ภรรยา(ว่าจ้าง)

โดย: เอริณ



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 9 : บทที่ 9 (100%)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป





(ต่อ)




เธอพูดใหม่ให้ฉันได้ยินชัดๆ อีกทีสิแก้วกัลยา

แก้วกัลยาเริ่มหน้าซีด มือไม้เริ่มเย็น ยิ่งเขาจ้องตาเธอตอบหัวใจดวงน้อยของเธอก็ยิ่งสั่นไหว มันเริ่มเต้นรัวขึ้นมา และเริ่มเร็วมากขึ้นทุกที เธอไม่แน่ใจว่าเธอกลัวเขาหรือเธอรู้สึกอะไรกับเขากันแน่ ดวงตานิ่งเฉยที่จดจ้องเธออยู่มันไม่สั่นไหวหรือเปลี่ยนแปลงสักนิด

ทั้งๆ ที่เขารู้ว่าเธอกลัวเขาแค่ไหนแต่เขายังทำให้เธอกลัวเขามากขึ้น แต่บางทีเขาก็ทำเหมือนเขาสนใจในตัวของเธอแต่บางทีเขาก็เฉยชากับเธอ แก้วกัลยากำลังสับสนวุ่นวายใจ สมองกับหัวใจตีกันวุ่นวายไปหมด เธอไม่เข้าใจคนตรงหน้า และไม่ว่าตัวเองจะบอกว่าห้ามพยายามทำความเข้าใจเขา แต่สุดท้ายแล้วเธอก็กำลังพยายามทำความเข้าใจเขาไปทีละน้อยโดยที่ตัวเองยังไม่ทันรู้ตัว


ว่าไง ไหนเธอลองพูดประโยคเมื่อกี้อีกครั้งและดังๆ สิ

คยองซูขยับมือต่ำลงมาที่ข้อศอกเล็ก ชายหนุ่มออกแรงดึงจนร่างของเธอถลาเข้ามาหาอกแกร่ง ร่างนุ่มนิ่มที่เขาเริ่มจะคุ้นเคยกำลังสัมผัสกับอกแกร่งของเขา หัวใจที่ไม่เคยสั่นไหวกำลังทำงานหนักขึ้น และมันเริ่มเต้นแรงขึ้นจนเขาต้องทำอะไรสักอย่าง


ผลัก!


เสียงร่างเล็กหล่นกระแทกโซฟาตัวยาวที่เธอเคยนอน คยองซูปล่อยมือจากคนตัวเล็กทันทีที่รู้สึกว่าหัวใจของเขากำลังเต้นแรงราวตัวเองสัมผัสของร้อน ปฏิกิริยาของเจ้านายทำให้ลูกน้องทั้งสองคนต้องเบิกตากว้างแล้วรีบถลาเข้าไปหาคนตัวเล็ก จีซูเป็นคนแรกที่ไปถึงตัวเธอ บอร์ดี้การ์ดหนุ่มตกใจที่เจ้านายของตนทำแบบนั้นกับเธอแม้เจ้านายจะเป็นคนเดาอารมณ์ยาก แต่เขาก็ไม่เคยเห็นอีกฝ่ายทำแบบนี้กับใครมาก่อน


คุณดอกแก้วเจ็บมากไหมครับ

คำถามร้อนรนของลูกน้องทำให้คยองซูได้สติ เขาหันไปมองร่างของแก้วกัลยาที่ตอนนี้นั่งตัวสั่นอยู่บนโซฟา ชายหนุ่มก้าวขาออกไปหมายจะเข้าไปหาเธอแต่ก็ต้องชะงักเมื่ออีกฝ่ายช้อนตาขึ้นมามองเขาด้วยใบหน้าที่นองไปด้วยน้ำตาและนั่นทำให้ชายหนุ่มต้องเปลี่ยนใจและหันหลังเดินออกไปทันที


แก้วกัลยามองตามแผ่นหลังกว้างของคนใจร้ายที่ผลักเธอจนล้มลงมากองอยู่ที่โซฟาด้วยน้ำตา ความเจ็บปวดจากร่างกายไม่เท่าความเจ็บปวดของหัวใจ เขาสัมผัสเธอรุนแรงทั้งร่างกายและวาจา แม้แต่หัวใจเขายังใช้สัมผัสรุนแรงกับเธอ เธอได้ยินเสียงเต้นของหัวใจที่รุนแรงของเขาเธอรับรู้ได้ว่าเขา รังเกียจ เธอ หญิงสาวยกมือขึ้นปาดน้ำตาที่กำลังไหลออกมานองแก้มด้วยความรู้สึกหลากหลาย  ชีวิตของเธอต่อจากนี้คงไม่มีวันพบคำว่ามีความสุขอีกแล้ว

เขารังเกียจเธอแต่เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงต้องพาเธอมาอยู่ใกล้ตัวเขาด้วย
เธอไม่เข้าใจ
!!!


ไม่ต้องห่วงนะครับ ผมบอกคุณพ่อของคุณแล้ว ท่านทราบแล้วว่าคุณจะต้องเดินทางกลับเกาหลีกับสามีอย่างเร่งด่วน

จีซูล้วงหยิบผ้าเช็ดหน้าสีน้ำตาลจากกระเป๋าเสื้อสูทด้านในของตัวเองออกมาเช็ดคราบน้ำตาให้คนตัวเล็กตรงหน้า ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงทำแบนี้ เขารู้แค่ว่าหัวใจมันสั่งให้เขาทำ บอร์ดี้การ์ดหนุ่มรู้สึกจุกราวกับว่ามีคนชกมาที่หัวใจของเขา ยิ่งเห็นเจ้านายทำร้ายเธอทั้งคำพูดและการกระทำ

หัวใจของเขายิ่งรู้สึกราวกับว่าตัวเองคือคนถูกกระทำ แม้จะไม่เข้าใจว่าทำไม และรู้ว่าตนเองช่วยเธอได้ไม่มากแต่เขาก็อยากจะช่วย และเขาสัญญาว่าจะช่วยดูแลเธออย่างดีตามคำขอร้องของบิดาเธอ 


ต่อจากนี้ทุกอย่างจะไม่ใช่แค่หน้าที่ที่ต้องทำอีกต่อไปแต่จากนี้ไปเธอคือความรับผิดของเขา


ขอบคุณนะคะ

แก้วกัลยาเอื้อมมือมาสัมผัสผ้าเช็ดหน้าที่บอร์ดี้การ์ดหนุ่มกำลังเช็ดคราบน้ำให้ หญิงสาวรับมันมาเช็ดน้ำตาให้ตัวเอง หัวใจดวงน้อยเจ็บแปลบขึ้นมาเมื่อสายตาของเธอสบเข้ากับสายตานิ่งเฉยของคนที่เธอเข้าใจว่าเขาเดินหนีออกไปแล้ว หัวใจกระตุกวูบขึ้นมาเมื่อเห็นบางอย่างจากดวงนิ่งเฉยคู่นั้น แม้จะแค่แว๊บเดียวแล้วหายไปแต่เธอก็มั่นใจว่าเธอเห็น และเธอไม่ได้ตาฝาด แต่ที่ยังไม่เข้าใจคือทำไมเขาถึงแสดงออกมาแบบนั้น ทำไมเขาถึงมองเธอด้วยสายตาแบบนั้น


ทั้งๆที่เขาเองคือคนที่ทำร้ายเธอแต่ทำไมเขาถึงมองเธอแบบนั้น


คยองซูหมุนตัวแล้วเดินออกมาอีกครั้ง ชายหนุ่มถอนหายใจให้กับความรู้สึกวูบไหวของตนเอง ทั้งๆ ที่ตั้งใจว่าจะเดินหนีน้ำตาของเธอออกมาให้พ้นๆ แต่พอเอาเข้าจริงๆ เขาทำใจแข็งไม่ลงจนต้องเดินกลับมาเพื่อจะดูว่าอีกฝ่ายยังร้องไห้หรือไม่ แต่เมื่อเขาเดินกลับไปแล้วพบว่ามีคนอื่นกำลังทำหน้าที่ซับน้ำตาให้เธออย่างดีแล้ว

ชายหนุ่มกลับรู้สึกหงุดหงิดและหัวเสียขึ้นมาและที่ยิ่งทำให้เขาต้องหงุดหงิดมากขึ้นไปอีกก็คือไอ้คนเช็ดน้ำตามันไม่ใช่ใครที่ไหน นอกจาก 
ไอ้ลูกน้อง ตัวดีของเขาที่ตัวเขาเองเป็นคนสั่งให้มันเป็นบอร์ดี้การ์ดคอยดูแลเธอ นี่คงไม่ใช่ว่าจีซูมันจะหลงเสน่ห์กวางน้อยของเขาอีกคนหรอกนะ


คยองซูเดินตรงมายังร้านกาแฟภายในสนามบิน ชายหนุ่มหงุดหงิดและคิดว่าทนดูภาพตรงนั้นต่อไปไม่ไหวแล้ว กว่าจะรู้ตัวว่ารู้สึกหงุดหงิดแค่ไหนขาคู่ยาวก็พาเขาก้าวเข้ามาในร้านนี้และนั่งลงสั่งกาแฟไปเรียบร้อยแล้ว 


เห้อ

คยองซูถอนหายใจออกมาดังๆ เขาถอนหายใจออกมาทั้งๆ ที่ไม่เคยทำ ชายหนุ่มก้มมองนาฬิกาข้อมือของตนเมื่อเริ่มคิดว่าทำไมเวลามันถึงได้เดินช้านัก เมื่อไหร่ก็ตามที่เขารีบเวลามักจะเดินช้า แต่เมื่อไหร่ที่เขาไม่รีบเวลามักจะเดินเร็ว มันเป็นแบบนี้ทุกครั้งที่เขาอยู่ใกล้เธอ ชายหนุ่มยกมือขึ้นมาเมื่อนึกถึงสัมผัสแรกที่เขาได้สัมผัสร่างนุ่มนิ่มของเธอ

ชายหนุ่มจำได้ดีถึงสีหน้าตื่นตกใจและแววตากวางน้อยน่าสงสารของเธอและที่เขาจำได้ดีคือวินาทีที่มือของเขาสัมผัสเรียวแขนของเธอ เขารู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาแล้วหายไป ตอนแรกเขาคิดว่าตัวเองรู้สึกไปเองแต่เมื่อมานั่งคิดทบทวนถึงมันดีๆ แล้ว เขาถึงได้รู้ว่าเขาไม่ได้รู้สึกไปเอง เขามั่นใจว่าตัวเองไม่ได้บ้าและเขาไม่ได้เสียสติแต่เขาจดจำความรู้สึกตอนนั้นได้ดีแม้จะแค่เสี่ยววินาทีแต่มันยังคงวนเวียนอยู่ในห้วงความทรงจำของเขาเสมอ และอีกเรื่องที่เขายังคงจดจำได้ดีก็คือรสชาติของริมฝีปากบางสีแดงระเรื่อของเธอ และมันยังตราตรึงอยู่ในทุกลมหายใจของเขา


ถึงเกาหลีเมื่อไหร่ต่อให้มีสิบไอ้จีซูก็ปกป้องเธอจากฉันไม่ได้หรอกแก้วกัลยาคยองซูประกาศก้องในใจ

เขาจะอดทนและทนอดต่อไปได้อีกไม่นาน เมื่อไหร่ก็ตามที่ล้อเครื่องบินแตะรันเวย์สนามบินอินชอนประเทศเกาหลีใต้แล้วละก็ เธอจะหนีเขาไปซบอกใครที่ไหนอีกไม่ได้ต่อให้มีบอร์ดี้การ์ดฝีมือดีอย่างชเวจีซูอีกสักสิบหรือร้อยคน เขาก็ไม่สนใจและก็ไม่มีใครสามารถปกป้องกวางน้อยน่ากินของเขาจากตัวเขาเองได้อีกต่อไป


ฉันลงทุนไปกับเธอเยอะมากเพราะฉะนั้นฉันจะอดทนและทนอดอีกแค่ไม่นานแก้วกัลยา

 


ทานแซนวิสซะหน่อยนะครับ เมื่อตอนกลางวันคุณยังไม่ได้ทานอะไรเลย

จีซูยื่นแซนวิสและน้ำผลไม้กล่องให้แก้วกัลยา บอร์ดี้การ์ดหนุ่มมองสีหน้าซีดเซียวไม่สู้ดีของอีกฝ่ายแล้วถอนหายใจ ดวงหน้าสวยหวานที่เคยมีแต่รอยยิ้มตอนนี้มันหม่นหมองและดูโศกเศร้าจนไม่เหลือเค้าลางความสดใสที่เขาเคยได้รับจากเธอเลยแม้แต่น้อย


แก้วกัลยาเงยหน้ามองคนหวังดีที่ยื่นแซนวิสและน้ำผลไม้กล่องมาให้ เธอส่งยิ้มเหนื่อยเพื่อขอบคุณเขาแล้วรับทั้งสองอย่างมาไว้ในมือด้วยความเกรงใจ เพราะรู้ว่าคนตรงหน้าเป็นห่วงเธอจึงไม่อยากปฏิเสธเขา แม้จะไม่อยากกินอะไรแต่เธอก็ไม่อยากให้คนที่เป็นห่วงต้องมากังวลกับสภาพไร้วิญญาณของเธอ


ตอนนี้กี่โมงแล้วค่ะ

แก้วกัลยาเอ่ยถามพลางเริ่มแกะแซสวิสทาน หญิงสาวเงยหน้าขอคำตอบจากชายหนุ่ม จีซูยกมือขึ้นดูเวลาชายหนุ่มถอนหายใจเมื่อต้องบอกสิ่งที่จะทำให้คนถามกินอะไรไม่ลง


“18.25 นาทีแล้วครับ

แก้วกัลยาถอนหายใจเมื่อได้คำตอบ หญิงสาวยกแซนวิสน่าตาน่ากินขึ้นมองก่อนจะพยายามยัดมันเข้าปากให้ได้มากที่สุด เธอเหลือเวลาบนแผ่นดินเกิดอีกไม่ถึงชั่วโมง เมื่อคิดได้แบบนั้นน้ำตาที่เพิ่งแห้งเหือดก็เริ่มเอ่อคลอ และกำลังทำท่าจะไหล ถ้าคนที่เดินออกไปไม่เดินกลับเข้ามาซะก่อน


คยองซูเดินลงส้นเท้าหนักๆ กลับเข้ามาในห้องรับรองด้วยสีหน้าหงุดหงิด ทั้งๆ ที่เขาอุตส่าห์ไปทำอารมณ์ให้ดีขึ้นมาได้นิดนึง แต่พอกลับมาเห็นลูกน้องของตัวเองกำลังวุ่นวายกับ กวางน้อย ของเขา อารมณ์ที่กำลังจะดีก็หายวับไปกับตา โดยที่คนทำมันยังไม่รู้ตัวแถมมาโค้งทำความเคารพเขาอีก


ลุกขึ้น ได้เวลาขึ้นเครื่องแล้ว

คยองซูเดินมาที่คนตัวเล็กก่อนจะคว้าข้อมือเล็กแล้วออกแรงดึงให้เธอเดินตามแรงดึงของเขาออกมา(จากไอ้ลูกน้องของเขา) แก้วกัลยาวางแซนวิสที่เธอเพิ่งจะกัดได้แค่คำเดียวลงที่โซฟาก่อนจะถลาไปตามแรงลากของคนตัวโตที่แสนเดาใจยาก เธอคิดว่าเขาหงุดหงิดถึงจะไม่รู้ว่าทำไม แต่เธอมั่นใจเมื่อเห็นแววตาของเขา


จีซูเดินไปเก็บแซนวิสที่เขาอุตส่าห์เดินหาร้านเพื่อซื้อมาให้เธอทานก่อนขึ้นเครื่องขึ้นมาแต่ยังไม่ทันที่มือของเขาจะได้สัมผัสกับมันก็มีมือปริศนาคว้ามันไปก่อน บอร์ดี้การ์ดหนุ่มเงยหน้ามองเจ้าของมือด้วยความสงสัย


“พี่ซึงโฮ?

ใบหน้าหล่อที่ถือแซนวิสอยู่ทำให้บอร์ดี้การ์ดหนุ่มคลายความสงสัย ไม่ใช่ใครแต่เป็นพี่ชายร่วมงานของเขานี่เอง


แกคิดอะไรอยู่จีซู ผู้หญิงคนนั้นเป็นผู้หญิงของเจ้านายนะ

จีซูถอนหายใจเมื่อได้ยินคำพูดของพี่ชาย บอร์ดี้การ์ดหนุ่มก้มหน้าลงเล็กน้อย ในใจกำลังร้องไห้เมื่อสิ่งที่ได้ยินคือความจริงที่เขาควรต้องทำใจแล้วยอมรับมันให้ได้


ฉันรู้!”


แกรู้ แต่แกก็ยังไปวุ่นวายกับเธอ แกไม่เห็นสายตาของเจ้านายเวลาที่มองคุณแก้วกัลยาหรอ นี่ขนาดแค่ชื่อเขายังสั่งให้ฉันเรียกชื่อจริงของเธอ แล้วแกคิดดูว่าคนอย่างเจ้านายของเราสั่งอะไรแบบนี้มันหมายความว่ายังไง แต่ถ้าแกยังไม่รู้หรือแกล้งไม่รู้ฉันจะบอกให้มันหมายความว่าผู้หญิงคนนั้นสำคัญแค่ไหน เธอไม่ใช่แค่เมียจ้างแต่เธอสำคัญกับเจ้านายเรามากกว่านั้น

ซึงโฮกำลังพยายามบอกในสิ่งที่เขารู้สึกและเขารู้ว่าน้องชายร่วมงานของเขานั่นก็รู้ดีกว่าใคร เขาไม่แน่ใจว่าไอ้เจ้าเด็กคนนี้มันจะทำความเข้าใจกับสิ่งที่เขาพูดไปหรือไม่ แต่มีสิ่งนึงที่เขามั่นใจคือมันกำลังมีความรักซึ่งเขาควรจะสนับสนุนถ้าน้องชายจะรักใครสักคนแต่นี่น้องชายร่วมงานที่เขารักเหมือนน้องชายแท้ๆมันดันกำลังตกหลุมผู้หญิงของเจ้านายที่สำคัญเธอมีใบสำคัญสมรสยืนยันความเป็นเจ้าของอยู่

งานนี้เลขาหนุ่มถึงกับกุมขมับยิ่งเห็นสีหน้าสลดหดหู่ของน้องที่ได้ยินสิ่งที่เขาพูด หัวอกคนเป็นพี่ก็ยิ่งสงสาร


จำไว้นะชเวจีซู คุณแก้วกัลยาคือภรรยาของเจ้านาย!”

 


เครื่องบินสีขาวลำใหญ่ทะยายขึ้นสู่ท้องฟ้าราวกับนกที่กำลังโบยบินออกไป่องโลกกว้างเปรียบเสมือนหัวใจของแก้วกัลยาที่กำลังโบยบินออกไปจากร่างกาย เธอกำลังจะเป็นคนที่มีแค่ร่างกายแต่ไร้วิญญาณและหัวใจ เมื่อเธอไม่รู้เลยว่าจุดเริ่มต้นของเรื่องราวที่เกิดขึ้นระหว่างเธอและผู้ชายข้างๆ มันมาจากไหน เพราะเหตุใด และทำไมเธอจะต้องตกมาอยู่ในสภาพแบบนี้

ชีวิตของเธอเหมือนฝันแล้วตื่น ตื่นแล้วฝัน เธอจำได้ว่าเมื่อไม่กี่วันก่อนเธอกับแฟนหนุ่มที่คบหากันมาเกือบ 
ปีกำลังจะแต่งงานกันในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า ช่วงเวลานั้นเธอมีความสุขมากและเธอไม่เคยคิดเลยว่าวันนึงความสุขเหล่านั้นจะถูกกลืนหายไปราวกับคลื่นที่ซัดเกยฝั่งแล้วไหลย้อนลงสู่พื้นทะเล


แก้วกัลยากำลังคิดว่าตอนนี้เธอฝันอยู่หรือตื่นจากฝันกันแน่แต่เมื่อสายตาคู่สวยสบเขากับสายตาดุดันดุจราชสีห์ที่กำลังจ้องมองดวงหน้าของเธอ หญิงสาวก็มั่นใจแล้วว่านี่คือความจริง และเรื่องราวที่แสนมีความสุขของเธอก่อนหน้าทั้งหมดคือความฝัน

เมื่อตื่นจากฝันเธอก็ต้องพบกับสิ่งที่เรียกความจริงที่มันแสนจะโหดร้ายเสมอ เวลาผ่านไปไม่กี่วันจากชีวิตที่แสนเรียบง่ายและสงบสุขกลับต้องพบเจอเรื่องราวมากมายที่เธอไม่คาดคิดว่าในชีวิตนี้จะพาลพบพวกมัน ทั้งเรื่องหนี้สินของบิดา เรื่องงานแต่งที่ถูกยกเลิก และที่สำคัญเรื่องที่เธอต้องจดทะเบียนสมรสแต่งงานในนามเพื่อใช้หนี้ให้บิดา นี่มันน้ำเน่าเสียยิ่งกว่าละครหลังข่าวที่เธอเคยดูหรือว่านิยายศาลาคนเศร้าที่เธอเคยอ่านด้วยซ้ำ


ชีวิตของผู้หญิงคนนึงเปลี่ยนจากนางสาวเป็นนางในเวลาแค่ 3 วัน เธอมีสามีและเป็นสามีที่หล่อเหลา ร่ำรวย และที่สำคัญเขาเย็นชาราวภูเขาน้ำแข็งเดินได้ ทุกครั้งที่เธออยู่ใกล้เขาหัวใจดวงน้อยมันสั่นไหว เต้นรัว เธอไม่มั่นใจว่ามันเพราะ ความกลัว หรือเพราะอะไรกันแน่ แต่เธอไม่ต้องการยอมรับว่าตัวเองกำลังรู้สึก อะไร อย่างอื่นกับเขา


ไม่ว่าจะรู้สึกดีหรือไม่ดีเธอก็จะไม่มีวันรู้สึกอะไรไปกับเขาเด็ดขาด!!!


คยองซูลอบมองใบหน้าหวานของคนตัวเล็กข้างๆ ที่กำลังทอดสายตามองทองฟ้าสีดำด้านนอกด้วยสายตาเหม่อลอย ชายหนุ่มมองเสี่ยวหน้าที่ดูหม่นเศร้าของเธออยู่เงียบๆ เขาไม่ยอมถอนสายตาไปไหน แม้เธอจะรู้ว่าเขากำลังมองและเธอแกล้งทำเป็นไม่สนใจ แต่เขาก็ไม่สนใจเช่นกันว่าเธอจะสนใจหรือไม่สนใจเขา หัวใจของชายหนุ่มเต้นรัวขึ้นมา เมื่ออีกไม่กี่อึดใจเธอจะเป็นของเขาอย่างถูกต้องและชัดเจน

เมื่อไหร่ที่เธอยืนอยู่ข้างๆเขาในประเทศของเขา เธอก็จะไม่มีทางหนีเขาไปไหนได้ ดวงหน้าหวานหยด ดวงตากลมมนคู่โต ริมฝีปากเล็กจิ้มลิ้มสีแดงระเรื่อที่เขาเคยสัมผัส ผิวขาวเนียนใส และร่างนุ่มนิ่มที่เขาฝันถึง ทุกอย่างที่เป็นเธอจะต้องมีเขาเป็นเจ้าของ


เขาจะตีตราจองทั้งเรืองร่างและหัวใจของเธอให้ได้!









#ยิ้มเลว


ไปเกาหลีแล้ว งานนี้ได้เสร็จคุณคิมแน่นางเอกไรท์

ไรท์ขอฝากเนื้อฝากตัวกับนิยายเรื่องนี้ด้วยนะคะ
มีอะไรติชมได้ รอคำแนะนำจากทุกๆ คนนะ
ขอบคุณค่ะ




ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ทุกการสนับสนุนจะเป็นแรงกำลังใจให้นักเขียนทุกคนมีแรงบันดาลใจในการเขียนนิยายเรื่องต่อไป เอรินขอบคุณทุกยอดวิว ยอดคอมเม้น และนักอ่านทุกๆ ท่านขอบคุณจากหัวใจนักเขียนตัวน้อย"

เอริณ


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha


🙌🙌🙌
โดย Anonymous | 1 year, 6 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha