ภรรยา(ว่าจ้าง)

โดย: เอริณ



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 12 : บทที่ 12 (100%)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป




(ต่อ)




แก้วอย่าไว้ใจใครง่ายๆ หรือให้ใจใครเต็มร้อยอีกนะ แก้วนะซื่อและบริสุทธิ์เกินไป มันเป็นข้อเสียที่จะทำให้แก้วโดนคนไม่ดีหาทางเอาเปรียบได้ง่ายๆ นะรู้ไหม


เธอประจักษ์ชัดแล้วว่า ใจมนุษย์นั้นยากแท้หยั่งถึง มากเพียงใดแต่มันก็สายเกินกว่าที่คนโง่เขลาอย่างเธอจะย้อนเวลากลับไปแก้ไขอะไรได้อีก เธอแพ้แล้ว หมดสิ้นหนทางในชีวิตอีกแล้ว ชีวิตเล็กๆของเธอ ลมหายใจของเธอ ร่างกาย ทุกๆอย่างที่เป็นเธอมีป้ายยี่ห้อ คิมคยองซู ติดไว้แสดงความเป็นเจ้าของไปหมดแล้ว


สินค้า แก้วกัลยาแค่นหัวเราะให้กับตำแหน่งของตัวเอง


ฮึก ฮือ


ซึงโฮชะงักเท้าที่กำลังจะก้าวเลยผ่านห้องหนังสือเล็กไป เลขาหนุ่มหันไปที่ประตูห้องที่เปิดแง้มไว้เล็กน้อยก่อนจะเดินไปใกล้ๆเพื่อปิดมันแต่


ฮือ ฮึก ฮือ


มือใหญ่ชะงักค้างไว้กลางอากาศเมื่อเสียงสะอื้นไห้ที่ฟังแล้วแสนเจ็บปวดดังลอดออกมา เลขาหนุ่มชั่งใจอยู่สักพักก่อนที่เขาจะตัดสินใจมองเข้าไปด้านใน ดวงตาคู่คมเบิกกว้างเมื่อมองเห็นแผ่นหลังของผู้หญิงตัวเล็กกำลังสั่นสะท้านจนตัวโยนจากการสะอื้นไห้ หัวใจที่เคยนิ่งสงบเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่รู้สาเหตุ ยิ่งได้ยินเสียงร้องไห้แทบขาดใจจากร่างเล็กตรงหน้า หน้าอกข้างซ้ายของเขาก็เริ่มรู้สึกถึงการมีชีวิตแต่เจ็บปวดขึ้นมา


ทำไมกันผู้หญิงที่มีแต่รอยยิ้มและอ่อนโยนถึงได้ร้องไห้ได้น่าสงสารขนาดนี้ เธอร้องไห้จนกระทั่งร่างเล็กสั่นไหวราวกับหัวใจของเธอกำลังเจ็บปวดแสนสาหัสนั่นยิ่งทำให้เขาแทบจะควบคุมขาของตัวเองไม่ได้ เลขาหนุ่มกำมือที่ค้างกลางอากาศเข้าหากันแล้วดึงมันกลับมาแนบข้างตัว


ตรงนั้น ที่ว่างข้างๆ เธอมันไม่ใช่ที่ของเขา


ผู้หญิงตัวเล็กที่กำลังฟุบหน้านั่งร้องไห้ฟูมฟายบนโซฟาในห้องหนังสือเล็กอยู่ตอนนี้มีคำนำหน้าว่า นาง และเธอเป็น ภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย ของผู้ชายที่ชื่อ คิมคยองซู เจ้านายของเขา เขาต้องท่องเอาไว้


ที่ตรงนั้น เขาไม่มีสิทธิ์และคนเดียวที่มีสิทธิ์ก็คือ


เลขาหนุ่มปรายตาไปยังห้องทำงานสุดทางเดินของเจ้านายนั่นต่างหากคือเจ้าของสิทธิ์เพียงคนเดียวทั้งร่างกายและหัวใจของเธอ

 


เจ้าของสิทธิ์ที่ซึงโฮเอ่ยถึงยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่โซฟาที่เดิมสายตาคู่คมจดจ้องกระดาษสีขาวสองแผ่นตรงหน้าไม่วางตา ภาพสีหน้า แววตาและท่าทางของคนตัวเล็กยังคงวนเวียนอยู่ในความทรงจำของเขา ทุกห้วงความรู้สึกบอกเขาให้ตามเธอออกไปแต่เพราะคำว่า ศักดิ์ศรี ที่ค้ำคออยู่เลยทำให้เขาไม่แม้แต่จะขยับขาก้าวไปไหน ชายหนุ่มผ่อนลมหายใจออกมาให้ความรู้สึกสับสนที่กำลังเกิดขึ้นในหัว(ใจ)ของตัวเอง


ฉันต้องดีใจสิ


ต้องดีใจ ใช่ เขาควรจะต้องดีใจที่หลอกให้เธอเซ็นสัญญาทาสที่เขาสร้างขึ้นมาได้สำเร็จ แต่ทำไม? ทำไมล่ะ ชายหนุ่มไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมเขาถึงต้องรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาทั้งอกข้างซ้ายทุกครั้งที่ภาพของเธอฉายวนกลับมาในห้วงความทรงจำ ยิ่งนึกถึงภาพเลือดสีแดงฉานที่มุมปากเล็กนั่นเขายิ่งเจ็บหนึบขึ้นมาที่อกอย่างไม่รู้สาเหตุ


ฉันชนะ(?)


ใช่ เขาชนะแต่เขาชนะใครล่ะ ในเมื่อเขาไม่ได้แข่งขันกับใครเลย เธออยู่ที่นี่อยู่ในบ้านของเขา ในการปกครองของเขา ในอ้อมกอดของเขา แล้วทำไมเขาต้องการเอาชนะเธอ เอาชนะเธองั้นหรอ เขาไม่คิดว่าตัวเองแพ้เธอเลยสักนิดตรงกันข้ามเขาชนะเธอตั้งแต่ยังอยู่ที่เมืองไทยแล้วด้วยซ้ำ แล้วนี่ที่เขากำลังทำเขาทำไปเพื่ออะไร เขาทำไปทำไม หัวใจของเขาก็ตอบไม่ได้


ดีใจหรอ? หึ


ดีใจ? นั่นไม่ใช่ความรู้สึกที่ใกล้เคียงกับสิ่งที่เขาเป็นอยู่ในตอนนี้เลยสักนิด

 


อือแก้วกัลยาขยับเปลือกตาที่แสนหนักอึ้งขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยปรือมองเพดานสีขาวด้วยความงัวเงียเธอคิดว่าตัวเองคงจะร้องไห้หนักจนเผลอหลับไป


ตื่นแล้วหรอค่ะเสียงเล็กของผู้หญิงดังเรียกสติที่ขาดๆหายๆ ของเธอ แก้วกัลยาพยุงตัวลุกขึ้นโดยมีมือเรียวเล็กเหี่ยวย่นของเจ้าของเสียงช่วยประคับประคอง


ค่อกๆหญิงสาวไอออกมาสองสามที ก่อนจะลืมตามองใบหน้าของเจ้าของเสียงที่เรียกสติของเธอ


คุณป้า

ร่างของหญิงวัยกลางคนในชุดแม่บ้านบอกให้เธอรู้ว่าคนตรงหน้าคือแม่บ้านของที่นี่ เธอส่งยิ้มอ่อนๆไปให้แม่บ้านตามมารยาทและเธอก็ได้รอยยิ้มใจดีตอบกลับมา


ดูเหมือนคุณผู้หญิงจะไม่สบายนะคะ

ภาษาอังกฤษกระท่อนกระแท่นแต่ฟังพอเข้าใจของหญิงวัยกลางคนตรงหน้าทำให้แก้วกัลยาต้องยกมือขึ้นอังหน้าผากตัวเองเพื่อวัดอุณหภูมิตามสิ่งที่เธอได้ยิน


อุณหภูมิร่างกายของเธอร้อนผิดปกติจริงๆด้วย อาการเจ็บคอเมื่อกลืนน้ำลายกำลังเล่นงานเธอ หญิงสาวยกมือขึ้นกุมขมับเมื่อความรู้สึกมึนๆ และเวียนศีรษะกำลังเล่นงาน


เข้าไปนอนพักในห้องนอนเถอะค่ะ ดูเหมือนคุณผู้หญิงจะมีไข้หนักเลย

หญิงวัยกลางคนไม่รอคำตอบอีกแล้ว เธอโอบไหล่พยุงร่าง คุณผู้หญิง ของบ้านขึ้นแล้วออกแรงพาร่างอ่อนปวกเปียกเดินออกจากห้องหนังสือเล็กเพื่อตรงไปยังห้องนอนใหญ่ของคุณผู้ชายของบ้านทันที


แก้วกัลยาไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงจะเอ่ยปฏิเสธ หญิงสาวพยายามพยุงร่างของตัวเองเพื่อช่วยผ่อนแรงของแม่บ้านใจดีให้ไม่ต้องออกแรงพยุงเธอมากนัก ไม่นานร่างของเธอก็สัมผัสกับความนุ่มของเตียง แก้วกัลยาเอนตัวนอนราบลงทันที ขาคู่เรียวยกขึ้นมาโดยมีมือของแม่บ้านช่วยยกมันขึ้น เธอไม่เหลือเรี่ยวแรงแม้กระทั่งขยับปากขอบคุณแม่บ้านที่ดูใจดีตรงหน้า เปลือกตาคู่สวยกำลังค่อยๆ ปิดสนิทลงเมื่อพิษไข้กำลังรุมเร้าร่างกายบอบบางที่ปรับสภาพรับกับอากาศที่เปลี่ยนแปลงกะทันหันไม่ทัน

 


ตื๊ด ตื๊ด

แรงสั่นสะเทือนจากกระเป๋าเสื้อด้านในของซึงโฮทำให้เลขาหนุ่มขมวดคิ้ว ดวงตาคู่คมก้มมองนาฬิกาข้อมือเมื่อคิดว่าใครกันจะโทรเข้ามาในเวลาแบบนี้


19.00 . นี่เป็นเวลาเลิกงานของเจ้านายและไม่ว่าจากใครเจ้านายของเขาจะไม่รับสายเด็ดขาด!


ชายหนุ่มเลิกสงสัยแล้วหยิบเครื่องมือสื่อสารประจำตัวออกมา


บ้าน


เลขาหนุ่มขมวดคิ้วหม่นเมื่อมองเห็นเบอร์โทรเข้าหรือนี่ป้าแม่บ้านยังไม่กลับอีก ชายหนุ่มพลันคิดไปว่าอาจจะเป็นสายจาก นายหญิง หมาดๆของเขาก็เป็นได้ ไม่ลังเลเขากดรับสายทันทีเมื่อคิดถึงนายหญิงเจ้าของเสียงสะอื้นในความทรงจำเมื่อเช้า


ติ๊ด


คุณเลขา

เสียงร้อนรนจากปลายสายทำให้ซึงโฮขมวดคิ้วหนักขึ้น ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นเมื่อรู้สึกถึงการจ้องมองและทันทีที่เงยหน้าขึ้นสายตาคู่คมก็พบกับสายตาสองคู่จากเจ้านายและเพื่อนร่วมงานที่กำลังจดจ้องเขาอย่างตั้งคำถาม


ครับคุณป้า


คุณผู้หญิงแย่แล้วค่ะ


ซูโฮเบิกตากว้างเมื่อได้ยินประโยคบอกเล่าจากปรายสาย เลขาหนุ่มไม่ทนฟังต่อ

คุณผู้หญิง
! จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของเจ้านายหรือก็คือผู้หญิงตัวเล็กที่ร้องไห้ฟูมฟายในห้องหนังสือเมื่อเช้านั่นเอง


อะไรนะครับ!”เสียงตะโกนตกใจของซึงโฮทำให้คิ้วเข้มของคนสองคนที่กำลังจ้องมองขมวดเข้าหากันทันที


คุณผู้หญิงตัวร้อนเป็นไฟเลยค่ะ ป้าเช็ดตัวให้ตั้งแต่บ่ายแล้ว เช็ดไปหลายรอบแล้วแต่ไข้ไม่ลดเลยค่ะ แถมมันยังหนักขึ้นจนป้ากลัวว่าเธอจะช็อกได้น่ะคะ

ซึงโฮหันขวับไปยังดวงตาคู่คมของคนที่นั่งจ้องหน้าเขาอยู่ที่เก้าอี้ทันที เจ้านายของเขาวางปากกาลงก่อนจะหันมาสบตาเขาอย่างต้องการคำอธิบาย


ครับป้าผมจะรีบกลับเดี๋ยวนี้


ซึงโฮกดวางสายก่อนจะหันไปยังเจ้านายและเพื่อนร่วมงานด้วยความร้อนรน เลขาหนุ่มละล่ำละลักเอ่ยจนแทบจะฟังไม่ได้ความเพราะความร้อนใจ


คะ คุณแก้วกัลยาไม่สบายหนักมากเลยครับ แม่บ้านโทรมาแจ้งว่าเธอมีไข้มาตั้งแต่บ่ายและไข้ยังไม่ลดจนถึงตอนนี้!”


คยองซูลุกพรวดขึ้นโดยไม่รอฟังคำอธิบายต่อชายหนุ่มคว้าเสื้อสูทตัวนอกก่อนจะสวมมันแล้วเดินเร็วๆออกจากห้องทันที


ไม่สบายหนัก! แค่ได้ยินเขาก็ควบคุมขาของตัวเองไม่ได้แล้ว ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเดินมาขึ้นรถตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้ตัวอีกทีตอนนี้เขาก็ยืนมองร่างเล็กที่นอนหายใจรวยรินอยู่ตรงหน้าแล้ว ใบหน้าสวยซีดเผือดจนไม่เหลือสีเลือด ริมฝีปากเล็กซีดเซียวจนแทบไม่เหลือเคล้าเดิม จังหวะการหายใจของคนตัวเล็กเข้าออกช้าและมันช้าจนเขาเริ่มรู้สึกกลัว


จีซู!”

คยองซูเอ่ยเร่งเร้าลูกน้องเสียงดังลั่น เมื่อเวลาที่เขาให้ไปมันเลยกำหนดมามากแล้ว ชายหนุ่มนั่งลงข้างเตียงสายตาจดจ้องใบหน้าซีดเผือดแล้วรู้สึกใจหาย อย่าเป็นอะไรไป สิ่งเดียวที่ดังก้องอยู่ในห้วงความรู้สึกของเขา ทำไมถึงได้รู้สึกใจหายแบบนี้ล่ะ เธอแค่เป็นไข้และใครๆก็เป็นไข้ได้ ทำไมเขาจะต้องเป็นกังวลมากมายขนาดนี้ด้วย!


ค่อกๆ

เสียงไอของคนตัวเล็กที่นอนหลับตาอยู่บนเตียงทำให้หัวใจของคยองซูกระตุกวูบ เธอไอทั้งๆที่หลับอยู่และเสียงไอมันบาดลึกเข้าไปข้างในหัว(ใจ)ของเขา


จีซู!”


คราวนี้บอร์ดี้การ์ดหนุ่มเจ้าของชื่อวิ่งพรวดพราดเข้ามาพร้อมซึงโฮและชายชราในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวกางเกงแสลกดีดำพร้อมกระเป๋าข้างที่มีสัญญาบวกแสดงเครื่องหมายวิชาชีพของเขา


เร็วเข้าเถอะครับหมอ

จีซูรู้สึกได้ว่าไอระอุจากร่างสูงของเจ้านายกำลังแผ่รังสีที่เรียกว่าอำมหิตออกมามากขึ้นเรื่อยๆ ถ้ายังช้ากว่านี้อีกสักวินาทีทั้งเขาที่เป็นบอร์ดี้การ์ด พี่ชายร่วมงานที่เป็นเลขาส่วนตัว หรือแม้กระทั่งหมอประจำตระกูลก็เถอะคงได้เรียงหน้ากันหางานใหม่แน่นอน


หมอปาร์คหรือปาร์คฮยอนแจหมอประจำตระกูลของคยองซูเดินเร็วๆ ไปนั่งลงอีกฝั่งของเตียง หมอชราละล่ำละลักเปิดกระเป๋าด้วยความร้อนรน

สายตา
! สายตาอำมหิตจากคุณชายใหญ่ของบ้านกำลังจดจ้องมาที่เขาอย่างไม่ลดละทำให้หมอชราถึงกับขนลุกเกรียว


มาครับผมช่วย

เสียงเรียบนิ่งที่แฝงไว้ซึ่งความร้อนใจของเลขาหนุ่มทำให้หมอปาร์ครู้สึกอุ่นใจขึ้นมา หมอชราหยิบเครื่องมือตรวจวัดอุณหภูมิร่างกายและเครื่องมือตรวจวัดการเต้นของหัวใจออกมา หมอชราส่งเครื่องมืออย่างแรกให้ซึงโฮเพื่อให้เลขาหนุ่มช่วยตรวจวัดอุณหภูมิร่างกายให้ร่างเล็กตรงหน้าเพื่อความรวดเร็ว ส่วนเขากำลังเสียบหูฟังเข้าหูมือเหี่ยวย่นยกที่ฟังและกำลังจะแนบมันไปที่อกของร่างตรงหน้า


เดี๋ยว!”

เสียงเยือกเย็นของคนที่นั่งแผ่รังสีอำมหิตตรงหน้าเรียกความตกใจจากสมาชิกในห้องทั้งหมดทันที คยองซูดึงเครื่องวัดอุณหภูมิจากมือซึงโฮมาอยากแรง ชายหนุ่มกดมันไปที่ข้างหูของคนตัวเล็กทันที การกระทำแปลกตาของเจ้านายทำเอาลูกน้องต่างวัยทั้งสามและสี่ที่เพิ่งถือถาดน้ำพร้อมผ้าขนหนูผืนเล็กเข้ามาต้องยืนมองกันตาปริบๆ


ตรวจสิหมอ!”


สมาชิกในห้องทั้งหมดที่เหลือต่างสะบัดความตกใจปนแปลกใจทิ้งไปแล้วกลับไปทำหน้าที่ของตัวเองต่อ สายตาของจีซูยังคงจ้องมองการกระทำของเจ้านายอยู่เนืองๆ สายตา ท่าทาง และการกระทำที่ในชีวิตการทำงานกับผู้ชายตรงหน้ามาถึง 5 ปีที่เขาแทบไม่เคยได้เห็นทำให้บอร์ดี้การ์ดหนุ่มลอบยิ้มอยู่ด้านหลัง สายตาของเขาละไปจากเจ้านายแต่ไปปะทะกับพี่ชายร่วมงานแทน บอดี้การ์ดหนุ่มก้มหน้างุดเมื่อเจอสายตาดุดันของอีกฝ่ายเพราะเขายิ้มเลยถูกดุด้วยสายตาแต่เขาอยากเดินไปกระซิบข้างๆ หูพี่ชายจริงๆว่าเขายิ้มเพราะอะไร


“42องศา!”

คยองซูตะโกนลั่นเมื่อตัวเลขดิจิตอลที่ปรากฏบนเครื่องมือตรวจวัดอุณหภูมิหยุดวิ่งที่ตัวเลขในสายตา


42องศา! อุณหภูมิปกติของร่างกายมันคือ 37 องศาแล้วนี่คนตัวเล็กของเขาตัวร้อนเป็นไฟถึงขั้น 42 องศาแบบนี้ โอกาสที่จะช็อกก็มีสูงมากพอๆ กับโอกาสที่ลูกน้องของเขาจะถูกไล่ออก!


ใช่ เขากำลังคาดโทษแม่บ้านที่โทรไปบอกอาการป่วยของเธอช้า ลีซึงโฮที่บอกต่อเรื่องอาการป่วยของเธอกับเขาช้า ชเวจีซูที่ไปตามหมอมาช้า และหมอปาร์คฮยอนแจที่มาช้าเหมือนกัน ทุกคนทำอะไรช้าไปหมด!


ถ้าแก้วกัลยาช็อก รู้ใช่ไหมว่าทุกคนจะโดนอะไร?











นิยายเรื่องนี้ไม่มีปุ๊บปัีบปล้ำ ปุ๊บปั๊บท้องนะคะ 
นิยายไรท์ไม่มีข่มขืน ไม่มีปลุกปล้ำค่ะ 
ทุกอย่างต้องค่อยเป็นค่อยไป 
พูดตามตรงถ้าวันนึงเกิดชีวิตจริงมีเหตุการณ์อย่างแก้วกัลยา 
รีดจะยอมพลีกายให้ผู้ชายที่ใช้เงินซื้อเราเพียงวันเดียวไหมค่ะ
ไม่จริงไหมค่ะ แก้วกัลยาก็เหมือนกัน




ไรท์ขอฝากเนื้อฝากตัวกับนิยายเรื่องนี้ด้วยนะคะ
มีอะไรติชมได้ รอคำแนะนำจากทุกๆ คนนะ
ขอบคุณค่ะ





ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ทุกการสนับสนุนจะเป็นแรงกำลังใจให้นักเขียนทุกคนมีแรงบันดาลใจในการเขียนนิยายเรื่องต่อไป เอรินขอบคุณทุกยอดวิว ยอดคอมเม้น และนักอ่านทุกๆ ท่านขอบคุณจากหัวใจนักเขียนตัวน้อย"

เอริณ


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha


จีซูน่ารัก ซึงโฮน่ากอด พระเอกน่าอ่อย555
โดย Anonymous | 11 months, 1 week ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
หลง💘❤คุณซึงโฮ กับคุณจีซู เข้าอย่างเต็มเปา
โดย Anonymous | 1 year, 6 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
จิดตามอย่างเหนียวแน่นค่ะ 🙌🙌🙌
โดย Anonymous | 1 year, 6 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
บอร์ดี้การ์ด กับ เลขา น่ารัก
โดย Anonymous | 1 year, 6 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha