ภูตสวาท

โดย: กรัชเพชร



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 4 : บทที่ 4 ทำความรู้จัก


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

บทที่ 4 ทำความรู้จัก

 

หญิงสาวนั่งกุมท้องตัวเองไว้แน่น สายตาคู่งามสอดส่ายไปทั่วเพราะยังหวาดกลัวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

            “มันไปแล้ว...ฉันเห็นมันพาเธอมาตรงนี้ ฉันรู้ว่ามันคงคิดไม่ดีแน่”

            “คุณเห็น?...นี่คุณตามฉันมาที่นี่อย่างนั้นหรือ?”

            เข้าส่ายหน้า “เปล่า...แต่ผมเห็นคุณ”

            “เห็นฉัน?...ยะ...อย่านะ! อย่าแตะต้องตัวฉัน”

            ชิรินรีบปัดมือหนาที่ยื่นเข้ามาออกห่าง “ฉันไม่เคยรู้จักคุณ คุณมีท่าทางแปลก ๆ อาจจะเป็นเหมือนไอ้ผู้ชายคนเมื่อกี๊ก็ได้”

            “ทำไมไม่เชื่อว่าฉันไม่ได้คิดร้ายกับเธอ เมื่อกี๊ฉันอุตส่าห์ช่วยไล่ไอ้คนไม่ดีคนนั้นไป เธอไม่เห็นความดีของฉันบ้างสักนิดเลยหรือ?”

            คำถามนั้นทำให้ชิรินอึ้งไปชั่วครู่ ประสบการณ์ของการอยู่ในเมืองใหญ่สอนให้หญิงสาวชาวไทยตัวคนเดียวไม่ไว้วางใจโดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้าเป็นคนแปลกหน้าด้วยแล้วเธอก็ต้องกั้นกำแพงความรู้สึกไว้ก่อน

            “ฉัน...จะวางใจคุณได้ยังไง คุณเป็นใครก็ไม่รู้...ฉันไม่รู้จักคุณ”

            “เรียกฉันว่า อิคารัส...ทีนี้ก็ถือว่าเธอรู้จักฉันแล้วนะ”

            โดยไม่รอฟังสียง ชายหนุ่มเข้าไปประคองร่างบอบบางที่เจ็บจุกจนแทบลุกไม่ไหว ชิรินเผลอกอดเขาไว้แน่นและในนาทีนั้นเองหญิงสาวก็ได้เห็นคนแปลกหน้าของเธอชัด ๆ

อิคารัส...คนอะไรชื่อแปลกประหลาดเหมือนเทพปกรณัม แต่ใบหน้าของเขาราวกับเทพบุตรมาจุติจริง ๆ โครงหน้าคมเข้มหล่อเหลาบาดใจ รูปร่างสูงใหญ่และที่สำคัญเธอรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาดยามอยู่ในอ้อมแขนของเขา

            “เธออยู่ที่ไหน...ฉันจะพาไป”

            “ฉันเดินไปเองได้” ชิรินพยายามปฏิเสธแต่สิ่งที่ได้รับกลับเป็นรอยยิ้มมุมปากที่ดูแล้วช่างมีเสน่ห์เหลือเกิน

            “เดินเองได้อย่างนั้นหรือ?” อิคารัสทวนคำพร้อมยิ้มอีกครั้ง “ขนาดลุกเธอยังลุกไม่ไหวแล้วจะเดินไปเองได้ยังไง”

            “ฉันเดินได้...โอ๊ย!

            หญิงสาวดื้อดึงพยายามจะผละออกจากอ้อมอกของคนแปลกหน้าแต่ก็เกือบล้มคะมำดีที่ชายหนุ่มคว้าร่างที่กำลังซวนเซไว้ได้เสียก่อน

            “อย่าดื้อ...ฉันจะพาเธอไปส่ง บอกมาเถอะว่าเธออยู่ที่ไหน”

            ชิรินถอนหายใจ เธอรู้ดีว่าทำอย่างไรก็ไม่สามารถเดินกลับไปยังที่พักเองได้ หญิงสาวจำเป็นต้องบอกเส้นทางกลับไปยังห้องพักในอพาร์ทเม้นท์ให้อิคารัส

          น่าแปลกที่เธอรู้สึกคุ้นเคยกับสัมผัสของชายหนุ่ม มือหนาใหญ่ของเขาที่ประคองตัวเธอและอ้อมแขนแกร่งที่โอบรัดเธอไว้ราวกับกลัวว่าเธอจะประสบพบพากับภยันตรายอีกครั้ง มันเหมือน...

            “นี่หรือ...เธออยู่ที่นี่หรือ?”

            คำถามของเขาทำลายความนึกคิดของหญิงสาวในฉับพลัน ชิรินเงยหน้ามองอพาร์ตเม้นท์ซึ่งเป็นที่พักของเธอพลางพยักหน้าหงึก ๆ

            “ใช่ค่ะ...ขอบคุณมากนะคะที่อุตส่าห์มาส่ง”

            “ถ้าอย่างนั้นก็ไปกันเถอะ”

            “อิคารัส...ส่งฉันตรงนี้ก็ได้ค่ะ”

            ชิรินทำสีหน้าตกใจเมื่อเขาทำท่าจะประคองเธอเข้าไปในอพาร์ตเม้นท์ อิคารัวย่นปื้นคิ้วหนาเข้าหากัน

            “แต่เธอเดินไม่ไหว จะขึ้นไปข้างบนได้ยังไง”

            “ที่นี่มีลิฟท์ค่ะ”

            “ลิฟท์...อย่างนั้นหรือ?”

            เขาสงสัยในสิ่งที่ปกติธรรมดาสำหรับคนเมืองอย่างเธออีกแล้ว

            “มันเป็นอุปกรณ์ที่จะช่วยพาเราขึ้นไปชั้นสูง ๆ ของตึก”

            “อาจไม่จำเป็น”

            ว่าแล้วเขาก็ช้อนร่างบอบบางของชิรินไว้ในอ้อมแขน หญิงสาวตกใจแต่ก็เขินจนหน้าแดงไปด้วย

            “อิคารัส!

            “ฉันจะพาเธอขึ้นไปเอง”

            เขาไม่ยอมฟังเสียงของชิรินที่พยายามจะหามปราม เสียงของหญิงสาวคงเบาเกินไปทำให้เขาไม่สนใจขณะที่อุ้มเธอเดินเข้าไปในอพาร์ตเม้นท์โดยไม่สนใจสายตาของยามและพนักงานที่ชั้นล็อบบี้ซึ่งหันมามองด้วยความฉงน

            ชิรินนิ่งเงียบไปตลอดทางที่อิคารัสอุ้มเธออย่างไม่รู้สึกว่าหนักหรือสะทกสะท้านจ้ำพรวด ๆ ขึ้นไปยังชั้นที่แปดของอพาร์ตเม้นท์ กระทั่งถึงห้องของเธอ หญิงสาวต้องเปิดประตูห้องทั้งที่ยังอยู่ในอ้อมแขนของเขา อิคารัสพาเธอเข้าไปแต่เขาก็ยังไม่ยอมวางเธอลงง่าย ๆ กระทั่งหญิงสาวกล่าวขึ้นว่า

            “ถึงห้องฉันแล้วนะคะ อิคารัส...ปล่อยฉันลงเถอะค่ะ”

            เขาไม่กล่าวอะไรแต่ทำในสิ่งที่หญิงสาวต้องประหลาดใจด้วยการอุ้มเธอเข้าไปถึงห้องนอน จะไม่ให้ประหลาดใจได้อย่างไร เขารู้ได้ยังไงว่านั่นคือห้องนอนของเธอ

            “อิคารัส...” ชิรินพูดอะไรไม่ออก แต่สายลมวูบหนึ่งที่พัดเข้ามาทางหน้าต่างไล้ลงบนใบหน้าสวยหวานทำให้หญิงสาวคิดไปถึงความฝันของเธอ กลิ่นกายของเขา...คล้ายกลิ่นของดอกไม้ใบหญ้าในฤดูใบไม้ผลิ

            “ยังเจ็บอยู่ไหม?”

            เขาถามและจ้องมองหญิงสาวขณะเดียวกันก็ยังไม่ยอมปล่อยอ้อมแขนที่กอดเธอไว้หลวม ๆ

            “ดีขึ้นนิดหน่อยค่ะ มันต่อยท้องฉันจนจุก”

            “ร่างกายของเธอบอบบางแบบนี้ ความเจ็บต้องมากกว่าคนตัวโตเป็นธรรมดา”

            อิคารัสยังจ้องเธอไม่วาง ดวงตาสีอำพันประกายทองนั้นราวกับมีอำนาจบางอย่างสะกดหญิงสาว ชิรินหน้าแดงขึ้นมาเล็กน้อยและนั่นยิ่งทำให้ชายหนุ่มไม่อาจละสายตาไปจากความงดงามของเธอได้

            ความงามบนดวงหน้าหวานใต้กรอบเรือนผมหยักเป็นลอนสีน้ำตาลประกายเข้มซึ่งถูกรวบเป็นหางม้าสูง ดวงตากลมโตใต้คิ้วโก่งฉายแววระยิบระยับยามเข้าจับจ้อง จมูกโด่งของเธอเล็กและริมฝีปากอิ่มฉ่ำดูเย้ายวน ชายหนุ่มโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาใกล้หญิงสาว ลมหายใจของเขาอุ่นจนร้อน

            “ฉันยังไม่รู้จักเธอเลยนะ สาวน้อย”

            “ฉันชื่อชิริน”

            “อืม...เป็นชื่อที่เพราะมาก”

            “อิคารัส”

            


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"อิคารัส ภูตหนุ่มรูปงามลองทิ้งปีกของตัวเองเพื่อจะได้มาเรียนรู้ความรักและความรู้สึกของมนุษย์"

กรัชเพชร


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha