว่างจากการทำงาน


ตอนนี้เมริสาไม่เข้าใจว่าทำไมแดดดี้คาเวียร์ถึงพาเธอมาที่บริษัทด้วย วันนี้เป็นวันเสาร์และเป็นวันที่มหาวิทยาลัยจะประกาศผลว่าใครสอบติดบ้าง เธออยากรอลุ้นอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่บ้านมากกว่า


"ทำไมแด๊ดถึงพาหนูมาด้วยหรอคะ?" เธอเอ่ยถามขณะที่กำลังเดินเข้ามาในบริษัท โดยมีสายตาของพนักงานหลายคนต่างจ้องมองตาค้างกับภาพตรงหน้า บริษัทนี้เป็นของท่านประธานใหญ่ หรือจะเรียกว่าพ่อคาเวียร์ก็คงใช่ พนักงานหลายคนรู้ถึงกิตติศัพท์ของเขาดีว่าร้ายกาจและเย็นชาแค่ไหน แต่วันนี้ภาพที่เห็นมันชั่งแตกต่างกับที่พวกเขาและพวกเธอเคยเห็นนักเมื่อตอนที่คาเวียร์มาเยี่ยมบิดาที่บริษัท


"มาเปิดหูเปิดตาไงครับ อยู่แต่ที่บ้านคงจะเบื่อแย่ หรือหนูอยากไปเที่ยวที่ไหนรึเปล่าครับเดี๋ยวแด๊ดพาไป" ถามพลางยกมือขึ้นลูบผมเธออย่างเอ็นดู นิคกับจอห์นที่เดินตามอยู่ข้างหลังได้แต่กรอกตาไปมาให้กับความตามใจเมียของเจ้านาย เมื่อวันก่อนรถที่เขาสั่งมาให้เมริสาส่งมาที่บ้านแต่เธอไม่ต้องการเพราะเธอมีอยู่แล้ว แต่บอสของพวกเขาดันเข้าใจความหมายผิดว่าเธอคงไม่ชอบแบบนั้นเลยสั่งคันใหม่ให้ซะเลย พวกเขาล่ะหนักใจแทนนายหญิงตัวน้อยจริงๆ


"อยากไปค่ะ หนูอยากไปเที่ยวฮ่องกง" คาเวียร์ถึงกับกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่กับคำพูดของหนูน้อย 'ฮ่องกง' ความหมายสำหรับเขามันไม่น่ารักเอาซะเลย


"ฮ่าๆๆๆ" นิคกับจอห์นระเบิดหัวเราะออกมาอย่างเย้ยผู้เป็นนาย สงสัยนายพวกเขาจะขยาด'ฮ่องกง' ไปอีกสักระยะ...


จนกว่านายหญิงตัวน้อยจะอายุเกิน 18 ปี


"เอาไว้ปิดเทอมแล้วแด๊ดจะพาไปนะครับ ดีไหม"


"ดีค่ะ ขอบคุณแด๊ดมากๆเลยค่ะ" เมริสาจับมือคาเวียร์แกว่งเล่นไปมาอย่างดีใจ แต่คาเวียร์กลับคิดว่าเธอจับมือเขาเพราะหนูน้อยอยากสัมผัสร่างกายเขาต่างหาก เมียตัวน้อยของเขาชั่งน่ารักเสียจริง


ติ้ง!

ประตูลิฟต์เปิดออกเมื่อถึงชั้นผู้บริหาร นิคกับจอห์นแยกเดินไปอีกทางเพราะพวกเขาไม่มีความจำเป็นที่จะเข้าไปช่วยคาเวียร์อยู่แล้ว


"สวัสดีค่ะคุณคาเวียร์^^"'มาหยา' เลขาหน้าห้องของท่านประธานใหญ่ วัย 28 ปี เอ่ยทักทายคาเวียร์ด้วยท่าทางเขินอายอย่างมีจริต แต่ก็ต้องหุบยิ้มลงเมื่อเห็นเด็กผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างๆผู้ชายที่เธอหลงรักตั้งแต่เจอเขาครั้งแรก เมื่อตอนที่คาเวียร์มาเยี่ยมบิดาหรือท่านประธานใหญ่เมื่อหลายปีก่อน ซ้ำยังจับมือกันแน่นอีก


"อืม ช่วยเอาของว่างเข้ามาให้เมียฉันด้วย" คาเวียร์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงทรงพลังและแสดงออกถึงความสัมพันธ์ของเขาและเมริสาอย่างชัดเจน มาหยาได้แต่ยืนกำมือแน่นอยู่ภายใต้โต๊ะทำงานแล้วยิ้มตอบคาเวียร์กลับไปโดยตั้งใจเมินเมริสา


เมริสาไม่รู้ว่าทำไมคุณเลขาหน้าห้องถึงได้แสดงท่าทีแบบนั้นออกมา เพียงแต่เธอไม่ทันจะได้คิดอะไรคาเวียร์ก็เดินจูงมือพาเข้าไปในห้องแล้ว เขาบอกว่าที่นี่เป็นบริษัทของพ่อเขา แต่พ่อเขาต้องไปเจรจาธุรกิจที่ต่างประเทศ คาเวียร์เลยต้องมาดูงานที่นี่ให้เป็นเวลา 1 อาทิตย์


"เป็นอะไรครับ หรือไม่อยากอยู่ที่นี่" เอ่ยถามอย่างเป็นห่วงแล้วนั่งลงที่เก้าอี้ทำงานก่อนจะดึงหนูน้อยให้นั่งลงบนตักอีกที มือหนายกขึ้นสางผมให้เธออย่างอ่อนโยนด้วยความรักใคร่


"คุณเลขาเขาไม่ชอบหนูหรอคะ" หืม? คาเวียร์ขมวดคิ้วเข้าหากันยุ่งกับประโยคคำถามใสซื่อของหนูน้อยบนตัก เมื่อกี้เขาไม่ทันได้สังเกต หรือจะพูดให้ถูกคือเขาเพียงแค่ปลายตามองเท่านั้น แต่สิ่งที่หนูน้อยถามออกมามันทำให้เขารู้สึกไม่พอใจขึ้นมาทันที


หากหนูน้อยไม่ชอบ เขาก็พร้อมจะกำจัดให้ทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นสิ่งของหรือคน...


"หนูคิดแบบนั้นหรอคะ หนูไม่ชอบเขาหรอ?"


"เปล่าค่ะ หนูแค่สงสัย" เธอไม่ได้มีเจตนาใส่ร้ายมาหยา แต่เธอสงสัยจริงๆ คนที่พึ่งเจอกันครั้งแรกแต่ทำไมต้องแสดงท่าทางแบบนั้นกัน?


ชั่งเถอะ เธอไม่ได้สนใจอะไรอยู่แล้ว


ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังขัดขึ้นเมื่อเวลาผ่านไปประมาณ 5 นาที คาเวียร์ละสายตาจากเอกสารแล้วเอ่ยอนุญาต


"เข้ามา" มาหยาเดินเข้ามาพร้อมกับถาดขนมเค้กและน้ำส้มคั่น เธอมองเมริสาที่นั่งอยู่บนตักของคาเวียร์ด้วยสายตาไม่พอใจ ก่อนจะเดินเลี่ยงเอาของว่างไปวางไว้ที่โต๊ะของโซฟา


เมริสากำลังนั่งจับมือของคาเวียร์ข้างที่เขากอดเธอเล่น ส่วนคาเวียร์ก็ใช้มือเพียงข้างเดียวในการเซ็นงานและถือเอกสารขึ้นอ่าน เขามองที่มือของตัวเองที่มีหนูน้อยจับนิ้วต่างๆเล่นอยู่แล้วยกยิ้มเอ็นดู โดยไม่รู้เลยว่ายังมีอีกคนที่ยืนมองอยู่ด้วยสายตาเกรี้ยวกราด


"คุณคาเวียร์จะรับอะไรเพิ่มไหมคะ" มาหยาเอ่ยถามพลางปรับเสียงให้เป็นปกติที่สุด เธอรักเขามาตั้งนานแล้วยัยเด็กบ้านี่มันเป็นใครกันถึงคิดจะแย่งเขาไป!


"ไม่ ออกไปได้แล้ว" คาเวียร์เอ่ยตอบโดยไม่คิดจะเงยหน้าขึ้นมอง แต่เมริสากลับเงยหน้าขึ้นแล้วส่งยิ้มให้มาหยาอย่างเป็นมิตร ก่อนจะพูดออกมาในสิ่งที่คิด...


"ทำไมคุณเลขามองหนูแบบนั้นล่ะคะ" มาหยาถึงกับหน้าถอดสีเมื่อเจอคำถามใสซื่อที่เหมือนจะมีอะไรแอบแฝงของเมริสา คาเวียร์เงยหน้าจากเอกสารแล้วมองมาหยาด้วยสายตาเกรี้ยวกราดไม่แพ้กันจนคนถูกมองถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก


"มีอะไรกับเมียฉัน? หรือไม่อยากอยู่แล้ว?"


"ไม่ใช่นะคะ! มะมาหยาไม่ได้ทำอะไรนะคะ" ตอบออกไปอย่างร้อนรนเพราะเข้าใจความหมายของคำพูดนั้นดี ไม่มีคนสติดีที่ไหนอยากหลุดเข้าไปในหลุมมืดของคาเวียร์หรอก เพราะมันพวกนั้นจะไม่มีโอกาสได้กลับออกมา


"แล้วจะยืนอยู่ตรงนี้เพื่อ? หรือต้องให้ฉันอัญเชิญ?"


"ไม่ค่ะ" มาหยารีบย่ำเท้าออกจากห้องนี้ให้เร็วที่สุดเมื่อเห็นสายตาของคาเวียร์ หากเมื่อกี้เธอทำอะไรพลาดไปอีกสักนิดมีหวังได้ตายอยู่ในนั้นแน่ๆ แต่มีหรือที่คนอย่างมาหยาจะยอมรับความพ่ายแพ้ ผู้ชายร้อยทั้งร้อยก็แพ้มารยาหญิงกันทั้งนั้นแหละ ยิ่งได้ลองโชว์นิดอวดลีลาเร้าร้อนอีกหน่อยก็คงจะโงหัวไม่ขึ้น มาหยาคิดในใจอย่างเคียดแค้นและมาดมั่น


คนอย่างเธอถ้าจะเอา ก็ต้องได้!



ตอนที่แล้ว


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"นิยายรัก อบอุ่น น่ารัก ลองอ่านดูนะคะ รับรองไม่ผิดหวังคับ^^"

เวย์นิส


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha