ภรรยา(ว่าจ้าง)

โดย: เอริณ



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 4 : บทที่ 4 (50%)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

 

บทที่ 4 


กลับมาแล้วหรอแก้วเสียงทุ้มที่คุ้นหูของผู้ชายที่ยืนรอเธอที่หน้าร้านทำให้แก้วกัลยามองไปที่เขาด้วยรอยยิ้ม


พี่ใหญ่

แก้วกัลยาเอ่ยเรียกชื่อแฟนหนุ่มด้วยความดีใจ เธอโผเข้ากอดเขาด้วยความรู้สึกมากมาย วันนี้ทั้งวันเธอทำเรื่องไม่ดีต่อเขามาเยอะจนเล่ายังไงก็ไม่หมด ทั้งๆ ที่เธอกับเขาคบหากันมา 5 ปี แต่ผู้ชายคนนี้ก็ไม่เคยทำให้เธอเสียหายสักครั้ง เขารักและถะนุถนอมเธออย่างดีแต่วันนี้แค่วันเดียวเธอถูกผู้ชายบ้าหน้าไม่อายที่ไหนก็ไม่รู้ย่ำยีจนแทบไม่เหลืออะไรให้เขาภูมิใจ


ใครมาส่งหรอ

พิศาลเอ่ยถามเมื่อมองเห็นรถยนต์คันหรูไม่คุ้นตาที่แฟนสาวนั่งมาแล่นไกลออกไป


ไม่ใช่ว่าเขาไม่ไว้ใจเธอแต่เขาแค่สงสัยเพราะวันนี้เพื่อนที่ทำงานของเธอโทรมาเล่าให้ฟังว่าแก้วกัลยาถูกผู้ชายหน้าตาที่ไหนไม่รู้พาตัวขึ้นรถไปแถมวันนี้เธอยังลางานครึ่งวัน นั่นทำให้เขาต้องนั่งรถเมล์มาหาเธอหลังจากเลิกงานทันทีแต่เมื่อมาถึงกลับพบว่าแฟนสาวยังไม่กลับบ้าน เขายืนรอเธอที่หน้าบ้านจนเวลาเกือบสองทุ่มรถยนต์สีดำคันหรูก็แล่นมาจอดที่หน้าร้านแล้วแฟนสาวของเขาก็เดินลงมา หัวใจของเขาหล่นวูบลงไปที่เท้าเมื่ออยู่ๆ ความกลัวก็แล่นเข้ามาในอก หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะความรู้สึกเจ็บแปลบที่อกข้างซ้ายทำให้ชายหนุ่มใจหาย

ไม่รู้ว่าทำไมเขารู้สึกว่าต้องเกิดอะไรไม่ดีขึ้นในไม่ช้าแน่


อ๋อ ลูกค้าของบริษัทน่ะค่ะ

แก้วกัลยากำลังโกหกแฟนหนุ่มคำโต โดยที่เธอไม่รู้เลยว่าแฟนหนุ่มรู้เรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นในวันนี้เกือบทั้งหมดแล้ว

 

 

แก้วกัลยาจูงมือแฟนหนุ่มเข้าไปในร้านตามปกติ หญิงสาวไม่ได้รู้สึกเอ๊ะใจเลยว่าแฟนหนุ่มรู้เรื่องอะไรมาบ้างเพราะเขาแสดงออกเหมือนเคยทุกอย่างไม่ได้มีท่าทีคลางแคลงใจหรือสงสัยอะไรในตัวเธอเลย


วันนี้พี่ใหญ่มารอแก้วถึงหน้าร้านมีอะไรหรือป่าวค่ะเสียงใสของแฟนสาวที่เอ่ยถามขณะวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะพร้อมด้วยอาหารต่างๆ ที่บิดาของเธอทำไว้ให้ พิศาลมองใบหน้าเปื้อนยิ้มของแฟนสาวแล้วส่งยิ้มตอบไป

ใบหน้าสวยหวานที่เปื้อนยิ้มควรจะทำให้เขามีความสุขอย่างเคยแต่อยู่ๆ ความรู้สึกเจ็บแปลบก็แล่นเข้ามาที่กลางอกอีกครั้ง ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงได้รู้สึกว่าเธอกับเขาเหมือนมีกำแพงบางอย่างกั้นระหว่างเธอและเขาเอาไว้และไม่ว่าเขาจะพยายามเท่าไหร่กำแพงสูงนั้นก็ไม่เคยพังลงแถมเขายังรู้สึกว่ามันสูงขึ้นทุกที


แก้วกัลยาวางจานผัดคะน้าลงบนโต๊ะเป็นอย่างสุดท้าย ก่อนที่หญิงสาวจะนั่งลงตรงข้ามแฟนหนุ่ม เธอตักข้าวแล้วส่งจานให้เขาตามเคย แม้จะรู้สึกว่าวันนี้แฟนหนุ่มจ้องมองเธอมากเป็นพิเศษแต่เธอก็ไม่อยากเอ่ยถามอะไรเพราะกลัวว่าถ้าเธอถามอะไรไปคำถามเหล่านั้นจะย้อนกลับมาหาตัวเธอเองแทนที่สำคัญหากชายหนุ่มเกิดถามเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้เธออาจจะปิดบังเขาไม่ได้ เธอยอมรับว่าโกหกแต่ที่เธอก็ทำเพราะไม่อยากให้ชีวิตของเธอมีปัญหามากไปกว่านี้แต่หญิงสาวไม่รู้เลยว่ายิ่งเธอทำแบบนี้เขายิ่งรู้สึกเจ็บปวดมากขึ้นทุกที


แก้วกัลยาตักผัดคะน้าของโปรดของแฟนหนุ่มให้เขาด้วยรอยยิ้ม ปกติแล้วถ้าเขาไม่มาเธอจะทานอาหารตามลำพังเพราะบิดาจะทานอาหารก่อนเธอและเข้านอนเร็วเพื่อตื่นไปจ่ายตลาดเองแต่เช้า ทำให้ทุกๆวันเธอจะต้องทานอาหารคนเดียวแต่ก็บ่อยครั้งที่แฟนหนุ่มจะมาทานอาหารเป็นเพื่อนเธอแบบนี้


แก้ว

พิศาลเอ่ยเรียกแฟนสาวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ชายหนุ่มเม้มปากแน่นเมื่อต้องพูดเรื่องที่ทำให้เขาตั้งใจมาพบเธอในวันนี้เพราะความจริงแล้วที่เขามารอพบเธอในวันนี้ไม่ได้มีเพียงเรื่องที่เกิดขึ้นในที่ทำงานของเธอเท่านั้นแต่เขายังมีอีกเรื่องสำคัญมากอีกเรื่องที่ต้องบอกเธอ และเขาคิดว่าเรื่องนี้สำคัญมากกว่าเรื่องนั้นและเรื่องอื่นใดหลายเท่า


ค่ะ?น้ำเสียงหวานใสตอบรับพร้อมรอยยิ้มที่เขาคุ้นเคยทำให้พิศาลลอบถอนหายใจ


เขากำลังหมดกำลังใจเพราะเงินเก็บที่กำลังจะเอาไปวางมัดจำค่าบ้านของเขาถูกมารดานำไปใช้หนี้พนันบอลให้น้องชายของเขาจนหมดแถมเงินค่าสินสอดและค่าแหวนแต่งงานในบัญชีที่เขาเตรียมไว้ก็ไม่พอที่จะเอามาจ่ายค่ามัดจำบ้านก่อนด้วย


ชายหนุ่มก้มหน้าลงเล็กน้อยเมื่อรู้สึกว่าน้ำตาลูกผู้ชายกำลังจะไหลออกมา หนี้ที่น้องชายของเขาไปก่อเอาไว้มันคือการเอาบ้านที่เป็นมรดกของครอบครัวไปจำนอง เขาไม่มีทางเลือก เงินส่วนนั้นได้ถูกนำไปไถ่ถอนบ้านออกมาแล้วแต่บ้านของเขาและเธอกลับกำลังจะหายไปต่อหน้าต่อตา


พี่ใหญ่ค่ะ มีเรื่องอะไรหรือป่าวค่ะ บอกแก้วมาเถอะ เราไม่เคยมีอะไรปิดบังกันนะคะ

กัลยาเอื้อมมือไปกุมมือของแฟนหนุ่มเอาไว้ วันนี้ชายหนุ่มไม่มีรอยยิ้มอย่างเคย แถมยังมีสีหน้าเครียดอยู่ตลอดเวลา แค่เห็นอาการเธอก็เดาได้แล้วว่าแฟนหนุ่มของเธอกำลังมีปัญหาบางอย่างอยู่แน่นอน


พิศาลสูดหายใจเข้าปอดก่อนจะเริ่มต้นเอ่ยเรื่องที่เขาต้องบอกกับเธอขึ้นมา


แก้ว เรื่องบ้านน่ะ คือว่า คงต้องยกเลิกเพราะเงินค่ามัดจำบ้านพี่ให้แม่เอาไปไถ่บ้านของแม่ที่ติดจำนองหมดแล้ว เราไม่มีเงินไปวางมัดจำบ้านแล้วแก้ว

พิศาลก้มหน้าตอบ ชายหนุ่มกำลังพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ บ้านของแม่มีความหมายกับครอบครัวของเขามากแต่บ้านของเขาและเธอก็มีความหมายต่อเขามากเหมือนกัน ชายหนุ่มกำลังคิดไม่ตกเมื่อเรื่องบ้านไม่เรียบน้อย เรื่องแต่งงานก็คงต้องเลื่อนไปก่อน


พี่ใหญ่ ไม่เป็นไรค่ะ ไว้เราค่อยเก็บเงินกันใหม่ก็ได้ค่ะ บ้านของคุณแม่ของพี่สำคัญกว่านะคะ

แก้วกัลยากุมมือของเขาแน่นขึ้น เวลานี้แฟนหนุ่มของเธอเสียใจมากแค่ไหนเธอรู้ดี เรื่องเรือนหอนั้นสำหรับชายหนุ่มแล้วเขาให้ความสำคัญมาก เขาคาดหวังกับการมีบ้านเป็นของตัวเองมากและเขาเคยสัญญากับเธอว่าจะต้องมีบ้านและมอบบ้านเป็นของขวัญแต่งงานให้เธอให้ได้แต่สำหรับเธอมันไม่ใช่เรื่องใหญ่ขนาดนั้น ไม่ว่ายังไงเธอก็ยังรักเขาเหมือนเดิม แม้เขาจะไม่มีบ้านมาเป็นของขวัญให้เธอแล้วแต่ตัวเขาก็ยังเป็นของขวัญของเธอเสมอ


พี่ขอโทษนะแก้วแต่พี่ว่าเราเลื่อนงานแต่งออกไปก่อนนะ พี่อยากขอเวลาหาเงินอีกหน่อย พี่ว่าพี่ต้องหาได้แน่นอน พี่จะไม่มีทางยอมแพ้แค่นี้แน่นอน

คำพูดของแฟนหนุ่มทำให้แก้วกัลยาถึงกับตกใจจนเผลอดึงมือกลับ ไม่รู้ว่าทำไมตัวเธอรู้สึกไม่เห็นด้วยกับเรื่องนี้ เธอรู้สึกว่าถ้าไม่แต่งปีนี้เธออาจจะไม่ได้แต่งงานกับเขาอีกเลย


แก้ว พี่ขอร้องนะ พี่ขอเวลาอีกแค่ปีเดียวนะแก้วนะแววตาอ้อนวอนดวงตาที่มีน้ำตาคลออยู่ทำให้แก้วกัลยาใจอ่อน

หญิงสาวถอนหายใจแล้วเอื้อมมือไปกุมมือของเขาอีกครั้ง เธอพยักหน้าแล้วฝืนส่งยิ้มให้เขา อยู่ๆ ความรู้สึกเจ็บแปลบที่อกก็แล่นขึ้นมา หญิงสาวรู้สึกใจหายเมื่อคิดว่างานแต่งที่กำลังจะเกิดขึ้นต้องเลื่อนออกไปแบบไม่มีกำหนด เธอกำลังรู้สึกว่าหัวใจของตัวเองกำลังกลัวอะไรบางอย่าง


ถ้ามันทำให้พี่ใหญ่สบายใจ แก้วก็แล้วแต่พี่ใหญ่ค่ะ

คำตอบของแฟนสาวที่มาพร้อมรอยยิ้มทำให้พิศาลยิ้มออกมาได้ เขากุมมือของเธอตอบ หัวใจที่ห่อเหี่ยวรู้สึกมีเรี่ยวแรงอีกครั้ง อีกแค่ปีเดียวเขาจะทำทุกอย่างเพื่อเก็บเงินให้ได้มากที่สุด และเธอจะต้องภูมิใจในตัวเขา


ทั้งสองทานอาหารเย็นกันด้วยความรู้ในใจที่แตกต่างกันพิศาลนั้นดูจะอารมณ์ดีขึ้นมากเขายิ้มแย้มอย่างเคยผิดกับแก้วกัลยาที่แทบกลืนข้าวไม่ลงเมื่องานแต่งงานที่เธอรอคอยต้องเลื่อนออกไปอย่างไม่มีกำหนด เธอรู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกดึงรั้งจากมือปริศนาให้เหินห่างจากแฟนหนุ่มไปเรื่อยๆ ยิ่งนานเธฮยิ่งรู้สึกถึงระยะทางที่ไกลออกไป


แก้วกัลยายืนโบกมือส่งแฟนหนุ่มขึ้นแท็กซี่ที่หน้าร้านก่อนที่หญิงสาวจะปิดประตูร้านแล้วเดินขึ้นห้อง หัวใจดวงน้อยกำลังทำงานหนักเมื่อภาพใบหน้าเรียบเฉย ดวงตาเย็นชา และน้ำเสียงราบเรียบของเขายังคงวนเวียนในหัวของเธอตลอดเวลา

 

 

กลับโรงแรม!”เสียงเรียบนิ่งเอ่ยขึ้นเมื่อภาพของหญิงสาวที่เขาแอบมองเดินกลับเข้าบ้านไป


เอ่อ แล้วคุณแก้วกัลยาล่ะครับ

ซึงโฮหันกลับไปถามเจ้านายด้วยความไม่เข้าใจ เขาพาเจ้านายกลับมาแอบดูผู้หญิงที่เจ้านายต้องการและมานั่งมองเธออยู่กับแฟนหนุ่มของเธอโดยที่เจ้านายของเขาไม่ทำอะไรเลย ทำเพียงแค่มองและมองเท่านั้น ซึ่งมันผิดวิสัยของผู้ชายอย่าง คิมคยองซู เป็นอย่างมาก


ปล่อยไปก่อน พรุ่งนี้ยัยนั่นจะวิ่งกลับมาหาฉันเอง

คยองซูตอบด้วยความมั่นใจเพราะเขามั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าในวันพรุ่งนี้หญิงสาวจะต้องวิ่งมาอ้อนวอนข้อรองให้เขาช่วยเธอเรื่องเงินแน่นอน นั่นเพราะเขาได้ข้อมูลเพิ่มเติมเรื่องแฟนหนุ่มของเธอ เงินที่ถูกเตรียมไว้มัดจำค่าบ้านถูกนำไปไถ่ถอนบ้านของมารดาของชายหนุ่มไปแล้วเพราะฉะนั้นผู้ชายคนนั้นถึงได้เครียดหนักและดูท่าว่าแก้วกัลยาก็จะเครียดมากเช่นกัน


แต่เธอดูไม่ใช่ผู้หญิงแบบนั้นนะครับ ผมว่าเธอไม่น่าจะยอมรับเงื่อนไขของเจ้านาย

ซึงโฮยังคงถามต่อเมื่อเขาไม่เข้าใจความคิดของเจ้านาย แม้จะทำงานมาด้วยนานหลายปี แต่จนถึงวันนี้เขาก็ยังเดาใจเจ้านายตัวเองไม่ออกสักที


คยองซูแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ รอยยิ้มที่มุมปากปรากฏขึ้นอีกครั้ง สายตาของเขาจับจ้องไปยังบ้านหลังเล็กที่แคบว่าห้องน้ำบ้านเขาเสียอีกด้วยความพอใจ กวางน้อยของเขาติดกับดักแล้วเรียบร้อย และเขามั่นใจว่าเธอไม่มีทางหลุดจากกับดักแสนแน่นหนาของเขาไปไหนได้โดยที่เขาไม่ต้องลงมือทำอะไรอีก สิ่งเดียวที่เขาต้องทำคือแค่รอ!


หึ ยัยนั่นจะทำและต้องทำ

สองบอร์ดี้การ์ดมองตากันอย่างไม่เข้าใจ แต่ก่อนที่ทั้งสองจะได้เอ่ยถามต่อ เจ้านายหนุ่มก็เอ่ยต่อด้วยท่าทางมั่นใจจนทำให้ลูกน้องอย่างพวกเขาลอบถอนหายใจด้วยความรู้สึกอึดอัด


เพราะยัยนั่นไม่มีทางเลือก…”


งานนี้ไม่รู้ว่าใครจะเป็นคนที่น่าสงสารที่สุดจะเป็นแก้วกัลยา แฟนหนุ่มของเธอ บิดาของเธอ หรือจะเป็นลูกน้องผู้ซื่อสัตย์อย่างพวกเขากันแน่เพราะถ้าเกมนี้จบลงจะต้องมีคนเจ็บมากกว่าหนึ่งคนแน่นอน

 

แก้วกัลยาเดินขึ้นบันไดด้วยใจเหม่อลอย หญิงสาวเดินตรงไปที่ห้องของตัวเองแต่ก็ชะงักเท้าเอาไว้เมื่อเธอได้ยินเสียงร้องไห้ดังลอดออกมาจากห้องของบิดา


ฮืออ กุลพี่รักษาร้านของเราไม่ได้ ฮือออ พี่ผิดสัญญาต่อเธอ พี่ทำให้ลูกเดือดร้อน เราไม่มีทางหาเงินไปคืนพวกมันได้ มีแค่วิธีนี้เท่านั้น ฮือออ พี่จะเอาร้านไปจำนอง ฮืออออ พี่ขอโทษนะกุล พี่ขอโทษ

แก้วกัลยาถอยหลังกลับมาหยุดยืนที่หน้าห้องของบิดา หญิงสาวแนบหูชิดประตูเพื่อฟังเสียงของบิดาให้ชัดขึ้น


กุลพี่อยากไปอยู่กับกุล พี่คิดถึงกุล ฮืออออเสียงสะอื้นไห้ของบิดาดังลอดออกมาจากภายในห้อง


แก้วกัลยายกมือขึ้นปิดปากเพื่อไม่เสียงร้องไห้ของตัวเองดังเข้าไปด้านใน บิดาของเธอกำลังร้องไห้ หยดน้ำตาร่วงหล่นอาบแก้มใสไม่ยอมหยุด หัวใจของเธอบีบรัดอย่างเจ็บปวด ตั้งแต่เด็กจนโตบิดาของเธอไม่เคยร้องไห้แม้กระทั่งในวันที่มารดาของเธอตายบิดาของเธอก็ไม่มีน้ำตาสักหยดไม่ใช่ว่าท่านไม่เสียใจแต่เธอรู้ดีว่าท่านไม่ต้องการให้ลูกเห็นความอ่อนแอของตัวเอง


พ่อของเธอทำหน้าที่เป็นทั้งพ่อและแม่ให้เธอมาตลอด 11 ปี เธอที่เป็นลูกกลับไม่สามารถทำอะไรเพื่อท่านได้เลย  แก้วกัลยาเดินกลับเข้าห้องนอนของตัวเองด้วยน้ำตา หัวใจของเธอกำลังแตกสลายแค่ได้ยินเสียงสะอื้นไห้ของบิดาเธอก็แทบล้มทั้งยืน ชีวิตของเธอเหลือแค่ท่าน แต่เธอก็ทำให้ท่านมีความสุขไม่ได้


แม่ค่ะแก้วขอโทษ แก้วช่วยอะไรพ่อไม่ได้เลย ฮือออออ

หญิงสาวทรุดลงที่ข้างเตียงซบหน้าร้องไห้ออกมาสุดเสียง ชีวิตที่กำลังจะสวยงามของเธอลอยหายไปแล้ว งานแต่งงานถูกเลื่อนไปอย่างไม่มีกำหนด เธอและบิดาต้องหาเงินสองแสนมาใช้หนี้ภายในวันพรุ่งนี้ บิดากำลังจะเอาบ้านที่เป็นสมบัติเพียงชิ้นเดียวไปจำนองเพื่อนำเงินมาใช้หนี้ แล้วเธอล่ะ เธอจะทำแค่ร้องไห้เสียใจแบบนี้นะหรอ


ฮือออ แก้วจะทำยังไงดีค่ะแม่ แก้วจะทำยังไงต่อไปดี ฮึกฮืออ

แก้วกัลยาเอ่ยเสียงแหบพร่าเมื่อหนทางที่มองหาแสนจะมืดมิด เธอไม่รู้ว่าหนทางที่ต้องเดินไปข้างหน้ามันเป็นแบบไหนเพราะเมื่อมองออกไปก็พบแค่ความมืดมน ชีวิตของเธอยังเหนื่อยยากและลำบากไม่พออีกหรือ ฟ้าถึงได้ใจร้ายกับเธอขนาดนี้


ทำไมแก้วถึงไม่มีทางเลือกเลยค่ะแม่ ทำไมฟ้าถึงไม่ช่วยแก้วบ้าง ฮือออ

เสียงคร่ำครวญที่น่าเวทนาของแก้วกัลยายังคงดังกึกก้องอย่างต่อเนื่อง หญิงสาวหมดสิ้นแล้วซึ่งหนทางในการแก้ปัญหาทางออกที่พบคือทางตันและเธอคิดว่ามันตันหมดแล้วทุกทาง


ถ้าถามว่าเธอไม่มีทางออกเลยใช่ไหมเธอคงตอบไม่ได้ว่า ใช่ เพราะทางออกเดียวที่เธอเหลือและมีอยู่ในตอนนี้ก็คือข้อเสนอบ้าๆ ของผู้ชายคนนั้น แก้วกัลยาสะอื้นไห้หนักขึ้นเมื่อเธอคิดว่าตัวเองต้องทำเรื่องแบบนั้นเพื่อเงิน แม้เขาจะบอกว่าให้เธอได้ทุกอย่างเพื่อให้เธอยอมตกลงแต่หญิงสาวคิดไม่ออกเลยว่ามันจะเป็นยังไงต่อไปหากเธอยอมรับข้อเสนอของเขา


เธอจะกลายเป็นผู้หญิงเห็นแก่เงินทำทุกอย่างเพื่อเงินแต่มันจะสำคัญอะไรในเมื่อเธอก็ต้องการเงินพวกนั้นจริงๆ เธอไม่มีทางเลือกอื่นที่ดีกว่านี้ ไม่ว่าจะคิดยังไงก็ไม่มี ถ้าเธอไม่ทำบิดาคงต้องเจ็บปวดมากกว่านี้ซึ่งเธอคงทนไม่ได้ เธอยอมเป็นคนเจ็บปวดแต่เธอจะไม่มีวันยอมให้บิดาต้องเจ็บปวดและร้องไห้เสียใจแบบนั้นอีกแล้ว


ฮือ ทำไมมันต้องเป็นแบบนี้ด้วย ทำไมเรื่องบ้าๆ แบบนี้ต้องมาเกิดกับแก้วด้วย

แก้วกัลยายังคงนั่งร้องไห้อยู่ที่เดิม หัวใจของเธอกำลังเจ็บลึก มันเหมือนเธอกำลังจะจมน้ำตาย ไม่ว่าพยายามตะเกียกตะกายสักแค่ไหนเธอก็ไม่สามารถโผล่พ้นน้ำขึ้นมาได้ หญิงสาวพยายามคิดและมองหาทางออกของปัญหา เธอต้องทำยังไง ต้องทำอะไร และต้องทำแบบไหน ปัญหาที่แสนหนักอึ้งนี้ถึงจะถูกแก้ไขหรือเธอต้องทำแบบนั้น ใช่


เธอต้องทำเพราะเธอ ไม่มีทางเลือกอะไรอีกแล้ว


เสียงสะอื้นไห้ค่อยๆ เงียบลงเมื่อร่างเล็กค่อยๆ หลับใหลจากความเหนื่อยล้าของเรื่องวุ่นวายทั้งหมดของวันนี้ เปลือกตาของหญิงสาวปิดลงพร้อมภาพใบหน้าของผู้ชายที่เธอเพิ่งพบหน้าเพียงไม่กี่ชั่วโมง


เขายังคงวนเวียนอยู่ในหัว ใจ ของเธอ

โดยที่เธอเองยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเขาเข้ามาอยู่ในนั้นตั้งแต่ตอนไหน...











#ยิ้มเลว หึหึ

คุณคิมมาสายแข็งค่ะ นางมั่นหน้า มั่นใจ จนน่าหมั่นไส้มาก
งานหน้าด้านมาแล้ว งานหน้ามึนก็มา
ต่อไปเรียกว่างานหน้าด้านๆๆๆๆ เลยค่ะ 555

ไรท์ขอฝากเนื้อฝากตัวกับนิยายเรื่องนี้ด้วยนะคะ
มีอะไรติชมได้ รอคำแนะนำจากทุกๆ คนนะ
ขอบคุณค่ะ





ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ทุกการสนับสนุนจะเป็นแรงกำลังใจให้นักเขียนทุกคนมีแรงบันดาลใจในการเขียนนิยายเรื่องต่อไป เอรินขอบคุณทุกยอดวิว ยอดคอมเม้น และนักอ่านทุกๆ ท่านขอบคุณจากหัวใจนักเขียนตัวน้อย"

เอริณ


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha


ชอบมาก
โดย Anonymous | 10 months, 3 weeks ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
กำลังสนุกเลยค่ะชอบมากค่ะ
โดย Anonymous | 11 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ชอบค่ะ
โดย Anonymous | 1 year, 2 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
_ล
โดย Anonymous | 1 year, 5 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha