ภรรยา(ว่าจ้าง)

โดย: เอริณ



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 10 : บทที่ 10 (100%)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป





(ต่อ)

ฉันถามว่าเป็นอะไรไหม ไม่ได้ให้เธอมาจ้องหน้าฉัน


คำพูดพร้อมใบหน้าหล่อที่เงยมองทำเอาแก้วกัลยาต้องรีบหลบสายตาของเขาแทบไม่ทัน หัวใจที่เพิ่งสงบได้ไม่ถึงนาทีเริ่มทำงานหนักขึ้นมาอีกครั้ง แก้วกัลยาก้มหน้านิ่ง

เธอไม่ได้ตอบอะไรเขาเพราะหญิงสาวก้มหน้านิ่งและไม่ยอมตอบคำถาม คนที่ห่วงใยจนร้อนใจเลยต้องจัดการคนดื้อเงียบด้วยการถือวิสาสะช้อนอุ้มร่างเล็กขึ้นมาแนบอกทันที


ว้าย คุณจะทำอะไร

แก้วกัลยาเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองถูกเขาอุ้มขึ้นมาอย่างไม่มีปี่ไม่ขลุ่ย หญิงสาวร้องเสียงหลงเมื่ออยู่ๆ ตัวเองก็ลอยละลิ่วขึ้นมาแนบอกเขา หญิงสาวดิ้นไปมาเมื่อไม่รู้ความต้องการที่แท้จริงของคนเย็นชาคืออะไร


คะ คุณ ปล่อยฉันลงนะ ฉันไม่ได้เป็นอะไร

แก้วกัลยาดิ้นไปมาเมื่อเขายังไม่มีท่าทีจะวางเธอลง หญิงสาวรู้สึกว่าแก้มจะเริ่มร้อนและเธอคิดว่ามันต้องกำลังแดงอยู่แน่ และนั่นทำให้เธอต้องรีบลงจากตัวเขาให้เร็วที่สุด


คยองซูมองคนตัวเล็กหน้าแดงกร่ำที่ไม่รู้ว่าเพราะหนาวหรือเขินกำลังพยายามดิ้นไปดิ้นมาในอ้อมอกของเขาแล้วถอนหายใจออกมา เธอดื้อและเป็นพวกดื้อเงียบ ภายนอกที่แสดงออกว่าอ่อนหวานแท้จริงแล้วแค่เปลือกนอก ความจริงแล้วผู้หญิงตัวเล็กที่ถูกเขาอุ้มอยู่นั้นเป็นพวกเด็ดเดี่ยว และเข้มแข็ง และที่สำคัญคือเธอดื้อมาก!


อย่าดิ้น!”เสียงเข้มๆ ของเขาทำให้คนตัวเล็กนิ่งไป เธอสงบลงและก้มหน้านิ่งอีกครั้ง


ดีมาก อย่าดื้อเพราะฉันไม่อยาก ลงโทษ เธอต่อหน้าหลุมศพของแม่ฉัน


คยองซูบอกเสียงเรียบก่อนจะก้าวขาเดินกลับไปที่รถ ชายหนุ่มลอบมองใบหน้าเนียนสวยที่แดงก่ำด้วยความพอใจ เธอนอนนิ่งอยู่ในอ้อมกอด ก้มหน้าเหมือนลูกแมวน้อย เห็นแล้วหัวใจของเขาก็อิ่มเอมขึ้นมาโดยไม่มีสาเหตุ


อยู่กับฉันอย่าขัดใจฉัน ไม่งั้นฉันจะ ลงโทษ เธอแบบวันนั้น

คยองซูพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบเหมือนเคย แต่ภายในใจของเขากำลังอมยิ้มเมื่อเห็นสีหน้าแตกตื่นของคนตัวเล็กในอ้อมอก วันนั้นของเขาคือวันที่เจอกับเธอครั้งแรก และบทลงโทษในวันนั้นก็ทำให้คนตัวเล็กในอ้อมอกถึงกับหมดสติ เขาจำได้และเขามั่นใจว่าเธอก็จำได้ !


แก้วกัลยาเงยมองผู้ชายที่กำลังอุ้มเธอด้วยความตกใจ


เธอจำได้ลงโทษ ของเขาหมายถึงเรื่องบ้าๆที่เขาทำกับเธอในรถวันนั้นแน่นอน!


เข้าใจไหมแก้วกัลยา

คยองซูก้มหน้าเอ่ยเมื่อไม่ได้ยินคำตอบจากคนตัวเล็ก ชายหนุ่มระบายยิ้มเมื่อเห็นแก้มใสแดงระเรื่อขึ้นเรื่อยๆ ตอนนี้ชายหนุ่มมั่นใจแล้วว่าที่แก้มของเธอแดงมันเพราะอีกฝ่ายหนาวหรือเขินกันแน่ และเขาแน่ใจว่าต้องเป็นอย่างหลังแน่นอน


แก้วกัลยาก้มหน้างุดไม่กล้าเงยหน้าสบตาเขาเพราะหญิงสาวรู้สึกได้ว่าเขากำลังจ้องมองเธออยู่ หัวใจดวงน้อยเต้นรัวแรงราวกับว่าตัวเองควบคุมมันไม่ได้ เธอกำลังจะหัววายตายอยู่แล้ว!


หึ

เสียงแค่นหัวเราะของเขาดังขึ้นเบาๆ แก้วกัลยาเบนหน้าหนีสายตาของเขาอีกครั้ง หัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำยิ่งอยู่ใกล้เขาหัวใจของเธอยิ่งทำงานหนัก เธอรู้สึกว่ามันกำลังจะหลุดออกมาเต้นด้านนอก

ไม่รู้ว่าเธอกลัวเขาหรือว่ารู้สึกอะไรกับเขากันแน่ แค่อยู่ใกล้สูดดมกลิ่นกายของเขาที่เริ่มคุ้นจมูกก็ทำมือไม้สั่นไปหมด สมองเตือนว่าตัวเองกลัวเขาและควรอยู่ให้ห่างจากเขาแต่หัวใจก็ร้องทักว่ามันไม่ใช่ความกลัวแต่มันเป็นความรู้สึกแปลกไปที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ตอนนี้สมองกับหัวใจเลยกำลังขัดแย้งกันวุ่นวายไปหมด


คยองซูอุ้มคนตัวเล็กเดินกลับมาที่รถ ชายหนุ่มลอบยิ้มเมื่อคนในอ้อมอกนิ่งและเมื่อมองลงไปก็พบว่า เธอหลับ! เขาส่ายหน้าเบาๆ เมื่อคิดได้ว่าเธอคงเหนื่อยล้าจากการเดินทางหลายชั่วโมงแถมยังมีเรื่องวุ่นๆเมื่อตอนกลางวันที่ผ่านมา แบบนี้แล้วไม่แปลกเลยที่คนตัวเล็กจะเพลียจนหลับคาอกเขาแบบนี้


เกิดอะไรขึ้นครับ

ทันทีที่คยองซูอุ้มแก้วกัลยามาที่รถจีซูที่ยืนกะวนกะวายรออยู่ก็ถลาเขาไปถามทันทีเมื่อเห็นเจ้านายอุ้มนายหญิงเดินมา


ชู่!”

คยองซูเอ่ยเพียงสั้นๆ ก่อนที่เขาจะส่งสัญญาณให้ซึงโฮที่ยืนอยู่ถัดไปเปิดประตูรถให้ ชายหนุ่มวางร่างคนตัวเล็กลงอย่างเบามือก่อนที่เขาจะนั่งตามแล้วดึงร่างของเธอมาซบที่อก ใบหน้าหวานซุกซบเข้าหาเขาราวกับแมวน้อยขาดความอบอุ่น เขายิ้มและยิ้มออกมาจริงๆ เมื่อภาพกวางจอมพยศเมื่อกลางวันหายไปแล้วเหลือเพียงลูกแมวน้อยขี้อ้อนที่ขาดความอบอุ่นอยู่ในอ้อมอกของเขาแทน


หึ ยัยเด็กดื้อเงียบเวลาหลับก็น่ารักดีนิ

เสียงทุ้มที่ได้ยินเป็นครั้งที่สองของวัน ทำเอาลูกน้องทั้งสองคนที่เพิ่งจะปิดประตูรถได้แต่หันมองหน้ากันอย่างตั้งคำถาม จีซูตาโตก่อนจะหันไปมองคนต้นเสียงเมื่อไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองแต่ภาพที่เจ้านายของเขาโอบกอดผู้หญิงตัวเล็กเอาไว้ มือหนาที่ลูบไล้เรือนผมสีดำขลับของเธออย่างอ่อนโยนก็ทำให้บอร์ดี้การ์ดหนุ่มเผลอยิ้มออกมา

ทั้งๆ ที่เขาคิดว่าตัวเองชอบเธอแต่พอเห็นเจ้านายอยู่กับเธอ ดูแลเธอดีแบบนี้เขากลับไม่ได้รู้สึกโกรธแต่กลับยินดีที่เจ้านายไม่รังแกเธอเหมือนก่อนหน้านี้ บางทีความรู้สึกของเขามันอาจจะแค่ความห่วงใยในฐานะเพื่อนเพราะเธอเป็นคนน่ารักและแสนดีก็ได้


ซึงโฮมองเหตุการณ์ทุกอย่างเงียบๆ ทั้งอาการของคู่หูและอาการแปลกตาของเจ้านาย บอร์ดี้การ์ดหนุ่มขมวดคิ้ว ก่อนจะพยายามคิดว่าทั้งสองคนเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้เพราะสตรีคนนั้นหรอ


แล้วเขาเล่าทำไมไม่มีอะไรเปลี่ยนไปบ้าง หรือว่าเขาควรจะยิ้มออกมาเหมือนสองคนนั้นบ้างจะได้เปลี่ยนแปลงไปได้อย่างคนอื่นเขา เลขาหนุ่มคิดในใจ

 


Hyundai Equus Limousine สีดำคันหรูแล่นมาถึงบ้านสไตล์เกาหลีเก่าแก่ ด้านนอกกำแพงบ้านเป็นรั้วปูนก่ออิฐไม่สูงมาก ประตูไม้บานใหญ่คือประตูใหญ่ของบ้าน รอบบ้านโอบล้อมไปด้วยต้นไม้สีเขียวและดอกไม้หลายชนิดเพราะเจ้าของบ้านคนเก่าชื่นชอบการปลูกต้นไม้ ยิ่งช่วงหน้าหนาวแบบนี้ดอกไม้เมืองหนาวที่ได้รับการดูแลอย่างดีกำลังออกดอกบานสะพรั่งพร้อมกัน บ้านสไตล์เกาหลีเก่าแก่หลังนี้คือบ้านเก่าของมารดาและเป็นบ้านที่เขาเกิด

แม้จะดูเป็นบ้านทรงเกาหลีโบราณแต่ภายในบ้านถูกตกแต่งอย่างดีและหรูหราด้วยเฟอร์นิเจอร์ราคาแพง โซฟาสไตล์ยุโรปตัวยาวที่วางอยู่กลางห้องรับแขกกลับเข้ากันดีกับของตกแต่งจากเกาหลีอื่นๆ ที่ร่วมสมัยขึ้นมาหน่อยทำให้บ้านหลังนี้ทั้งหรูหราและน่าอยู่


คยองซูอุ้มร่างเล็กลงจากรถด้วยตัวเอง สองบอร์ดี้การ์ดหนุ่มทำได้แค่ยืนมองเมื่อเห็นเจ้านายมาดนิ่งของพวกเขากำลังจะอุ้มผู้หญิงตัวเล็กเข้าไปในบ้านอย่างเงียบๆแม้จะอยากช่วยแต่ทั้งสองคิดว่าถ้าเอ่ยปากออกไปนอกจากจะไม่ได้ช่วยยังจะโดนด่าข้อหายุ่งไม่เข้าเรื่องอีกด้วย


นี่แกสองคนมีอะไรทำก็ไปทำสิ จะนอนนี่หรือจะไปนอนไหนก็ไป ฉันจะเข้าบ้านแล้ว

เสียงเข้มๆ ที่ดังมาจากเจ้านายทำเอาสองบอร์ดี้การ์ดหนุ่มต้องมองหน้ากันงงๆ ทั้งสองหันไปมองหน้าคนพูดที่ตอนนี้หน้าตาออกไปทางบึงตึงเล็กน้อย


เอ่อ

ซึงโฮอักอักเมื่อเห็นสีหน้าของเจ้านาย ตามปกติเขาทั้งสองคนจะทำหน้าที่ดูแลเจ้านายจนเข้านอน เพราะบ้านหลังนี้ไม่มีแม่บ้านประจำ เจ้านายของเขาจ้างแม่บ้านแบบไปกลับ ดังนั้นงานส่วนนั้นพวกเขาจะต้องทำ


ย๊า ยังจะยืนงงอีก ฉันบอกว่า จะ เข้า บ้าน!”

เสียงเริ่มเข้มขึ้นอีกเมื่อบอร์ดี้การ์ดทั้งสองยังคงนิ่ง คยองซูถอนหายใจเมื่อคิดว่าลูกน้องของตนไม่เข้าใจความหมายที่สื่อไปจนสุดท้ายชายหนุ่มต้องอธิบายเพิ่มอีก


ฉันมีเมียแล้ว แกสองคนไม่ต้องเข้าไปในห้องนอนฉันอีก ตั้งแต่วันนี้ไปแกสองคนเข้าไปได้แค่ในห้องรับแขกและห้องทำงานเท่านั้นเข้าใจไหม?

คยองซูมองหน้าลูกน้องสองคนที่เขาเคยคิดว่ามันรู้ใจเขาไปทุกอย่าง แต่มาวันนี้เขาคิดว่ามันสองคนไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขาเลย และตอนนี้ชายหนุ่มกำลังรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะหงุดหงิดอีกครั้ง ถึงคนตัวเล็กจะไม่ได้ตัวหนักมากมาย แต่ถ้าเขาต้องยืนอุ้มเธอนานกว่านี้เขาก็เหมื่อยเป็นเหมือนกัน


ฉันจะนับหนึ่งถึงสามถ้าแกสองคนยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิมฉันจะไล่พวกแกออก!”

คยองซูใช้ไม้ตายสั่งลูกน้อง ในเมื่อมันยังเอ๋อไม่เข้าใจสิ่งที่เขาต้องการสื่อสารแบบนี้ เขาเลยต้องใช้วิธี ไล่ ทางอ้อมแบบนี้


คะ ครับ?


หนึ่ง!”


ไปแล้วครับเจ้านาย

ซึงโฮเอ่ยรัวเร็วก่อนที่จะรีบสลายตัวออกจากจุดชุมนุมในทันที ถ้าเจ้านายของเขาเริ่มนับแสดงว่าโกรธจริง แม้จะยังไม่ค่อยเข้าใจความต้องการของเจ้านาย แต่ตอนนี้เขาคิดว่าหลบไปก่อนที่จะถูกไล่ออกดีกว่า

จีซูเองก็ลนลานวิ่งตามคู่หูไปติดๆ บอร์ดี้การ์ดหนุ่มมองสีหน้าที่เริ่มไม่พอใจของเจ้านายอีกครั้ง ถึงได้เข้าใจว่าเจ้านายของเขาอยากอยู่กับ 
เมีย สองคน อาการหัวฟัดหัวเหวี่ยงที่เพิ่งเกิดขึ้นมันเพราะไม่พอใจที่เขาและคู่หูไม่เข้าใจความต้องการนี่เอง


เกือบไปแล้ว! เขากับคู่หูเกือบจะโดนไล่ออกเพราะไม่รู้ว่าเจ้านายอยากอยู่กับ ‘เมียสองคนไปแล้ว


เจ้านายนี่นอกจากจะเดาอารมณ์ยากแล้วยังเดาใจยากอีก เห้อ แบบนี้คุณดอกแก้วจะเป็นยังไงต่อไปเนี่ย

 


หลังจากไล่ลูกน้องทางอ้อมไปได้ คยองซูจึงอุ้มร่างเล็กตรงไปยังห้องนอนของตัวเองที่สั่งให้แม่บ้านจัดการเตรียมเอาไว้ให้เรียบร้อยแล้ว


เขาไม่อยากยอมรับว่าตัวเองกำลังตื่นเต้นที่จะได้นอนกอดเธอทุกคืน นับตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไปเธอจะเป็นภรรยาของเขาทั้งทางนิตินัยและพฤตินัย ไม่ว่ายังไงเธอก็จะต้องเป็นเมียของเขาอย่างสมบูรณ์

เขาแค่ต้องรอเวลาให้ทุกอย่างลงตัว เอกสารสัญญาที่เป็นลายลักษณ์อักษรตามที่เธอต้องการเขาได้สั่งให้ซึงโฮไปจัดการเรียบร้อยแล้ว พรุ่งนี้มันจะถูกนำมาให้เขาและเธอลงลายมือชื่อรับทราบสัญญาและหลังจากนั้นเธอจะเป็นภรรยาของเขาอย่างถูกต้องตามกฎหมายทั้งที่เมืองไทยและที่เกาหลี และที่สำคัญเธอจะหนีเขาไปไหนไม่ได้อีกแล้ว
!!!


ชายหนุ่มวางร่างเล็กลงบนเตียงอย่างเบามือ ก่อนที่จะทิ้งตัวนั่งตามลงไปข้างๆ มือหนาเอื้อมไปเกลี่ยไรผมที่ปรกละใบหน้าหวานออกเล็กน้อย สายตาคู่คมจดจ้องไปยังดวงหน้าสวยหวานที่เขาแสนหลงใหล เธอสวย สวยมาก ทุกอย่างที่เป็นผู้หญิงคนนี้มันน่าสัมผัส น่ามอง และน่าครบครองไปหมด


คยองซูเพ่งพินิจไปยังไปหน้านวลที่ดวงตาคู่สวยปิดสนิทอยู่ ก่อนจะเลื่อนสายตาไปยังรูปของหญิงวัยกลางคนที่วางอยู่บนหัวเตียง


เหมือน! เหมือนมาก ผู้หญิงตัวเล็กที่นอนอยู่บนเตียงของเขาตอนนี้เหมือนมารดาที่จากไปของเขามาก


เธอเหมือนมากจนเขาแทบแยกไม่ออกแม้จะไม่เหมือนทั้งหมดเพราะใบหน้าของมารดาสูงวัยกว่าคนตัวเล็กมากแต่โดยรวมแล้วเธอก็ยังเหมือนมากอยู่ดีโดยเฉพาะดวงตา


เธอเหมือนแม่ของฉันมากแก้วกัลยา นั่นทำให้ฉันเลือกเธอ

คยองซูพึมพำกับคนตัวเล็กที่นอนหลับใหล ชายหนุ่มเอื้อมไปลูบเรือนผมสีดำขลับที่ยาวและตรงสวยเบาๆ ก่อนจะเอ่ยเสียงเบากับคนนอนหลับด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก


เธอเหมือนแม่มดเลยรู้ไหมเพราะตั้งแต่วินาทีแรกที่ฉันได้เห็นเธอที่ร้านอาหาร ฉันก็ไม่สามารถหยุดคิดถึงใบหน้าของเธอได้เลย และนั่นทำให้ฉันสาบานกับตัวเองว่าจะต้องพาเธอมาเป็นของฉันให้ได้ แม้จะต้องเสียเงินมากมายแค่ไหนก็ตาม และวันนี้เธอก็มาเป็นของฉันแล้วแก้วกัลยา!”

คยองซูเงยหน้าขึ้นมองรูปมารดาอีกครั้งเมื่อคิดถึงวินาทีแรกที่เขาได้พบเธอ วินาทีที่ชายหนุ่มได้เห็นดวงตาที่สะกดทุกอย่างของเขาเอาไว้ ดวงตาคู่สวยกลมมนมีเสน่ห์ที่เขาตามหา ดวงตาที่เหมือนมารดาของเขาเอง


คยองซูเอื้อมมือไปหยิบรูปมารดาที่หัวเตียงขึ้นมาเพ่งมอง เขาไม่อยากเชื่อว่ามันคือสิ่งที่หลายคนเรียกว่าพรหมลิขิต เพราะวันที่แก้วกัลยาเดินเข้ามาในร้านกับแฟนหนุ่มของเธอ วันนั้นคือวันที่เขาต้องไปดูตัวผู้หญิงที่เลือกไว้เพื่อจ้างมาเป็นภรรยาปลอมๆ ไว้หลอกพ่อกับนังแม่เลี้ยงมหาภัย แต่สิ่งที่เขาพบกลับกลายเป็นสิ่งล้ำค่ากว่านั้นนั่นคือดวงตาที่เขาตามหา

วินาทีที่เธอยิ้มดวงตากลมมนทรงเสน่ห์ของเธอก็ระบายยิ้มตาม และนั่นคือวินาทีที่หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นมาทั้งๆ ที่แค่มองเห็นเธอจากระยะไกล ทั้งๆ ที่เธอมองไม่เห็นเขาด้วยซ้ำ และตอนนั้นเองที่เขาสาบานกับตัวเองทันทีว่าจะต้องทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ครอบครองเธอไม่ว่าจะเป็นร่างกายหรือแม้กระทั่งหัวใจดวงน้อยดวงนั้นด้วยก็ตาม


เงินของฉันบันดาลได้ทุกอย่าง!”


คยองซูยกยิ้มที่มุมปากเมื่อวางรูปของมารดาไว้ที่เดิมแล้วหันกลับมาสนใจคนตัวเล็กอีกครั้ง ชายหนุ่มแค่นหัวเราะเมื่อคิดว่าในโลกใบนี้ไม่มีอะไรที่ เงิน จะซื้อหามาไม่ได้เพราะเงินสามารถบันดาลได้ทุกอย่าง และมันซื้อได้แม้กระทั่งสิ่งที่คนทั่วไปโหยหาย นั่นคือสิ่งที่เรียกว่า ความรัก

ชายหนุ่มไม่เคยเชื่อเรื่องของความรัก ยิ่งเป็นเรื่องรักแท้เขายิ่งไม่เคยเชื่อและเขาไม่เคยคิดว่ามันมีอยู่จริงด้วยซ้ำ มีอย่างเดียวที่ชายหนุ่มเชื่อและคิดเสมอว่ามันคือสิ่งที่มีอยู่จริงบนโลกใบนี้และจับต้องได้นั่นคือ เงิน มันสามารถรังสรรค์ทุกอย่างที่เขาต้องการให้เขาได้ แม้กระทั่ง ความรัก ชายหนุ่มเชื่อแบบนั้น และยังคงเชื่อแบบนั้นจนกระทั่งวินาทีนี้


ฉันไม่เคยเชื่อเรื่องรักแท้ พรหมลิขิต หรือรักแรกพบบ้าบออะไรนั่น สิ่งเดียวที่ฉันเชื่อคือเงินของฉันซื้อได้ทุกอย่างแม้กระทั่งตัวของเธอแก้วกัลยา!”











#ยิ้มเลว


เหตุผลที่นางเอกถูกเลือกมีแค่นี้....
โธ่ สงสารดอกแก้วของไรท์หนักมาก TT

ไรท์ขอฝากเนื้อฝากตัวกับนิยายเรื่องนี้ด้วยนะคะ
มีอะไรติชมได้ รอคำแนะนำจากทุกๆ คนนะ
ขอบคุณค่ะ




ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ทุกการสนับสนุนจะเป็นแรงกำลังใจให้นักเขียนทุกคนมีแรงบันดาลใจในการเขียนนิยายเรื่องต่อไป เอรินขอบคุณทุกยอดวิว ยอดคอมเม้น และนักอ่านทุกๆ ท่านขอบคุณจากหัวใจนักเขียนตัวน้อย"

เอริณ


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha


มีหลายหลายแนว ชอบม๊ากๆๆ
โดย Anonymous | 1 year, 9 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
รออัพอยู่นะคะอยากอ่านต่อ🙏🏻
โดย Anonymous | 1 year, 9 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
รอมาอัพอักนะคะ 🙌🙌🙌
โดย Anonymous | 1 year, 9 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
รอไรซ์มาอัพอีกทีค่ะชอบมากกกกฟิน
โดย Anonymous | 1 year, 9 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
อยากอ่านทั้้งเรื่่่องเลยฟินอ่ะชอบมากเลยอัพเรวๆนะคะ
โดย Anonymous | 1 year, 9 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha