ภรรยา(ว่าจ้าง)

โดย: เอริณ



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 15 : บทที่ 15 (100%)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป




(ต่อ)

สนามบินอินชอน ประเทศเกาหลีใต้


เสียงจอแจของผู้คนมากหน้าหลายตาหลากหลายเชื้อชาติดังระงมไปทั่วสนามบินพร้อมกับเสียงประกาศภาษาสากลและภาษาเกาหลีของประชาสัมพันธ์ที่ดังแข่งกันราวกับกำลังอยู่ท่ามกลางความวุ่นวายแสนสาหัส


ชายร่างสูงเจ้าของเลือนผมสีน้ำตาลเข้ม ใบหน้าหล่อใส ริมฝีปากหยักสวย เองก็รู้สึกเช่นนั้น ชายหนุ่มก้มมองนาฬิกาเรือนสวยราคาแพงบนข้อมือ ก่อนจะขมวดคิ้วเมื่อมองเห็นเข็มนาฬิกาบอกเวลา 22.00 น. ชายหนุ่มผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ เมื่อคิดว่าต่อให้โทรไปที่บ้านตอนนี้ทุกคนก็คงนอนหลับไปหมดแล้ว


คงต้องกลับเองสินะ

ชายหนุ่มเอ่ยเสียงทุ้มก่อนจะขยับแว่นตาสีดำยี่ห้อดังเล็กน้อยแล้วลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ออกไปจากสนามบินทันที


ไปคังนัมครับ

ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลเข้มเอ่ยบอกคนขับแท็กซี่ด้วยท่าทางสบายๆ ก่อนที่คนขับจะพยักหน้ารับ ชายหนุ่มขนข้าวของทั้งของฝากเพื่อน ญาติ และมารดาสุดที่รักขึ้นรถห่อนที่ตนเองจะทิ้งตัวลงบนเบาะหลังตาม


รถแล่นผ่านตึกรานบ้านช่องที่แปลกตา นานแล้วที่เขาไม่กลับมา 6 ปีเต็มกลับการจากบ้านเกิดเมืองนอนไปอยู่ในที่ที่ไม่คุ้นเคย ต่างเชื้อชาติ ต่างภาษา แม้จะมีช่วงวันหยุดยาวให้ได้กลับบ้านบ้างแต่เขาก็ไม่ได้รับสิทธินั้นจากผู้เป็นบิดา


ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาหนักๆเมื่อคิดถึงบิดาที่เขารำพึงถึง คิมมยองดง ประธานกรรมการบริการคิมคอปอเรชั่นคนปัจจุบันเสือชราจอมเจ้าเล่ห์ที่ใครๆ ต่างเกรงกลัว เขายิ่งใหญ่ทั้งนอกบ้านและในบ้าน

ชายหนุ่มถอนหายใจอีกครั้งเมื่อคิดถึงสิ่งที่เรียกว่า คิมคอปอเรชั่น บริษัทอสังหาริมทรัพย์ขนาดใหญ่อันดับต้นๆ ของเกาหลีใต้ เจ้าของและหุ้นส่วนธุรกิจมากมายในเกาหลี ทั้งโรงแรม โรงพยาบาล หรือแม้กระทั้งห้างร้านต่างๆ เกือบครึ่งในโซลและในเกาหลีใต้


นานแล้วนะที่ไม่กลับมา ทุกคนจะคิดถึงผมบ้างไหม

ชายหนุ่มเอื้อยเอ่ยออกไปด้วยความรู้สึกหลากหลายพร้อมสายตาคู่คมที่ทอดมองภาพของท้องถนนและตึกรานบ้านช่องในเวลากลางดึงของเมืองแห่งความเจริญอย่างโซล นานแล้วอย่างที่เขาเอ่ย นานมากจนเขารู้สึกไม่คุ้นเคย


รถแท็กซี่แล่นมาจอดที่หน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ในเขตคังนัมในเวลาไม่นาน ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลเข้มผ่อนลมหายใจอีกครั้งก่อนที่ขาคู่ยาวจะก้าวลงจากรถพร้อมข้าวของที่เขาตั้งใจเลือกสรรมาฝากคนในบ้าน ชายหนุ่มหยุดยืนมองภาพบ้านหลังใหญ่โตที่เขาเคยอยู่อาศัยถึง 17 ปี บ้านที่ใครๆต่างอิจฉาเพราะมันใหญ่โตหรูหราและน่าอยู่ แต่สำหรับเขาบ้านหลังนี้เปรียบเสมือนหน้าผาที่สูงชัน น่ากลัว และไม่แม้แต่จะอยากก้าวเข้าไปใกล้สักก้าวเดียว


กริ๊ง


ชายหนุ่มตัดสินใจกดกริ้งหน้าบ้านเพื่อบอกถึงการมาถึงของเขาเสียที ไม่นานกล้องวงจรปิดก็หมุนตรงมาที่เขาก่อนที่จอภาพขนาดเล็กจะปรากฏภาพใบหน้าของผู้หญิงที่เขาคิดถึงมากที่สุด


แดซอง! แดซองนั่นลูกหรอ นั่นลูกใช่ไหม แดซองของแม่!”

เสียงร้องตะโกนผ่านจอภาพขนาดเล็กดังขึ้น ก่อนที่เสียงเจื้อยแจ๋วของคนในบ้านจะดังตามมา ไม่นานประตูบ้านก็เปิดออก


คุณชายเล็ก!”

เสียงตะโกนของคนสวนที่ทำหน้าที่มาดูลาดราวดังขึ้น ไม่นานหลังจากได้ยินเสียงนั้น ผู้หญิงวัยกลางคนเจ้าของใบหน้าสวย เรือนร่างเย้ายวนในชุดนอนบางพลิ้วสีแดงเพลิงก็วิ่งออกมาสวมกอดเขาทันที ผู้หญิงที่เขาทั้งรักทั้งคิดถึงมารดาของเขา ปาร์คโซฮี


แดซองลูกแม่!”

ชายหนุ่มสวมกอดมารดาที่รักตอบทันที ไม่มีอะไรสามารถบรรยายความรู้สึกของเขาออกมาได้อีกแล้ว อ้อมกอดที่แสนคิดถึง อ้อมกอดที่เขาโหยหาตลอดเวลา ปีที่ผ่าน นานเหลือเกินที่เขาไม่ได้กอดผู้หญิงที่เป็นชีวิตของเขาแบบนี้


ผมเองครับแม่ ผมกลับมาแล้ว


ฮือ แดซองลูกแม่ ลูกชายของแม่ ฮือ คิมแดซอง!”

ปาร์คโซฮีร้องไห้โฮทันทีเมื่อได้ยินคำบอกเล่าของลูกชายสุดที่รัก หญิงวัยกลางคนกอดบุตรชายคนเดียวแน่นราวกับกลัวว่าคนตรงหน้าจะหายไปไหนอีกครั้ง นานเหลือเกินที่เธอไม่ได้กอด ไม่ได้เห็นใบหน้าอ่อนวัยที่แสนหล่อเหลาของลูกชาย ลูกชายที่เธอรักยิ่งกว่าสิ่งใด


คิมแดซอง ผละกอดออกจากอ้อมอกของมารดาเล็กน้อยแล้วส่งยิ้มละมุนให้ผู้หญิงตรงหน้าด้วยความรู้สึกมากมาย ชายหนุ่มไม่สามารถทำได้มากกว่ายิ้มเพราะเขาดีใจจนไม่สามารถพูดอะไรได้อีกแล้ว


เข้าบ้านเถอะครับแม่ อากาศข้างนอกหนาว

ชายหนุ่มโอบรอบเอวของมารดาก่อนจะออกแรงพาร่างที่กำลังสะอื้นไห้เพราะความดีใจเข้าไปในบ้าน ทั้งคู่ยังคงประกองกอดกันราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะสูญหายไปไหน แดซองรู้ดีว่ามารดาเองก็คิดถึงเขามากเช่นกันเพราะหกปีที่ผ่านมา มารดาไม่ได้รับอนุญาตให้ไปเยี่ยมเขาที่อเมริกาเลย ดังนั้นจึงไม่แปลกที่คนเป็นแม่จะร้องไห้ด้วยความดีใจจนฟูมฟายขนาดนี้


แดซองของแม่ แดซองของแม่จริงๆ ด้วย

ปาร์คโซฮีเอื้อนเอ่ยด้วยน้ำตานองหน้า มือเรียวเอื้อมไปสัมผัสใบหน้าของบุตรชายที่เธอแสนคิดถึง ใบหน้าหล่อใสที่เธอไม่อยากจะเชื่อว่าจะมาอยู่ตรงหน้าของเธอแล้ว หกปีกับการจากไปของบุตรชายทั้งๆที่รู้แก่ใจว่าบุตรชายต้องไปทำหน้าที่ของทายาทคิมคอปอเรชั่นนั่นคือการศึกษาเล่าเรียน แต่หัวใจของคนเป็นแม่ก็แทบจะขาดลงเมื่อวันที่บุตรชายต้องไป หนำซ้ำหกปีที่ผ่านมาสามีของเธอไม่อนุญาตให้ไปเยี่ยมบุตรชายเลยด้วยเหตุผมที่ว่า...

นั่นจะทำให้คิมแดซอง ทายาทคนที่สองของคิมคอปอเรชั่นอ่อนแอ และมันจะทำให้บุตรชายที่เธอรักไม่มีคุณสมบัติมากพอในการนั่งเก้าอี้ประธานคิมคอปอเรชั่นได้
!


ครับแม่ ผมเองลูกชายของแม่เอง แดซองของแม่เองครับ

ชายหนุ่มโผเข้ากอดมารดาอีกครั้งด้วยความรู้สึกมากมาย หัวใจของคนเป็นลูกที่โหยหามารดามาตลอด ทำให้เขาไม่สามารถทำอะไรได้มากกว่านี้ ความดีใจ ตื้นตันและความคิดถึงทำให้เขาทำอะไรไม่ถูกคำพูดที่ถูกเตรียมมาบอกแม่สูญหายไปกับความรู้สึกตื้นตันและความคิดถึงจนหมด

ตอนนี้เขารู้แค่ตนเองอยากกอดแม่ และอยากกอดแบบนี้ไปนานๆ มือเรียวลูบไล้เรือนผมของเขาอยู่ทำให้เขายิ่งเพิ่มแรงกอดให้แน่นขึ้น หัวใจรู้สึกถึงการมีชีวิตอีกครั้งเมื่อได้รับสัมผัสจากแม่ สัมผัสที่เขาแสนจะคิดถึงและโหยหา


กลับมาทำไมไม่บอก!”

เสียงเกรี้ยวกราดของผู้ชายร่างสูงใหญ่ทำให้ทุกคนต้องชะงัก ฝีเท้าที่เดินเร็วๆ ลงมาจากบันไดบ่งบอกถึงการมาของคนที่ใหญ่และทรงอำนาจที่สุดในบ้าน คิมมยองดง


คุณ/คุณพ่อ!”


คิมมยองดงเดินตรงมายังบุตรชายและภรรยาด้วยท่าทีองอาจอย่างเคย ชยสูงวัยมองใบหน้าหล่อใสของบุตรชายคนรองที่เขาไม่เคยคิดว่าเป็นบุตรชายด้วยสายตาเรียบนิ่งอย่างเคย หัวใจชายสูงวัยเต้นแรงขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อเขารู้สึกดีใจที่ได้พบหน้าบุตรชายหลังจากไม่ได้พบกันมานานนับปีแต่เพราะทิฐิที่มีมากกว่าความรู้สึกอื่นทำให้ชายสูงวัยทำเพียงปรายตามองบุตรชายคนเล็กนิ่งๆ ก่อนจะเก็บพับความรู้สึกดีใจเอาไว้ดั่งเดิม เขาไม่อยากยอมรับกับตัวเองว่าดีใจมากแค่ไหน และคิดถึงมากเพียงใด เขาไม่อยากยอมรับความรู้สึกของคนเป็นพ่อที่มีให้บุตรชายคนนี้แม้เพียงนิดเดียว


คุณค่ะลูกกลับมาแล้ว

ปาร์คโซฮีถลาขึ้นไปกอดแขนสามีเพื่อแสดงความดีใจและบอกเรื่องที่ทำให้ตนเองดีใจที่สุดในชีวิต แต่ท่าทีไม่ยินดียินร้ายของสามีทำให้หญิงวัยกลางคนข่อนคอดอยู่ในใจถึงความลำเอียงที่อีกฝ่ายแสดงออกอย่างชัดเจน


เขาไม่เคยรักลูกชายของเธอ ไม่เหมือนลูกชายของนังผู้หญิงคนนั้น นังผู้หญิงหน้าสวยแต่ตาเศร้าคนนั้น!


ทำไมคุณทำท่าราวกับไม่รู้สึกดีใจที่ลูกของเรากลับมาค่ะ

ปาร์คโซฮีเอ่ยด้วยน้ำเสียงติดแข็งและท่าทางที่เริ่มไม่พอใจของเธอทำให้ ชายสูงวัยต้องปรายตาห้ามปรามสิ่งที่อีกฝ่ายกำลังทำต่อหน้าคนในบ้านที่เขาควบคุมอยู่ โซฮีทำเพียงเม้มปากแน่นแต่ไม่พูดอะไรต่อเมื่อเจอสายตาตำหนิที่อีกฝ่ายส่งมาอย่างคาดโทษแม้จะรู้สึกตะขิดตะขวงใจในสิ่งที่สามีแสดงออกมาอย่างชัดเจนก็ตามที เธอเลือกจะเงียบเพื่อสงบเสือบ้าอำนาจอย่างเขา


มาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่

น้ำเสียงของบิดาที่ใช้เอ่ยเรียบนิ่งดังเคย แดซองลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะโค้งให้บิดาเล็กน้อยเพื่อทำความเคารพชายหนุ่มยิ้มตอบพร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มอย่างเคย


เพิ่งมาถึงครับ


ดี งั้นพรุ่งนี้เช้าแกเตรียมตัวเข้าบริษัทพร้อมฉัน เรียนจบแล้วก็ต้องทำงาน จะมานั่งกินนอนกินที่บ้านไม่ได้เพราะฉันเสียเงินส่งเสียแกไปมากมาย เข้าใจไหม?


แดซองก้มหน้าลงเล็กน้อย ความรู้สึกราวกับเขาถูกบิดาตบหน้ากลับมาอีกครั้ง ภาพที่บิดาปรายตามองมารดาของเขาพร้อมประโยคที่ว่า จะมานั่งกินนอนกินที่บ้านไม่ได้ ทำให้เขารู้สึกเจ็บขึ้นมา หัวใจของคนเป็นลูกทุกคนต่างก็รักแม่ และเขาคือลูกชายที่รักแม่ยิ่งกว่าสิ่งใด


เข้าใจที่ฉันพูดไหม?

ชายหนุ่มพยักหน้ารับเบาๆ เมื่อได้ยินคำถามที่กึ่งคำขู่ของบิดา ชายสูงวัยตรงหน้าหมุนตัวก่อนจะเดินกลับขึ้นไปบนบ้านอีกครั้ง ไม่มีใครพูดอะไรอีก ชายหนุ่มยังคงก้มหน้านิ่ง


บิดาของเขาไม่ดีใจเลยหรือที่เขากลับมา หกปี หกปีเชียวนะที่เขาไม่ได้กลับบ้านแต่นี่เขากลับมาแล้ว กลับมาบ้านแล้ว ทำไมบิดาของเขาถึงไม่ยินดียินร้ายที่ลูกชายอยู่ในบ้านล่ะ? ชายหนุ่มนึกน้อยเนื้อต่ำใจอยู่ลำพัง


ไม่เป็นไรนะลูก ไม่ต้องไปฟัง พรุ่งนี้ลูกไม่ต้องไปไหน พักผ่อนอยู่บ้าน เดินทางมาตั้งไกล เหนื่อยมากไหมลูก

มือเรียวที่เอื้อมมาสัมผัสอย่างห่วงใยและรักใครของผู้หญิงที่เขารักทำให้ คิมแดซองรู้สึกดีขึ้นมา ชายหนุ่มเงยหน้ามองมารดาด้วยความรู้สึกหลากหลาย แม่คือสิ่งเดียวที่ทำให้เขาอยู่ที่นี่ อยู่ในบ้านหลังนี้ บ้านที่ไม่เคยให้ความรู้สึกอบอุ่นอย่างใครๆ


ไม่เป็นไรครับแม่ ทำตามที่คุณพ่อสั่งเถอะครับ

แดซองก้มหน้าตอบก่อนที่ชายหนุ่มจะหลับตารับอ้อมกอดปลอบโนจากมารดาอีกครั้ง หัวใจชายหนุ่มเจ็บปวดทุกครั้งเมื่อต้องรู้สึกว่าตัวเองไม่ใช่ลูกที่พ่อรัก และมันเริ่มชัดเจนขึ้นทุกวันว่าเขาเป็นลูกนอกคอกที่เกิดมาไม่ถูกที่และที่สำคัญเกิดมาไม่ถูกเวลา!


ชายหนุ่มหลับตาแน่นขึ้นเมื่อน้ำตาเริ่มเอ่อคลอ ถ้าหากเขาไม่มีผู้หญิงคนนี้ผู้หญิงที่สวมกอดเขาเอาไว้แน่นตอนนี้ เขาคงจะทิ้งทุกอย่างแล้วยกมันให้กับพี่ชายต่างแม่ไปแล้วแต่เพราะเขาต้องทำหน้าที่ของลูก ทำความฝันของแม่ให้เป็นจริง เขาจึงยังคงอยู่ที่นี้อยู่ในบ้านหลังนี้เพื่อรักษาสิทธิ์ของทายาทคนรองของคิมคอปอเรชั่นต่อไป


ผมรักแม่นะครับเพราะแม่ผมถึงยอมคุณพ่อทุกอย่าง

 


เช้าวันนี้คยองซูตื่นแต่เช้าและออกมาที่บริษัททันทีโดยไม่รอทานข้าวเช้าพร้อมภรรยา ชายหนุ่มได้รับสายด่วนจากลูกน้องเรื่องสำคัญของหัวข้อการประชุมในเช้าวันนี้ หัวข้อที่ทำให้ชายหนุ่มต้องกังวลใจจนทานข้าวไม่ลง หัวข้อที่ทำให้ปีศาจน้ำแข็งร้อนใจ


งานเลี้ยงต้อนรับทายาทคนเล็กของคิมคอปอเรชั่น


นั่นหมายความว่าน้องชายนอกไส้ของเขากลับมาแล้ว และนี่คือเรื่องที่สำคัญที่เขาต้องกังวลมากที่สุด คิมแดซอง’ บุตรชายของนังแม่เลี้ยงอสรพิษของเขา ทายาทคนเล็กของคิมคอปอเรชั่นเจ้าของหุ้น 14% ที่เขาต้องการ!


มาถึงเมื่อไหร่

ทันทีที่นั่งลงที่เก้าอี้คยองซูเอ่ยถามลูกน้องคนสนิทเสียงแข็ง ความกังวลใจกลับมาเยี่ยมเยียนหัวใจของเขาอีกครั้งหลังจากห่างหายไปนานถึงหกปี!


เมื่อคืนครับ และเช้านี้ท่านประธานก็สั่งเรียกประชุมผู้ถือหุ้นระดับสูงทุกคนทันที


หึ

คยองซูแค่นหัวเราะเมื่อได้ยินคำตอบของลูกน้อง นี่บิดาของเขาดีใจจนอดรนทนไม่ไหวถึงขนาดเรียกประชุมทันทีหลังจากเห็นหน้าบุตรชายคนเล็กสุดที่รักไม่กี่ชั่วโมงเลยหรอ


นี่กลัวว่ามัน... จะไม่ได้เปิดตัวในฐานะทายาทคนเล็กเจ้าของหุ้น 14% ของคิมคอปอเรชั่นขนาดนั้นเลยหรอ


ซึงโฮทำเพียงก้มหน้าลอบมองปฏิกิริยาของเจ้านายอยู่เงียบๆ กว่า 6 ปีที่ผ่านมาเรื่องที่ทำให้เจ้านายของเขากังวลที่สุดหายไปแต่ตอนนี้มันกลับมาพร้อมกับบุคคลที่ทำให้เจ้านายของเขากังวลใจมากที่สุดอีกครั้งแล้ว


คิมแดซอง น้องชายต่างมารดาเจ้าของตำแหน่งทายาทคนเล็กแห่งคอมคอปอเรชั่น


บุคคลที่เจ้านายของเขาไม่ต้องการได้ยินแม้กระทั่งชื่อ!


หึ เตรียมตัวให้ดีล่ะซึงโฮ วันนี้ฉันคงต้องเตรียมตัวต้อนรับน้องชายสักหน่อย

น้ำเสียงที่ใช่เอ่ยแตกต่างจากคำพูดในประโยคโดยสิ้นเชิง ถึงแม้คยองซูจะเอ่ยเรียกบุคคลคนนั้นออกมาด้วยคำว่าน้องชายแต่สีหน้าและแววตาที่แสดงออกไม่มีอะไรที่ผูกพันกับคำคำนั้นเลยสักนิดที่สำคัญมันออกจะห่างเหินยิ่งกว่าคำว่าคนรู้จักด้วยซ้ำไป


ครับเจ้านาย


คยองซูพยักหน้าออกคำสั่งให้ลูกน้องออกไปเตรียมตัวในหัวข้อการประชุมในวันนี้อย่างที่เอ่ย ทันทีที่ประตูห้องปิดสนิทชายหนุ่มก็ผ่อนลมหายใจออกมา มือหนากุมใบหน้าอย่างคนคิดหนัก


นานแล้วที่ไม่ได้เจอกัน
นานมากจนเขาไม่รู้สึกถึงความผูกพันกับน้องชายเพียงคนเดียว คิมแดซอง...


ในที่สุด... นายก็กลับมา













#ยิ้มหวาน

เปิดตัวอย่างเป็นทางการกับทายาทคนเล็กของคิมคอปอเรชั่น
คุณชายเล็กคิมแดซอง



ไรท์ขอฝากเนื้อฝากตัวกับนิยายเรื่องนี้ด้วยนะคะ
มีอะไรติชมได้ รอคำแนะนำจากทุกๆ คนนะ
ขอบคุณค่ะ




ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ทุกการสนับสนุนจะเป็นแรงกำลังใจให้นักเขียนทุกคนมีแรงบันดาลใจในการเขียนนิยายเรื่องต่อไป เอรินขอบคุณทุกยอดวิว ยอดคอมเม้น และนักอ่านทุกๆ ท่านขอบคุณจากหัวใจนักเขียนตัวน้อย"

เอริณ


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha


🙌🙌🙌
โดย Anonymous | 1 year, 6 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha