ภรรยา(ว่าจ้าง)

โดย: เอริณ



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 13 : บทที่ 13 (100%)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป



(ต่อ)


มาแล้วหรอ?


ครับเจ้านายซึงโฮโค้งรับเล็กน้อย เลขาหนุ่มก้มหน้ารอฟังคำสั่งของเจ้านายอย่างตั้งใจ


เรื่องเอกสารการจดทะเบียนสมรสของฉันและแก้วกัลยาที่เกาหลีไปถึงไหนแล้วคยองซูถามพลางเอื้อมมือไปหยิบแฟ้มงานสีดำตรงหน้าที่ลูกน้องวางไว้ให้ขึ้นมาเซ็น


เรียบร้อยแล้วครับ

เมื่อได้ยินคำตอบที่น่าพอใจ ชายหนุ่มก็อดไม่ได้ที่จะอมยิ้ม เวลาที่เขาปล่อยผ่านให้ลาวงเลยมาแล้วเกือบสัปดาห์นับตั้งแต่คนตัวเล็กมาถึงเกาหลี เขาคิดว่ามันนานเกินไปแล้วถึงเวลาที่ภรรยาจ้างของเขาจะต้องทำงานจ้างให้สมราคาและค่าจ้างของเขาแล้ว


อืมดี งั้นพรุ่งนี้เอามาให้ฉันและแก้วกัลยาเซ็นได้เลย


ซึงโฮโค้งรับก่อนจะถอยหลังแล้วเดินออกมาเงียบๆ เลขาหนุ่มเดินตรงไปยังห้องครัวด้านหลังก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้ไม้ในห้อง


เห้อ เรื่องราวมันเริ่มจะวุ่นวายมากขึ้นไปทุกที

เพราะไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงและตัวเขาเองสามารถทำอะไรได้บ้าง เขาจึงเลือกจะมานั่งถอนหายใจให้เรื่องราววุ่นวายที่เจ้านายก่อโดยมีเขาร่วมมือ นับตั้งแต่แก้วกัลยามาถึงเกาหลีเขายังไม่ได้เห็นรอยยิ้มสดใสจากดวงตากลมมนคู่สวยคู่นั้นอีกเลย เธอไม่ยิ้ม ไม่หัวเราะ และเอาแต่เงียบ เก็บตัว ยิ่งมีอาการป่วยยิ่งทำให้เธอตรอมใจ


พี่ครับเสียงร้องเรียกคุ้นหูจากเจ้าของใบหน้าเปื้อนยิ้มทำให้เขาต้องหันไปสนใจ จีซูเดินตามเข้ามาในครัวด้วยใบหน้าขี้เล่นเช่นเคย


ว่าไง


เอ่อ เรื่องทะเบียนสมรสของคุณดอกแก้วกับ เอ่อ

จีซูหยุดประโยคคำถามของตัวเองเอาไว้แค่นั้น บอร์ดี้การ์ดหนุ่มไม่กล้าเอ่ยถึงคนที่น่าเกรงกลัวแม้กระทั่งชื่ออย่าง คิมคยองซู เจ้านายจอมเผด็จการของพวกเขา


เจ้านาย

ซึงโฮช่วยต่อประโยคของน้องชายให้ด้วยความไม่เต็มใจ เลขาหนุ่มมองใบหน้าหล่อใสของน้องชายแล้วส่ายหน้าแทนความรู้สึก อีกคนก็น้องชาย อีกคนก็เจ้านาย จะสงสารใครดีเขาถึงจะไม่รู้สึกลำเอียง


ครับ ไปถึงไหนแล้ว


เรียบร้อยแล้วทนายจุนจัดการทุกอย่างเสร็จตั้งแต่วันแรกที่เจ้านายกลับมาถึงเกาหลีแล้วด้วยซ้ำเพียงแต่ฉันยังไม่มีโอกาสบอกเจ้านายเท่านั้นเอง

คำตอบของพี่ชายทำให้จีซูหน้าเสีย ใบหน้าที่เคยเปื้อนยิ้มเศร้าหมองลงทันที เลขาหนุ่มถอนหายใจยาวเหยียดเมื่อเห็นอาการของน้องชายร่วมงาน เขารู้ดีว่าอีกฝ่ายกำลังรู้สึกอะไร สงสาร ไม่สิ เป็นห่วงผู้หญิงตัวเล็กคนนั้น


จีซูแกควรหยุดความรู้สึกของแกเอาไว้แค่เจ้านายกับลูกน้อง ตราบใดที่คุณแก้วกัลยายังมีชื่อในทะเบียนสมรสของเจ้านายแกไม่มีสิทธิ์แม้กระทั่งคิดถึง…”


ผมรู้ครับพี่


ทั้งสองคนถอนหายใจออกมาพร้อมกันไม่รู้ว่าทำไมทั้งๆที่ไม่เคยเห็นด้วยกับการพรากคู่รักหรือแย่งชิงคนรักขงใครแต่เขาสองคนก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากยืนมองเจ้านายของตัวเองทำผิดศีลธรรมต่อไป มิหนำซ้ำยังร่วมมือด้วยอีก แม้ลึกๆจะกลัวบาปกรรมตามมาทันในเร็ววันแต่


เห้อ

คนเป็นพี่ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย เขารู้ว่าแก้วกัลยาเป็นผู้หญิงที่มีเสน่ห์ ความจริงใจและรอยยิ้มของเธอทำให้คนรอบข้างมีความสุขและรู้สึกอบอุ่น แต่ต่อให้เธอมีเสน่ห์แค่ไหนพวกเขาสองคนก็ไม่มีสิทธิ์แม้กระทั่งนึกถึงรอยยิ้มของเธอด้วยซ้ำ

แก้วกัลยาคือผู้หญิงต้องห้าม เธอมีเจ้าของแล้วและเจ้าของของเธอก็ร้ายแสนร้ายและพวกเขาไม่มีอะไรเทียบติด เลขาหนุ่มลอบถอนหายใจอีกครั้งเมื่อคิดว่าตัวเองเริ่มจะรู้สึกเปลี่ยนไปตามคนอื่นๆ บ้างแล้ว


ผมกำลังพยายามครับ

จีซูบอกเสียงเบาหวิวก่อนที่บอร์ดี้การ์ดหนุ่มจะก้มหน้าแล้วเดินออกไปจากห้องครัว เขารู้ตัวดีว่าสิ่งที่พี่ชายกำลังกลัวคืออะไรแต่เขาอยากจะบอกเหลือเกินว่าถึงเขาจะ รัก หรือ ชอบ แก้วกัลยาแค่ไหนเขาก็ไม่คิดจะทรยศต่อความไว้ใจของผู้ชายที่ให้ทุกอย่างแก่เขาอย่าง คิมคยองซู หรอก เขารักและเทิดทูนเจ้านายเหนือสิ่งอื่นใดไม่ใช่แค่ให้เงินเดือนแต่ผู้ชายที่หลายคนบอกว่า ไม่มีหัวใจ คนนั้นให้พวกเขามากกว่าเงินแต่ผู้ชายคนนั้นให้ชีวิตใหม่ที่บอดี้การ์ดหนุ่มไม่คิดว่าชาตินี้คงจะไม่มีใครหยิบยื่นให้พวกเขาได้อีก

 


ประเทศไทย 03.00 น.


ไอ้ใหญ่เป็นอะไรไปวะ ดื่มเอาดื่มเอาเดี๋ยวก็เมาตายหรอก

เสียงทุ้มติดแข็งของ นาวิน พร้อมกับที่ชายหนุ่มเขย่าร่างใหญ่ที่กำลังฟุบหน้ากับเคาร์เตอร์บาร์อย่างหมดสภาพ


อย่ามายุ่ง!”พิศาลสะบัดมือของเพื่อนรักทิ้งอย่างแรง ชายหนุ่มฟุบหน้าลงอีกครั้ง


แม่แกให้ฉันมาตามคำพูดประโยคนี้ของเพื่อนทำให้พิศาลต้องเงยหน้าแดงกร่ำขึ้น ดวงตาคู่คมปรือมองหน้าเพื่อนรักอย่างรู้สึกผิด


มะ แม่หรอ?


เออ

นาวินตะโกนลั่นพร้อมกระชากคอเสื้อของเพื่อนจนร่างใหญ่ที่สภาพใกล้เคียงกับคำว่าศพถลาตามขึ้นมาอย่างแรง ชายหนุ่มขบกรามแน่นก่อนจะเอ่ยต่อเสียงดัง


เป็นอะไรไปวะ สภาพแกตอนนี้อย่างหมา แค่ถูกผู้หญิงทิ้งถึงกับทำตัวตกต่ำไร้สติไร้ความคิดขนาดนี้เลยหรอ ตื่นสักทีสิวะไอ้ใหญ่ แม่แกใจจะขาดตายอยู่แล้วหายหัวไปตายที่ไหนก็ไม่บอกท่าน ไอ้บ้าเอ้ย!”

นาวินปล่อยร่างปวกเปียกของเพื่อนทิ้งอย่างไม่ใยดี สายตาคู่ดุจดจ้องเพื่อนรักที่คบหากันมาทั้งชีวิตอย่างคาดโทษ พิศาลซวนเซไปมาก่อนจะล้มลงที่เก้าอี้ตัวเดิม ชายหนุ่มก้มหน้านิ่งเมื่อได้ยินคำพูดบาดแทงหัวใจของเขา แววตาคู่คมไหววูบก่อนจะปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาอีกครั้ง


ฮึก แกก็พูดได้ แกยังมี 'เข็มหอม' อยู่ข้างๆนิ แต่ฉัน ฉันเสียแก้วไปแล้ว ได้ยินไหมว่าฉันเสียแก้วกัลยาไปแล้ว!”

นาวินพ่นลมหายใจออกมาแรงๆชายหนุ่มกำหมัดแน่นเมื่อได้ยินคำพูดไร้ค่าจากปากของเพื่อนรัก ทั้งๆ ที่พิศาลนั้นเป็นคนที่เข้มแข็งและมองโลกในแง่ดี เป็นสุภาพบุรุษ เขารับรู้มาตลอดว่าเพื่อนรักรักและเทิดทูนแก้วกัลยามากแค่ไหน ทั้งรักทั้งให้เกียรติและแก้วกัลยาเองก็ดูจะรักเพื่อนของเขามากเหมือนกัน แต่เมื่ออาทิตย์ที่แล้วอยู่ๆก็เกิดเรื่องช็อกรุ่นเมื่ออยู่ๆ ก็มีข่าวลือเรื่องงานวิวาห์ของแก้วกัลยาและพิศาลถูกยกเลิกแต่ข่าวที่ทำให้เขาต้องช็อกมากไปกว่านั้นคือการที่เพื่อนรักยอมรับเต็มอกทั้งน้ำตาว่าเลิกรากับแฟนสาวที่คบกันมา 5 ปีไปแล้ว ที่สำคัญเพื่อนของเขายังพูดไปร้องไห้ไปว่าเธอแต่งงานจดทะเบียนสมรสกับผู้ชายต่างชาติไปแล้ว


ไอ้ใหญ่ ฉันไม่รู้หรอกนะว่าแกเจ็บปวดแค่ไหนแต่ที่ฉันรู้คือถ้าแกเจ็บ แม่แกเจ็บกว่าแกหลายเท่า!”

พิศาลยกมือปาดน้ำตาตัวเองลวกๆ ชายหนุ่มสะอึกสะอื้นอย่างน่าสงสาร เสียงสะอื้นพร้อมสภาพของเพื่อนทำให้นาวินรู้สึกเวทนาเพื่อนขึ้นมาอีกหลายเท่า ชายหนุ่มลอบถอนหายใจเมื่อคิดถึงความเป็นจริงที่ว่าถ้าเกิดวันนึงเขาเองต้องสูญเสีย เข็มหอม ไปบ้าง

เขาเองก็คงมีสภาพเป็นศพเดินได้เช่นเพื่อนแน่นอน นาวินปรายตาไปมองที่บานประตูของร้านเมื่อคิดถึงผู้หญิงที่เขารำพึงหา 
เข็มหอม เพียงนภา มันคงเหมือนชีวิตถูกดึงวิญญาณออกไปราวกับว่าอยู่ได้เพียงเพราะหายใจเท่านั้นแต่หัวใจหยุดเต้นไปแล้ว


กลับบ้านก่อนเถอะใหญ่ ไม่ว่าแกจะเจ็บปวดยังไง ผู้หญิงอีกคนที่นั่งรอแกทั้งคืนก็ยังอยู่ข้างๆ แกนะ

นาวินเดินไปตบไหล่เพื่อนรักเบาๆ ชายหนุ่มพยุงร่างของเพื่อนขึ้นก่อนจะพาร่างไร้วิญญาณที่มีสภาพไม่ต่างจากศพเดินได้เพื่อออกจาก ‘Haven Bar’  ผับชื่อดังที่พิศาลมาซุกหัวอยู่นานเป็นอาทิตย์


นาวินพาร่างของเพื่อนรักกลับมาที่ลานจอดรถโดยมีการ์ดสองสามคนของผับช่วยกันพยุงมาอีกแรง พิศาลมีสภาพที่ใครเห็นก็คงต้องอุทานออกมาเหมือนกันว่า เมาเหมือนหมา ชายหนุ่มที่เคยอบอุ่น มีแต่รอยยิ้ม กลายเป็นผู้ชายบ้าที่เอาแต่ดื่มเหล้าเมาหัวราน้ำ ร้องไห้พร่ำเพ้อไร้สติ ชายหนุ่มทั้งสี่ช่วยกันพยุงร่างใหญ่ไร้สติของพิศาลมาถึงรถเก่งสีดำของนาวินในที่สุด ชายหนุ่มหันไปขอบคุณการ์ดของผับที่ช่วยเขาพาเพื่อนกลับมาที่รถและไม่ลืมให้ทริปแทนน้ำใจของพวกเขาไปด้วย


เข็ม!”

นาวินเคาะกระจกเรียกแฟนสาวแต่ไม่มีเสียงตอบรับ เขาเพ่งมองเข้าไปด้านในรถก่อนจะขมวดคิ้วเมื่อไม่พบคนตัวเล็กที่เขาสั่งให้รอในรถ นาวินเริ่มรู้สึกห่วงปนหวาดกลัวเมื่อไม่เห็นแฟนสาวนั่งรอในรถตามคำสั่งเพราะเขารู้ดีว่าเข็มหอมแฟนสาวของเขานั้นค่อนข้างเรียบร้อยและอ่อนต่อโลกเขาเกรงว่าเธอจะโดนพวกขี้เมาที่มาเที่ยวผับแห่งนี้มาเกาะแกะเขาจึงได้ตัดสินใจสั่งให้เธอรอเขาอยู่ในรถเท่านั้น


พี่วินค่ะ

เสียงหวานใสตะโกนเรียกเขาจากอีกฝั่งก่อนที่ร่างเล็กจะวิ่งตรงเข้ามาหาด้วยในหน้าตื่นกลัว พิศาลมองกลับไปทางด้านหลังที่แฟนสาววิ่งออกมาด้วยความสงสัย ชายหนุ่มรู้สึกไม่ดีเมื่อความรู้สึกเจ็บแปลบที่อกทำให้เขาต้องตกใจ


เข็มไปไหนมาค่ะนาวินเอ่ยถามพลางมองใบหน้าหวานที่มีเม็ดเหงื่อซึมผุดใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นกลัวจนเขาสงสัย


อะ เอ่อ หนูไปห้องน้ำมาน่ะค่ะ เรากลับกันเลยนะคะ

ปลายเสียงอ่อนลงจนเขารู้สึกได้พูดจบร่างเล็กก็เดินไปเปิดประตูรถด้านหลังเพื่อให้เขาได้วางร่างไร้สติของเพื่อนลงไป นาวินวางร่างของพิศาลลงที่เบาะอย่างเบามือ ชายหนุ่มมองสภาพเพื่อนรักอีกครั้งก่อนจะถอนหายใจออกมาหนักๆ


สภาพดูไม่ได้เลยวะ

นาวินบ่นเบาๆก่อนจะหันหน้ากลับมาหาแฟนสาวแต่เมื่อมองกลับมาเขากลับเห็นว่าแฟนสาวยังคงมองไปยังสถานที่ที่เธอเพิ่งวิ่งออกมา นาวินย่นคิ้วก่อนจะมองตามสายตาของแฟนสาวไป เขาขมวดคิ้วเข้มก่อนจะหรี่ตาเพ่งมองไปยังเงาดำที่กำลังเดินออกมาจากมุมนั้น


เข็ม?นาวินเอ่ยเรียกแฟนสาวก่อนจะก้มลงมองเสี่ยวหน้าที่กำลังหันกลับมามองเขาอย่างตกใจ


ค่ะพี่วิน?เข็มหอมใจหายวับเมื่อได้ยินเสียงแข็งๆของแฟนหนุ่ม หญิงสาวรีบหันกลับมาด้วยกลัวว่าเขาจะเห็นใครบางคนที่ทำให้เธอต้องวิ่งหน้าตื่นออกมาหาเขา 


ขึ้นรถดีกว่านะคะ

นาวินเปิดประตูรถฝั่งข้างคนขับให้แฟนสาวก่อนจะดันร่างเล็กให้เข้าไปด้านใน เขาจัดการปิดประตูรถให้เธอก่อนจะเดินอ้อมไปยังฝั่งคนขับแต่ขายังไม่ทันก้าวไปไหนได้เงาดำที่เขาเห็นลางเลือนก็เคลื่อนตัวออกมาจากมุมมืด เขาเพ่งสายตาไปที่เงาดำนั้นก่อนจะหรี่ตามองอย่างสงสัย


ใครอยู่ตรงนั้น?


ผู้ชายผมสีน้ำตาลทอง รูปร่างสูงใหญ่ ใบหน้าหล่ออ่อนวัย เดินช้าๆออกมาพร้อมล้วงมือลงไปในกระเป๋ากางเกงยกยิ้มที่มุมปากก่อนจะยกมืออีกข้างขึ้นแล้วโบกไปมาให้เขาอย่างทักทาย คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเมื่อเขาไม่เข้าใจในการกระทำของผู้ชายแปลกหน้าคนนี้


พี่วินค่ะ?

นาวินสะดุ้งก่อนจะละสายตาจากผู้ชายตรงหน้า ชายหนุ่มขานรับแฟนสาวด้วยการชะโงกหน้าเข้าไปในรถแล้วทิ้งตัวลงนั่งที่นั่งคนขับ ใบหน้าหล่อเครียดขึงขึ้นเล็กน้อยเมื่อมองเห็นสายตาตื่นกลัวของแฟนสาว เขาปลายตามองคนตัวเล็กข้างๆ เมื่อรับรู้ว่าเธอเงียบผิดปกติ เข็มหอมยังคงมองไปที่มุมนั้น มุมที่เธอวิ่งออกมา มุมที่เขาเห็นผู้ชายใบหน้าอ่อนวัยคนนั้นโบกมือทักทาย ความสงสัยผุดพรายขึ้นมาในหัวให้เขารู้สึกกังวล ผู้ชายคนนั้นเป็นใคร แล้วเกิดอะไรขึ้น แต่


นาวินสะบัดหัวไล่คำถามมากมายนั้นทิ้ง ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะขับเคลื่อนรถยนต์คู่ใจออกจากลานจนรถของผับแห่งนี้สักที

 


ใหญ่ลูกแม่!”

เสียงตะโกนลั่นด้วยความดีใจพร้อมใบหน้าเปื้อนน้ำตาของคุณพิมพ์พามารดาของพิศาลทำให้ร่างไร้สติเริ่มได้สติ พิศาลโผกายเข้าหาร่างของหญิงสูงวัยตรงหน้าทันที


แม่!”ชายหนุ่มปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมาอีกครั้ง


แม่ครับ ผมขอโทษ

หญิงสูงวัยร้องไห้ออกมาเช่นกัน หัวใจของคนเป็นแม่เจ็บปวดขึ้นมาเมื่อเห็นน้ำตาของลูกชาย ยิ่งรู้ว่าที่ลูกชายต้องร้องไห้แทบขาดใจแบบนี้เพราะใครและเพราะอะไร เธอยิ่งแทบจะหยุดหายใจ มันเพราะเธอที่พิศาลต้องสูญเสียผู้หญิงที่ชายหนุ่มรักไปมันก็เพราะเธอเพราะลูกชายอีกคนของเธอ น้องชายที่ไม่เอาไหนที่ทำให้พ่อแม่และพี่ชายต้องเดือดร้อนมาโดยตลอด


ไม่เป็นไรนะลูก แม่อยู่นี้แล้ว

หญิงสูงวัยกอดปลอบลูกชายที่รักแน่นขึ้น หัวใจราวถูกควักออกไปเหยียบย่ำจนไม่เหลือชิ้นดี พิศาลไม่ตอบอะไรชายหนุ่มปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมาอย่างไม่อายใคร เขากอดมารดาผู้เป็นที่พึ่งสุดท้ายแน่น อ้อมกอดจากผู้หญิงที่ไม่เคยทอดทิ้งเขาไปไหน ผู้หญิงที่เฝ้าดูแลถะนุถนอมหัวใจของเขามาอย่างดี แม้ชายหนุ่มจะรู้ดีว่ายิ่งเขาร้องไห้ เจ็บปวด หรือเสียใจ มารดาที่รักเขายิ่งกว่าสิ่งใดคงจะเจ็บปวด เสียใจมากกว่าเขาหลายเท่านักแต่วันนี้เขายังไม่พร้อมจะเข้มแข็งหัวใจของเขาแตกสลายไปแล้ว มันยากเหลือเกินที่เขาจะเข้มแข็งขึ้นมาในเวลาไม่กี่วัน แผลใจที่สดใหม่ยังคงเจ็บปวดและแสบร้อนอยู่ทุกวินาทีที่เขาคิดถึงเธอแก้วกัลยา


สวัสดีครับแม่นาวินยกมือไหว้มารดาของเพื่อนรักหลังจากทั้งสองกอดปลอบใจกันได้สักพัก หญิงสุวไหว้ยกมือรับไว้ก่อนจะเดินเข้าไปกอดเพื่อนรักของบุตรชายเพื่อขอบคุณ


ขอบใจวินมากนะลูกที่ไปพาใหญ่กลับมาส่งบ้าน แม่ขอบคุณลูกมากนาวินคลายกอดจากหิงสุงวัยที่เป้นเสมือแม่อีกคนแล้วยิ้มตอบ


ไม่เป็นไรครับแม่ ไอ้ใหญ่มันเป็นยิ่งกว่าเพื่อนของผม นี่ไอ้วิทย์ก็ย้ำนักย้ำหน้าว่าให้ผมไปรับไอ้ใหญ่ให้ได้ รายนั้นกลับตัวเป็นคนดีแล้วเลยกลัวว่าเพื่อนจะซ้ำรอยตัวเองเหมือนกันครับ

นาวินกล่าวถึงความห่วงใยจากเพื่อนอีกคน วรวิทย์ เพื่อนรักอีกคนที่ตอนนี้เดินทางไปทำงานที่ต่างจังหวัดได้หลายเดือนแล้วตั้งแต่น้องสาวของอีกฝ่ายแต่งงาน เขาก็ไม่เคยเห็นเพื่อนรักคนนี้นอกลู่นอกทางอีกเลย ทั้งๆ ที่แต่ก่อนวรวิทย์นั้นติดการพนันอย่างหนักแต่ทุกวันนี้ตั้งแต่มีน้องเขยเป็นตำรวจแม้จะลาออกจากตำรวจมาสักพักแล้วแต่วรวิทย์ก็ไม่มีท่าทีจะกลับไปทำตัวเหลวไหลอีก ยิ่งตอนนี้อีกฝ่ายกำลังจะได้อุ้มหลานยิ่งไม่มีวี่แววว่าจะกลับมาเหลวไหลที่เมืองหลวงอีกเลย


พูดถึงวิทย์แม่อยากให้วิทย์เป็นคนมาเตือนสติใหญ่จริงๆ เพราะเมื่อก่อนใหญ่เคยเตือนสติวิทย์ได้ แม่เลยอยากให้วิทย์กลับมาเตือนสติใหญ่บ้างเผื่อว่าลูกชายของแม่จะคิดได้อย่างวิทย์เขาท้ายประโยคหญิงสูงวัยปรายตาไปมองสภาพบุตรชายที่นอนหมดแรงบนโซฟาด้วยน้ำตาคลอเบ้า


ใหญ่มันเข้มแข็งครับ มันจะดีขึ้นในอีกไม่นาน แม่อย่างห่วงเลยครับ แค่เราอยู่ให้กำลังใจมันข้างๆ แบบนี้ ผมเชื่อว่ามันจะดีขึ้นครับแค่ตอนนี้แผลใจของมันยังสดอยู่มากมันเลยยังทำใจไม่ได้ เราต้องเชื่อในตัวของมันครับ ไอ้ใหญ่มันจะต้องกลับมายิ่งใหญ่เหมือนชื่อของมันครับ

นาวินมองใบหน้าเหี่ยวย่นของหญิงสูงวัยที่เปรียบเสมือนมารดาคนที่สองของเขาอย่างให้กำลังใจ ความเจ็บปวดครั้งนี้ของพิศาลยิ่งใหญ่และคงต้องใช้เวลาอีกนานกว่าเพื่อนรักของเขาจะดีขึ้น อาจจะเป็นเดือนหรือบางทีเขาคิดว่าอาจจะเป็นปี พิศาลรักแก้วกัลยามาก รักมากจนเขายังไม่อยากจะเชื่อจนวันที่เพื่อนรักของเขาถูกทิ้ง ผู้ชายเข้มแข็ง อบอุ่นที่เคยเป็นสุภาพบุรุษกลายเป็นผู้ชายขาดสติ ขี้เมา และเหลวไหลจนเขาเวทนา

พิศาลเคยออกปากกับเขาว่าแก้วกัลยาคือชีวิตทั้งหมดที่เหลือของตัวเอง แล้ววันนี้เพื่อนรักของเขาถูกชีวิตที่เหลือทอดทิ้งไปแล้วชีวิตที่เหลือของพิศาลจะยังหายใจต่อไปได้อย่างไรกัน เขาเองก็จนปัญญาไม่รู้ว่าจะหาเหตุผลอะไรมาทำให้เพื่อนรักรู้สึกดีขึ้น ขนาดตัวเขาเองลองคิดเล่นๆว่าถ้าวันนึงตัวเองต้องสูญเสียเข็มหอมไปบ้างเขาเองจะมีสภาพมากหรือน้อยกว่าพิศาลเขาเองยังไม่แน่ใจ


เราทุกคนต้องเชื่อในตัวของใหญ่ครับแม่ ใหญ่จะต้องเข้มแข็งและกลับมาเป็นคนเดิมในไม่ช้าครับ

บอกออกไปอย่างให้กำลังใจคนอื่นๆ ทั้งๆ ที่ตัวเองยังไม่แน่ใจในคำพูดเลยด้วยซ้ำ เขาได้แต่หวังในใจว่าอีกไม่นานพิศาลจะกลับมาเป็นพิศาลคนเดิมได้ และเขาหวังว่าเพื่อนรักของเขาคงจะใช้เวลาไม่นานอย่างที่เขากังวล การสูญเสียความรักไปมันอยากที่จะทำใจไม่ว่าจะจากเป็นหรือจากตายก็ทรมานไม่ต่างกัน


การจากลาไม่ว่าจะจากเป็นหรือจากตายมันก็เจ็บปวดด้วยกันทั้งนั้น ต่างกันแค่จากเป็นเจ็บมากหรือเจ็บน้อยขึ้นอยู่กับเวลาแต่จากตายไม่มีคำว่าเจ็บมากหรือเจ็บน้อยมีแต่คำว่าเจ็บปวดเท่านั้น










อยากให้พิศาลมีโอกาสทวงคืนคนรักบ้าง
งานหน้าเขากำลังจะกลับมา!



ไรท์ขอฝากเนื้อฝากตัวกับนิยายเรื่องนี้ด้วยนะคะ
มีอะไรติชมได้ รอคำแนะนำจากทุกๆ คนนะ
ขอบคุณค่ะ




ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ทุกการสนับสนุนจะเป็นแรงกำลังใจให้นักเขียนทุกคนมีแรงบันดาลใจในการเขียนนิยายเรื่องต่อไป เอรินขอบคุณทุกยอดวิว ยอดคอมเม้น และนักอ่านทุกๆ ท่านขอบคุณจากหัวใจนักเขียนตัวน้อย"

เอริณ


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha


พระเจ้าอารมณ์อ่ะ พี่ใหญ่ดีอ่ะ😂
โดย Anonymous | 11 months, 1 week ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ดอกแก้ว ดีมากค่ะต้องมีการแก้เผ็ดพระเอกเราบ้าง
โดย Anonymous | 1 year, 6 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
😂😂😂😂😂
โดย Anonymous | 1 year, 6 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha