ภรรยา(ว่าจ้าง)

โดย: เอริณ



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 15 : บทที่ 15 (50%)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป




บทที่ 15 พลัดพรากแต่พบเจอ


ประเทศไทย 01.00 น.


กริ๊ง


เสียงเรียกเข้าของมือถือทำให้ชายหนุ่มที่กำลังครุ่นคิดได้สติ พิศาลชะงักมือที่กำลังจับแก้วเครื่องดื่มแอลกอฮอล์เอาไว้ ก่อนล้วงหยิบสิ่งที่กำลังสั่นสะเทือนในกระเป๋าออกมา


ไอ้วิทย์ ชื่อของคนโทรเข้าทำให้ชายหนุ่มขมวดคิ้วเข้ม


ไอ้วิทย์หรือวรวิทย์คือเพื่อนสนิทอีกคนของเขา ชายหนุ่มจำได้ดีว่าอีกฝ่ายไปทำงานอยู่ที่ต่างจังหวัดและนานๆ ทีถึงจะติดต่อกลับมาหาเพื่อน เพื่อไม่ให้ตัวเองสงสัยไปมากกว่านี้ชายหนุ่มกดรับสายของเพื่อนทันที


ไอ้ใหญ่!”

เสียงตะโกนเรียกชื่อที่ฟังดูร้อนรนผิดปกติของวรวิทย์ทำให้พิศาลขมวดคิ้วหนักขึ้น ชายหนุ่มยังไม่ทันได้เอ่ยตอบหรือขานรับอีกฝ่ายก็รัวสิ่งที่ตัวเองต้องการแจ้งออกมาทันที


ไอ้วินถูกยิง!”


พรึบ!


ว่าอะไรนะ!”


พิศาลลุกพรวดขึ้นทันทีเมื่อได้ยิน ชายหนุ่มกำโทรศัพท์มือถือแน่น หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ความรู้สึกวูบโหวงในอกแล่นเข้ามาทันที ชายหนุ่มพยายามบอกตัวเองว่าสิ่งที่ได้ยินคือเรื่องตลกที่เพื่อนอาจจะนำว่าล้อเล่นอย่างเคย แต่วรวิทย์นั้นไม่เคยเอาความเป็นความตายของเพื่อนมาล้อเล่นแบบนี้


ไอ้วินถูกยิง เข็มหอมถูกตีหัว ตอนนี้สองคนนั้นอยู่ที่โรงพยาบาลXXX แกรีบมาด่วน ฉันก็กำลังจะไป


สิ้นสุดคำบอกเล่าของวรวิทย์พิศาลไม่รีรอชายหนุ่มรีบจ่ายค่าเครื่องดื่มทันทีก่อนจะพุ่งออกจากร้านไปยังจุดหมายที่หัวใจของเขาไปถึงก่อนแล้ว


ตลอดเส้นทางของการขับรถมายังโรงพยาบาลพิศาลได้แต่ครุ่นคิดถึงใบหน้าของเพื่อนพร้อมคำพูดสุดท้ายที่อีกฝ่ายทิ้งไว้ให้เขาได้คิด นาวินคือเพื่อนสนิทที่คบหากันมาทั้งชีวิต ชายหนุ่มมีนิสัยใจคอที่ดีแต่จะติดตรงข้อเสียที่อีกฝ่ายขี้หึงและควบคุมอารมณ์ไม่ค่อยได้ โมโหร้าย หลายครั้งที่เขาเห็นเพื่อนลงไม้ลงมือกับแฟนสาวถึงขั้นเลือดตกยางออกแต่นั้นก็นานมาแล้วเพราะตั้งแต่เมื่อสองปีที่แล้วที่เข็มหอมสูญเสียทุกอย่างไป ชายหนุ่มก็เห็นเพื่อนชายเปลี่ยนไปกลายเป็นผู้ชายใจเย็น อบอุ่นและทุ่มเททุกอย่างเพื่อแฟนสาวอย่างไม่น่าเชื่อ


ไอ้วินอย่าเป็นอะไรไปนะเว้ย


พิศาลเร่งฝีเท้าเพื่อให้ตนเองไปถึงจุดหมายให้เร็วขึ้น ทุกก้าวที่เดินไปคำพูดของนาวินก็ฉายวนเข้ามาให้หัวของเขาตลอดเวลา


ถ้ารักเขามากก็ตามเขาไปสิ ถ้าไม่มั่นใจว่าเขารัก ยังรัก หรือว่าไม่รักแล้ว ก็ไปดูให้เห็นกับตา ไปถามให้รู้แก่ใจ


ไอ้ใหญ่!”

เสียงตะโกนของวรวิทย์ทำให้พิศาลชะงักฝีเท้า ชายหนุ่มมองเห็นผู้คนคุ้นตามากมายที่กำลังยืนตัวสั่น ร้องไห้กันระงมอยู่ที่หน้าห้องฉุกเฉิน หัวใจของคนเป็นห่วงเพื่อนกระตุกวูบเมื่ออยู่ๆ ความรู้สึกกลัวการสูญเสียก็หวนกลับมาให้เขานึกถึง คำพูดเชิงบอกลาของอีกฝ่ายฉายวนกับมาให้เขาได้กังวลอีกครั้ง


การจากลาไม่ว่าจากเป็นหรือจากตายมันก็เจ็บปวดด้วยกันทั้งนั้น ต่างกันแค่

จากเป็นเจ็บมากหรือเจ็บน้อยขึ้นอยู่กับเวลาแต่จากตายไม่มีเจ็บมากเจ็บน้อยมีแต่เจ็บปวดเท่านั้น


ไอ้วิทย์เกิดอะไรขึ้น แล้วไอ้วินเป็นยังไงบ้าง เข็มหอมล่ะ นี่มันเรื่องอะไรกันวะ


พิศาลถามอย่างคนไม่มีสติ เสียงร้องไห้ของมารดาและน้องสาวของเพื่อนทำให้เขาไม่เหลือสติ ชายหนุ่มรัวคำถามที่ติดค้างในใจออกไปอย่างควบคุมไม่ได้ แม้นาวินจะเป็นคนควบคุมอารมณ์ไม่เก่งแต่อีกฝ่ายไม่ใช่พวกชอบใช้ความรุนแรงยิ่งมีแฟนสาวไปด้วย เขาคิดว่าไม่มีทางที่เพื่อนรักจะทำอะไรที่มันเสี่ยงต่อความปลอดภัยของทั้งคู่แน่!


ไอ้วินมันโดนลูกหลงของพวกวัยรุ่นตีกันในงานกาชาดของจังหวัด เข็มหอมถูกตีหัว ตอนนี้ตำรวจหาตัวคนร้ายอยู่ ฉันให้น้องเขยช่วยอีกแรงแต่ได้ยินว่าคนร้ายน่าจะเป็นสมาชิก Darken วะ


พิศาลนิ่งราวกับถูกสาปเมื่อได้ยินรายชื่อของกลุ่มคนที่เพื่อนคิดว่าน่าจะเป็นคนร้าย Darken คือกลุ่มคนที่มีอิทธิพล สมาชิกในกลุ่มเลวร้ายโหดเหี้ยมเกินกว่าที่เขาจะพรรณนาได้ ยิ่งไปกว่านั้นกลุ่มนี้ยังมีลูกคนใหญ่คนโตและพวกผู้มีอิทธิพลเป็นสมาชิกและคอยช่วยเหลือถ้าหากเพื่อนของเขาถูกคนในกลุ่มหรือสมาชิกของกลุ่มๆ นี้ยิงขึ้นมาจริงๆ ความหวังที่จะจับตัวคนร้ายมาลงโทษคงเท่ากับศูนย์


แน่ใจหรอวะว่าเป็นพวกนั้นถึงพวกนั้นจะมีอิทธิพลแต่พวก ห้องมืด มันไม่ทำอะไรโจ่งแจ้งแบบนี้นี่หว่า


หวังว่าจะเป็นแบบนั้น และหวังว่าไอ้วินจะไม่เป็นอะไร


พิศาลมองใบหน้าของวรวิทย์ด้วยความรู้สึกเดียวกัน เป็นห่วงความรู้สึกที่เกาะกินหัวใจ ในเวลาที่เขาไม่เหลือใคร สูญเสียอะไรไปหลายอย่างก็มีเพื่อนคนนี้คอยเตือนสติ คอยด่าทอแต่ก็ให้กำลังใจตลอด ไม่รู้ว่าเวรกรรมหรืออะไรทำไมชีวิตของเพื่อนเขาถึงต้องเป็นแบบนี้ รวมทั้งตัวของเขาเองด้วย ทำไมนะ ทำไม!

 

5 ชั่วโมงผ่านไป


แอ๊ด

ประตูห้องฉุกเฉินเปิดออกพร้อมกับบุรุษพยาบาลเข็นเตียงคนไข้ออกมา ภาพใบหน้าสวยซีดเซียวที่มีผ้าพันแผลพันรอบศีรษะเอาไว้ ร่างกายเต็มไปด้วยสายน้ำเกลือกำลังถูกเข็นเลยผ่านไป พิศาลผ่อนลมหายใจออกมาเมื่อพบว่าแฟนสาวของเพื่อนสนิทปลอดภัยดีแล้ว ใบหน้าสวยที่ซีดเซียวแต่ยังพอมีสีเลือดทำให้เขาใจชื้นขึ้นมาบ้าง ร่างเล็กถูกเข็นผ่านไปก่อนที่ชายหนุ่มในชุดกาวน์สีขาวจะเดินตามออกมา คนอื่นๆที่ต่างตั้งตารอก็ลุกพรวดขึ้น มารดาของนาวินที่เพิ่งได้สติถลาเข้าไปหาคนที่เขารู้สึกว่าเป็นเหมือนเทวดาทันที


คุณหมอค่ะแล้วลูกชายดิฉันล่ะค่ะ

มารดาของนาวินเอ่ยถามโดนไม่สนใจร่างเล็กของแฟนสาวของลูกชายสักนิด หญิงสูงวัยเอื้อมมือไปจับแขนของคุณหมอหนุ่มอย่างร้อนรน


เอ่อ หมอเสียใจด้วยนะครับ ฝ่ายชายเสียชีวิตแล้วครับ

ราวกับมีฟ้าผ่าลงมากลางห้อง ทุกอย่างราวกับดับมืดลงทันที วรวิทย์ทรุดลงที่เก้าอี้ตัวที่เขาเคยนั่งทั้งๆ ที่อีกฝ่ายเพิ่งจะลุกขึ้นยืนได้เมื่อไม่กี่วินาทีที่แล้ว มันเหมือนกับว่าโลกหยุดหมุน ทุกอย่างหยุดนิ่ง


ไม่จริง!”


เสียงกรีดร้องของหญิงสูงวัยพร้อมกับร่างท้วมที่อ่อนระทวยลงในอ้อมกอดของสามีทำให้พิศาลกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ไหว ชายหนุ่มเม้มปากแน่นก่อนที่น้ำตาลูกผู้ชายจะไหลออกมาช้าๆ ความรู้สึกตีบตันในอกทำให้ความเจ็บปวดเท่าทวีคูณขึ้นไปอีกหลายเท่า เสียงร้องไห้ของคนอื่นๆ เริ่มดังขึ้นมาแต่ที่ทำให้เขาต้องปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาเหมือนกันก็คือเสียงสะอื้นไห้เบาๆของเพื่อนรักที่นั่งอยู่ข้างๆ เขา


วรวิทย์สะอื้นเสียงเบาเมื่อได้ยินเรื่องที่ทำให้ผู้ชายที่เข้มแข็งอย่างพวกเขาต้องร้องไห้ พิศาลก้มหน้าลงเมื่อพบว่าการจากไปอย่างไม่มีวันกลับของนาวินเป็นเรื่องที่ทำให้เขารู้สึกว่ามันสูญเสียยิ่งกว่าครั้งที่เขาต้องสูญเสียแก้วกัลยาไปเสียอีกเพราะครั้งนี้เขาเสียคนที่เป็นเสมือนบิดาคนที่สอง พี่ชาย น้องชาย และเพื่อนไปอย่างไม่มีวันกลับ นาวินเป็นเพื่อนที่เขาคิดว่าในชีวิตนี้คงหาใหม่ไม่ได้เหมือนแฟน เพื่อนที่ไม่เคยทอดทิ้งเขาไปไหน


ไอ้วินทำไมทิ้งพวกกูไปวะ

วรวิทย์พูดด้วยน้ำตานองหน้า เมื่อมองเห็นรถเข็นที่มีร่างสูงใหญ่นอนเหยียดกายอยู่ บนร่างกายมีผ้าห่มสีขาวปิดบังใบหน้าเอาไว้ วรวิทย์ลุกขึ้นอย่างคนไร้เรี่ยวแรงตามไปด้วยพิศาลทั้งสองเดินมาหยุดยืนที่ร่างของเพื่อนรักก่อนจะเพ่งมองแล้วร้องไห้ออกมาอีกครั้ง


ทำไมถึงเป็นแบบนี้วะ ทำไมวะ!”


พิศาลมองใบหน้าเปื้อนน้ำตาของวรวิทย์ด้วยความรู้สึกเดียวกัน คำถามที่ไม่มีคำตอบเพราะตัวเขาเองก็ตอบมันไม่ได้ ทั้งๆ ที่ชีวิตของนาวินกำลังจะดีขึ้น ชายหนุ่มกำลังจะมีความสุขในอีกไม่กี่เดือนแต่ความสุขที่กำลังจะเอื้อมถึงกลับหายวับไปกับตาโดยที่ไม่มีใครคาดคิด


เมื่อหลายวันก่อนที่ทั้งสามพบเจอกันหลังจากไม่ได้พบกันมานาน นาวินเพิ่งจะบอกข่าวดีกับพวกเขาว่าแฟนสาวยอมตกลงจะแต่งงานด้วยแล้ว นั้นเป็นเสมือนข่าวดีที่สุดของชายหนุ่มแต่เขาไม่คิดว่าข่าวดีที่สุดของเพื่อนรักจะมาพร้อมข่าวร้ายที่เลวร้ายที่สุดแบบนี้ ว่าที่เจ้าบ่าวต้องเปลี่ยนจากนอนบนเตียงที่มีกุหลาบสีแดงโรยเป็นเตียงคนไข้และที่สำคัญการ์ดงานแต่งกลายเป็นการ์ดงานศพของตัวนาวินแทน


พิศาลเอื้อมมือหนาอันสั่นเทาดึงรั้งผ้าห่มสีขาวที่คลุมใบหน้าของเพื่อนรักออก ใบหน้าหล่อเหลาที่คุ้นตานอนหลับตานิ่งราวกับแค่หลับใหลไปตามปกติ เพียงแต่วันนี้ผิวขาวของเพื่อนรักซีดเซียวราวกับไร้ซึ่งเลือดล่อเลี้ยงร่างกาย ริมฝีปากหนาที่เคยด่าทอเตือนสตินิ่งสงบและซีดเซียวเช่นกัน วรวิทย์เบือนหน้านองน้ำตาของตัวเองออกไปทางอื่นเมื่อความรู้สึกเจ็บถาโถมเข้าใส่หัวใจของเขาเกินจะทานทน


พิศาลกำมือแน่นเมื่อความรู้สึกเจ็บที่กลางอกทำให้เขากลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ได้ ยิ่งเห็นภาพตรงหน้าหัวใจของเขายิ่งเจ็บปวด


พี่วิน ฮือ พี่วิน

เสียงร้องไห้ราวจะขาดใจของ นาริน น้องสาวคนเดียวของนาวินทำให้ความรู้สึกเจ็บของพิศาลชัดเจนขึ้น ร่างเล็กถลาเข้าไปกอดพี่ชายที่ตนรักอย่างแรง ภาพของน้องสาวที่กำลังประกองกอดร่างใหญ่ที่ไร้สีเลือดของพี่ชายแล้วเขย่าราวกับต้องการปลุกอีกฝ่ายให้ตื่นสร้างความรู้สึกเจ็บปวดและหดหู่ให้กับพิศาลอย่างบอกไม่ถูก การสูญเสียของทุกคนในครั้งนี้มันไม่สามารถพรรณนาความรู้สึกที่พวกเขารู้สึกออกมาได้ ไม่มีอะไรอธิบายความรู้สึกของพวกเขาได้นอกจากน้ำตา


พิศาลครุ่นคิดถึงสิ่งสุดท้ายที่เพื่อนรักเคยพร่ำบอก ก่อนจะผ่อนลมหายใจเมื่อรู้สึกได้ว่าเขาคิดช้าเกินไป วันนี้ที่ต้องสูญเสียเพื่อนรักไปอย่างไม่มีวันกลับมันทำให้เขาต้องคิดทบทวนถึงความสัมพันธ์และความรู้สึกของเขาที่มีต่อแก้วกัลยา เขาจะยอมแพ้พเยงแค่นี้จริงหรือ จะยอมปล่อยหญิงสาวที่เป็นดั่งดวงใจไปแบบนี้หรอ ทั้งๆที่เขามีโอกาสได้เธอคืนมาแต่กับนาวินและเข็มหอมทั้งสองคนไม่มีวันได้อยู่ด้วยกันอีกแล้ว เข็มหอมไม่มีวันได้นาวินคืน และนาวินไม่มีวันได้ทำในสิ่งที่อีกฝ่ายใฝ่ฝันด้วยซ้ำ


พิศาลเอื้อมมือหนาไปสัมผัสไหล่เล็กของ นาริน เอาไว้ ชายหนุ่มบีบหัวไหล่ของอีกฝ่ายแน่นเพื่อต้องการปลอบใจในการสูญเสียครั้งนี้


ความตายคือสิ่งที่น่ากลัว
และมันจะยิ่งน่ากลัวเมื่อคนที่ต้องตายคือคนที่เรารัก











#คุณคิมคนร้าย

อะไรนะแฟนเก่าเมียกำลังจะตามไปแย่งเมียผม!



ไรท์ขอฝากเนื้อฝากตัวกับนิยายเรื่องนี้ด้วยนะคะ
มีอะไรติชมได้ รอคำแนะนำจากทุกๆ คนนะ
ขอบคุณค่ะ




ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ทุกการสนับสนุนจะเป็นแรงกำลังใจให้นักเขียนทุกคนมีแรงบันดาลใจในการเขียนนิยายเรื่องต่อไป เอรินขอบคุณทุกยอดวิว ยอดคอมเม้น และนักอ่านทุกๆ ท่านขอบคุณจากหัวใจนักเขียนตัวน้อย"

เอริณ


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha


สุดยอด
โดย Anonymous | 1 year, 7 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
สนุกอ่ะ
โดย Anonymous | 1 year, 7 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
สนุกมาค่ะชอบ
โดย Anonymous | 1 year, 8 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
สนุกมากค่ะ รอลุ้นๆ
โดย Anonymous | 1 year, 8 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
😢😢😢😢😢😭😔
โดย Anonymous | 1 year, 9 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
🙌🙌🙌
โดย Anonymous | 1 year, 9 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha